Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γεώργιος Συμεού, Αρ. Υπόθεσης: 6008/13, 4/6/2015

(1)της Ποινικής Δικονομίας. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 70

(1)της Ποινικής Δικονομίας, ζήτημα ότι ο κατηγορούμενος είναι ανίκανος λόγω ψυχικής διαταραχής να υποστεί τη διαδικασία της δίωξης, μπορεί να εγερθεί κατά τη δίκη. Αφού εγέρθηκε το εν λόγω ζήτημα, εξέτασα τις καταθέσεις της παραπονούμενης και συγκεκριμένα την οπτικοακουστική κατάθεση που λήφθηκε στις 3.7.2012, του Denis Iliev, ετών 12, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάπραξη του αδικήματος και ανέφερε ότι είδε τον κατηγορούμενο να κάνει πρόταση στην παραπονούμενη να της δώσει €50 για να αγγίξει το στήθος της. Κατά την οπτικογράφηση έγιναν ερωτήσεις στον δωδεκάχρονο για να φανεί ότι είναι αρκετά ώριμος να δώσει μαρτυρία. Σε άλλη περίπτωση, ο κατηγορούμενος την έπιασε από το χέρι και της έκανε παρόμοια ανήθικη πρόταση για να εισπράξει την άρνηση της ανήλικης παραπονούμενης. Το ίδιο ισχύει με την οπτικοακουστική κατάθεση του Θεόδωρου Γαλάτη, 13 ετών, ο οποίος ήταν και αυτός αυτόπτης μάρτυρας των ανήθικων προτάσεων του κατηγορούμενου και της σεξουαλικής παρενόχλησης που υπέστη η ανήλικη την ημέρα που τον συνέλαβε η αστυνομία. Σε οπτικοακουστική κατάθεση η παραπονούμενη, ηλικίας 12 ½ ετών, ανέφερε ότι πήγε στο πάρκο με φίλους της και την προσέγγισε ο κατηγορούμενος και της έκανε ανήθικη πρόταση να αγγίξει το στήθος της, να της αγοράσει παγωτό και να της δώσει 50 ευρώ. Ο κατηγορούμενος την ρώτησε πόσο χρονών είναι και αυτή του είπε ότι είναι σχεδόν 13 ετών. Την επόμενη ημέρα ο κατηγορούμενος έκανε ξανά την ίδια ανήθικη πρόταση στην παραπονούμενη, αυτή του αρνήθηκε, τους είδε ένας άνθρωπος και τηλεφώνησε στην αστυνομία. Όταν της έκανε ανήθικη πρόταση την πήρε από το χέρι. Ο αστυφύλακας 2265, επιβεβαιώνει τα λεγόμενα των ανηλίκων. Μετέβηκε στη σκηνή του εγκλήματος όταν λήφθηκε τηλεφώνημα στην αστυνομία ότι ο κατηγορούμενος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί σεξουαλικά την παραπονούμενη την 1.7.2012 στο πάρκο Πλατείας Βασιλέως. Όταν έφθασε στο πάρκο τον προσέγγισε ενήλικο πρόσωπο, ο Βαρνάβας Μαύρου, που του αποκάλυψε ότι αυτός είχε τηλεφωνήσει και έκανε την καταγγελία καθότι ήταν παρών και είδε τι είχε γίνει. Μαζί με την ανήλικη παραπονούμενη ήταν και οι δύο ανήλικοι φίλοι της που επιβεβαίωσαν τα λεγόμενα της. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή για τις καταγγελίες εναντίον του, αλλά παραδέχθηκε ότι ήταν παρών στο πάρκο και τις δύο φορές, ότι συνομίλησε με την παραπονούμενη και θέτει δικούς του ισχυρισμούς ότι τα τρία ανήλικα παιδιά του την έστησαν επίτηδες. Με βάση των πιο πάνω καταθέσεων καταλήγω στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που εύλογα στοιχειοθετούν το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού, κατά παράβαση του άρθρου 10 του περί Εκμετάλλευσης Προσώπων και Προστασίας των Θυμάτων Νόμου 87

(1)/

1. «Σεξουαλική εκμετάλλευση» παιδιού περιλαμβάνει στις ερμηνευτικές διατάξεις του νόμου την προσφορά χρημάτων ή άλλου είδους αμοιβών ή παροχών ως πληρωμή προκειμένου το παιδί να συμμετάσχει σε σεξουαλικές δραστηριότητες. Το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον μου, περιέχει θετική μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος προσέγγισε ανήλικο πρόσωπο, τουλάχιστον δύο φορές και της προσέφερε παγωτό και χρηματική αμοιβή προκειμένου να συμμετάσχει σε σεξουαλικές δραστηριότητες μαζί του. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και δεύτερη κατηγορία ότι αποπειράθηκε να επιτεθεί άσεμνα κατά της ανήλικης, δηλαδή της είπε ότι θα της έδινε χρήματα για να συναινέσει στον να αγγίξει το στήθος της. Η παραπονούμενη αρνήθηκε και ο κατηγορούμενος προκειμένου να πετύχει το σκοπό του την κρατούσε από το χέρι. Συνεπώς, υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία που να στοιχειοθετεί και τη δεύτερη κατηγορία εναντίον του. Εφόσον η υπεράσπιση έχει εγείρει ζήτημα ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη διαδικασία ακόμη και μετά την απάντηση του στις κατηγορίες, το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει έρευνα για να διαπιστώσει κατά πόσο ο κατηγορούμενος είναι ανίκανος να υποστεί τη διαδικασία ποινικής δίωξης εξαιτίας ψυχικής διαταραχής, ως αυτή ορίζεται στο άρθρο 3 του περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμου 29/77 Το άρθρο 3 του περί Ψυχικής Νοσηλείας Νόμου προνοεί ως ακολούθως: «
2. «Ψυχική διαταραχή» σημαίνει διαταραχή της συμπεριφοράς που οφείλεται σε ψυχική νόσο η οποία είναι ασύμβατη με τον τόπο, το χρόνο και την ηλικία του ατόμου στο οποίο εκδηλώνεται.» Στα πλαίσια αυτής της έρευνας διατάχθηκε να γίνει εξέταση του κατηγορούμενου από κυβερνητικό ψυχίατρο δια αξιολόγηση της νοητικής του κατάστασης. Η ιατρός δεν είναι η θεράπων ιατρός του κατηγορούμενου, αλλά τον είχε εξετάσει και στο παρελθόν μετά από απόπειρα αυτοκτονίας. Κατά την εξέταση που έγινε στις 18.12.14, προέβη σε συγκεκριμένες εξετάσεις δια να εξακριβώσει το επίπεδο μνήμης του και την ικανότητα του να αντιληφθεί και να επικοινωνεί με τους άλλους. Προέβη σε ειδική εξέταση που ονομάζεται «Mini Mental». Η εξέταση αυτή αποτελείται από ειδικό ερωτηματολόγιο για να διαπιστωθεί πόσο προχωρημένη είναι η γεροντική άνοια του κατηγορούμενου, ο οποίος σήμερα είναι πέραν των 80 ετών. Άριστη βαθμολογία σε αυτή την εξέταση είναι 30/30, ενώ η βαθμολογία που εξασφάλισε ο κατηγορούμενος είναι 17/
3. Αυτή είναι πολύ χαμηλή βαθμολογία και δείχνει ότι ο κατηγορούμενος έχει προχωρημένη άνοια. Ανέφερε ότι διά να υπάρχει ολοκληρωμένη εικόνα της νοητικής κατάστασης του κατηγορούμενου, θα πρέπει να υπάρχει και εξέταση από νευρολόγο. Επιπρόσθετα, δια να αποκλεισθεί κάθε ενδεχόμενο ότι ο κατηγορούμενος προσποιείται κατά την ειδική εξέταση με ερωτηματολόγιο, του έγινε αξονική τομογραφία δια να φανερωθεί το επίπεδο φθοράς του εγκεφάλου εξαιτίας της ανίας. Ετοίμασε ιατρική έκθεση με τα ακόλουθα αποτέλεσμα και έπειτα κλήθηκε στο Δικαστήριο για να εξετασθεί σε σχέση με το πόρισμα της. «Ο κύριος Γιώργος Ραγιά Συμεού επισκέφθηκε για πρώτη φορά τα εξωτερικά ιατρεία στο Παλαιό Νοσοκομείο Λάρνακας στις 19.2.
4. Ανέφερε ότι παρακολουθείτο από ιδιώτη ψυχίατρο λόγω κατάθλιψης, είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας τον Αύγουστο του 2013 λόγω του ότι κατηγορήθηκε από την αστυνομία. Έγινε MMSE (σύντομη εξέταση της νοητικής κατάστασης) με βαθμολογία 17/30, επειδή ανάφερε απώλεια μνήμης. Δόθηκε φαρμακευτική αγωγή για δύο μήνες. Προσήλθε πάλι στις 24.11.2014 μετά από οδηγίες δικαστηρίου για εξέταση όπου έκρινα ότι έπρεπε να γίνει αξονική εγκεφάλου λόγω του ότι ο κος Γιώργος δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τις ερωτήσεις που του έκανα. Εγώ η ίδια του έκλεισα ραντεβού με το ακτινολογικό τμήμα στο Νέο Νοσοκομείο Λάρνακας. Στις 3.12.2014 προσκόμισαν ο ίδιος και η σύζυγος του γνωμάτευση της αξονικής τομογραφίας όπου διαπιστώθηκε εγκεφαλική ατροφία. Αν και εισηγούμαι να εκτιμηθεί και από νευρολόγο, θεωρώ ότι ο κος Γιώργος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη Δικαστική Διαδικασία ούτε να δίδει οδηγίες στο δικηγόρο του προς ετοιμασία της υπεράσπισης και να αντιλαμβάνεται τη Δικαστική Διαδικασία.» Η γνώμη της ψυχιάτρου ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι ικανός να αντιληφθεί οτιδήποτε σε σχέση με τη δικαστική διαδικασία, τόσο μάλλον να είναι σε θέση να δώσει οποιεσδήποτε οδηγίες για το χειρισμό της υπεράσπισης του. Η πάθηση του κατηγορούμενου είναι παθολογικής φύσεως, ως φθορά του εγκεφάλου και δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ανέφερε ψυχική διαταραχή. Ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να προσανατολιστεί και να γνωρίζει τι γίνεται γύρω του ή να αντιλαμβάνεται απλές ερωτήσεις. Εξέφρασε ότι αυτή η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και δεν μπορεί να θεραπευθεί με νοσηλεία οποιασδήποτε μορφής. O κατηγορούμενος εξετάσθηκε από τη νευρολόγο Σοφία Φιλιππίδου, η οποία επιβεβαίωσε τη διάγνωση της ψυχιάτρου, ότι ο κατηγορούμενος παρουσιάζει ατροφία του εγκεφάλου με αποτέλεσμα να επιδεικνύει διαταραχή στη μνήμη και προσανατολισμό. Ήταν η γνώμη της ότι δεν μπορεί να παρακολουθεί τη διαδικασία διότι δεν έχει την απαιτούμενη αντίληψη. Ανέφερε ότι δεν είναι η δική της ειδικότητα η πιο αρμόδια δια να αποφανθεί για το προχωρημένο της νόσου Alzheimer επειδή ο ασθενής αυτής της νόσου δεν έχει μόνο έκπτωση της μνήμης και προσανατολισμού αλλά παρουσιάζει διαταραχές στην συμπεριφορά και την κρίση. Είναι πρόσωπο που δεν μπορεί πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί και πρέπει να είναι υπό στενή παρακολούθηση για τις βασικές του ανάγκες. Ανέφερε ότι η εξέταση «Mini Mental» στην οποία υποβλήθηκε ο κατηγορούμενος αφορά ερωτήσεις και απαντήσεις, αλλά η ιατρός απέκλεισε το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να προσποιήθηκε ώστε να επηρεάσει το αποτέλεσμα της εξέτασης. Η νευρολόγος εξέτασε και την αξονική τομογραφία που λήφθηκε από τον εγκέφαλο του κατηγορούμενου. Αυτή έδειξε βαριά εγκεφαλική ατροφία χαρακτηριστική προσώπων που πάσχουν από την νόσο Αlzheimer σε προχωρημένο στάδιο. Αυτό επιβεβαιώνει την αρχική της διάγνωση ότι ο κατηγορούμενος έχει τέτοια νοητική έκπτωση που δεν μπορεί να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Η υπεράσπιση έχει καταθέσει στα πλαίσια της διαδικασίας δύο εκθέσεις του Δρ. Βερεσιέ. Η δεύτερη έκθεση κατατέθηκε αφού η υπεράσπιση ήγειρε το ζήτημα αυτό και συντάχθηκε στις 19.11.
5. Το αποτέλεσμα αυτής της εξέτασης ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει την δικαστική διαδικασία . «Ο ίδιος είναι άτομο με γεροντική άνοια τύπου Αλζχαϊμερ. Στις 12.6.2013 έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με lanate. Από τότε δεν επικοινωνεί ικανοποιητικά με το περιβάλλον, είχε κατάθλιψη. Στην Κλινική εξέταση παρουσιάζεται απροσανατόλιστος σε χώρο, χρόνο και πρόσωπα. Έχει σοβαρή διαταραχή στην πρόσφατη μνήμη και παρουσιάζεται αρκετά μελαγχολικός. Στην Εξέταση τεστ Mini Mental State Examination (Σύντομη Εξέταση της Νοητικής Κατάστασης) που έγινε στις 13/10/2013 πήρε βαθμολογία 19/30 (Με άθροισμα βαθμών κάτω από 20/30 τοποθετείται η διάγνωση άνοια). Η επανάληψη του ίδιου τεστ σήμερα έδειξε επιδείνωση της κατάστασης, το αποτέλεσμα ήταν 11/
6. Ο ίδιος βρίσκεται υπό θεραπεία και θα εξακολουθήσει να βρίσκεται υπό νευροψυχιατρική παρακολούθηση. Η κατάσταση του δεν του επιτρέπει να παρακολουθήσει Δικαστική Διαδικασία.» Η πρώτη έκθεση κατατέθηκε σε προγενέστερο στάδιο της δικαστικής διαδικασίας και προτού εγερθεί αυτό το ζήτημα. Παρουσιάσθηκε στις 4.11.2013 και συντάχθηκε από τον Δρ. Βερεσιέ στις 30.10.2013, ο οποίος και πάλι γνωμάτευσε ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν σε θέση να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία. Με βάση την πιο πάνω μαρτυρία, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος έχει πρόβλημα να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία. Η κατηγορούσα αρχή συμφώνησε ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη διαδικασία και ήταν εισήγηση της όπως εφαρμοστούν στην περίπτωση του κατηγορούμενου οι πρόνοιες του άρθρου 70

(1)(α) ή του 70

(1)(β) της Ποινική Δικονομίας. «70-

(1)Αν κατά τη δίκη οποιουδήποτε προσώπου εγείρεται το ερώτημα, είτε εκ μέρους της υπεράσπισης είτε εκ μέρους οποιουδήποτε άλλου ενδιαφερόμενου μέρους στη διαδικασία είτε εκ μέρους του δικαστηρίου, κατά πόσο ο κατηγορούμενος είναι ανίκανος λόγω ψυχικής διαταραχής σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμου να παρακολουθήσει τη διαδικασία, το δικαστήριο, τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2)και

(3)δύναται να διατάξει τη διεξαγωγή έρευνας, για να εξακριβώσει κατά πόσο ο κατηγορούμενος πάσχει από ψυχική διαταραχή που τον καθιστά ανίκανο να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Αν, μετά τη διεξαγωγή της έρευνας, το δικαστήριο είναι της γνώμης ότι ο κατηγορούμενος είναι πράγματι ανίκανος να παρακολουθήσει τη διαδικασία, τότε διατάσσει αυτός να- (α) Κρατηθεί σε κρατικό ψυχιατρικό κέντρο σύνηθες ή ασφαλούς κράτησης για τη νοσηλεία ψυχικά ασθενών προσώπων για χρονική περίοδο όπως αυτή ορίζεται στο εδάφιο

(5)ή (β) τεθεί υπό παρακολούθηση ψυχιάτρου για την παροχή της αναγκαίας νοσηλείας, μέχρις ότου βελτιωθεί η κατάστασή του σε σημείο που να δύναται να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Το δικαστήριο στην περίπτωση αυτή αναβάλλει την υπόθεση για χρονικά διαστήματα τα οποία στο σύνολό τους δεν υπερβαίνουν τους τέσσερις μήνες. Αν στο τέλος της περιόδου αυτής ο κατηγορούμενος εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη διαδικασία, το δικαστήριο εκδίδει διάταγμα όπως αναφέρεται στην παράγραφο (α).» Η υπεράσπιση εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει την ποινική διαδικασία αλλά ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εφαρμόσει τις πρόνοιες του άρθρου 70

(1)(α) ή (β), επειδή δεν πάσχει από ψυχική διαταραχή ώστε να χρειάζεται ο εγκλεισμός του σε κλειστό ψυχιατρικό ίδρυμα. Η διαδικασία που ακολουθείται για την εξέταση αυτού του ζητήματος αλλά και για την επίλυση του ζητήματος προδιαγράφεται αναλυτικά στις διατάξεις του άρθρου 70 της Ποινικής Δικονομίας. Σύμφωνα με το εδάφιο 2, του άρθρου 70, το Δικαστήριο πρώτα αποφασίζει κατά πόσο τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του στοιχειοθετούν το αδίκημα. Έχω εξηγήσει πιο πάνω γιατί κρίνω ότι υπάρχουν καταθέσεις στην κατοχή των διωκτικών αρχών που εύλογα στοιχειοθετούν το αδίκημα με το οποίο βαρύνεται ο κατηγορούμενος. Στην περίπτωση που το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από ψυχική διαταραχή που τον καθιστά ανίκανο να παρακολουθήσει τη διαδικασία τότε διατάσσει όπως αυτός κρατηθεί σε κρατικό ψυχιατρικό κέντρο ή κέντρο ασφαλούς κράτησης για τη νοσηλεία όπως αυτή ορίζεται στο εδάφιο 5 του άρθρου. Καθοδήγηση για το ζήτημα της ικανότητας του κατηγορούμενου να παρακολουθήσει τη διαδικασία της δίωξης είναι η Αγγλική υπόθεση Rex v. Pritchard

(1836)EWHC KB 1, όπου δόθηκαν από το Δικαστήριο οι εξής οδηγίες στους ενόρκους: «.whether (the defendant) is of sufficient intellect to comprehend the course of the proceedings on the trial, so as to make a proper defence-to know that he might challenge [any jurors] to whom he may object-and to comprehend the details of the evidence .If you think that there is no certain mode of communicating the details of the trial to the prisoner, so he can clearly understand them, and be able properly to make his defence to the charge, you ought to find that he is not of sane mind. It is not enough that he may have a general capacity of communicating matters.» Το πιο πάνω απόσπασμα κάνει αναφορά σε τέσσερεις διαφορετικούς παράγοντες που μπορεί να καθοδηγήσουν την κρίση του Δικαστηρίου για να αποφασίσει αυτό το κρίσιμο για τη συνέχεια της ποινικής διαδικασία ζήτημα:

1. Κατά πόσο ο κατηγορούμενος αντιλαμβάνεται τις κατηγορίες και τις συνέπειες που μπορεί να προκύψουν από τη διαπίστωση της ποινικής του ευθύνης για τις συγκεκριμένες κατηγορίες.
2. Κατά πόσο κατανοεί τι συμβαίνει στην ποινική διαδικασία και τι διακυβεύεται ως συνέπεια αυτής της ποινικής διαδικασίας.
3. Κατά πόσο μπορεί με ουσιαστικό τρόπο να συμμετέχει στην υπεράσπιση του, όχι με γενικό τρόπο, αλλά σε σχέση με την ουσία και τις λεπτομέρειες της μαρτυρίας.
4. Κατά πόσο μπορεί να δίδει οδηγίες και να συνεργάζεται μαζί με τον δικηγόρο του στην ετοιμασία και προώθηση της υπεράσπιση του. Το θέμα έχει εγερθεί από την υπεράσπιση και μάλιστα σε πολύ προχωρημένο στάδιο, συνεπώς το βάρος απόδειξης το έχει η υπεράσπιση. Το βάρος απόδειξης στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό που ισχύει σε αστικές υποθέσεις. Στην περίπτωση που το εγείρει η κατηγορούσα αρχή, το βάρος απόδειξης είναι αυτό που ισχύει σε ποινικές υποθέσεις και αυτό επειδή οι συνέπειες όταν κριθεί κάποιος ανίκανος εξαιτίας ψυχικής διαταραχής να παρακολουθήσει τη διαδικασία είναι υποχρεωτική η παραπομπή του σε ψυχιατρικό ίδρυμα και εάν στοιχειοθετείται εύλογα ότι διέπραξε το αδίκημα από τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κατηγορούμενος παρουσιάζει εγκεφαλική ατροφία. Αποκλείεται να προσποιείται επειδή έχει υποβληθεί σε αξονικό τομογράφο που επιβεβαιώνει τα ευρήματα και των δύο ιατρών που τον εξέτασαν. Οι ιατροί γνωμάτευσαν ότι δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί απλές ερωτήσεις ή να προσανατολιστεί. Δεν μπορεί πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί και επιπρόσθετα είναι 82 ετών. Με βάση την πιθανολόγηση των πιθανοτήτων, κρίνω ότι κατά πάσα πιθανότητα ο κατηγορούμενος δεν θα μπορεί να αντιληφθεί τη δικαστική διαδικασία. Όμως, το άρθρο 70

(1)δεν εξετάζει το ζήτημα αυτό χωρίς αναφορά σε ψυχική διαταραχή που είναι η αιτία για το πιο πάνω αποτέλεσμα. Δια να έχει εφαρμογή το άρθρο 70

(1), ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αποδείξει ότι είναι ανίκανος να παρακολουθήσει τη διαδικασία επειδή πάσχει από ψυχική διαταραχή. Το άρθρο δεν μπορεί να ερμηνευθεί με άλλο τρόπο διότι εάν διαπιστωθεί ότι συντρέχουν οι δύο πιο πάνω προϋποθέσεις τότε θα πρέπει να διαταχθεί όπως ο κατηγορούμενος κρατηθεί σε κρατικό ψυχιατρικό ίδρυμα για νοσηλεία ψυχικά ασθενών ατόμων παρόλο που δεν πάσχει από ψυχική διαταραχή για την οποία χρήζει νοσηλείας. Οι ιατροί που εξέτασαν τον κατηγορούμενο έχουν αναφέρει ότι δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία, όμως ανέφεραν ότι αυτό οφείλεται σε παθολογικά αίτια ήτοι σταδιακή και ραγδαία ατροφία του εγκεφάλου από νόσο παθολογικής φύσεως. Ψυχική διαταραχή ως ορίζεται από το άρθρο 3, του Νόμου 29/77, σημαίνει διαταραχή που οφείλεται σε ψυχική νόσο. Συνεπώς, το άρθρο 70

(1)δεν έχει εφαρμογή επειδή η υπεράσπιση έχει αποτύχει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από ψυχική διαταραχή ως αποτέλεσμα της οποίας ο κατηγορούμενος δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Το προδικαστικό αίτημα της υπεράσπισης απορρίπτεται και δεν τίθεται θέμα εφαρμογής του άρθρου 70

(1). (Υπ.).............. Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο