Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Κωνσταντίνου Ελευθερίου, Υπόθεση αρ.: 22920/2012, 5/6/2015

(1)(α) 26, 30, 31 και 38 του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/1977ως αυτός ετροποποιήθηκε στη συνέχεια - 1η κατηγορία), για την απλή κατοχή του φαρμάκου αυτού καθώς και για την κατοχή του με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, ομοίως, χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας (άρθρα 2, 3, 5

(1), 6

(1)έως και

(3), 30 έως και 31 και 38 του Ν.29/1977 - 2η και 3η κατηγορία, αντιστοίχως). Στις λεπτομέρειες αδικήματος καταγράφονται τα εξής: Στις 06.12.2012 στον Αερολιμένα Λάρνακας, στην επαρχία Λάρνακας, ο κατηγορούμενος εισήγαγε kg 2,908 ναφθουλοϊνδόλη χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας. Στις 17.12.2012, στην Λάρνακα, ο κατηγορούμενος κατείχε το προϊόν αυτό με σκοπό να το προμηθεύσει σε άλλα άτομα χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας. Ο κατηγορούμενος αρνείται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Διαρκούσης της κυρίως εξέτασής του, ο εξεταστής της υπόθεσης αστυφύλακας 3215 Β. Κωνσταντινίδης (Μ.Κ.1) κατέθεσε, ως τεκμήρια, συσκευές και επί μέρους εξαρτήματα για τη λειτουργία ηλεκτρονικών υπολογιστών: δύο πύργους και δύο usb (τεκμήρια 21 έως 24, αντιστοίχως). Της κατάθεσης των τεκμηρίων αυτών προηγήθηκε ένσταση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου. Συγκεκριμένα, ο κ. Νικηφόρου προέβαλε ένσταση στην κατάθεση των τεκμηρίων αυτών ισχυριζόμενος πως πρόκειται για 'μολυσμένη μαρτυρία' εφ΄ όσον αυτά ελήφθησαν κατά παράβασιν των συνταγματικών δικαιωμάτων αφ' ενός του κατηγορουμένου και αφ' ετέρου του ενοικιαστή και κατόχου του υποστατικού στο οποίο αυτά ανευρέθηκαν, δηλαδή της εταιρείας «K. and A. Eleftheriou Import and Export Ltd». Ο κ. Νικηφόρου ισχυρίσθηκε, επίσης πως τα τεκμήρια αυτά ελήφθησαν επί τη βάσει συγκαταθέσεων οι οποίες εδόθηκαν υπό άγνωστες συνθήκες. Η ένσταση αυτή απερρίφθηκε. Σχετική είναι η ενδιάμεση απόφαση ημερ. 27.03.

1. Παρενθετικώς αναφέρεται πως, σύμφωνα με τον αστυφύλακα 3215 Β. Κωνσταντινίδη (Μ.Κ.1), τα τεκμήρια 21 έως και 24 κατεσχέθηκαν στα πλαίσια έρευνας η οποία διεξήχθηκε σε υποστατικό ευρισκόμενο επί της οδού Ελευθερίας αρ. 66 στη Δερύνεια. Η έρευνα έγινε κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου, στην παρουσία της υπαλλήλου Μαρίας Άσπρου, η οποία, συγκατατέθηκε, επίσης, και υπέγραψε, ως παραδίδουσα, το σχετικό έντυπο. Ας σημειωθεί, επίσης, πως του εγχειρήματος για κατάθεση των τεκμηρίων 21 έως και 24 προηγήθηκε η κατάθεση, ως κανονικών τεκμηρίων και χωρίς να υποβληθεί οιονδήποτε αίτημα για διεξαγωγή σχετικής δίκης εντός δίκης των εξής: (α) της γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου ημερ. 17.12.2012 για τη διεξαγωγή, εκ μέρους της αστυνομίας, έρευνας στην οικία και τα υποστατικά του επί της οδού Ελευθερίας αρ. 66 στη Δερύνεια καθώς και στο όχημά του υπ' αριθμόν εγγραφής LAK749, χωρίς ένταλμα από το Δικαστήριο σχετικώς με διερευνώμενη υπόθεση ναρκωτικών (τεκμήριο 16), (β) της συγκατάθεσης της Μαρίας Άσπρου, ημερ. 17.12.2012 για τη διεξαγωγή, εκ μέρους της αστυνομίας, έρευνας στο υποστατικό επί της οδού Ελευθερίας αρ. 66 στη Δερύνεια (τεκμήριο 17), (γ) της απόδειξης παραλαβής τεκμηρίων, ημερ. 17.12.2012, υπογεγραμμένης από τη Μαρία Άσπρου, ως παραδίδουσα, και τον λοχία 3329 Δ. Μίλλερ, ως παραλαβόντα (τεκμήριο 18) και (δ) της γραπτής κατάθεσης στην αστυνομία της Μαρίας Άσπρου ημερ. 17/12/2012 (τεκμήριο 19). Διαρκούσης πάντοτε της κυρίως εξέτασης του αστυφύλακα 3215 Β. Κωνσταντινίδη (Μ.Κ.1) κατετέθηκε, ως τεκμήριο 43, ψηφιακός δίσκος. Το τεκμήριο αυτό κατετέθηκε ως «περιέχ(ον) δεδομένα που εντοπίστηκαν κατά την δικανική εξέταση των τεκμηρίων ΜL1, ML2 και M.L.3» (δείτε τα αναγραφόμενα επί του τεκμηρίου αυτού). Ακολούθως επεχειρήθηκε η ανάγνωση του περιεχομένου του τεκμηρίου 43 δια της προβολής του εντός της αιθούσης του Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου προέβαλε και πάλιν ένσταση υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, πώς το τεκμήριο 43 περιέχει ιδιωτικές συνομιλίες οι οποίες, διεμείφθηκαν μέσω του διαδικτύου και οι οποίες, ως προσωπικά δεδομένα, δεν δύνανται να παρουσιασθούν ως μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου εφ΄ όσον δεν προηγήθηκε η έκδοση σχετικού δικαστικού διατάγματος ως το άρθρο 4 του περί Διατήρησης Τηλεπικοινωνιακών Δεδομένων με σκοπό την Διερεύνηση Σοβαρών Ποινικών Αδικημάτων Νόμου (Ν.183(Ι)/2007)ορίζει. Περαιτέρω, συνέχισε ο κ. Νικηφόρου, η παρουσίαση, ενώπιον του Δικαστηρίου, μίας ιδιωτικής συνομιλίας, η οποία διεξήχθηκε διαμέσου του διαδικτύου, χωρίς να συναινούν στην παρουσίασή της αυτή οι συνομιλητές συνιστά παραβίαση των συνταγματικώς προστατευομένων δικαιωμάτων των συνομιλητών στην ιδιωτική ζωή και την ελεύθερη επικοινωνία (Άρθρα 15.1 και 17 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αντιστοίχως). Αντίθετες απόψεις εξέφρασε η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής. Η κα Αβρααμίδου υπεστήριξε πώς θα πρέπει να επιτραπεί η ανάγνωση του τεκμηρίου 43 και θα πρέπει το περιεχόμενο του να γίνει δεκτό ως μέρος της μαρτυρίας γιατί αυτό αποτελεί αντίγραφο του περιεχομένου των νομίμως κατασχεθέντων τεκμηρίων 21 έως και
2. Ας σημειωθεί πώς, προϊούσης της ακροαματικής διαδικασίας, κατέστησαν πλέον κοινός τόπο τα εξής: (α) Το τεκμήριο 43 περιέχει καταγραφή ιδιωτικών συνομιλιών οι οποίες έλαβαν χώραν διαμέσου του διαδικτύου. (β) Ένας εκ των συνομιλητών αυτών παρουσιάζεται να είναι ο κατηγορούμενος. Κατά την κυρίως εξέτασή του και αναφερόμενος στο τεκμήριο 43, ο αστυφύλακας 3215 Β. Κωνσταντινίδης (Μ.Κ.1) εδήλωσε, επί λέξει, τα εξής: «Α. Μελετώντας το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου εντόπισα κάποιες γραπτές συνομιλίες τις οποίες, διαβάζοντας τες, φαίνεται ότι ο χρήστης «world herb eu» είναι ο κατηγορούμενος λόγω του ότι σε δύο ή τρεις περιπτώσεις ο ίδιος καταγράφει τα στοιχεία του ως τα προσωπικά του στοιχεία και την διεύθυνση του γραπτώς». (γ) Οι συνομιλητές ούτε εγνώριζαν περί της καταγραφής των επίδικων συνομιλιών τους και ούτε έδωσαν την συγκατάθεσή τους για κάτι τέτοιο. (δ) Της επιστημονικής εξέτασης των τεκμηρίων 21 έως και 24, η οποία παρηγγέλθηκε δια του τεκμηρίου 39 και η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον εντοπισμό και την καταγραφή των συνομιλιών που περιέχονται στο τεκμήριο 43, δεν προηγήθηκε η έκδοση του προβλεπομένου, δια του άρθρου 4 του Ν.183(Ι)/2007, διατάγματος. Ας σημειωθεί, επίσης, πώς τα επίδικα αδικήματα αποτελούν «σοβαρά ποινικά αδικήματα» εν τη εννοία του Ν.183(Ι)/
3. Εμελετήθηκε το κρίσιμο ζήτημα υπό το πρίσμα και των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Οι ραγδαίες εξελίξεις στην τεχνολογία, οι οποίες χαρακτηρίζουν τις ημέρες μας, και, ιδίως, η ευρύτατη χρήση του διαδικτύου αναπόφευκτα επηρεάζουν και τον τρόπο της ιδιωτικής επικοινωνίας διαμέσου της τηλεφωνίας. Έτσι, επιπλέον της ιδιωτικής επικοινωνίας διαμέσου της τηλεφωνίας σταθερού δικτύου και της ιδιωτικής επικοινωνίας διαμέσου της κινητής τηλεφωνίας εμφανίζεται, στις ημέρες μας, και η ιδιωτική επικοινωνία διαμέσου της διαδικτυακής τηλεφωνίας. Την εξέλιξη αυτή αναγνωρίζει και ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, και ο Ν.183(Ι)/2007(δείτε, ενδεικτικώς, το άρθρο 6 του Ν.183(Ι)/2007).

(2)Τούτου δεδομένου η ιδιωτική επικοινωνία διαμέσου της διαδικτυακής τηλεφωνίας πρέπει να τυγχάνει της αναγνώρισης και της προστασίας της οποίας τυγχάνει η ιδιωτική επικοινωνία διαμέσου της παραδοσιακής τηλεφωνίας σταθερού τύπου. Συναφώς αναφέρεται πώς η ιδιωτική επικοινωνία διαμέσου της παραδοσιακής τηλεφωνίας σταθερού τύπου, ως έκφανση του δικαιώματος της επικοινωνίας, προστατεύεται από τα Άρθρα 15.1 και 17 του Συντάγματος (δικαίωμα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής και δικαίωμα επικοινωνίας, αντιστοίχως) ως, επίσης, και από το Άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Police v. Georghiades

(1983)2 C.L.R. 33, Αστυνομία ν. Γιάλλουρου

(1992)2 Α.Α.Δ. 147, Δημοκρατία ν. Αεροπόρου κ.α.

(1998)2 Α.Α.Δ. 87, Δημοκρατία ν. Συμιανού κ.α. (Αρ. 2)

(1999)2 Α.Α.Δ. 537 και Μάτσιας κ.α.

(2011)1 (Α) Α.Α.Δ. 158).

(3)Εν προκειμένω, όπου στα πλαίσια της διερεύνησης των επίδικων σοβαρών ποινικών αδικημάτων, η αστυνομία, δια της επιστημονικής εξέτασης των τεκμηρίων 21 έως και 24, μεταξύ άλλων, αφ΄ ενός εξασφάλισε δεδομένα του κατηγορουμένου, ως χρήστη του διαδικτύου για την επίτευξη ιδιωτικής επικοινωνίας διαμέσου διαδικτυακής τηλεφωνίας, και αφ΄ ετέρου κατέγραψε αυτά τα δεδομένα και αυτήν την επικοινωνία, η απουσία προηγούμενου σχετικού δικαστικού διατάγματος είναι μοιραία. Η νομιμότητα της διαδικασίας παραγωγής του τεκμηρίου 43 το οποίο, ως ο αστυφύλακας 3215 Β. Κωνσταντινίδης (Μ.Κ.1) δηλώνει, περιέχει δεδομένα αναγνώρισης του κατηγορουμένου ως μετέχοντος σε ιδιωτική επικοινωνία διαμέσου της διαδικτυακής τηλεφωνίας καθώς και την επικοινωνία αυτή προϋποθέτει την προηγούμενη έκδοση δικαστικού διατάγματος, ως το άρθρο 4 του Ν. 183(Ι)/2007 επιβάλλει.

(4)Η απουσία τέτοιου δικαστικού διατάγματος καθιστά το τεκμήριο 43 ως μαρτυρία παρανόμως παραχθείσα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η υπό συζήτησιν ένσταση της πλευράς του κατηγορουμένου κρίνεται ως βάσιμη. (Υπ.) .................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο