Γιάννης Νίκου ν. THOMAS KYRIAKOY & CO (LAND AND PROPERTY DEVELOPERS) LIMITED κ.α., Υπόθεση αρ.: 85/2013, 21/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:B104 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Υπόθεση αρ.: 85/2013 Γιάννης Νίκου και
- THOMAS KYRIAKOY & CO (LAND AND PROPERTY DEVELOPERS) LIMITED
- Θωμά Κυριάκου Κατηγορουμένων 21 Ιουλίου,
- Για τον παραπονούμενο, εμφανίζεται ο κ. Χρ. Θεοδούλου για τους κ.κ. Χ. Αργυρού και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τους κατηγορουμένους αρ. 1 και 2, εμφανίζεται o κ. Γρ. Σαββίδης για τους κ.κ. Ανδρέας Β. Ζαχαρίου και Σια Δ.Ε.Π.Ε. Κατηγορούμενος αρ. 2, απών Απόφαση ----------------------------------------- Ο παραπονούμενος εγκαλεί τους κατηγορουμένους αρ. 1, μια εταιρεία ως δηλώνει η επωνυμία τους, για το αδίκημα της παράλειψης καταβολής αναλογίας 13ου μισθού, ως αυτό διαγράφεται από τα άρθρα 2, 3, 5, 6, 9, 10, 19 και 20 του περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007 (Ν.35(Ι)/2007, ως αυτός ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Αποδίδει σε αυτούς την ιδιότητα των εργοδοτών του. Ο κατηγορούμενος εγκαλεί, επίσης, τον κατηγορούμενο αρ. 2 για συνέργεια στη διάπραξη του προαναφερθέντος αδικήματος (άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) δια της παρακίνησης των κατηγορουμένων αρ.
- Αποδίδει στον κατηγορούμενο αρ. 2 την ιδιότητα του διευθυντή των κατηγορουμένων αρ.
- Για την παρακολούθηση της συζήτησης η οποία ακολουθεί κρίνεται αναγκαία η παράθεση αυτουσίου του κειμένου των επίδικων κατηγοριών: «ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Πρώτη Κατηγορία Μη καταβολή μισθών κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5, 6, 9, 10, 19 και 20 του περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007, Ν.35(Ι)/2007, και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκε. Λεπτομέρειες Αδικήματος Η κατηγορουμένη 1 κατά ή περί τον Νοέμβριο του 2012 στην Λάρνακα, ενώ ήταν εργοδότρια εταιρεία, παρέλειψε να καταβάλει στον εργοδοτούμενο της Γιάννη Νίκου, την αναλογία 13ου μισθού του, με αποτέλεσμα να του οφείλει υπόλοιπο μισθού, το συνολικό ποσό του οποίου ανέρχεται στα €1.879,
- ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Δεύτερη Κατηγορία Παρακίνηση μη καταβολής μισθών κατά παράβαση των άρθρων 3, 5, 6, 9, 10 και 20 του περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007, Ν.35(Ι)/2007, και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκε. Λεπτομέρειες Αδικήματος Ο κατηγορούμενος 2 κατά ή περί τον Νοέμβριο του 2012 στην Λάρνακα, υπό την ιδιότητα του διευθυντή της κατηγορουμένης 1, παρακίνησε την κατηγορουμένη 1, προς τη μη καταβολή της αναλογίας 13ου μισθού προς τον εργοδοτούμενο της Γιάννη Νίκου, με αποτέλεσμα να του οφείλει υπόλοιπο μισθού, το συνολικό ποσό του οποίου ανέρχεται στα €1.879,16». Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 («οι κατηγορούμενοι», εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστου) αρνούνται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η ακρόαση της υπόθεση διεξήχθηκε απουσία του κατηγορουμένου αρ.
- Σχετικά είναι τα όσα διεμείφθηκαν και απεφασίσθηκαν κατά τη δικάσιμο ημερ. 21.11.
- Για να αποδείξει την υπόθεσή του κατέθεσε ενόρκως ο ίδιος ο παραπονουμένος Γιάννης Νίκου (Μ.Κ.1) και εκάλεσε, ως δεύτερο μάρτυρα κατηγορίας, τον Γιώργο Παφίτη (Μ.Κ.2). Τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία. Κατετέθηκαν και εσημειώθηκαν, ως τεκμήρια, πολυσέλιδο απόσπασμα από το μηχανογραφημένο αρχείο του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη σχετικό με τους κατηγορούμενους αρ. 1 (τεκμήριο 1), αντίγραφα 3 επιταγών εκδοθεισών από τους κατηγορούμενους αρ. 1 με δικαιούχο τον παραπονούμενο (τεκμήριο 2), δέσμη αναλυτικών καταστάσεων αποδοχών του παραπονουμένου ως ασφαλισμένου, οι οποίες εξεδόθηκαν από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων και οι οποίες αφορούν στα έτη 2010, 2011 και 2012 (τεκμήριο 3), επιστολή των κατηγορουμένων αρ. 1 ημερ. 20.7.2012 προς τον παραπονούμενο (τεκμήριο 4), κατάσταση του τραπεζικού λογαριασμού υπ΄ αριθμόν 357009595371, καλύπτουσα την περίοδο από τις 30.6.2011 έως και τις 28.1.2013 (τεκμήριο 5), απόφαση στην υπόθεση αρ. 263/2013 (Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών - Λάρνακα), Ιωάννης Νίκου ν. Thomas Kyriacou & Co (Land and Property Developers) Ltd, ημερ. 12.3.2014 (τεκμήριο 6), ιατρική βεβαίωση ημερ. 12.10.2012, εκδοθείσα από το Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου και συνημμένη σε αίτηση για επίδομα ασθενείας (τεκμήριο 7), δέσμη καρτών πελατών της εταιρείας "G. Pafitis Petrol Station Ltd" (τεκμήριο 8) και δέσμη μπλόκ αποδείξεων της ίδιας εταιρείας (τεκμήρια 9 και 10) Μετά το τέλος προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους του παραπονουμένου, ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων εισηγήθηκε πώς δεν κατεδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των πελατών του και εκάλεσε το Δικαστήριο να τους αθωώσει και να τους απαλλάξει από το στάδιο εκείνο. Η εισήγηση αυτή απερρίφθηκε και έκαστος των κατηγορουμένων εκλήθηκε σε απολογία εν σχέσει με την κατηγορία η οποία τον αφορά. Σχετική είναι η απόφαση ημερ. 28.4.
- Κληθέντες σε απολογία οι κατηγορούμενοι επέλεξαν να μην παρουσιάσουν οιανδήποτε μαρτυρία. Δια της τελικής του αγόρευσης ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων υπεστήριξε πως δεν απεδείχθηκε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, υπόθεση εναντίον των πελατών του για τους εξής λόγους:
(1)Η μαρτυρία του παραπονουμένου Γιάννη Νίκου (Μ.Κ.1) περί του ύψους του μηνιαίου μισθού του είναι αντιφατική και αναξιόπιστη. Ενώ αυτός ισχυρίζεται πως ελάμβανε καθαρό μηνιαίο μισθό ύψους €2200, εντούτοις, σύμφωνα με τη σχετική αναλυτική κατάσταση αποδοχών ασφαλισμένου για το κρίσιμο έτος 2012 (τεκμήριο 3), ο μηνιαίος μισθός του ανήρχετο στο ποσό των €1500. Επιπλέον, ουδεμία μαρτυρία εδόθηκε για την κατάληξη της σχετικής καταγγελίας την οποία υπέβαλε ο παραπονούμενος ενώπιον των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Τέλος, η παραδοχή του παραπονουμένου σύμφωνα με την οποίαν δεν εδήλωνε στον Έφορο Εισοδήματος τον κατ΄ ισχυρισμό μηνιαίο μισθό του ύψους €2200 καταδεικνύει πως «είτε ότι τα εισοδήματα του ήταν μικρότερα του αφορολόγητου ποσού και άρα δεν δικαιούται τα όσα αξιώνει.... είτε ο ίδιος εκμεταλλεύεται την όλη κατάσταση με το να μην καταβάλλει φόρο στο κράτος...» (δείτε στις σελ. 3 και 4 της τελικής γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορουμένων).
(2)Κατ΄ ανάλογην εφαρμογήν της απόφασης Peppis Company Ltd v. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 272 ουδεμία ευθύνη του κατηγορουμένου αρ. 2, δυνάμει του Ν.35(Ι)/2007, δύναται να θεμελιωθεί εφ΄ όσον αυτός δεν είναι ο εργοδότης της παραπονουμένης. Ούτε το άρθρο 20 του Κεφ. 154 δύναται να θεμελιώσει ευθύνη του κατηγορουμένου αρ. 2 εν όψει των ειδικών διατάξεων των παρά.
(4)και
(5)του άρθρου 20 του Ν.35(Ι)/2007.
(3)Δεν απεδείχθηκε οιαδήποτε εμπλοκή του κατηγορουμένου αρ. 2 στην τέλεση της παράνομης πράξης η οποία αποδίδεται στους κατηγορουμένους αρ. 1. Αντίθετες θέσεις υπεστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του παραπονουμένου. Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη εις στα πρακτικά της διαδικασίας και η εγγραφή είναι καταχωρισμένη ως τεκμήρια. Το κρίσιμο μέρος της θα παρουσιασθεί και θα σχολιασθεί κατά την συζήτηση η οποία ακολουθεί:
(1)Ο Ν.35(Ι)/2007διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: Ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλλει στον εργοδοτούμενο του μισθό τοις μετρητοίς, σε νόμιμο χρήμα (άρθρο 3), απευθείας (άρθρο 5) και σε τακτά χρονικά διαστήματα, εβδομαδιαίως ή μηνιαίως (άρθρο 9). Οιαδήποτε διαφορά αστικής φύσεως, η οποία αναφύεται μεταξύ εργοδότη και εργοδοτουμένου εντός του πλαισίου του Ν.35(Ι)/2007 επιλύεται από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών (άρθρο 19). Επιπλέον, η εκ μέρους εργοδότη παραβίαση υποχρεώσεών του έναντι του εργοδοτουμένου, θεσπισμένων δια του Ν. 35(Ι)/2007, δυνατόν να συνιστά και ποινικό αδίκημα τιμωρούμενο,σε περίπτωση καταδίκης, με ποινή φυλάκισης έως και 6 μήνες και/ή με χρηματική ποινή έως και €15.000 (άρθρο 20). Όπως προκύπτει από τον νομοθετικό ορισμό τους, τα καθιερωθέντα, δια του Ν.35(Ι)/2007, αδικήματα αποτελούν αδικήματα βασικής πρόθεσης. Δεν περιλαμβάνεται στον ορισμό τους ρητή αναφορά σε ειδική πρόθεση. Απλώς υποδηλώνεται ότι η πρόθεση (mens rea) πρέπει, κατ΄ αρχήν, να συνοδεύει κάθε πτυχή της αξιόποινης συμπεριφοράς (actus reus). Πρόθεση του δράση να επιφέρει αυτό που η πράξη του επάγεται συντρέχει (α) όταν αυτός επιθυμεί κάτι τέτοιο, ανεξαρτήτως εάν το προβλέπει ή όχι ως πιθανόν και (β) όταν αυτός προβλέπει ότι κάτι τέτοιο πιθανόν να συμβεί, είτε το επιθυμεί είτε όχι. Στις περιπτώσεις αδικημάτων βασικής πρόθεσης, ό,τι απαιτείται να αποδειχθεί, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης τους, είναι να έχει κατά νουν ο δράστης τι θα επιφέρει με τις πράξεις του ή, τουλάχιστον, την πιθανότητα των επιπτώσεων (Halsbury's, Laws of England, fourth edition, reissue, vol. 11
(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2).
(2)Στην περίπτωση όπου εργοδότης είναι εταιρεία, ο διευθυντής ή ο σύμβουλος της θεωρείται, γενικώς, ως ο αντιπρόσωπός της. Το φυσικό αυτό πρόσωπο, το οποίο ενεργεί υπό αντιπροσωπευτική ιδιότητα, δεν υπέχει προσωπικώς αστική ευθύνη. Δεν αποκλείεται, όμως, να υπέχει ποινική ευθύνη ως συνεργός. Κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, περιλαμβανομένων και των συνεργών, μπορεί να διωχθεί ως αυτουργός (άρθρο 20 του Κεφ. 154). Στην περίπτωση δίωξης συνεργού, ακόμη και για αδίκημα απόλυτης ευθύνης, απαραίτητη προϋπόθεση, για να αποδοθεί σε αυτόν αξιόποινη συμπεριφορά, είναι και η απόδειξη της πρόθεσής του (ένοχη διάθεση - mens rea) εν σχέσει τόσον με τη συνέργεια (την παροχή βοήθειας ή συμβουλής ή την παρακίνηση ή την παρότρυνση ή τη διευκόλυνση) όσον και με τις περιστάσεις του αδικήματος. Η πρόθεση (mens rea) πρέπει, κατ΄ αρχήν, να συνοδεύει κάθε πτυχή της αξιόποινης συμπεριφοράς (actus reus) του συνεργού (Halsbury's, Law of England, (ανωτέρω), Ακκελίδου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) και Αθανασίου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω). Όσον αφορά σε συνεργό, το νοητικό στοιχείο που θα πρέπει να αποδειχθεί είναι γενικώς στενότερο και πιο απαιτητικό απ΄ ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd
(2003)2 Α.Α.Δ. 261, 266 επ, Zenonos General Motors Ltd v. Δημοκρατία,
(2009)2 Α.Α.Δ. 5).
(3)Στην προκείμενη υπόθεση, όπου εργοδότης του παραπονουμένου και υποκείμενο των υποχρεώσεων δυνάμει των άρθρων 3,5 και 9 του Ν.35(Ι)/2007 παρουσιάζεται να είναι μια εταιρεία, κανονικά περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο, ως συνεργός του εργοδότη στην τέλεση της επίδικης παράνομης πράξης, ο διευθυντής της, δηλ. ο κατηγορούμενος αρ. 2. Επισημαίνεται το γεγονός πώς στο κατηγορητήριο περιέχεται ειδική κατηγορία για τον συνεργό κατηγορούμενο αρ. 2 (2η κατηγορία) η οποία, στην έκθεση αδικήματος, καταγράφει, ως νομικό υπόβαθρό της, και το άρθρο 20 του Κεφ. 154, και η οποία, στις λεπτομέρειες, εξειδικεύει τη συγκεκριμένη πράξη δια της οποίας εξεδηλώθηκε η εγκαλούμενη συνεργεία (παρακίνηση των κατηγορουμένων αρ. 1). Η προκείμενη υπόθεση διαφοροποιείται από την υπόθεση Peppis Company Ltd v. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας (ανωτέρω) όπου ο εργοδότης (επίσης μια νομική οντότητα) και ο συνεργός του (επίσης διευθυντής της νομικής οντότητας) εδιώχθηκαν δια κοινών κατηγοριών με αποτέλεσμα τα γεγονότα τα οποία κατεγράφοντο στις λεπτομέρειες να μην ανταποκρίνονται στην ποινική ευθύνη του συνεργού, ως αυτή διαγράφεται από το άρθρο 20 του Κεφ. 154.
(4)Οι πρόνοιες της παρά.
(5)του άρθρου 20 του Ν.35(Ι)/2007 σύμφωνα με τις οποίες όταν τα αδικήματα τα οποία ορίζονται στην παρά
(4)του ίδιου άρθρου διαπράττονται από νομική οντότητα, τότε «κάθε πρόσωπο το οποίο κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος κατέχει θέση συμβούλου, προέδρου, διευθυντή, γραμματέα ή άλλη παρόμοια θέση (στην οντότητα αυτή) ή εμφανίζεται ότι ενεργεί με την ιδιότητα αυτή» θεωρείται, κατ΄ αρχήν, ένοχο για το συγκεκριμένο αδίκημα δεν είναι περιοριστικές. Οι πρόνοιες της παρά
(5)του Ν.35(Ι)/2007 δεν περιορίζουν την ποινική ευθύνη αξιωματούχου κ.λ.π νομικής οντότητας, η οποία τυγχάνει εργοδότης, μόνον στις περιπτώσεις των αδικημάτων της παρά.
(4)του ίδιου άρθρου. Συνεπώς, είναι δυνατή, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, η απόδοση, σε αξιωματούχο νομικής οντότητας, η οποία τυγχάνει εργοδότης, της ευθύνης του συνεργού για άλλα αδικήματα, καθιερωμένα δια του Ν.35(Ι)/2007.
(5)Περιπτώσεις ανάλογες της προκειμένης, δηλ. περιπτώσεις όπου η αυτουργία προϋποθέτει ορισμένη ιδιαίτερη σχέση μεταξύ του κατηγορούμενου αυτουργού και του θύματος, ενώ η συνέργεια όχι, δεν είναι άγνωστες στο ποινικό δίκαιο. Αναφέρεται, ενδεικτικώς, η περίπτωση του αδικήματος της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής, ως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 305Α του Κεφ. 155. Επί τη βάσει του άρθρου 305Α του Κεφ. 155 αδικοπραγεί ο εκδότης της ακάλυπτης επιταγής, δηλ., στην πράξη, ο δικαιούχος του τραπεζικού λογαριασμού από τον οποίον εκδίδεται η επιταγή. Θύμα δε της παράνομης αυτής πράξης είναι ο δικαιούχος της ακάλυπτης επιταγής, δηλαδή το συγκεκριμένο πρόσωπο στο οποίο η τράπεζα θα κατέβαλλε, υπό κανονικές συνθήκες, το ποσόν της επιταγής. Το άρθρο 305Α δεν περιέχει ειδικές ρυθμίσεις στην περίπτωση κατά την οποία εκδότης της ακάλυπτης επιταγής είναι ένα νομικό πρόσωπο. Όμως, πάγια και πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνωρίζει το ενδεχόμενο ορισμένο φυσικό πρόσωπο, το οποίο τυγχάνει αξιωματούχος αυτού του νομικού προσώπου, να εμπλέκεται στη διάπραξη του διαγραφόμενου από το άρθρο 305Α του Κεφ. 155 αδικήματος ως συνεργός επί τη βάσει του άρθρου 20 του Κεφ. 154 [(Παύλοπουλος ν. Skopy Shoes Factory Ltd (ανωτέρω)]. Ανάλογα θα πρέπει να αναγνωρισθούν και στην περίπτωση των θεσπισμένων, δια το Ν. 35(Ι)/2007, αδικημάτων τα οποία προϋποθέτουν την ύπαρξη μεταξύ του κατηγορουμένου και του παραπονουμένου της ιδιαίτερης σχέσης εργοδότη - εργοδοστουμένου. Απουσία ρητής νομοθετικής διάταξης περί του αντιθέτου, θα πρέπει να αναγνωρισθεί πως, εφ΄ όσον ο αδικοπραγήσας εργοδότης είναι ένα νομικό πρόσωπο, ποινική ευθύνη δύναται να φέρει, ως συνεργός, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, και συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο το οποίο τυγχάνει αξιωματούχος του. Κατ΄ ανάλογην εφαρμογή των παγίως νομολογηθέντων και ισχυόντων στην περίπτωση του αδικήματος της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής (άρθρο 305Α του Κεφ. 154), όπου η δυνατότητα συνέργειας του αξιωματούχου του νομικού προσώπου, το οποίο τυγχάνει αυτουργός ως ο εκδότης της επιταγής, δεν προϋποθέτει την ύπαρξη, στο πρόσωπο του συνεργού, της ιδιότητας του εκδότη της ακάλυπτης επιταγής, και στην προκείμενη περίπτωση η δυνατότητα συνέργειας του αξιωματούχου του νομικού προσώπου, το οποίο τυγχάνει αυτουργός ως ο εργοδότης, δεν προϋποθέτει την ύπαρξη, στο πρόσωπο του συνεργού, της ιδιότητας του εργοδότη.
(6)Οι ενώπιον του Δικαστηρίου ένορκες δηλώσεις του παραπονουμένου Γιάννη Νίκου (ΜΚ1) σύμφωνα με τις οποίες, κατά τον ουσιώδη χρόνο, (α) ελάμβανε, ως εργοδοτούμενος των κατηγορουμένων αρ. 1, καθαρό μηνιαίο μισθό ύψους €2200 και όχι €1500, (β) οι εργοδότες του δεν του κατέβαλλαν €700 μηνιαίως, ως η αξία της αναγκαίας για τις επαγγελματικές διακινήσεις του βενζίνης, (γ) μετά την απόλυσή του, τον Νοέμβριο του έτους 2012, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 παρέλειψαν να του καταβάλουν την αναλογία του 13ου μισθού, ανερχομένη στο ποσό των €1.879,16 και (δ) συνεργός των κατηγορουμένων αρ. 1 σε αυτή την παράνομη συμπεριφορά είναι ο κατηγορούμενος αρ. 2, κρίνονται ως ειλικρινείς και αξιόπιστες. Επιπλέον της θετικής εντύπωσης την οποία εδημιούργησε ο μάρτυς παραπονούμενος Γιάννης Νίκου (Μ.Κ.1), ο οποίος απευθύνθηκε στο Δικαστήριο με λόγο λιτό, άμεσο και ευθύ, οι δηλώσεις αυτές συνάδουν με την μαρτυρία του Γιώργου Παφίτη (Μ.Κ. 2), υπευθύνου πρατηρίου βενζίνης, ο οποίος, παρομοίως, με λόγο, άμεσο, ήρεμο και ευθύ εξήγησε τα σχετικά με την συνεννόηση η οποία υπήρχε με τους κατηγορουμένους αρ. 1 και αφορούσε στον εφοδιασμό των οχημάτων που αυτοί εχρησιμοποιούσαν με πετρελαιοειδή. Οι ως άνω δηλώσεις του παραπονουμένου Γιάννη Νίκου (Μ.Κ.1) είναι, επίσης, ευθυγραμμισμένες με τα αντίγραφα 3 επιταγών, εκδοθεισών από τους κατηγορούμενους αρ. 1 πληρωτέων στις 28.7.2011, τις 2.9.2011 και στις 2.9.2012 (τεκμήριο 3) και με τις κάρτες πελατών της εταιρείας "G. Pafitis Petrol Station Ltd" (τεκμήριο 8) . Περαιτέρω, η θέση πως τον αποκλειστικό έλεγχο των κατηγορουμένων αρ. 1 είχε ο διευθυντής αυτών κατηγορούμενος αρ. 2, διαμέσου του οποίου οι πρώτοι απεφάσιζαν και ενεργούσαν, είναι ευθυγραμμισμένη με το (τεκμήριο 1), το οποίο παρουσιάζει τον κατηγορούμενο 2 ως το μόνον αξιωματούχο των κατηγορουμένων αρ. 1, το τεκμήριο 4, δια του οποίου ο κατηγορούμενος αρ. 2, ως εκπρόσωπος των κατηγορουμένων αρ. 1, κοινοποιεί στον παραπονούμενο την απόλυσή του και διά του τεκμηρίου 7, το οποίο ο κατηγορούμενος αρ. 2 υπογράφει εκ μέρους των κατηγορουμένων 1, ως εργοδοτών του παραπονούμενου. Η όποια ασυμφωνία μεταξύ της δήλωσης του παραπονουμένου Γιάννη Νίκου (Μ.Κ.1) περί του ύψους του επίδικου μηνιαίου μισθού του και της συμπεριφοράς του έναντι των φορολογικών του υποχρεώσεων, δεν επηρεάζει, αφ΄ αυτής, την αξιοπιστία του μάρτυρος. Επαναλαμβάνεται πως οι δηλώσεις του παραπονουμένου (Μ.Κ.1) είναι ευθυγραμμισμένες με την μαρτυρία του αξιόπιστου μάρτυρος Γιώργου Παφίτη (Μ.Κ.2) καθώς και με το περιεχόμενο των τεκμήριων 3 και 8. Ούτε η όποια κατάληξη της σχετικής με τον μισθό του καταγγελίας, την οποία ο παραπονούμενος Γιάννης Νίκου (Μ.Κ.1) υπέβαλε ενώπιον των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, μπορεί να επηρεάσει το καθήκον του Δικαστηρίου να διαπιστώσει τα κρίσιμα, για την παρούσα υπόθεση γεγονότα. Καταληκτικά, εξέταση και αξιολόγηση της μαρτυρίας την οποία επαρουσίασε η πλευρά του παραπονουμένου, οδηγεί στην διαπίστωση πως στοιχειοθετούνται, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τα επίδικα αδικήματα. Όσον αφορά στην υποκειμενική υπόσταση των αδικημάτων, δηλαδή όσον αφορά στην πρόθεση των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 σημειώνεται πως αυτή προκύπτει ως εξυπακουόμενη επί τη βάσει των αποδειχθέντων γεγονότων (Halsbury's Laws of England (ανωτέρω), Ακκελίδου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) και Αθανασίου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνεται πως ολόκληρο το κατηγορητήριο έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 κρίνονται ένοχοι στην 1η κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αρ. 2 κρίνεται ένοχος στην 2η κατηγορία. (Υπ.) ............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο