← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Ανδρεά Κουλέρμου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3403/11, 8/7/2015

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Ανδρεά Κουλέρμου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3403/11, 8/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:B94 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3403/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας εναντίον

  1. Ανδρεά Κουλέρμου
  2. Αντώνης Καπάρα Ημερομηνία: 8 Ιουλίου, 2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Γιάλλουρου Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Α. Ζαχαρίου Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Γρ. Σαββίδης Κατηγορούμενοι 1 και 2 παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει σειρά κατηγοριών για κλοπή από διευθυντή ή αξιωματούχο εταιρείας, κατά παράβαση των άρθρων 255 και 269 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος 1 ενώ ήταν πρόεδρος της εταιρείας «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ» έκλεψε συνολικά το ποσό των Λ.Κ.110.000, ποσό από δάνεια που έγιναν με σκοπό την αγορά λεωφορείων για την πιο πάνω εταιρεία. Επίσης, αντιμετωπίζει την κατηγορία 3, ότι έκλεψε την επιταγή της Alpha Bank με αριθμό 15118954 για το ποσό των Λ.Κ. 30.000, την κατηγορία 5, ότι έκλεψε την επιταγή της ΣΠΕ Μακράσυκας με αριθμό 03167448 για το ποσό των Λ.Κ.30.000, την κατηγορία 7, ότι έκλεψε επιταγή της Alpha Bank με αριθμό 15118951 για το ποσό των Λ.Κ.40.000, την κατηγορία 9, ότι έκλεψε το χρηματικό ποσό των Λ.Κ.250.000 μεταβιβάζοντας στην Εταιρεία του με την ονομασία «Viamax Group Ltd» 119 μετοχές από την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» και τις κατηγορίες 11, 13, 15, 17, 19, 21, 23, 25, 27, 29, 31, 33, 35, 37, 39, 41, 43, 45, 47, 49, ότι έκλεψε χρηματικό ποσό το οποίο αφορά εισπράξεις από το ΤΟΜ σχετικά με μεταφορά μαθητών από τη «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Για τις ίδιες κατηγορίες κλοπής, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει πρόσθετη και/ή παράλληλη κατηγορία για κάθε περίπτωση κλοπής, ότι νομιμοποίησε τα έσοδα από την κλοπή, κατά παράβαση των άρθρων 2, 4, 6 και 8 του περί Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από παράνομες δραστηριότητες του Ν188

(1)/
  1. Ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει συνολικά 4 κατηγορίες. Την κατηγορία 51, ότι ως διευθυντής της εταιρείας έκλεψε το χρηματικό ποσό των €135.961, το οποίο αφορά δάνειο που έγινε για αγορά λεωφορείων για την πιο πάνω εταιρεία και 2η κατηγορία ότι νομιμοποίησε τα έσοδα από αυτή την κλοπή. Επίσης, αντιμετωπίζει την κατηγορία 7, από κοινού με τον κατηγορούμενο 1, ότι έκλεψαν επιταγή της Alpha Bank με αριθμό 15118951 για το ποσό των Λ.Κ.40.000 και την κατηγορία 8, ότι απέκτησαν το ποσό των Λ.Κ. 40.000 γνωρίζοντας ότι το πιο πάνω ήταν έσοδο από τη διάπραξη του γενεσιουργού αδικήματος της κλοπής. Ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει και τις κατηγορίες 53 - 61, οι οποίες προστέθηκαν στο κατηγορητήριο την 21.9.12, ότι κατάρτισε πλαστά έγγραφα, δηλαδή ότι κατάρτισε τιμολόγια διαφόρων εταιρειών με τα οποία φαινόταν ψευδώς ότι αγοράσθηκαν υπηρεσίες ή αντικείμενα για σκοπούς και λειτουργία της εταιρείας «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ», ως και επίσης αντιμετωπίζει κατηγορίες που συσχετίζονται με τις κατηγορίες πλαστογραφίας, ότι κυκλοφόρησε τα εν λόγω πλαστά έγγραφα και ότι χρησιμοποίησε τα πλαστά τιμολόγια για να αποσπάσει χρήματα από την εταιρεία «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ». Η υπόθεση καταγγέλθηκε στην αστυνομία από ένα εκ των διευθυντών της εταιρείας, τον Δημήτρη Αυγουστή (ΜΚ2), ο οποίος κατάγγειλε στην αστυνομία ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 από την ίδρυση της εταιρείας και συστηματικά έκλεβαν χρήματα από την εταιρεία. Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες καταρτισμού πλαστού εγγράφου κατά παράβαση των άρθρων 331 και 33 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  2. Η κατηγορία 53 αφορά καταρτισμό πλαστού εγγράφου, δηλαδή τιμολόγιο της Εταιρείας «BODE» για το ποσό των €14.318, για αγορά εξαρτημάτων λεωφορείων για την «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ». Η κατηγορία 56 αφορά καταρτισμό πλαστού εγγράφου, δηλαδή τιμολόγιο της Εταιρείας «Ίριδα - Εφαρμογές Μιχαήλ Βενιέρης Ο.Ε.» στο οποίο αναγραφόταν ότι αγοράσθηκαν εξαρτήματα λεωφορείων συνολικής αξίας €43.904, για την εταιρεία «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ». Η κατηγορία 59 αφορά καταρτισμό πλαστού εγγράφου, δηλαδή τιμολόγιο της Εταιρείας «Ίριδα - Εφαρμογές Μιχαήλ Βενιέρης Ο.Ε.» στο οποίο αναγραφόταν ότι αγοράσθηκαν εξαρτήματα λεωφορείων συνολικής αξίας €20.503, για την εταιρεία «ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ». Για κάθε κατηγορία που αφορά καταρτισμό πλαστού εγγράφου, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει και αντίστοιχη κατηγορία για κυκλοφορία του συγκεκριμένου πλαστού έγγραφου και απόσπαση χρημάτων από την εταιρεία «ΠΕΑΛ», με τη χρήση του συγκεκριμένου πλαστού εγγράφου. Οι μάρτυρες κατηγορίας θα πρέπει να κριθούν γενικά ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σημειώνω ότι με εξαίρεση τη μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ7, δεν υπάρχει ουσιαστική αμφισβήτηση της μαρτυρίας από την υπεράσπιση. Οι περισσότεροι μάρτυρες ήταν τραπεζίτες και δημόσιοι λειτουργοί που πληροφόρησαν το Δικαστήριο για δεδομένα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, όπως διακίνηση κεφαλαίων σε τραπεζικούς λογαριασμούς, μετοχική σύνθεση στις επηρεαζόμενες εταιρείες και επιδοτήσεις του ΤΟΜ προς την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Θα προβώ όμως σε γενικές διαπιστώσεις και παρατηρήσεις για κάθε μαρτυρία κατά την αξιολόγηση έκαστης συγκεκριμένης μαρτυρίας. Ο Δημήτρης Αυγουστή (ΜΚ2 - παραπονούμενος), ήταν το 2008 ένας από τους πέντε διευθυντές της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Οι άλλοι διευθυντές ήταν ο κατηγορούμενος 1, ο κατηγορούμενος 2, ο γιος του κατηγορούμενου 1 και η νύμφη του κατηγορούμενου 1, Ελένη Παπαλουκά. Ανέφερε ότι έγινε διευθυντής κατόπιν εκλογών μεταξύ των μετόχων που ανέδειξαν αυτούς ως διευθυντές. Δεν ανήκαν στα διευθυντικά στελέχη της «ΠΕΑΛ» μέλη της οικογένειας του Βαρβαρή Χαραλάμπους. Στις 23.2.2007, η εταιρεία «ΠΕΑΛ» έκανε δάνειο στη Συνεργατική Τρούλλων και ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον ΜΚ2 ότι αυτό το δάνειο ήταν αναγκαίο για την ανανέωση του στόλου των λεωφορείων της εταιρείας. Ο κατηγορούμενος 1, του ανέφερε ότι το δάνειο θα ήταν για το ποσό των Λ.Κ.110.
  3. Για το δάνειο ήταν προσωπικά οφειλέτες και οι πέντε διευθυντές της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Ενώ ο κατηγορούμενος 1 του είχε πει ότι το δάνειο θα ήταν για το ποσό των Λ.Κ.110.000 την άνοιξη του 2008, ο ΜΚ2 διαπίστωσε μετά από επίσκεψη του στη ΣΠΕ Τρούλλων ότι το δάνειο ανερχόταν στο ποσό των Λ.Κ.250.
  4. Οι Λ.Κ.135.000 από το δάνειο λογίστηκαν προς εξόφληση προσωπικού δανείου του κατηγορούμενου 2, μαζί με τους τόκους του και μόνο το υπόλοιπο, δηλαδή το ποσό των Λ.Κ.110.000, χρησιμοποιήθηκε, κατ' ισχυρισμό του κατηγορούμενου 1, για την εταιρεία «ΠΕΑΛ». Ο γραμματέας της ΣΠΕ Τρούλλων παρέδωσε στο μάρτυρα το Τεκμήριο 5.25, στο οποίο υπάρχουν χειρόγραφες σημειώσεις που δείχνουν την ακριβή εικόνα σε σχέση με το πού διοχετεύθηκαν τα χρήματα που εισπράχθηκαν δυνάμει του δανείου. Όσον αφορά το ποσό των Λ.Κ.110,000, ο κατηγορούμενος 2 του είπε ότι ο κατηγορούμενος 1 έπιασε τα χρήματα αυτά και τα παραχώρησε στη δική του προσωπική εταιρεία που λέγεται «Viamax». Η συγκεκριμένη εταιρεία ανήκει στον κατηγορούμενο 1 αποκλειστικά και η δραστηριότητα αυτής της εταιρείας είναι η εισαγωγή λεωφορείων και η επισκευή τους. Παράπονο του ΜΚ2 είναι ότι ενώ τον διαβεβαίωσε ο κατηγορούμενος 1 ότι απλά θα ήταν εγγυητής στο δάνειο, στην πραγματικότητα φάνηκε ότι ήταν πρωτοφειλέτης. Κατατέθηκε το Τεκμήριο 8, στο οποίο εμφαίνεται ότι ο ΜΚ2 είναι όντως πρωτοφειλέτης στο συγκεκριμένο δάνειο. Σημειώνεται ότι ο ΜΚ2 είναι πρόσωπο χωρίς μόρφωση, αφού μετά βίας συμπλήρωσε τις πρώτες δύο - τρείς τάξεις του δημοτικού. Στην 1η σελίδα του Τεκμηρίου 8, εμφαίνεται ότι το ύψος του δανείου ήταν για Λ.Κ.250.000 με τόκο 6,25%. Όταν ο ΜΚ2 ανακάλυψε ότι ήταν οφειλέτης και όχι εγγυητής στο δάνειο, άρχισε να υποψιάζεται ότι ο κατηγορούμενος 1 έκλεβε από την εταιρεία και ότι δεν του έλεγε την αλήθεια σε σχέση με δοσοληψίες που αφορούσαν χρήματα και άλλα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Η κατηγορούσα αρχή προσκόμισε ικανοποιητική μαρτυρία που δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, ότι αυτά τα χρήματα δεν διοχετεύτηκαν στην εταιρεία για το συγκεκριμένο σκοπό που είχαν αναφέρει οι κατηγορούμενοι 1 και 2 στον ΜΚ
  5. Το ποσό των Λ.Κ.110.00 διοχετεύθηκε στην εταιρεία «Viamax», ιδιοκτήτης της οποίας ήταν ο κατηγορούμενος
  6. Ο κατηγορούμενος 1 ισχυρίστηκε ότι το ποσό αυτό είχε διατεθεί για την αγορά λεωφορείων. Το ποσό των Λ.Κ.135.000, διοχετεύθηκε στον κατηγορούμενο
  7. Ως προκύπτει από την αξιόπιστη μαρτυρία που παρατίθεται πιο κάτω, αυτά τα νέα λεωφορεία ουδέποτε αγοράσθηκαν. Για να εξακριβώσει την κατάσταση, ο ΜΚ2 άρχισε να κάνει έρευνα με ερωτήσεις προς τους υπαλλήλους της «ΠΕΑΛ» για τα οικονομικά δεδομένα της εταιρείας και τότε ο κατηγορούμενος 1 του είπε να μην ενοχλεί τους υπαλλήλους για τα οικονομικά της εταιρείας και ανέλαβε ο ίδιος να απαντήσει όλες τις ερωτήσεις του σε σχέση με τα οικονομικά της εταιρείας. Οι λογιστές της εταιρείας του ανέφεραν ότι το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων δεν φαίνεται στα βιβλία της εταιρείας. Δεύτερη περίπτωση διασπάθισης των χρημάτων της εταιρείας είναι δάνειο της εταιρείας στην Alpha Bank. Το Νοέμβριο του 2007, ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον ΜΚ2 ότι θα έκανε δάνειο η εταιρεία από την Alpha Bank ύψους Λ.Κ.90.000, για να αγοραστούν οι μετοχές του Άκη και Βαρβαρή Χαραλάμπους. Η συνεννόηση που είχε ο ΜΚ2 με τον κατηγορούμενο 1 είναι αφού θα γινόταν αυτή η αγορά, οι μετοχές αυτές θα μοιράζονταν αναλογικά στους υπόλοιπους μετόχους της εταιρείας. Στη συνέχεια, έγινε το δάνειο και η εξασφάλιση για το δάνειο ήταν υποθήκη σε οικόπεδο του ΜΚ2 στη Λευκωσία. Με τη χορήγηση του δανείου, εκδόθηκαν επιταγές στο όνομα του κατηγορούμενου 2 για το ποσό των Λ.Κ.40.000 (βλ. Τεκμήριο 5.1) και δεύτερη επιταγή για Λ.Κ.30.000 (βλ. Τεκμήριο 5.4) στο όνομα του κατηγορούμενου
  8. Τρίτη επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.5.600 (βλ. Τεκμήριο 5.2), πληρώθηκε ως δόση στη ΣΠΕ Τρούλλων για το δάνειο των Λ.Κ.250.
  9. Δικαίωμα υπογραφής σε επιταγές που εκδίδονταν από τη χορήγηση της Alpha Bank είχαν μόνο οι κατηγορούμενοι 1 και
  10. Ζήτησε και ο MK2 να έχει το δικαίωμα να εκδίδει επιταγές, αλλά ο κατηγορούμενος 1 του αρνήθηκε να έχει αυτό το δικαίωμα. Εν κατακλείδι, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ανέφεραν στον ΜΚ2 ότι το δάνειο θα γινόταν για την αγορά μετοχών, όμως αυτό δεν έγινε στην πραγματικότητα. Δεν δόθηκαν μετοχές στον ΜΚ
  11. Τα χρήματα του δανείου διοχετεύτηκαν στους κατηγορούμενους 1 και
  12. Επίσης, μέρος των χρημάτων του δανείου διοχετεύτηκε στο άλλο δάνειο που είχε γίνει για την εταιρεία στη ΣΠΕ Τρούλλων. Επιπρόσθετα, γι' αυτό το δάνειο δεν είναι γνωστό κατά πόσο αυτά τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να προωθηθούν τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρίας. Το ίδιο ισχύει για το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Ο ΜΚ2 παρέπεμψε το Δικαστήριο στα στοιχεία που περισυνέλεξε η αστυνομία από την Αlpha Bank, για να φανεί που πήγαν ακριβώς αυτά τα χρήματα. Επίσης, ο μάρτυρας εξήγησε ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» έχει κάνει δάνεια στη ΣΠΕ Μακράσυκας, στη ΣΠΕ Κάτω Βαρωσίου, στην Ελληνική Τράπεζα αλλά και στη Τράπεζα Κύπρου, όμως δεν γνωρίζει που πήγαν τα λεφτά αυτών των δανείων, αφού ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε του έδινε λογαριασμό για την οικονομική διαχείριση αυτών των χρημάτων. Ο ΜΚ2 ανέφερε ότι τελευταία φορά που έγινε γενική συνέλευση για να δοθεί λογαριασμός για τα οικονομικά της εταιρείας ήταν το
  13. Έκτοτε η εταιρεία πήρε δάνεια από έξι διαφορετικές τράπεζες για το ποσό του μισού εκατομμυρίου και ο ΜΚ2, ο οποίος εγγυάται αυτές τις οφειλές και είναι και διευθυντής της εταιρείας δεν έχει ιδέα που ξοδεύτηκαν τα χρήματα. Ανέφερε ότι η εταιρεία έκαμε δύο φορές δάνειο στη ΣΠΕ Μακράσυκας για να αποκτήσει τη διαδρομή Δρομολαξιάς. Διαπίστωσε ότι η διαδρομή Δρομολαξιάς είναι σημαντική πηγή εσόδων της «ΠΕΑΛ» και όμως αποκτήθηκε από την εταιρεία «Viamax», ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο κατηγορούμενος 1 και είναι η εταιρεία «Viamax» που απολαμβάνει πλήρως όλα τα έσοδα που προέρχονται από αυτή τη διαδρομή. Συγκεκριμένα, μόνο από την κρατική χορηγία των μαθητών υπάρχουν έσοδα αυτής της διαδρομής που ανέρχονται στις €160.000 ετησίως. Παράλληλα, όλα τα έξοδα γι' αυτή τη διαδρομή, συμπεριλαμβανομένων εξόδων πετρελαίου για διακίνηση των λεωφορείων, οδηγού κ.τ.λ. τα καταβάλλει η εταιρεία «ΠΕΑΛ». Ο ΜΚ2 είναι ηλικιωμένος, άρρωστος και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Επιπρόσθετα, ήρθε να μαρτυρήσει τον Φεβρουάριο 2014 για γεγονότα που έγιναν από το 2005 μέχρι
  14. Είχε γενική αντίληψη όλων των γεγονότων, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί λεπτομέρειες ή να εξηγήσει τις οικονομικές συναλλαγές που έγιναν με ακρίβεια, εξαιτίας του χρόνου που πέρασε και εξαιτίας του γεγονότος ότι πρόκειται για ηλικιωμένο πρόσωπο χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Εξήγησε ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει επακριβώς τις οικονομικές συναλλαγές της εταιρείας και ειδικά τα έσοδα και τα έξοδα της «ΠΕΑΛ», διότι ο κατηγορούμενος 1 σκόπιμα στερούσε πρόσβαση στα πραγματικά οικονομικά δεδομένα της εταιρείας. Παρόλο τούτο, ήταν σε θέση να θυμηθεί σε γενικές γραμμές τι είχε γίνει, ως και επίσης να περιγράψει τη σταδιακή απογύμνωση των εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας «ΠΕΑΛ» με το δικό του τρόπο. Ανέφερε ότι οι μετοχές του Πολύδωρου αγοράσθηκαν με επιταγή της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Αυτό το ποσό αποτελούσε μέρος του συνολικού τιμήματος για όλες τις μετοχές του Πολύδωρου. Για το ποσό που πληρώθηκε από χρήματα της εταιρείας, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 πήρε για προσωπικό του όφελος 5 από τις μετοχές του Πολύδωρου. Για τις υπόλοιπες μετοχές του Πολύδωρου υπήρχε δικαστική διαμάχη μεταξύ του κατηγορούμενου 1 και του Πολύδωρου, διότι δεν πληρώθηκε το υπόλοιπο του συμφωνηθέντος τιμήματος για την αγορά των μετοχών. Αυτές οι μετοχές είχαν αγορασθεί από την «ΠΕΑΛ» αλλά της επωφελήθηκε και τις έκανε ότι ήθελε ο κατηγορούμενος
  15. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 χρωστούσε προσωπικά ή μέσω προσωπικών του εταιρειών ένα ποσό της τάξης των 10 εκατομμυρίων, αλλά δεν ήταν σε θέση να αναφέρει στοιχεία. Είπε ότι ο κατηγορούμενος 1 τον έβγαλε αυθαίρετα από διευθυντή της «ΠΕΑΛ» σε γενική συνέλευση, όταν αυτός του ζήτησε να αποχωρήσει από εγγυητής των χρεών της «ΠΕΑΛ». Όμως λεπτομέρειες και γεγονότα δεν δόθηκαν. Υπήρχαν και κάποιες σημαντικές αντιφάσεις και ανακρίβειες στη μαρτυρία του ΜΚ2 που αναδείχθηκαν κατά την αντεξέταση. Ήταν θέση του στην αστυνομική του κατάθεση, Τεκμήριο 6 και θέση που υιοθέτησε κατά την κυρίως εξέταση, ότι δεν γνώριζε ότι υπέγραψε συμφωνία δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων - Τεκμήριο 8, για ποσό Λ.Κ.250.000 ως πρωτοφειλέτης. Ήταν θέση του ότι νόμιζε ότι υπέγραφε ως εγγυητής και ήταν μόνο μετά από επίσκεψη στη ΣΠΕ Τρούλλων, πολύ αργότερα, που αντιλήφθηκε ότι τον ξεγέλασαν και είχε υπογράψει ως πρωτοφειλέτης. Ενόρκως, για πρώτη φορά κατά την αντεξέταση, ανέφερε ότι αντιλήφθηκε ότι υπέγραφε ως πρωτοφειλέτης. Όμως, σημειώνω ότι ακόμη και ο κατηγορούμενος 1 όταν ανακρίθηκε από την αστυνομία, είχε αναφέρει ότι ήταν με την εντύπωση ότι ο ΜΚ2 ήταν εγγυητής και όχι πρωτοφειλέτης του δανείου. Οπότε δεν αποκλείεται, εξαιτίας των παραστάσεων του κατηγορούμενου 1 και του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου του ΜΚ2, να ξεγελάστηκε ο ΜΚ2 και να ήταν με την εντύπωση ότι ήταν εγγυητής και όχι πρωτοφειλέτης. Στην κατάθεση του ο ΜΚ2 είχε αναφέρει ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» είχε κάνει δάνειο στην Alpha Bank για να αγοράσει μετοχές του Άκη και Βαρβαρή. Όταν ρωτήθηκε ποιοι ήταν αυτοί και από ποιον θα αγόραζαν τις μετοχές, ο ΜΚ2 δεν μπορούσε να προσδιορίσει και παρέπεμψε και πάλι στον Πολύδωρο. Όμως, σε κατοπινό στάδιο της αντεξέτασης, ήταν καθαρό ότι ο ΜΚ2 ήξερε ποιοι είναι ο Άκης και ο Βαρβαρής, τα πρόσωπα από τα οποία θα αγόραζαν τις μετοχές. Παρά των πιο πάνω αντιφάσεων, δεν θεωρώ ότι ο ΜΚ2 είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Θεωρώ ότι είπε ανακρίβειες, ήταν γενικός και ασαφής στις τοποθετήσεις του, αλλά δεν θεωρώ ότι ήρθε για να πει ψέματα στο Δικαστήριο. Πρόκειται για ηλικιωμένο άτομο και αμόρφωτο. Μέσα στο μυαλό του υπάρχει μια γενική αντίληψη ότι οι κατηγορούμενοι τον έχουν ξεγελάσει. Ανέφερε επί παραδείγματι, ότι οι κατηγορούμενοι έπιαναν τα χρήματα από τις εισπράξεις των διαδρομών του σχολείου και έκοβαν επιταγές που κατέληγαν σε προσωπικούς τους λογαριασμούς ή προσωπικά τους έξοδα. Η εταιρεία «ΠΕΑΛ» αγόραζε λεωφορεία και τα λεωφορεία εγγράφονταν στο όνομα της εταιρείας «Viamax». Ο κατηγορούμενος 1 έκοβε μόνος του αποδείξεις για έξοδα και οφειλές προς την εταιρεία «Viamax» χωρίς να δίδει λογαριασμό σε εκείνον. Το τελικό αποτέλεσμα, ως ήταν η αντίληψη του ΜΚ2, είναι ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» δεν είχε καθόλου χρήματα, κάτι που επιβεβαιώνεται από ανεξάρτητη μαρτυρία και ότι αυτός πλέον, είτε ως εγγυητής είτε ως πρωτοφειλέτης, ήταν υπόλογος για τα χρέη της «ΠΕΑΛ». Ο Γιώργος Χ' Αντωνίου (ΜΚ3), είναι γραμματέας στη ΣΠΕ Τρούλλων. Ήταν κατηγορηματικός ότι η αίτηση για δάνειο από τη ΣΠΕ Τρούλλων είχε γίνει στην παρουσία του ΜΚ2 και ότι λέχθηκε σε αυτόν ότι δεν θα ήτο εγγυητής αλλά πρωτοφειλέτης του δανείου. Αυτή η μαρτυρία δεν καταρρίπτει τη θέση του ΜΚ2, ότι δεν ήταν ακριβής όταν έδωσε κατάθεση στην αστυνομία και τους είπε ότι από εγγυητής του δανείου, κατόπιν πλάνης και ψεύδη των κατηγορουμένων, έγινε πρωτοφειλέτης. Δεν αποκλείεται η θέση του ΜΚ2, ότι κατόπιν πλάνης και ψεύδη των κατηγορουμένων να αντιλήφθηκε τα πράγματα αλλιώς. Η μαρτυρία του ΜΚ3 είναι ότι από την αρχή που υποβλήθηκε η αίτηση στη ΣΠΕ Τρούλλων ήταν γνωστό στον ΜΚ2 ότι ήταν πρωτοφειλέτης για το δάνειο. Όμως δεν εξήγησε τι ακριβώς είπε στον ΜΚ2 για να είναι βέβαιος ότι ο ΜΚ2 αντιλήφθηκε ότι ήταν πρωτοφειλέτης. Το δάνειο ήταν για το ποσό των Λ.Κ.250.000 και αυτό ήταν γνωστό στον ΜΚ2 από την αρχή, σύμφωνα με τον ΜΚ
  16. Όμως, δεν γίνεται να αντιλήφθηκε ο ΜΚ2 ότι το δάνειο ήταν για τόσο μεγάλο ποσό, διαφορετικά είναι βέβαιο ότι δεν θα συμφωνούσε στη σύναψη τέτοιου μεγάλου δανείου. Αυτό το δάνειο εξοφλήθηκε σε κατοπινό στάδιο με δάνειο που είχε συνάψει ο κατηγορούμενος 2, ύψους €360.
  17. Υπήρχε υπόλοιπο όταν έγινε εξόφληση του δανείου, αλλά είναι γεγονός ότι μέχρι να γίνει εξόφληση αυτού του δανείου με άλλο δάνειο που είχε συνάψει ο κατηγορούμενος 2, είχαν γίνει διάφορες καταθέσεις επιταγών έναντι οφειλόμενου ποσού σε διάφορες ημερομηνίες. Επίσης, ο ΜΚ2 ήταν με την εντύπωση ότι το δάνειο είχε γίνει για να αγοράσουν λεωφορεία και ότι θα τα αγόραζαν τα λεωφορεία από την εταιρεία «Viamax». Η επιταγή του δανείου εκδόθηκε στην εταιρεία «Viamax». Επίσης, για το δάνειο της Alpha Bank υπήρχαν εξασφαλίσεις με υποθήκες σε ακίνητη περιουσία του κατηγορούμενου 2 και της συζύγου του. Το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων, εν τέλει εξοφλήθηκε, όμως πολύ αργότερα και μετά που ανακάλυψε ο ΜΚ2 ότι τα χρήματα είχαν διατεθεί προς όφελος του κατηγορούμενου 2 και έκανε καταγγελία στην αστυνομία. Η Χρυστάλλα Κατίκκη (ΜΚ4), είναι τραπεζίτης στην Alpha Bank και έδωσε μαρτυρία σε σχέση με τον τρεχούμενο λογαριασμό και το δάνειο που χορηγήθηκε στην εταιρεία «Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ». Δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση τα στοιχεία που προσκόμισε στο Δικαστήριο. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι ζητήθηκε εκ μέρους της εταιρείας όριο παρατραβήγματος σε τρεχούμενο λογαριασμό για το ποσό των Λ.Κ.150.
  18. Χορηγήθηκε τελικά στην εταιρεία παρατράβηγμα με όριο Λ.Κ.50.000 και ένα δάνειο ύψους Λ.Κ.40.
  19. Οι δύο αυτοί λογαριασμοί ανοίχθηκαν στις 9.11.
  20. Για να χορηγηθούν οι πιο πάνω πιστώσεις υπέγραψαν εκ μέρους της εταιρείας ο κατηγορούμενος 1 και ο Αντώνης Σεντόνας. Σαν εγγυητές υπέγραψαν ο κατηγορούμενος 1, ο Αντώνης Σεντόνας, ο Δημήτρης Αυγουστή (ΜΚ2), ο Νίκος Κουλέρμος και η Ελένη Παπαλούκα. Ως επιπρόσθετη εξασφάλιση προσφέρθηκε οικόπεδο στο Δήμο Λακατάμειας, ιδιοκτησίας του ΜΚ
  21. Για τα χρήματα του δανείου των Λ.Κ.40.000, εκδόθηκε επιταγή με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 2 ενώ η επιταγή των Λ.Κ.30.000 εκδόθηκε με δικαιούχο τον κατηγορούμενο
  22. Επί του τρεχούμενου λογαριασμού εκδόθηκαν οι ακόλουθες επιταγές: Επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.5.600 προς τη ΣΠΕ Τρούλλων, με ημερομηνία 25.11.
  23. Επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.5.600 προς τη ΣΠΕ Τρούλλων, με ημερομηνία 30.12.
  24. Επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.30.000 προς τον κατηγορούμενο 1, ημερομηνίας 30.12.
  25. Επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.40.000 προς τον κατηγορούμενο 2, ημερομηνίας 16.11.
  26. Οι δόσεις του δανείου πληρώνονταν κανονικά. Για τον τρεχούμενο λογαριασμό της εταιρείας εκδόθηκε βιβλιάριο επιταγών και δικαίωμα υπογραφής του τρεχούμενου λογαριασμού της εταιρείας είχαν ο κατηγορούμενος 1 και ο Αντώνης Σεντόνας. Η Σοφία Πέτρου (ΜΚ5), επιθεωρήτρια λογαριασμού στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών Λευκωσίας, κατέθεσε την κατάσταση λογαριασμού των πληρωμών που έκανε το Τμήμα Οδικών Μεταφορών προς την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» για την μεταφορά μαθητών σε σχέση με την περίοδο από Σεπτέμβριο του 2009 μέχρι τον Ιούνιο του
  27. Επίσης, κατέθεσε όλα τα τιμολόγια που υποβλήθηκαν στο Τμήμα της από την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» για πληρωμή. Κατά την αντεξέταση ρωτήθηκε κατά πόσο είχε ελεγχθεί ότι τα εν λόγω τιμολόγια είχαν υποβληθεί από τη συγκεκριμένη εταιρεία και κατά πόσο γνώριζε ποιοι είχαν υπογράψει τα τιμολόγια. Απάντησε ότι αυτά τα ζητήματα ελέχθησαν προτού υποβληθούν τα τιμολόγια κοντά της για πληρωμή από το Επαρχιακό Γραφείο Λάρνακας. Το συνολικό ποσό που πληρώθηκε στην εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξία Λτδ» για μεταφορές μαθητών ήταν Λ.Κ.156.132,
  28. Ο Κώστας Γερολέμου (ΜΚ6) ήταν μέτοχος της εταιρείας «ΠΕΑΛ» με 11 χιλιάδες μετοχές. Ισχυρίστηκε ότι έκανε συμφωνία με τον κατηγορούμενο 1 για αγορά μετοχών αξίας Λ.Κ.30.
  29. Ο κατηγορούμενος 1 του έδωσε προκαταβολή Λ.Κ.2.000 και τα υπόλοιπα θα πληρώνονταν σε δύο δόσεις των Λ.Κ.14.
  30. Το ποσό δεν εξοφλήθηκε όλο και ανέφερε ότι μαζί με τους τόκους ο κατηγορούμενος 1 του οφείλει ένα ποσό χρημάτων μεταξύ δύο και τριών χιλιάδων λιρών. Δεν πληρώθηκε όλο το τίμημα για τις μετοχές αλλά οι μετοχές μεταβιβάστηκαν επ' ονόματι του κατηγορούμενου
  31. Ανέφερε ότι η συμφωνία ήταν γραπτή και έγινε γύρω στο έτος 2006, αλλά δεν παρουσίασε τη γραπτή συμφωνία στο Δικαστήριο. Είναι με αυτό τον τρόπο που ο κατηγορούμενος 1 σταδιακά εξασφάλισε πλειοψηφικό μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ώστε να την ελέγχει και να διώξει τον ΜΚ
  32. Η Αυγούστα Αυγουστή (ΜΚ7), είναι θυγατέρα του ΜΚ
  33. Ο πατέρας της, της ανέφερε στις αρχές του 2008 ότι υπήρχε πρόβλημα με τους κατηγορούμενους στην οικονομική διαχείριση της εταιρείας «ΠΕΑΛ» στην οποία ήταν μέτοχος. Η ΜΚ7 προέβη σε έρευνα και διαπίστωσε ότι στις 23 Φεβρουαρίου έγινε δάνειο από τους πέντε διευθυντές της εταιρείας ύψους Λ.Κ.250.000 στη ΣΠΕ Τρούλλων. Γι΄ αυτό το δάνειο θεώρησε ότι πρωτοφειλέτης θα ήταν η «ΠΕΑΛ». Ένα ποσό των Λ.Κ.100.000 θα το έπαιρνε η σύζυγος του κατηγορούμενου 2 και μετά αυτή θα εξοφλούσε αυτό το ποσό μέσα σε 15 χρόνια χωρίς την επιβολή οποιονδήποτε τόκων. Αυτή τη συμφωνία την έκανε ο κατηγορούμενος 1 με τη σύζυγο του κατηγορούμενου
  34. Αυτή είναι η συγκεκριμένη συμφωνία για την οποία ισχυρίστηκε ο ΜΚ2 ότι αντιλήφθηκε αρχικά ότι θα υπέγραφε όχι ως χρεώστης αλλά ως εγγυητής της συμφωνίας. Η ΜΚ7 έκανε έρευνα στη ΣΠΕ Τρούλλων και σύμφωνα με κατάσταση του λογαριασμού διαπίστωσε ότι Λ.Κ.135.961 αυτού του ποσού που χορηγήθηκε από την ΣΠΕ Τρούλλων ως δάνειο μεταφέρθηκαν για εξόφληση δανείων του κατηγορούμενου
  35. Τις υπόλοιπες Λ.Κ.110.000 τις πήρε η εταιρεία «Viamax» που ανήκει στο κατηγορούμενο
  36. Έναντι αυτού του δανείου πληρώθηκε το ποσό των Λ.Κ.5.600 στις 27.11.2007, με επιταγή της Alpha Bank, με εκδότη την εταιρεία «ΠΕΑΛ». Επίσης, έγινε κατάθεση επιταγής έναντι του δανείου για το ποσό των Λ.Κ.10.000, στις 19.4.2008 από άλλο λογαριασμό της «ΠΕΑΛ» στη ΣΠΕ Μακράσυκας. Αυτή η επιταγή εκδόθηκε από τον κατηγορούμενο 1 και τον κατηγορούμενο
  37. Όταν ρώτησε τον κατηγορούμενο 2 γι' αυτά τα ζητήματα, αυτός της είπε ότι μάλλον έγινε έτσι επειδή πήρε τα χρήματα αυτής της επιταγής και τα έδωσε ως δόση για το δάνειο. Στις 8.7.2008 κατατέθηκε έναντι του δανείου το ποσό των €10.
  38. Η επιταγή αυτή εκδόθηκε από την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» από τραπεζικό λογαριασμό της ΣΠΕ Λατσιών. Η εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» είχε αγοραστεί από την «ΠΕΑΛ». Αυτή η εταιρεία είχε τα δικαιώματα του δρομολογίου Δρομολαξιάς και εισέπραττε επιδότηση από την κυβέρνηση για το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Συνεπώς, τα έσοδα αυτής της εταιρείας ανήκουν στην «ΠΕΑΛ» που την είχε αγοράσει. Ο κατηγορούμενος 1 δεν είχε το δικαίωμα να εκδίδει επιταγές από τον τραπεζικό λογαριασμό της εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» δια να πληρώνει δόση στο δάνειο της ΣΠΕ Τρούλλων, αφής στιγμής αυτοί που επωφελήθηκαν τα χρήματα από το δάνειο δεν ήταν η «ΠΕΑΛ», αλλά οι δύο κατηγορούμενοι. Η ΜΚ7 υπέδειξε τα Τεκμήρια 5.26 και 5.
  39. Αυτά τα τεκμήρια αφορούσαν συμφωνίες που υπογράφτηκαν μεταξύ της «ΠΕΑΛ» και της «Viamax», για υποτιθέμενη αγορά λεωφορείων και αυτές οι συμφωνίες χρησιμοποιήθηκαν μεταγενέστερα για να δικαιολογηθεί η μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» από την «ΠΕΑΛ» στη «Viamax». Παραθέτω πιο κάτω τις συμφωνίες, Τεκμήριο 5.26 και 5.27: Τεκμήριο 5.26: «Συμφωνητικό Έγγραφο Σήμερα, 11 Οκτωβρίου 2007, στα Λατσιά έλαβε μέρος η ακόλουθη συμφωνία μεταξύ των κ.κ. Viamax Group Ltd (που στο εφεξής θα αναφέρονται ως οι Πωλητές) και των κ.κ. ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας (που στο εφεξής θα αναφέρονται ως οι Παραγγελιοδότες). Οι Πωλητές συμφωνούν να πωλήσουν λεωφορεία και οι Παραγγελιοδότες συμφωνούν να αγοράσουν ως ακολούθως:
  40. Πέντε
(5)καινούργια ολοκληρωμένα Λεωφορεία 55 θέσεων τύπου ZONDA YCK6126HG προς Λ.Κ.95,000.00 (Ενενήντα Πέντε Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) Σύνολο
(1)Λ.Κ. 475,000.00 (Τετρακόσιες Εβδομήντα Πέντε Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) ΠΛΕΟΝ ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ 2. Ένα
(1)καινούργιο ολοκληρωμένο Λεωφορείο 30 θέσεων τύπου ZONDA YCK6899H με μηχανή 400hp προς Λ.Κ. 60,000.00 (Εξήντα Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) Σύνολο
(2)Λ.Κ. 60,000.00 (Εξήντα Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) ΠΛΕΟΝ ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ: ΛΚ 535,000.00 (Πλέον Φόρος Προστιθέμενης Αξίας) Οι όροι πληρωμής έχουν ως ακολούθως:
  1. Με την υπογραφή του συμφωνητικού εγγράφου, οι Παραγγελιοδότες θα υποβάλουν ως προκαταβολή το ποσό των ΛΚ110,000.00 (Εκατό Δέκα Χιλιάδων Λιρών Κύπρου)
  2. Για το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ 425,000.00 (Τετρακοσίων Είκοσι Πέντε Χιλιάδων Λιρών Κύπρου) συν το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας, οι Παραγγελιοδότες θα παρουσιάσουν Τραπεζική Εγγυητική από οιανδήποτε Κυπριακή Τράπεζα προς την Τράπεζα των Πωλητών - πριν την παράδοση των Λεωφορείων. Συμφωνητικό έγγραφο μεταξύ Viamax Group Ltd και ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας - Συν. · Σε περίπτωση παράβασης των όρων έγκαιρης πληρωμής από τους Παραγγελιοδότες και ανεξαρτήτως του ανώτερου δικαιώματος των Πωλητών να τερματίσουν ανά πάσα στιγμή την συμφωνία, εάν και εφόσον η συμφωνία αυτή προσβληθεί από τους Παραγγελιοδότες, οι Πωλητές θα δικαιούνται να αξιώσουν αποζημιώσεις. · Τα αμαξώματα των Λεωφορείων θα συνάδουν με τις προδιαγραφές που αναφέρονται στον επισυνημμένο κατάλογο, οι δε χρωματισμοί θα είναι της επιλογής των Παραγγελιοδοτών. · Τα λεωφορεία θα φέρουν πλήρη εγγύηση για δύο
(2)χρόνια. · Ημερομηνία Παράδοσης των πέντε Λεωφορείων προς Παραγγελιοδότες: ΟΙ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ: VIAMAX GROUP LTD ΠΕΑΛ ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ» Τεκμήριο 5.27: «Συμφωνητικό Έγγραφο Σήμερα, Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007, στα Λατσιά έλαβε μέρος η ακόλουθη συμφωνία μεταξύ των κ.κ. Viamax Group Ltd (που στο εφεξής θα αναφέρονται ως οι Πωλητές) και των κ.κ. ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας (που στο εφεξής θα αναφέρονται ως οι Παραγγελιοδότες). Οι Πωλητές συμφωνούν να πωλήσουν λεωφορεία και οι Παραγγελιοδότες συμφωνούν να αγοράσουν ως ακολούθως: 1. Είκοσι
(20)καινούργια ολοκληρωμένα Λεωφορεία 37 θέσεων (92 με όρθιους) τύπου ZONDA YCK6126HC προς Λ.Κ.97,000.00 (Ενενήντα Επτά Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) Σύνολο
(1)Λ.Κ. 1,940,000.00 (Ένα Εκατομμύριο Εννιακόσιες Σαράντα Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) ΠΛΕΟΝ ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ 2. Δέκα
(10)καινούργια ολοκληρωμένα Λεωφορεία 31 θέσεων (70 με όρθιους) τύπου ZONDA YCK6105HC προς Λ.Κ. 65,000.00 (Εξήντα Πέντε Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) Σύνολο
(2)Λ.Κ. 650,000.00 (Εξακόσιες Πενήντα Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) ΠΛΕΟΝ ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ: ΛΚ 2,590,000.00 (Πλέον Φόρος Προστιθέμενης Αξίας) Οι όροι πληρωμής έχουν ως ακολούθως:
  1. Με την υπογραφή του συμφωνητικού εγγράφου, οι Παραγγελιοδότες θα καταβάλουν ως προκαταβολή 30%, δηλαδή το ποσό των ΛΚ 777,000.00 (Επτακόσιες Εβδομήντα Επτά Χιλιάδων Λιρών Κύπρου) σε 3 μηνιαίες δόσεις των ΛΚ 259,
  3. Για το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ 1,813,000.00 (Ένα Εκατομμύριο Οκτακόσιες Επτά Χιλιάδων Λιρών Κύπρου) συν το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας, οι Παραγγελιοδότες θα παρουσιάσουν Τραπεζική Εγγυητική από οιανδήποτε Κυπριακή Τράπεζα προς την Τράπεζα των Πωλητών - πριν την παράδοση των Λεωφορείων. Συμφωνητικό έγγραφο μεταξύ Viamax Group Ltd και ΠΕΑΛ Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας - Συν. · Σε περίπτωση παράβασης των όρων έγκαιρης πληρωμής από τους Παραγγελιοδότες και ανεξαρτήτως του ανώτερου δικαιώματος των Πωλητών να τερματίσουν ανά πάσα στιγμή την συμφωνία, εάν και εφόσον η συμφωνία αυτή προσβληθεί από τους Παραγγελιοδότες, οι Πωλητές θα δικαιούνται να αξιώσουν αποζημιώσεις. · Τα αμαξώματα των Λεωφορείων θα συνάδουν με τις προδιαγραφές που αναφέρονται στον επισυνημμένο κατάλογο, οι δε χρωματισμοί θα είναι της επιλογής των Παραγγελιοδοτών. · Τα λεωφορεία θα φέρουν πλήρη εγγύηση για δύο
(2)χρόνια. · Ημερομηνία Παράδοσης των πέντε Λεωφορείων προς Παραγγελιοδότες: ΟΙ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ: VIAMAX GROUP LTD ΠΕΑΛ ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ» Αυτές οι συμφωνίες είναι υπογραμμένες από τον κατηγορούμενο 1, για την εταιρεία «Viamax» και από τον κατηγορούμενο 2, για την εταιρεία «ΠΕΑΛ». Η «ΠΕΑΛ» είχε αποκτήσει την εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» έναντι τιμήματος Λ.Κ.250.
  1. Η «ΠΕΑΛ» είχε αποκτήσει το δικαίωμα μεταφοράς επιβατών της περιοχής Δρομολαξιάς και πέντε λεωφορεία περιουσία. Η μάρτυρας έκανε έρευνα στον Έφορο Εταιρειών και διαπίστωσε ότι στις 5.6.2008 οι μετοχές που αγοράστηκαν από την «ΠΕΑΛ» μεταβιβάστηκαν στον κατηγορούμενο
  2. Διαπίστωσε επίσης, ότι το ίδιο διάστημα ο κατηγορούμενος 1 δημιούργησε τραπεζικό λογαριασμό επ' ονόματι της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Εκεί διοχετεύονταν όλα τα έσοδα που έστελλε το Τμήμα Οδικών Μεταφορών για τη μεταφορά επιβατών εκείνης της περιοχής. Είναι από αυτό τον λογαριασμό που εκδόθηκε η επιταγή των €10.000 δια να πληρωθεί το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Είναι σημαντικό ότι έγινε πληρωμή έναντι του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων από τον τραπεζικό λογαριασμό που άνοιξε ο κατηγορούμενος 1 στο όνομα «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Σε αυτό το λογαριασμό είχαν κατατεθεί τα έσοδα από τη μεταφορά επιβατών της περιοχής Δρομολαξιάς, ενώ παράλληλα, σύμφωνα με την ΜΚ7, όλα τα έξοδα για τη μεταφορά αυτών των επιβατών τα κατέβαλλε η «ΠΕΑΛ». Όλες οι επιταγές που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 5.3 μέχρι 5.6, είναι οπισθογραφημένες από τους δύο κατηγορούμενους. Αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο κατηγορούμενοι είναι τα πρόσωπα που έπαιρναν χρήματα από την «ΠΕΑΛ» για να πληρώνουν τη «Viamax» για υποτιθέμενα έξοδα επιδιορθώσεων λεωφορείων της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Να σημειωθεί ότι η ΜΚ7 ρώτησε τον κατηγορούμενο 1 για το δάνειο της ΣΠΕ Τρούλλων και αυτός της είπε ότι το ποσό Λ.Κ. 110.000 αφορούσε προσωπικό χρέος του ιδίου και του κατηγορούμενου 2 και δεν αφορούσε την εταιρεία «ΠΕΑΛ». Τελικά, κάποια λεωφορεία και όχι αυτά που προβλέπονται στις συμφωνίες 5.26 και 5.27, αγοράσθηκαν έναντι τιμήματος Λ.Κ.130.
  3. Ο κατηγορούμενος 1 για να κατευνάσει τον Άκη Πολυδώρου σε σχέση με το τίμημα αγοράς, εξέδωσε πιστωτική σημείωση Λ.Κ.60.000, που έπρεπε να κατατεθεί στα έσοδα της εταιρείας «ΠΕΑΛ», αλλά ουδέποτε πραγματοποιήθηκε η καταγραφή. Η ΜΚ7 εξήγησε ότι εξαιτίας των εικονικών υπερχρεώσεων της εταιρείας «Viamax», που ανήκει στον κατηγορούμενο 1 και που έκανε τις επιδιορθώσεις των λεωφορείων, ζήτησαν οι υπόλοιποι μέτοχοι της εταιρείας «ΠΕΑΛ» να μην γίνεται επιδιόρθωση από τη συγκεκριμένη εταιρεία. Αυτό ζητήθηκε γραπτώς στις 17.8.
  4. Ο κατηγορούμενος 1, υπέγραψε τη συμφωνία Τεκμήριο 5.28, εκ μέρους της «ΠΕΑΛ». Επίσης, σε αυτή τη συμφωνία εμφανίζεται η σφραγίδα της «Viamax» με υπογραφή του κατηγορούμενου
  5. Το Τεκμήριο 5.28, προνοεί ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» οφείλει στην εταιρεία «Viamax», που ανήκει στον κατηγορούμενο 1, το ποσό των Λ.Κ.5.374.
  6. Αυτό το αποδεικτικό στοιχείο δείχνει ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι ο εμπνευστής της ιδέας μεταβίβασης των μετοχών της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» στην εταιρεία «Viamax» για την εξόφληση ανύπαρκτου χρέους της εταιρείας «ΠΕΑΛ» προς τη «Viamax» για λεωφορεία που δεν παρέλαβε μέχρι σήμερα η εταιρεία «ΠΕΑΛ», ως αυτό προκύπτει από δύο εικονικές συμφωνίες, τα Τεκμήρια 5.26 και 5.
  7. Παραθέτω πιο κάτω το Τεκμήριο
  8. «ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ Η εγγεγραμμένη Εταιρεία ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ με αριθμό εγγραφής 44581 συμφωνούμε και αποδεχόμαστε όπως οι μετοχές της ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΔΡΟΜΟΛΑΞΙΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ που αγοράστηκαν με το έγγραφο ημερομηνίας 18/09/2007 αντί £250,000- εγγραφούν και μεταβιβαστούν επ' ονόματι της εταιρείας VIAMAX GROUP LTD και/ή άλλων προσώπων αυτοί υποδείξουν δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 13/11/2007 έναντι του χρέους εξ Ευρώ 5040,374.00 (πέντε εκατομμύρια σαράντα χιλιάδες τριακόσιες εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες ευρώ) ποσό το οποίο οφείλει η Εταιρεία ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ στην VIAMAX GROUP LTD με τον όρο όπως εντός 2 ετών πληρωθεί το οφειλόμενο ποσό στην VIAMAX GROUP LTD πλέον 6% τόκο ετησίως μέχρι εξοφλήσεως. Με την πληρωμή του άνω ποσού οι μετοχές θα μεταβιβαστούν στην Εταιρεία ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ. Λάρνακα 26/05/2008 Υπογραφή ................. ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΕΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ Εμείς η εταιρεία VIAMAX GROUP LTD συμφωνούμε και αποδεχόμαστε την ανωτέρω μεταβίβαση και αναλαμβάνουμε και υποχρεούμαστε όπως εγγράψουμε και μεταβιβάσουμε τις εν λόγω μετοχές στην εταιρεία ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ εάν εντός 2 ετών από σήμερα μας καταβάλουν το υπόλοιπο του οφειλόμενου ποσού πλέον 6% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως.» Ο πατέρας της ΜΚ7, δεν είχε υπόψη του τέτοια συμφωνία για μεταβίβαση των μετοχών προς όφελος της εταιρείας «Viamax» και ούτε η ίδια την είδε προηγουμένως, παρά μόνο της υποδείχθηκε αυτή η συμφωνία από απόσταση, κατά την τελευταία γενική συνέλευση της «ΠΕΑΛ» για τον ισολογισμό του
  9. Όταν ζήτησε από τον κ. Ζαχαρίου, το δικηγόρο της εταιρείας, να δει πιο κοντά και προσεκτικά τη συμφωνία, αυτός της είπε δεν χρειάζεται διότι της την είχε διαβάσει. Η αιτιολογία γι' αυτή τη συμφωνία ήταν το Τεκμήριο 5.27, δηλαδή η συμφωνία 13.11.2007, για αγορά λεωφορείων και μεταβίβαση της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Όμως, καινούργια λεωφορεία ουδέποτε παρουσιάσθηκαν και ο κατηγορούμενος 2 της είχε πει ότι για την εν λόγω συμφωνία μεταβίβασης είχε ζητηθεί να υπογράψει εκείνος εκ μέρους της «ΠΕΑΛ» και αρνήθηκε. Το άλλο μείζων ζήτημα, ήταν το ζήτημα αγοράς λεωφορείων τα οποία ουδέποτε αγοράσθηκαν. Υπήρχε συμφωνία μεταξύ της «ΠΕΑΛ» και της «Viamax» όπως η «ΠΕΑΛ» αγοράσει 42 λεωφορεία από την «Viamax» έναντι του ποσού των Λ.Κ.3.125.
  10. Αυτά τα λεωφορεία ουδέποτε παραδόθηκαν και η ΜΚ7 ρώτησε τον κατηγορούμενο 1 γιατί χρειάζονται τόσα πολλά λεωφορεία. Αυτός της είπε ότι οι συμφωνίες για την αγορά των λεωφορείων ήταν εικονικές, αλλά θα τις παρουσίαζε στην Αρχή Αδειών για να πάρει επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση γι' αυτά τα λεωφορεία. Η ΜΚ7 τηλεφώνησε στην Αρχή Αδειών για να δει εάν είχαν υπόψη τους τέτοια επιδότηση και δεν είχαν ιδέα ότι υπήρχε τέτοιο σχέδιο επιδότησης. Επικοινώνησε εκ νέου με τον κατηγορούμενο 1, του είπε τι είχε μάθει και αυτός την καθησύχασε και της είπε ότι η Αρχή Αδειών δεν ξέρει τίποτε και ότι επρόκειτο να ψηφιστεί νόμος για την επιδότηση των λεωφορείων. Ο κατηγορούμενος 1 συνέχεια της έλεγε ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» είχε τεράστιο χρέος προς την εταιρεία «Viamax» για την αγορά λεωφορείων και για επιδιορθώσεις λεωφορείων, χωρίς όμως να προσκομίσει στοιχεία γι' αυτό το χρέος. Αντί να αγορασθούν 42 λεωφορεία με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, αγοράστηκαν μόνο 3 λεωφορεία Κινεζικής προέλευσης που και αυτά χρεώθηκαν στην «ΠΕΑΛ». Όποτε οι κατηγορούμενοι ήθελαν χρήματα, πωλούσε τα λεωφορεία «Renault» της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Όσον αφορά τις επιδιορθώσεις αυτές, ουδέποτε έγιναν. Υπήρχαν τρομερές υπερχρεώσεις για επιδιορθώσεις και η εταιρεία «Viamax» έστελλε τιμολόγια για εργασίες που ουδέποτε είχαν γίνει. Κατά καιρούς ρωτήθηκαν οι κατηγορούμενοι για το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων που έγινε για την αγορά των λεωφορείων. Ο κατηγορούμενος 1 είχε πει ότι θυσιάστηκε αυτός και ο κατηγορούμενος 2 για την εταιρεία, αφού έκαναν το δάνειο προσωπικά πάνω τους για την αγορά των λεωφορείων. Όταν ρωτήθηκε ο κατηγορούμενος 1 ποιος πληρώνει αυτό το δάνειο, αυτός της είπε ότι αυτός προσωπικά πληρώνει το δάνειο. Ο κατηγορούμενος 1 γι' αυτό το δάνειο της είπε προφορικά ότι το δάνειο δεν είχε καμία σχέση με την «ΠΕΑΛ», αλλά όταν του ζήτησε να της το δηλώσει αυτό γραπτώς, αυτός της αρνήθηκε και της είπε ότι έπρεπε πρώτα να συνεννοηθεί με τη ΣΠΕ Τρούλλων. Όταν όμως ανέφερε στο κατηγορούμενο 1 ότι είχε στη κατοχή της επιταγή που έδειχνε ότι η δόση του δανείου πληρωνόταν από την «ΠΕΑΛ», αυτός της ανέφερε ότι η «ΠΕΑΛ» του χρωστούσε πολλά λεφτά. Το Νοέμβριο του 2007, έγινε το δάνειο της εταιρείας «ΠΕΑΛ» με οφειλή στην Alpha Bank για το ποσό των Λ.Κ.40.000, αλλά η συνολική οφειλή στην Alpha Bank ήταν ύψους Λ.Κ.150.
  11. Γι' αυτό το δάνειο μπήκε υποθήκη οικόπεδο του ΜΚ
  12. Αυτό το δάνειο έγινε για να αγορασθούν μετοχές του Βαρβαρή (Άκης Χαραλάμπους), όμως απ' αυτό το δάνειο δόθηκε το ποσό των Λ.Κ.40.000 στον κατηγορούμενο
  13. Ο κατηγορούμενος 2 είχε πει στην ΜΚ7 ότι πήρε επιταγή από αυτό το δάνειο αξίας Λ.Κ.40.000, εξαργύρωσε την επιταγή ο ίδιος και έδωσε τα χρήματα στο κατηγορούμενο 1 για να αγοράσει τις μετοχές. Άλλες Λ.Κ.30.000, τις πήρε ο κατηγορούμενος 1 και αυτό προκύπτει από την επιταγή ημερομηνίας 30.12.
  14. Από αυτό το δάνειο επίσης πληρώνονταν και δόσεις που αφορούσαν το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Η ΜΚ7 ήταν έντονη συναισθηματικά σε μερικές στιγμές της αντεξέτασης της, αλλά θεωρώ ότι η αντίδραση της ήταν απόλυτα δικαιολογημένη διότι, όπως η ίδια εξήγησε, μετά από έρευνα που έκανε στις τράπεζες διαπίστωσε τις περίπλοκες συναλλαγές των κατηγορουμένων που σκοπό είχαν να βρίσκουν τρόπους έντεχνα να φορτώνουν την εταιρεία «ΠΕΑΛ» με χρέη, τον ΜΚ2, τον πατέρα της με χρέη και για να καταλήγουν στις τσέπες τους τα χρήματα. Είναι σημαντικό να γίνει αναφορά στις παρεμβάσεις των ΜΚ2 και ΜΚ7 κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Οι ΜΚ2 και ΜΚ7, σε ορισμένες περιπτώσεις που καταγράφονται αναλυτικά στα πρακτικά της διαδικασίας, παραφέρθηκαν με αποτέλεσμα να αποκλεισθεί η είσοδος τους στο Δικαστήριο κατά παρέκκλιση του άρθρου 30 του Συντάγματος. Όμως, κρίνω ότι κανένας μάρτυρας δεν επηρεάσθηκε από αυτή τη συμπεριφορά. Ούτε τίθεται ζήτημα αυτά τα ξεσπάσματα να έχουν επηρεάσει το Δικαστήριο, το οποίο χειρίστηκε αμέσως το ζήτημα με αποτέλεσμα να επαναφέρει την τάξη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Οι δύο μάρτυρες συμπεριφέρθηκαν σε κάποιες περιπτώσεις απρεπώς προς το πρόσωπο των συνηγόρων υπεράσπισης. Δεν επέτρεψα αυτά τα ξεσπάσματα να επηρεάσουν την ακροαματική διαδικασία και είναι γι' αυτό που σε μία περίπτωση το Δικαστήριο επενέβηκε για να παρεμποδίσει την εκτροπή. Δεν κρίνω ότι η υπεράσπιση αδυνατούσε να προωθήσει τις θέσεις της εξαιτίας αυτών των μεμονωμένων ξεσπασμάτων και έτσι δεν τίθεται ζήτημα αδικίας προς την υπεράσπιση, αφού επενέβηκε το Δικαστήριο αμέσως δια να εκλείψουν τα φαινόμενα αυτά και να συνεχίσει η απρόσκοπτη και ομαλή διεξαγωγή της ακροαματικής διαδικασίας. Αναφορικά με την αξιοπιστία αυτών των μαρτύρων, αυτή κρίνεται από την παρουσία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και όχι από εξωγενείς παράγοντες. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την ΜΚ7 και την κρίνω αξιόπιστη. Αναφέρθηκε σε λεπτομερής και περίπλοκες συναλλαγές και απάντησε κάθε ερώτηση για τα οικονομικά ζητήματα με άνεση και αυθόρμητα. Εξάλλου τα περισσότερα που ανέφερε βασίζονται σε έρευνες που έκανε στις τράπεζες και έγγραφα που φυλάγονται σε κυβερνητικά τμήματα. Περαιτέρω, είναι σημαντική η μαρτυρία της, διότι εξήγησε πως ο πατέρας της πράγματι είχε την εντύπωση ότι το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων ήταν μόνο για Λ.Κ.110.000 και όχι για Λ.Κ.250.
  15. Επίσης, με έπεισε ότι πράγματι ο πατέρας της νόμιζε ότι δεν ήταν συνοφειλέτης στο συγκεκριμένο δάνειο. Δεν αμφισβητώ ότι ήταν παρών ο ΜΚ2 κατά την υπογραφή του δανείου ή ότι έγινε κάποια εξήγηση στο ΜΚ2 ότι ήταν οφειλέτης στο δάνειο, όμως δεν αποκλείεται ο ΜΚ2, ενόψει του μορφωτικού του επιπέδου και τις παροτρύνσεις των κατηγορουμένων, να αντιλήφθηκε κάτι εντελώς διαφορετικό και να καθησυχάστηκε. Θεωρώ ότι είπε την αλήθεια για τον πατέρα της. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας της αντίδρασης του πατέρα της, δηλαδή της έκπληξης του, όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν συνοφειλέτης για ένα δάνειο ύψους Λ.Κ.250.
  16. Επίσης, ήταν σημαντική η μαρτυρία της επειδή ανέφερε ότι ενώ αυτό το δάνειο είχε γίνει για Λ.Κ.250.000, σε διάφορες συναντήσεις στις οποίες ήταν παρούσα, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ανέφεραν ότι το δάνειο για την αγορά των λεωφορείων ήταν μόνο Λ.Κ.110.
  17. Αυτό το γεγονός ενισχύει την πιο πάνω θέση, ότι ο ΜΚ2 άλλα κατάλαβε για την πραγματική οικονομική συναλλαγή που έγινε, επειδή τον παραπλάνησαν οι κατηγορούμενοι. Απέρριψε τη θέση ότι το δάνειο εξοφλήθηκε με χρήματα των κατηγορουμένων, αντιθέτως τα στοιχεία που είχε υπόψη της δείχνουν ότι το ποσό πληρώθηκε από μία εταιρεία που έχει σχέση με τον κατηγορούμενο 1 και ότι αυτή η εταιρεία χρησιμοποιούσε τα λεωφορεία τα οποία υποτίθεται αγοράσθηκαν με χρήματα της «ΠΕΑΛ», χωρίς όμως να καταβληθεί οποιοδήποτε τίμημα προς την «ΠΕΑΛ» για τη χρήση αυτών των λεωφορείων. Τα έσοδα της «ΠΕΑΛ» κατά το επίδικο διάστημα ήταν κοντά στα 2 εκατομμύρια, όμως αυτά τα ποσά δεν κατέληξαν ως κέρδη στους μετόχους. Αντιθέτως, ο κατηγορούμενος 1 εφεύρισκε τρόπους έντεχνους και περίπλοκους για να μεταφέρουν αυτά τα χρήματα σε δικές του εταιρείες ή σε άλλες οντότητες δικών του συμφερόντων. Αναφορικά με την επιταγή ύψους Λ.Κ.40.000, Τεκμήριο 5.1, από το δάνειο της Alpha Bank, η ΜΚ7 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 της είχε πει ότι έδωσε την αξία αυτής της επιταγής στον κατηγορούμενο 1 σε μετρητά και έπρεπε με αυτά τα χρήματα, που ήταν χρήματα της εταιρείας, να είχαν αγορασθεί μετοχές ενός των μετόχων που ήθελε να αποσυρθεί από την εταιρεία. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν έγινε και στη συνέχεια όλες οι μετοχές του αποχωρούντα μετόχου ενεγράφησαν επ' ονόματι του κατηγορούμενου
  18. Κατά την αντεξέταση, η ΜΚ7, περιέγραψε τη γενική εικόνα σε σχέση με τα οικονομικά δρώμενα της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Ο κατηγορούμενος 1 με τη συνδρομή του κατηγορούμενου 2, με ψευδείς καταγραφές, εικονικές συμφωνίες και ψευδείς λογαριασμούς, έκανε μεταφορά των εσόδων και περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας «ΠΕΑΛ» στον εαυτό του ή σε εταιρείες που έχει συμφέρον. Αφού η εταιρεία στερήθηκε των εισοδημάτων της και των περιουσιακών της στοιχείων, παρέμεινε μία καταχρεωμένη εταιρεία που έπρεπε να τιμήσει την πληρωμή των 42 λεωφορείων δυνάμει των δύο συμφωνιών, Τεκμήρια 5.26 και 5.
  19. Επειδή αυτή η εταιρεία ήταν καταχρεωμένη και ανίκανη πλέον να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις που είχε δημιουργήσει αχρείαστα και εικονικά ο κατηγορούμενος 1, χωρίς να δώσει λογαριασμό στους παραπονούμενους, ετοίμασε έντυπο σχετικό, το Τεκμήριο 5.28 και ακολούθως προχώρησε στη μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας στο όνομα του και στη δική του εταιρεία «Viamax», για να καλυφθούν τα υποτιθέμενα χρέη. Αυτό έγινε στις 5.6.2008 και κανείς δεν το ήξερε. Τον Αύγουστο του 2008, ο κατηγορούμενος 1 ζήτησε από τον κατηγορούμενο 2 να υπογράψει το Τεκμήριο 5.28 για να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εταιρείας «ΠΕΑΛ» και για να δικαιολογήσει τη μεταβίβαση που έγινε προγενέστερα και εν αγνοία όλων. Όμως, όπως της είπε ο κατηγορούμενος 2, αυτός δεν αποδέχθηκε. Η υπεράσπιση πρόβαλε αλλοπρόσαλλη θέση επ' αυτού του σημείου. Αρχικά ήταν θέση της υπεράσπισης ότι ο ΜΚ2 δεν ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου όταν πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση και έτσι δεν είχε δικαίωμα αντίρρησης ή λόγο στη μεταβίβαση των μετοχών. Όταν φάνηκε στη συνέχεια ότι την ημέρα μεταβίβασης ο ΜΚ2 εξακολουθούσε να είναι διευθυντής, καταρρίπτοντας αυτή τη θέση, προβλήθηκε αντίθετη θέση, ότι η εταιρεία ουδέποτε έλαβε τέτοια απόφαση κατά το Νοέμβριο
  20. Οι παραπονούμενοι, κατά το χρόνο που ο ΜΚ2 ήταν διευθυντής της εταιρείας ζήτησαν επανειλημμένα να γίνει έλεγχος των βιβλίων της εταιρείας, αλλά κάτι τέτοιο δεν τους επετράπη να κάνουν. Σε σχέση με το τεράστιο χρέος που δημιουργήθηκε από την εικονική αγορά των λεωφορείων, ο κατηγορούμενος 1 είπε στην ΜΚ7 ότι ήταν μία εικονική συναλλαγή για να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο επιδότηση από την Κυβέρνηση. Τα προηγούμενα έτη, περί το 2006, ο κατηγορούμενος 1 είχε πει ότι θα χρειαζόταν μόνο ένα ποσό ύψους Λ.Κ.90.000, για την αγορά νέων λεωφορείων. Συνεπώς, τα Τεκμήρια 5.26 και 5.27 που αφορούσαν συμφωνία για αγορά 42 λεωφορείων με τίμημα 5 εκατομμύρια ευρώ, δεν είχαν καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της εταιρείας και με το ποσό που ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 δήλωσε ότι ήταν αναγκαίο για να ανανεωθεί ο στόλος της εταιρείας. Η ΜΚ7, εξήγησε επίσης ότι έγινε η μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων της εταιρείας για να καλυφθεί το υπέρογκο εικονικό χρέος χωρίς να εισαχθεί και να παραληφθεί οποιοδήποτε λεωφορείο για τον στόλο της εταιρείας. Το χρέος στη ΣΠΕ Τρούλλων αποπληρώθηκε με χρήματα της «ΠΕΑΛ» και αυτό αποδεικνύεται από τις επιταγές που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Είναι μόνο μετά την καταγγελία της υπόθεσης στην αστυνομία που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 βρήκαν τρόπο να αποπληρώσουν μεγάλο μέρος του δανείου, το οποίο έγινε προς όφελος του κατηγορούμενου
  21. Αναφορικά με το Τεκμήριο 23, την πιστωτική σημείωση Λ.Κ.60.000, η ΜΚ7 ανέφερε ότι ουδέποτε είδε τα βιβλία για να επιβεβαιώσει κατά πόσο πιστώθηκε το συγκεκριμένο ποσό στην «ΠΕΑΛ», αλλά η θέση της ήταν ότι και να υπήρχε τέτοια καταγραφή, αυτή πρέπει να ήταν ψευδής καταγραφή για να δικαιολογήσει τις παράνομες δοσοληψίες που έκανε ο κατηγορούμενος 1, διότι δεν αναγνωρίζει καμία συναλλαγή ή όφελος της «ΠΕΑΛ »που αφορά την «Viamax», εταιρεία συμφερόντων του κατηγορούμενου
  22. Ο κατηγορούμενος 1 είχε κάνει παραστάσεις στους παραπονούμενους ότι το εν λόγω δάνειο στην Alpha Bank ήταν αναγκαίο για να αγορασθούν οι μετοχές του Βαρβαρή Χαραλάμπους. Είναι γι' αυτό το λόγο που μπήκε και οικόπεδο των παραπονούμενων υποθήκη για να εξασφαλιστεί αυτό το δάνειο. Στην πραγματικότητα όμως, ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε πλήρωσε αυτό το τίμημα γι' αυτές τις μετοχές και ούτε προχώρησε στη μεταβίβαση των μετοχών στους υπόλοιπους μετόχους, ως είχε συμφωνήσει να κάνει. Αυτά τα χρήματα τελικά χρησιμοποιήθηκαν για προσωπικούς σκοπούς του κατηγορούμενου 1 και η αποπληρωμή του δανείου γινόταν με χρήματα της «ΠΕΑΛ». Η εταιρεία «ΠΕΑΛ» είχε τρεχούμενο λογαριασμό στη ΣΠΕ Μακράσυκας. Τα πρόσωπα που είχαν δικαίωμα υπογραφής των επιταγών ήταν ο κατηγορούμενος 1 και ακόμη ένα πρόσωπο. Ο ΜΚ2 ήταν καταγραμμένος ως διευθυντής της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο του
  23. Από αυτό το λογαριασμό εκδόθηκαν δύο επιταγές για μεγάλο ποσό. Η πρώτη επιταγή ύψους Λ.Κ.30.000 εκδόθηκε με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 1, ημερομηνίας 4.10.2007 και η δεύτερη επιταγή εκδόθηκε στις 10.4.2008 για το ποσό των €10.000 με δικαιούχο τον κατηγορούμενο
  24. Η δεύτερη επιταγή κατατέθηκε σε λογαριασμό στη ΣΠΕ Τρούλλων στις 22.4.2008 έναντι του δανείου που όφειλαν οι μέτοχοι της εταιρείας και έγινε εκ μέρους της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Άλλη επιταγή της Alpha Bank ύψους Λ.Κ.30.000, με εκδότη την εταιρεία «ΠΕΑΛ» και ημερομηνία έκδοσης της επιταγής 30.12.2007, κατατέθηκε σε λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 στην Τράπεζα Κύπρου. Ο Ανδρέας Θεοδούλου ήταν μέτοχος της «ΠΕΑΛ» το
  25. Πώλησε τις μετοχές του και ο κατηγορούμενος 1 πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.34.000 για την αγορά των μετοχών αυτών. Αυτή ήταν μέρος της προσπάθειας του να αποκτήσει την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου για να ελέγχει πλήρως την «ΠΕΑΛ». H ΜΚ11, Λοχίας 4675 Ειρήνη Λουκά, που εξέτασε όλα τα τεκμήρια της υπόθεσης και είναι μέλος της ομάδας διερεύνησης οικονομικού εγκλήματος της αστυνομίας, προέβη σε εμπεριστατωμένη μελέτη διακίνησης των χρημάτων που καταδεικνύει πως η εταιρεία «ΠΕΑΛ» στερήθηκε σταδιακά από τα περιουσιακά της στοιχεία και εισοδήματα. Κατέδειξε πως η «ΠΕΑΛ» σταδιακά καταχρεώθηκε και στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 1 χρησιμοποίησε αυτό το γεγονός ως πρόσχημα για να μεταβιβάσει το μετοχικό της κεφάλαιο στην εταιρεία «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» για να εξασφαλίσει χρέη που είχε δημιουργήσει εικονικά. Επίσης, η μελέτη της κατέδειξε ότι εικονικές οφειλές έγιναν από τους κατηγορούμενους και ότι οι αποπληρωμές που έγιναν έναντι των εικονικών οφειλών κατέληξαν στους ιδίους, αλλά και σε νομικές οντότητες στις οποίες έχει αποκλειστικό συμφέρον ο κατηγορούμενος
  26. Σημειώνω ότι η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε την έρευνα της ΜΚ10, αλλά και όλα της τα ευρήματα τεκμηριώνονται με υποστηρικτικά έγγραφα που ενσωματώνονται στη μελέτη της, Τεκμήριο
  27. Το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων, καταγράφεται στα βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» ως δάνειο που έγινε με οφειλέτες τους κατηγορούμενους 1 και 2, ως και επίσης τον παραπονούμενο ΜΚ
  28. Πληρωμές για την οφειλή αυτού του δανείου έγιναν από λογαριασμούς της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Παραθέτω πιο κάτω απόσπασα του Τεκμηρίου 32, σελίδες 3 και
  29. «Ι) Στις 25.11.07 εκδόθηκε επιταγή με αρ. 15118952- Παράρτημα 8 από το λογαριασμό αρ. 431-101-003471-9 που διατηρεί η εταιρεία Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ στην Alpha Bank, με δικαιούχο τη ΣΠΕ Τρούλλων για το ποσό των £5.
  30. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη το Νοέμβριο του 2007, στη κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στην Alpha Bank, στις 29/11/07-Παράρτημα 9 όπως επίσης και στη κατάσταση λογαριασμού του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων για το δάνειο Καπάρα, Κουλέρμου και Αυγουστή για τη περίοδο 01/02/07-04/07/08, ότι κατατέθηκε στις 27/11/07-Παράρτημα
  31. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των £5.600 καταχωρήθηκε στις 29/11/07 πιστώνοντας το λογαριασμό 2024 Alpha Bank με δικαιολογία «Viamax Group» σελίδα 363 από τις 868 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα 11 και χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 207 από τις 868-Παράρτημα
  32. ΙΙ) Στις 30/12/07 εκδόθηκε επιταγή με αρ. 15118953- Παράρτημα 13 από το λογαριασμό αρ. 431-101-003471-9 που διατηρεί η εταιρεία Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ στην Alpha Bank με δικαιούχο τη ΣΠΕ Τρούλλων για το ποσό των £5.
  33. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη το Γενάρη του 2008, στη κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στην Alpha Bank στις 08/01/08 αλλά στο αντίστοιχο ποσό σε Ευρώ δηλαδή €9.568,17, Παράρτημα 14 όπως επίσης και στην κατάσταση λογαριασμού του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων για το δάνειο Καπάρα, Κουλέρμου και Αυγουστή για τη περίοδο 01/02/07-4/07/08, ότι κατατέθηκε στις 05/01/08-Παράρτημα
  34. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των £5.600 (€9.568,17) καταχωρήθηκε στις 08/01/08 πιστώνοντας το λογαριασμό 2024 Alpha Bank με δικαιολογία «VIAMAX GROUP» σελίδα 338 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα 15 και χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 215 από τις 792 - Παράρτημα 16.» III) Στις 10/04/08 εκδόθηκε επιταγή με αριθμό 06907800 - Παράρτημα 17 από το λογαριασμό αρ. 30049-40-03998-4 που διατηρεί η εταιρεία Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ στην Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Μακράσυκας με δικαιούχο τον Αντώνη Καπάρα για το ποσό των €10.
  35. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη στις 22/04/08, στην κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στην ΣΠΕ Μακράσυκας (22-24/4/2008) - Παράρτημα 18 όπως επίσης και στη κατάσταση λογαριασμού του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων για το δάνειο Καπάρα, Κουλέρμου και Αυγουστή για την περίοδο 01/02/07 - 4/07/08 ότι κατατέθηκε στις 19/04/08 - Παράρτημα
  36. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των €10.000 καταχωρήθηκε στις 29/03/08 πιστώνοντας το λογαριασμό 2020 ΣΠΕ Μακράσυκας με δικαιολογία «ANTONIS KAPAROS (DANION SPE TROYLLON)» σελίδα 269 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα 19 και χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 1025 Τρεχούμενος Αντώνη Καπάρα σελίδα 5 από τις 792 - Παράρτημα
  37. Στη συνέχεια πιστώνεται ο λογαριασμός με αρ. 1025 Τρεχούμενος Αντώνη Καπάρα και χρεώνεται ο λογαριασμός αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 215 από τις 792 με αναφορά στην ίδια επιταγή - Παράρτημα 16.» Αυτές οι πληρωμές έναντι του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων, καταχωρήθηκαν στα βιβλία της εταιρείας με χρέωση στο λογαριασμό της «Viamax». Όμως δεν υπάρχει ανάλογη καταχώρηση στα βιβλία της «Viamax» για να συμφιλιώνεται αυτή η χρέωση και να φαίνεται ότι αναγνωρίζονταν αυτές οι οφειλές από εκείνη την εταιρεία. Έγινε συμφωνία μεταξύ της εταιρείας «ΠΕΑΛ» και της Παναγιώτας Γεωργίου, όπως κάνει αυτή δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Σε αντάλλαγμα η «ΠΕΑΛ» θα δάνειζε στην Παναγιώτα Γεωργίου το ποσό των Λ.Κ.100.000, το οποίο θα τα αποπλήρωνε σε 15 χρόνια και η εταιρεία θα αναλάμβανε την αποπληρωμή του ποσού του δανείου ύψους Λ.Κ.250.000, που είχε συνάψει η Παναγιώτα Γεωργίου. Η συγκεκριμένη συμφωνία δεν ήταν γνωστή στην λογίστρια της εταιρείας και σίγουρα δεν ήταν γνωστή στον ΜΚ2, ο οποίος δεν θα συναινούσε, αφού το μόνο που γνώριζε ήταν ότι η εταιρεία θα έκανε δάνειο Λ.Κ.110.000 για αγορά νέων λεωφορείων. Αναφορικά με το δάνειο της Alpha Bank, η ΜΚ11 διαπίστωσε ότι εκδόθηκαν δύο επιταγές της εταιρείας «ΠΕΑΛ» από το λογαριασμό της στην Alpha Bank. Επίσης άλλες τέτοιες επιταγές εκδόθηκαν με δικαιούχο τη ΣΠΕ Τρούλλων για αποπληρωμή του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδες 5 - 6 σε σχέση με τις επιταγές Λ.Κ.40.000 και Λ.Κ.30.
  38. «Ι)Στις 16/11/2007 εκδόθηκε επιταγή με αριθμό 15118951-Παράρτημα 22 από το λογαριασμό αρ. 431-101-003471-9 που διατηρεί η εταιρεία στην Alpha Bank με δικαιούχο τον Αντώνη Καπάρα για το ποσό των £40.
  39. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη στη κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στην Alpha Bank στις 16/11/07 - Παράρτημα
  40. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των £40.000 καταχωρήθηκε στις 16/11/07 πιστώνοντας το λογαριασμό 2024 Alpha Bank με δικαιολογία «VIAMAX GROUP» σελίδα 363 από τις 868 σελίδες του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 - Παράρτημα 11 και χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 207 από τις 868- Παράρτημα
  41. ΙΙ) Στις 30/12/2007 εκδόθηκε επιταγή με αριθμό 15118954- Παράρτημα 23 από το λογαριασμό αρ. 431-101-003471-9 που διατηρεί η εταιρεία στην Alpha Bank με δικαιούχο τον Ανδρέα Κουλέρμο για το ποσό των £30.
  42. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη στη κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στην Alpha Bank στις 08/01/08 στο αντίστοιχο ποσό σε ευρώ δηλαδή €51.285,04 - Παράρτημα
  43. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των £30.000 καταχωρήθηκε στις 08/01/08 πιστώνοντας το λογαριασμό 2024 Alpha Bank με το ποσό των €51.258,04 και με τη δικαιολογία «VIAMAX GROUP LTD» σελίδα 338 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 -Παράρτημα 15 και χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 215 από τις 792 - Παράρτημα 16.» Από τον λογαριασμό της εταιρείας «ΠΕΑΛ» στη ΣΠΕ Μακράσυκας, εκδόθηκε επιταγή με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 1, ύψους Λ.Κ. 30.
  44. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδες 6 - 7 που αφορά επιταγή από το λογαριασμό της εταιρείας «ΠΕΑΛ» στη ΣΠΕ Μακράσυκας. «Στις 4/10/2007 εκδόθηκε η επιταγή με αριθμό 049-03167448- Παράρτημα 24 από το λογαριασμό αρ. 30049-40-03998-4 που διατηρεί η εταιρεία στη ΣΠΕ Μακράσυκας με δικαιούχο τον Ανδρέα Κουλέρμο για το ποσό των £30.
  45. Η συγκεκριμένη επιταγή φαίνεται καταχωρημένη στη κατάσταση λογαριασμού της εταιρείας στη ΣΠΕ Μακράσυκας (6/10/07-13/10/07), στις 09/10/07 - Παράρτημα
  46. Όσον αφορά τα βιβλία της εταιρείας η πληρωμή των £30.000 καταχωρήθηκε στις 13/10/2007 πιστώνοντας το λογαριασμό 2020 ΣΠΕ Μακράσυκας με το ποσό των £30.000 και με δικαιολογία «ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΟΥΛΕΡΜΟΣ» σελίδα 306 από τις 868 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα
  47. Αρχικά χρεώθηκε ο λογαριασμός με αρ. 1032 τρεχούμενος Ανδρέα Κουλέρμου σελίδα 8 από τις 868-Παράρτημα 27, στη συνέχεια πιστώθηκε ο λογαριασμός με αρ. 1032 και το ποσό χρεώθηκε στο λογαριασμό αρ. 1108 Επενδύσεις με αναφορά στην επιταγή 03167448 σελίδα 177 από τις 868-Παράρτημα 28 και στη συνέχεια, κατά την ίδια ημερομηνία και πάλι με αναφορά τη συγκεκριμένη επιταγή, πιστώθηκε ο λογαριασμός με αρ. 1108 Επενδύσεις και τελικά χρεώθηκε ο λογαριασμός με αρ. 2001053 Viamax Group Ltd σελίδα 207 από τις 868-Παράρτημα 12.» Η πιο πάνω παράγραφος δείχνει ότι συνεχώς άλλαζε η καταχώρηση της επιταγής στα βιβλία της εταιρείας. Δηλαδή, υπήρχαν διαφορετικές δικαιολογίες στα βιβλία της εταιρείας. Τον έλεγχο των βιβλίων είχαν οι κατηγορούμενοι 1 και
  48. Το γεγονός ότι η καταχώρηση είχε προσαρμοστεί πολλές φορές, καταδεικνύει ότι οι κατηγορούμενοι προέβαιναν σε καταχωρήσεις κατά το δοκούν και για να εξυπηρετήσουν προσωπικά οικονομικά τους συμφέροντα. Η τελική δικαιολογία ήταν χρέωση του ποσού και απόδοση της οφειλής στην εταιρεία «Viamax». Περαιτέρω, οι πιο πάνω αλλαγές στις καταχωρήσεις δείχνουν γιατί ο κατηγορούμενος 1 αρνείτο να παραδώσει τα βιβλία της εταιρείας για έλεγχο στον ΜΚ2, αλλά και πόσο καλά έγινε η συγκάλυψη της σταδιακής κλοπής της εταιρείας. Η εταιρεία «ΠΕΑΛ» πράγματι είχε αγοράσει 4 λεωφορεία από την εταιρεία «Viamax» για το ποσό των Λ.Κ.130.
  49. Όμως η εταιρεία «Viamax» έπρεπε να καταχωρήσει πιστωτική σημείωση προς όφελος της «ΠΕΑΛ» στα βιβλία της «ΠΕΑΛ», διότι υπήρχε υπερπληρωμή προς την εταιρεία «Viamax». Αργότερα όμως, ο κατηγορούμενος 1 έδωσε οδηγίες να μην καταχωρηθεί στα βιβλία «ΠΕΑΛ» η πιστωτική σημείωση ύψους Λ.Κ.60.
  50. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδα 7: «Μετά από υπόδειξη του Αστ. 349 Π. Αβρααμίδη της κατάθεσης του λογιστή Χρίστου Χριστοφόρου που λήφθηκε από τον ίδιο, ημερομηνίας 09/11/08 - Παράρτημα 104 στην οποία ανάμεσα σε άλλα αναφέρεται ότι η εταιρεία με πρόεδρο τον Αντρέα Κουλέμρο αγόρασε 4 λεωφορεία στη τιμή των £130.000, αντί για £114.000 το ένα, από την Viamax Λεωφορεία, όπως είχε συμφωνηθεί με τον προηγούμενο πρόεδρο της εταιρείας Αστικά λεωφορεία Λάρνακας Λτδ Άκη Βαρβαρή, η Viamax Λεωφορεία εξέδωσε πιστωτική σημείωση σύμφωνα με την οποία η Viamax Λεωφορεία χρωστούσε στην εταιρεία Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ £60.
  51. Στη συνέχεια όμως ο Αντρέας Κουλέρμος έδωσε οδηγίες για να μην καταχωρηθεί η πιστωτική σημείωση, στα βιβλία της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ. Κατόπιν διενέργησα έλεγχο για να διαπιστώσω για τις καταχωρήσεις που έγιναν στα βιβλία της εταιρείας σχετικά με την αγορά των 4 λεωφορείων με αριθμούς εγγραφής KNU235, KNU111, KNU072 και KNU794 και της πιστωτικής σημείωσης. Όπως φαίνεται στους λογαριασμούς η αγορά των 4 λεωφορείων καταχωρήθηκε στις 11/09/2006 αυξάνοντας το ενεργητικό με χρέωση στο λογαριασμό με αρ. 1004 Οχήματα, σελίδα 2 από τις 821 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2006 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα 29 και αυξάνοντας τις υποχρεώσεις της εταιρείας με πίστωση του λογαριασμού με αρ. 200171 Viamax Λεωφορεία σελίδα 248 από τις 821-Παράρτρημα
  52. Στο λογαριασμό Viamax Λεωφορεία με αρ. 200171 στα βιβλία της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για τα έτη 2006, 2007 και 2008 -Παραρτήματα 30, 31, 32 δεν έχει καταχωρημένη πιστωτική σημείωση από τη Viamax Λεωφορεία ποσού £60.
  53. Στην κατάθεση της λογίστριας ημερομηνίας 10/02/2010- Παράρτημα 112 αναφέρετε ότι εξ' όσον γνωρίζει τα πιο πάν λεωφορεία είναι ξοφλημένα σύμφωνα με το λογαριασμό αρ. 200171 Viamax Λεωφορεία από τις 24/04/2007.» Επιταγές από λογαριασμό της εταιρείας στη ΣΠΕ Μακράσυκας για αγορά μετοχών από αποχωρούντα μέτοχο της «ΠΕΑΛ», χρησιμοποιήθηκαν για αποπληρωμή αυτών των μετοχών και στη συνέχεια οι μετοχές ενεγράφησαν μόνο στο όνομα του κατηγορούμενου 1 και όχι σε όλους τους εναπομείναντες μετόχους. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδα
  54. «Σύμφωνα με την κατάθεση του Κώστα Γερολέμου ημερομηνίας 09/01/2010-Παράρτημα 109, αναφέρει ότι ήταν ένας από τους μετόχους της εταιρείας με 11.000 μετοχές, αξίας £30.000 και συμφώνησε να τις πωλήσει στον Αντρέα Κουλέρμο. Αναφέρει επίσης ότι ο Αντρέας Κουλέρμος δεν του έδωσε ολόκληρο το ποσό και ότι κάποιες πληρωμές από τον Αντρέα Κουλέρμο για την αγορά των μετοχών του Κώστα Γερολέμου έγιναν με επιταγές της εταιρείας. Σύμφωνα με τη κατάθεση της Ειρήνης Παπαδοπούλου, λειτουργού του Εφόρου Εταιρειών ημερομηνίας 04/02/2010 Παράρτημα 111 στις 15/2/2008 ο Κώστας Γερολέμου μεταβίβασε τις 11000Γ μετοχές του στον Νίκο Κουλέρμου. Στη κατάθεση της λογίστριας ημερομηνίας 10/02/2010-Παράρτημα 112 αναφέρει ότι ο Αντρέας Κουλέρμος της είπε και εξέδωσε δύο επιταγές στο όνομα του Κώστα Γερολέμου για λεφτά που του χρωστούσε για τις μετοχές που αγόρασε από αυτόν. Τα ποσά αυτά καταχωρήθηκαν στο τρεχούμενο λογαριασμό του Αντρέα Κουλέρμου με αρ.
  55. Κατόπιν υποδείξεως από την Αστυνομία του λογαριασμού αρ. 1032 Τρεχούμενος Αντρέα Κουλέρμου, σελίδα 6 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 Παράρτημα 33, η λογίστρια μας έδειξε ποιες ήταν οι δύο πληρωμές. Επίσης μας ανάφερε ότι οι δύο πληρωμές έγιναν με επιταγές της ΣΠΕ Μακράσυκας. Οι δύο επιταγές με αριθμούς 05647123 και 05647124, με τα ποσά €6834 και €7466 αντίστοιχα, καταχωρήθηκαν στις 22/2/2008.» Υπάρχουν ενδείξεις για πλαστά τιμολόγια εταιρειών της Ελλάδος. Στα βιβλία της εταιρείας φαίνεται ότι πληρώθηκαν διάφορα ποσά προς ελληνικές εταιρείες. Αυτά τα τιμολόγια είναι περασμένα στα βιβλία της εταιρείας ως πραγματικά έξοδα. Αυτές οι εταιρείες ουδέποτε επικοινώνησαν με τη λογίστρια της εταιρείας για να πληρωθούν, πράγμα που καταδεικνύει ότι αυτές οι συναλλαγές ήταν εικονικές και ακόμη ένα τέχνασμα για να στερηθεί η εταιρεία τα εισοδήματα της και τα περιουσιακά της στοιχεία εν αγνοία των υπολοίπων της μετόχων και διευθυντών. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδες 8-
  56. «Α) Το 1ο τιμολόγιο αρ.085, ημερομηνίας 2/10/07 φαίνεται να είναι εκδομένο από την εταιρεία ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ Μιχαήλ Βενιέρης Ο.Ε. εμπορία οχημάτων - ανταλλακτικών αξονικών συστημάτων ναυτιλίας & βιομηχανίας στην εταιρεία Π.Ε.Α.Λ. Λάρνακας, για το ποσό των €20.503 (£11.999,88)-Παράρτημα
  57. Το τιμολόγιο αρχικά καταχωρήθηκε στα βιβλία της εταιρείας στις 2/10/2007, χρεώνοντας το λογαριασμό αρ.6003 Αγορές Εξαρτημάτων σελίδα 690 από τις 868 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009-Παράρτημα 37 και πιστώνοντας το πιστωτή αρ. λογαριασμού 2001198 ΙΡΙΔΑ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ σελίδα 220 και 868-Παράρτημα
  58. Β) Το 2ο τιμολόγιο αρ.1206, ημερομηνίας 17/10/2007 φαίνεται να είναι εκδομένο από την εταιρεία BODE Βιομηχανική & Εμπορική Ε.Π.Ε. κατασκευές θυρών αμαξωμάτων, στην εταιρεία Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας - Κύπρος, για το ποσό των €14.318 (£8.379,96) - Παράρτημα
  59. Το τιμολόγιο αρχικά καταχωρήθηκε στα βιβλία της εταιρείας στις 17/10/2007, χρεώνοντας το λογαριασμό αρ. 6003 Αγορές Εξαρτημάτων σελίδα 690 από τις 868 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκαν στις 10/07/2009-Παράρτημα 37 και πιστώνοντας το πιστωτή αρ. λογαριασμού 2001197 BODE Βιομηχανική & Εμπορική Ε.Π.Ε. σελίδα 219 από τις 868 -Παράρτημα
  60. Γ) Το 3ο τιμολόγιο αρ. 106, ημερομηνίας 8/11/07 φαίνεται να είναι εκδομένο από την εταιρεία ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ Μιχαήλ Βενιέρης Ο.Ε. εμπορία οχημάτων - ανταλλακτικών αξονικών συστημάτων ναυτιλίας & βιομηχανίας στην εταιρεία Π.Ε.Α.Λ. Λάρνακας, για το ποσό των €43.904 (£25.695,87) - Παράρτημα
  61. Το πιο πάνω τιμολόγιο αρχικά καταχωρήθηκε στα βιβλία της εταιρείας στις 8/11/2007, χρεώνοντας το λογαριασμό αρ.6003 Αγορές Εξαρτημάτων σελίδα 690 από τις 868 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2007 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 - Παράρτημα 37 και πιστώνοντας το πιστωτή αρ. λογαριασμού 2001198 ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ σελίδα 220 από τις 868 - Παράρτημα
  62. Στις 31/12/2007 χρεώθηκαν οι πιστωτές σελίδα 220 από τις 868 - Παράρτημα 38 και πιστώθηκε ο αρ. λογαριασμού 1032- τρεχούμενος Αντρέα Κουλέρμου με το ποσό των £46.075,71 σελίδα 8 από τις 868 - Παράρτημα
  63. Στη συνέχεια κατά την ίδια ημερομηνία χρεώθηκε ο αρ. λογαριασμού 1032-τρεχούμενος Αντρέα Κουλέρμου με το ποσό των £46.075,71 και πιστώθηκε ο λογαριασμός με αρ. 2001197 BODE Βιομηχανική & Εμπορική Ε.Π.Ε. με το ποσό των £8.379,96 και ο λογαριασμός με αρ. 2001198 ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ με το ποσό των £37.695,75 σελίδα 220 από τις 868 - Παράρτημα
  64. Στις 31/12/2007 οι λογαριασμοί με αρ. 2001197 BODE Βιομηχανική & Εμπορική Ε.Π.Ε. και αρ. 2001198 ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ έχουν πιστωτικά υπόλοιπα 8.379,96 και £37.695,75 αντίστοιχα - Παράρτημα
  65. Στις 31/12/2008 οι λογαριασμοί με αρ. 2001197 BODE Βιομηχανική & Εμπορική Ε.Π.Ε. και αρ. 2001198 ΙΡΙΔΑ-ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ έχουν πιστωτικά υπόλοιπα €14.318,01 (8.379,96) και €64.407,01 (£37.695,75) αντίστοιχα σελίδα 225 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 - Παράρτημα 39.» Τα Τεκμήρια 5.28 και 5.27, παράρτημα 40 και 41 αντίστοιχα επί του Τεκμηρίου 32, είναι συμφωνία μεταξύ της εταιρείας «ΠΕΑΛ» και της εταιρείας «Viamax», με την οποία οι μετοχές της εταιρείας «Μεταφορικής Εταιρείας Δρομολαξιά Λτδ» που απέκτησε η «ΠΕΑΛ» στις 18.9.2007, με την καταβολή του ποσού των Λ.Κ.250.000, θα μεταβιβάζονταν στην εταιρεία «Viamax». Αυτή η συμφωνία έγινε υποτίθεται επειδή η «ΠΕΑΛ» χρωστούσε το ποσό των Λ.Κ.5.040.374, για αγορά μεγάλου αριθμού λεωφορείων που η εταιρεία «Viamax» μέχρι σήμερα δεν έχει προμηθεύσει στην «ΠΕΑΛ». Παράλληλα, ενώ στην πραγματικότητα τέτοιο ποσό δεν οφείλεται στη «Viamax«, έγινε μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Στα βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» υπάρχει καταχωρημένο χρέος της εταιρείας «Viamax» ύψους Λ.Κ.148.738,44 που δεν έχει αποπληρωθεί και όχι καταχωρημένο χρέος της «ΠΕΑΛ» προς «Viamax». Ενώ πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση των μετοχών της «Μεταφορικής Εταιρείας Δρομολαξιά Λτδ» στις 5.6.2008 στη «Viamax» και στον κατηγορούμενο 1, μια μετοχή (βλ. Τεκμήριο 5.28 - μεταβίβαση μετοχών ιδιωτικής εταιρείας), οι κατηγορούμενοι στα βιβλία της εταιρείας εξακολουθούσαν να χρεώνουν έξοδα αυτής της εταιρείας στην «ΠΕΑΛ». Τα πολλά έσοδα που προέρχονται από τη μεταφορά μαθητών της περιοχής δεν πιστώνονται στην «ΠΕΑΛ» και δεν καταγράφονται στα βιβλία της. Όμως, τα έξοδα εξακολουθούν να χρεώνονται στην «ΠΕΑΛ». Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα του Τεκμηρίου 32, σελίδες 12-13, που δείχνει σειρά εξόδων που κατέβαλε η εταιρεία «ΠΕΑΛ» για λειτουργία λεωφορείων της «Μετοχική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ».: «Ι) Αρ. τιμολογίου 41672 Παράρτημα 45 που εκδόθηκε από την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd στις 30/06/08 στο όνομα της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για την περίοδο 01/06/2008-30/06/2008 για την αγορά καυσίμων αξίας €30.070,71 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου) στην ανάλυση των καυσίμων που αναλογούν σε κάθε λεωφορείο που επισυνάπτεται του τιμολογίου φαίνονται ανάμεσα σε άλλα και τα λεωφορεία με αριθμούς εγγραφής των LB678 (€116,77 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται), LH112 (€215,87 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται) και YU443 (€636,79 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται) , τα οποία καταχωρήθηκαν στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7026- Καύσιμα και λιπαντικά στις 30/06/2008 (σελίδα 760-761 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 48.) ΙΙ) Αρ. Τιμολογίου 42527 Παράρτημα 46 που εκδόθηκε από την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd στις 31/07/08 στο όνομα της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για την περίοδο 01/07/2008-31/07/2008 για την αγορά καυσίμων αξίας €33.910,10 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου) στην ανάλυση των καυσίμων που αναλογούν σε κάθε λεωφορείο που επισυνάπτεται του τιμολογίου, φαίνεται ανάμεσα σε άλλα και το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής των YU443 (€971,43 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται) το οποίο καταχωρήθηκε στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7026- Καύσιμα και λιπαντικά στις 31/07/2008 (σελίδα 762 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 48.) ΙΙΙ) Αρ. Τιμολογίου 44259 Παράρτημα 47 που εκδόθηκε από την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd στις 30/09/08 στο όνομα της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για την περίοδο 01/09/2008-30/09/2008 για την αγορά καυσίμων αξίας €39.492,82 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου) στην ανάλυση των καυσίμων που αναλογούν σε κάθε λεωφορείο που επισυνάπτεται του τιμολογίου, φαίνονται ανάμεσα σε άλλα και τα λεωφορεία με αριθμούς εγγραφής των LB678 (€144,41 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται), LH112 (€200,77 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται), NK335 (€211,21 ο φπα δεν συμπεριλαμβάνεται), NQ254 (€106,83) και YU443 (€429,31 το φπα δεν συμπεριλαμβάνεται), τα οποία καταχωρήθηκαν στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7026- Καύσιμα και λιπαντικά στις 30/09/2008 (σελίδα 764-765 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 48.) IV) Αρ. Τιμολογίου 1601 Παράρτημα 49 που εκδόθηκε από την εταιρεία Γεώργιος Σωκράτους Λτδ στο όνομα της εταιρείας ΠΕΑΛ Λεωφορεία με ημερομηνία 18/7/08 αξίας €497,25 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου και στη στήλη αρ. αυτοκινήτου φαίνεται το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής YU443 το οποίο καταχωρήθηκαν στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7028- Ηλεκτρολόγος στις 31/12/2008 €435,00 (σελίδα 775 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 49.) V) Αρ. Τιμολογίου 3718 Παράρτημα 50 που εκδόθηκε από την εταιρεία P&A Tyres Ltd στο όνομα της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για την περίοδο 26/11/08 αξίας €294.40 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου) και στην περιγραφή φαίνεται το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής NQ254, το οποίο καταχωρήθηκαν στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7027- Ελαστικά στις 26/11/2008 €256.00 (σελίδα 773 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 50.) VI) Αρ. Τιμολογίου 71495 Παράρτημα 51 που εκδόθηκε από την εταιρεία Lefkaritis Bros Ltd στο όνομα της εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ για την περίοδο 06/08/08 αξίας €318,00 (φ.π.α. συμπεριλαμβανομένου) και στην περιγραφή φαίνεται το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής U443 (το πιο πιθανό να εννοούσαν YU443), το οποίο καταχωρήθηκαν στο αναλυτικό γενικό καθολικό στο λογαριασμό με αριθμό 7027- Ελαστικά στις 6/08/2008 €276.55 (σελίδα 772 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2009 Παράρτημα 50.) VΙΙ) Στο αναλυτικό γενικό καθολικό, στο λογαριασμό με αριθμό 7009 - Ασφάλειες Κοινοπραξίες καταχωρήθηκαν στις 01/07/2008 στη σελίδα 669 από τις 792 του αναλυτικού γενικού καθολικού του 2008 που εκτυπώθηκε στις 10/07/2008, Παράρτημα 53 έξοδα ασφάλειας για τους μήνες 5/2008 - 7/2008 που αφορούσαν τα λεωφορεία με αριθμούς εγγραφής LB678 (€128,11), LH112 (€126,09), ΝΚ335 (€98,98), YU443 (€50.12) και NQ 254 (€111,99) Παράρτημα
  66. Η μάρτυρας διευκρίνισε ότι οι λογαριασμοί των κατηγορουμένων που αναφέρονται στην έκθεση, αφορούν τους λογαριασμούς με κωδικό των κατηγορουμένων στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Ήταν σε θέση να παρακολουθήσει και να αξιολογήσει τη κίνηση των χρημάτων από τα βιβλία της εταιρείας, διότι κάθε λογαριασμός διευθυντή ή μετόχου της εταιρείας είναι καταχωρημένος στο λογιστικό πρόγραμμα της εταιρείας με ειδικό κωδικό. Οπότε, κάθε συναλλαγή με το συγκεκριμένο κωδικό αριθμό αφορούσε το συγκεκριμένο πρόσωπο. Κατά την αντεξέταση ρωτήθηκε η μάρτυρας κατά πόσο έλεγξε τα βιβλία της «Viamax» για να ελέγξει τη συμφιλιωτική κατάσταση της «Viamax» από τα λογιστικά βιβλία της. Η μάρτυρας ανέφερε ότι αυτό θα ήταν χρήσιμο για να γίνει σύγκριση μεταξύ των λογιστικών βιβλίων της «ΠΕΑΛ» και της «Viamax», για να εξακριβώσει κανείς κατά πόσο κάθε καταχώριση στα βιβλία της «ΠΕΑΛ» που αφορά την «Viamax» ανταποκρίνεται με αντίστοιχη καταγραφή στα βιβλία της «Viamax». Θα ήταν χρήσιμο επίσης για να φανούν οι πραγματικές προθέσεις του κατηγορούμενου
  67. Όμως η συγκεκριμένη μάρτυρας ουδέποτε είδε τα βιβλία της «Viamax». Αυτό δεν αλλάζει τη γενική εικόνα που διαμορφώνεται με βάση την έκθεση της. Θα ήταν χρήσιμο να είχε ελέγξει και τα βιβλία της «Viamax», διότι με τέτοιο έλεγχο θα μπορούσε να εξάξει τις προθέσεις του κατηγορούμενου
  68. Όμως, οι ισχυρισμοί των ΜΚ2 και ΜΚ7, ήταν ότι οι χρεώσεις στα βιβλία της εταιρείας, στο λογαριασμό της εταιρείας «Viamax Group Ltd» δεν έπρεπε να είχαν γίνει διότι η «ΠΕΑΛ» δεν όφειλε κανένα ποσό χρημάτων στην «Viamax». Επειδή η «ΠΕΑΛ» δεν οφείλει χρήματα στη «Viamax», οι επιταγές που εκδόθηκαν από τους κατηγορούμενους για να πληρώσουν υποτιθέμενες υποχρεώσεις της «ΠΕΑΛ» σε αυτή την εταιρεία αφορούν εικονικές οφειλές και αποτελούν ακόμη μια μέθοδο που χρησιμοποίησε κυρίως ο κατηγορούμενος 1 να κλέβει από την «ΠΕΑΛ«. Το ίδιο ισχύει για τις δύο επιταγές της «ΠΕΑΛ», δηλαδή δύο επιταγές των Λ.Κ.5.600 από δάνειο στην Alpha Bank (Τεκμήρια 5.2 και 5.3), για να πληρωθεί το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Εάν γνήσια και αληθινά όφειλε χρήματα η «ΠΕΑΛ» στη «Viamax», τότε αυτές πληρωμές είναι δικαιολογημένες. Όμως, στην περίπτωση που ήθελε φανεί ότι η οφειλή στη ΣΠΕ Τρούλλων ήταν εικονική, δηλαδή όχι πραγματική οφειλή της «ΠΕΑΛ», τότε η καταχώριση των δύο επιταγών συνιστά ψευδή καταχώριση και προσπάθεια συγκάλυψης μίας κλοπής. Το ίδιο ισχύει και για την πιστωτική σημείωση των Λ.Κ. 60.000, η οποία δεν φαίνεται να είναι καταχωρημένη πουθενά στα βιβλία. Ήταν εισήγηση της υπεράσπισης, ότι δεν καταχωρήθηκε τέτοια πιστωτική σημείωση επειδή η «Viamax» έκανε έκπτωση Λ.Κ. 60.000 στην «ΠΕΑΛ» για την αγορά των λεωφορείων. Είναι γι' αυτό που στο παράρτημα 30, του Τεκμηρίου 32, φαίνεται να υπάρχει τελικό υπόλοιπο για τα λεωφορεία Λ.Κ.58.194,06, όμως η λογίστρια ανέφερε ότι τα 4 λεωφορεία στην τιμή των Λ.Κ.135.000 εξοφλήθηκαν από τις 24.4.
  69. Συνεπώς, υπάρχει ένα ποσό της τάξης των Λ.Κ.60.000 που οφείλεται από τη «Viamax» στην «ΠΕΑΛ» και δεν είναι καταχωρημένο πουθενά. Σημειώνεται επίσης, ότι επειδή υπάρχουν εικονικές οφειλές στα βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» προς την «Viamax», έγινε κατορθωτό να μεταβιβαστούν περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» και να χρησιμοποιηθούν εισοδήματα της εταιρείας «ΠΕΑΛ» προς εξόφληση των εν λόγω οφειλών. Αν οι οφειλές δεν είναι γνήσιες, τότε προκύπτει ότι όλες αυτές οι καταχωρήσεις που έγιναν και που καταδεικνύουν ότι έφυγαν χρήματα και περιουσιακά στοιχεία από την εταιρεία, είναι πλαστές. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τα τιμολόγια που πληρώθηκαν σε ελληνικές εταιρείες. Εάν αυτές είναι γνήσιες υποχρεώσεις της εταιρείας «ΠΕΑΛ», τότε δεν τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα παρανομίας. Όμως στην περίπτωση που δεν πρόκειται για γνήσια έξοδα, πρόκειται για κλοπή. Η ΜΚ11, δέχθηκε ότι οι συγκεκριμένες καταχωρήσεις δεν είναι ελεγμένοι λογαριασμοί. Δεν υπάρχουν ελεγμένοι λογαριασμοί της εταιρείας «ΠΕΑΛ» για το έτος 2008 και μετά. Συμφώνησε ότι ένας εγκεκριμένος ελεγκτής θα διόρθωνε τυχόν λάθη στα βιβλία. Παρόλο τούτο, θεωρώ ότι υπάρχουν τόσα πολλά κατ' ισχυρισμό λάθη και λάθη που είχαν σκοπό να επωφεληθεί η εταιρεία «Viamax» και οι κατηγορούμενοι εις βάρος των λοιπών μετόχων της «ΠΕΑΛ», που δεν πρόκειται για σύμπτωση. Επίσης, δεν θεωρώ τη μη ετοιμασία ελεγμένων λογαριασμών για το 2008 καλόπιστη παράλειψη ή καθυστέρηση. Ο ΜΚ2 και οι αντιπρόσωποι του, ζητούσαν αυτούς τους λογαριασμούς κατ' επανάληψη και συνεχώς για να καταλάβουν τι έγινε με τα περιουσιακά στοιχεία και εισοδήματα της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Όφειλαν οι κατηγορούμενοι για να τους κατευνάσουν, να τους δώσουν πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία, για να τους πείσουν ότι πράγματι όλα έγιναν νομότυπα και προς όφελος των συμφερόντων της εταιρείας. Αυτό δεν έγινε ποτέ, αλλά και ούτε συγκλήθηκε γενική συνέλευση για να παρουσιαστούν ελεγμένοι λογαριασμοί με διαφάνεια. Αντ' αυτού, ο κατηγορούμενος 1 έλαβε μέτρα για την παύση του ΜΚ2 ως ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας. Ως ΜΚ12, κλήθηκε η λειτουργός του Εφόρου Εταιρειών, Ειρήνη Μυλωνά, η οποία επιβεβαίωσε ότι οι μετοχές της εταιρείας «Μετοχική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» μεταβιβάσθηκαν στην εταιρεία «Viamax» και στον κατηγορούμενο 1 στις 5.6.
  70. Συγκεκριμένα, ο Έφορος Εταιρειών ενημερώθηκε με έντυπο HE57, το οποίο καταχωρείται εκ μέρους της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 113(α) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, ότι 119 μετοχές της εταιρείας «Theoklitos Coaches Ltd» μεταβιβάζονται στην εταιρεία «Viamax» και μία μετοχή του Λουκά Λουκά μεταβιβάζεται στον κατηγορούμενο
  71. Η εταιρεία «Viamax» άνηκε κατά τον επίδικο χρόνο στον κατηγορούμενο 1, σε συγγενικά του πρόσωπα και ένα μικρό ποσοστό της εταιρείας άνηκε στον Κύπρο Σιακόλα. Για την εταιρεία «ΠΕΑΛ», η ΜΚ12 ανέφερε ότι διορίσθηκε ο κατηγορούμενος 1 ως ένας εκ των διευθυντών στις 30.9.
  72. Ήταν ήδη διευθυντής ο κατηγορούμενος 2 και ο παραπονούμενος (ΜΚ2) έγινε διευθυντής στις 17.4.
  73. Στις 19.3.2007 ο Αντρέας Θεοδούλου μεταβίβασε τις μετοχές του 1100Γ στον κατηγορούμενο
  74. Στις 28.9.2007 ο Σωτήρης Βασιλείου μεταβίβασε τις μετοχές του 110Α και 1571Γ στον κατηγορούμενο
  75. Στις 6.2.2008 ο Κυριάκος Σταύρου μεταβίβασε τις μετοχές του 1100Α και 1571Γ στον κατηγορούμενο
  76. Στις 10.6.2008 ο Βαρβαρής Χαραλάμπους μεταβίβασε τις μετοχές του 6925Α, 11000Β και 18268Γ στον κατηγορούμενο
  77. Ο παραπονούμενος (ΜΚ2) εξακολουθεί να είναι μέτοχος της εταιρείας, αλλά όχι διευθυντής της. Διευθυντές της εταιρείας «ΠΕΑΛ» κατά το χρόνο λήψης της αστυνομικής κατάθεσης στον Έφορο Εταιρειών ήταν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 και οι Νικόλας Κουλέρμου, Ελένη Παπαλούκα και Νίκος Βασιλείου. Γραμματέας της εταιρείας για την ίδια περίοδο ήταν ο Σπύρος Χ' Ιωάννου. Η ΜΚ13, Ερμιόνη Χατζησάββα, προσλήφθηκε αρχές του 2008 ως λογίστρια της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Μέσα στα καθήκοντα της ήταν να κάνει όλες τις εγγραφές στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας. Εξακολουθούσε να είναι λογίστρια της εταιρείας «ΠΕΑΛ» μέχρι 31.7.2010 και έπειτα ανέλαβε ως λογίστρια της εταιρείας «Viamax». Η ΜΚ13 τύπωσε όλες τις καταχωρήσεις στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας για την περίοδο από Σεπτέμβριο 2005 μέχρι Ιούνιο
  78. Οι καταχωρήσεις είχαν γίνει ηλεκτρονικά σε λογιστικό πρόγραμμα CYCOM και για την περίοδο που εργαζόταν εκεί μόνο αυτή έκανε τις καταχωρήσεις. Οπότε η ΜΚ13 μπορούσε να πιστοποιήσει την ορθότητα των καταχωρήσεων στα λογιστικά βιβλία, τουλάχιστον για την περίοδο που εργαζόταν ως λογίστρια της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Για εγγραφές σε σχέση με την έκδοση επιταγών προς όφελος της εταιρείας «Viamax», έπαιρνε οδηγίες απευθείας από τους κατηγορούμενους 1 και 2 για την καταχώρηση τους. Για το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων δεν ήταν ενήμερη, αλλά πληροφορήθηκε για συμφωνητικό έγγραφο με τα «Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας», Παναγιώτη Γεωργίου και Αντώνη Σεντόνα, υπογραμμένο από τον κατηγορούμενο 1, Τεκμήρια 8 και 13 (πρωτότυπα). Τα συμφωνητικά έγγραφα που αφορούσαν αγορά λεωφορείων, Τεκμήρια 5.26 και 5.27, δεν είναι καταγραμμένα στα βιβλία της εταιρείας. Η ΜΚ13 είδε αυτές της συμφωνίες για πρώτη φορά στις 10.2.2010, όταν την ανέκρινε η αστυνομία. Η συμφωνία χρέους, Τεκμήριο 5.28, ύψους Λ.Κ.5,040,374, όπου η «ΠΕΑΛ» ανέλαβε αυτό το χρέος προς την εταιρεία «Viamax» για αγορά λεωφορείων, δεν είναι καταχωρημένη στα βιβλία της εταιρείας. Παρόλο που αυτό το έγγραφο δεν είναι καταχωρημένο στα βιβλία της εταιρείας δεν αναρωτήθηκε ποτέ της γιατί τα έσοδα από την τιμολόγηση σε σχέση με τη μεταφορά μαθητών δεν καταχωρούνταν στα βιβλία της «ΠΕΑΛ», ενώ τα τιμολόγια για τα έξοδα είχε οδηγίες να τα καταχωρεί ως έξοδα της «ΠΕΑΛ». Η ΜΚ13 παρέπεμψε στους κατηγορούμενους 1 και 2, ως τα πρόσωπα τα οποία της έδιδαν οδηγίες για την ορθότητα των καταχωρήσεων στα βιβλία. Η ΜΚ13 εξήγησε ότι τα λεωφορεία, που είναι αντικείμενο των συμφωνιών Τεκμήρια 5.26 και 5.27, δεν παραλήφθηκαν από την «ΠΕΑΛ», παρόλο που αυτή η εταιρεία χρεώθηκε γι' αυτά. Τα 4 λεωφορεία που παραλήφθηκαν είχαν εξοφληθεί από τις 24.4.2007, ως το Τεκμήριο
  79. Συνεπώς, στα βιβλία της «ΠΕΑΛ» δεν υπάρχει κατάσταση για οφειλή προς τη «Viamax» για αγορά λεωφορείων ύψους Λ.Κ. 5.040.
  80. Δια την επιταγή της Alpha Bank με αριθμό 15118952, ύψους Λ.Κ. 5.600, με δικαιούχο τη Σπε Τρούλλων, είχε οδηγίες από τους κατηγορούμενους να την καταχωρήσει στον λογαριασμό της εταιρείας «Viamax» . Δια την επιταγή με αριθμό 06907800 της ΣΠΕ Μακράσυκας, με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 2 για το ποσό των €10.000, αρχικά περάστηκε στη μερίδα του κατηγορούμενου 2, αλλά αργότερα πήρε οδηγίες από τον του κατηγορούμενο 2, εν γνώσει του κατηγορούμενου 1, να τη χρεώσει στον λογαριασμό της εταιρείας «Viamax Group Ltd» και να την πιστώσει στον τρεχούμενο λογαριασμό του κατηγορούμενου
  81. Δια την επιταγή με αριθμό 15118951 της Alpha Bank, με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 2 για το ποσό των Λ.Κ.40.000 και την επιταγή με αριθμό 15118954 της Alpha Bank με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 1 για το ποσό των Λ.Κ.30.000, καταχωρήθηκαν στα βιβλία της εταιρείας με χρέωση της εταιρείας «Viamax Group Ltd». Δεν υπήρχε και δεν είχε ζητήσει κατάσταση συμφιλίωσης μεταξύ της εταιρείας «ΠΕΑΛ» και της εταιρείας «Viamax». H δικαιολογία της γι' αυτή την παράλειψη, ήταν ότι περίμενε τους εξωτερικούς ελεγκτές να ζητήσουν τέτοια κατάσταση. Αυτό όμως δεν αναιρεί την υποχρέωση της να ζητήσει τη συμφιλίωση, αφού όπως ανέφερε ήταν καθήκον της να κάνει τις εγγραφές ορθά, σύμφωνα με τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε στην κατοχή της. Στην πραγματικότητα αναγκάστηκε να εμπιστευθεί στα τυφλά τους κατηγορούμενους 1 και 2, για πολλές καταχωρήσεις. Στην περίπτωση που οι καταχωρήσεις της δεν συμφιλιώνονταν με αυτές της εταιρείας «Viamax», είναι άξιον απορίας πως θα το δικαιολογούσε αυτό στους εξωτερικούς ελεγκτές. Θα ήταν δύσκολη η θέση της. Όμως κρίνω ότι είπε την αλήθεια ότι ως υπάλληλος και αφοσιωμένη στους κατηγορούμενους 1 και 2, έκανε εκείνο που ήθελαν οι κατηγορούμενοι 1 και
  82. Στις αρχές του 2008 ο κατηγορούμενος 1 της είπε να εκδώσει δύο επιταγές στο όνομα του Κώστα Γερολαίμου, επειδή όφειλε χρήματα για την αγορά των μετοχών του. Αυτή η οφειλή καταχωρήθηκε στην μερίδα του κατηγορούμενου 1 στα βιβλία της εταιρείας. Τα τιμολόγια που αφορούσαν τιμολόγια της εταιρείας «BODE» και «Ίριδα - Εφαρμογές Μιχαήλ Βενιέρης Ο.Ε.» και φαίνονταν στα βιβλία ως πραγματικά έξοδα της εταιρείας «ΠΕΑΛ», παρέμειναν απλήρωτα. Μεταγενέστερα δόθηκαν οδηγίες από τον κατηγορούμενο 1 να διαγράψει αυτές τις οφειλές επειδή αυτές οι εταιρείες δεν ήρθαν σε επικοινωνία για εξόφληση της υποτιθέμενης οφειλής. Δια τις καταχωρήσεις στα βιβλία της εταιρείας υπήρχε διαμαρτυρία μόνο από τον Δημήτρη Αυγουστή (ΜΚ2). Ο Ελλαδίτης εταίρος της εταιρείας «Ανδρέας Κουλέρμος - Μιχαήλ Βερνιέρης Ο.Ε.» με διακριτικό τίτλο «Ίριδα - Εφαρμογές» προσήλθε στο Δικαστήριο ως ΜΚ
  83. Ο άλλος εταίρος ήταν ο κατηγορούμενος
  84. Ο ΜΚ14 είχε κληθεί τον Μάρτιο του 2012, από ανακριτή της Αθήνας, να δώσει κατάθεση σε σχέση με τα τιμολόγια Τεκμήρια 5.32 και 5.33, που εμφανίζονται ως έξοδα της εταιρείας «ΠΕΑΛ» στα βιβλία της «ΠΕΑΛ» που κρατούσε η λογίστρια της εταιρείας. Ο ΜΚ14 εξήγησε ότι τα Τεκμήρια 5.32 και 5.33, αντίγραφα των οποίων είχε δει πρώτη φορά στα γραφεία της ανακρίτριας, δεν είναι τιμολόγια της εταιρείας «Ίριδα - Εφαρμογές» και θέση του ήταν ότι ο ίδιος και η εταιρεία του δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα τεκμήρια. Έδωσε πειστικούς λόγους γιατί τα συγκεκριμένα τεκμήρια δεν έχουν καμία σχέση με την εταιρεία του. Συνεπώς, όποιος και να έκδωσε τα συγκεκριμένα τιμολόγια είχε σκοπό να παριστάνει ότι τα συγκεκριμένα αντικείμενα είχαν πωληθεί στην «ΠΕΑΛ», ενώ κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο ΜΚ14 δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτά τα τιμολόγια να είχαν υπογραφτεί από τον κατηγορούμενο
  85. Δεν είχε γνώση το πώς κατέληξαν αυτά τα τιμολόγια στην κατοχή της εταιρείας «ΠΕΑΛ», καθώς πρώτη φορά τα είδε στα γραφεία της ανακρίτριας. Ανέφερε ότι ποτέ δεν εξέδωσε τιμολόγια για την εταιρεία «ΠΕΑΛ» και ούτε την είχε ποτέ ως πελάτη για την πώληση εξαρτημάτων επαγγελματικών οχημάτων και συναφή αντικειμένων. Τα τιμολόγια αυτά βρέθηκαν στα βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» ως έξοδα της εταιρείας. Το πρόσωπο που είχε την οικονομική διαχείριση της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο κατηγορούμενος
  86. Ο κατηγορούμενος 1 ήταν ο μόνος άλλος εταίρος της Ελληνικής εταιρείας, εντούτοις δεν αναρωτήθηκε ποτέ πως βρέθηκαν πλαστά τιμολόγια στην κατοχή της λογίστριας της «ΠΕΑΛ» και πως αποδέχθηκε ο ίδιος αυτά τα πλαστά τιμολόγια να περασθούν στα έξοδα της εταιρείας, ειδικά αφού η λογίστρια ανέφερε ότι τα χρήματα δεν ζητήθηκαν από την Ελληνική εταιρεία. Αυτά τα πλαστά τιμολόγια θα πρέπει να αποδοθούν στον κατηγορούμενο 1, διότι μόνο αυτός είχε τη δυνατότητα και συμφέρον να τα χρησιμοποιήσει ως εικονικά έξοδα της εταιρείας. Αυτός είναι ο μόνος που είχε σύνδεση και συνεργασία με την Ελληνική εταιρεία «Ίριδα» και αυτός είναι το πρόσωπο που έδωσε οδηγίες στην ΜΚ13 να τα διαγράψει ως οφειλές από τα βιβλία. Περαιτέρω, η ΜΚ13 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 της έδιδε οδηγίες για καταχωρήσεις στα βιβλία. Ο κατηγορούμενος 1, έκανε συμφωνία με τον Λουκά Γεωργίου να πωλήσει ένα λεωφορείο στην εταιρεία «ΠΕΑΛ» για το ποσό των €85.000 και εις αντάλλαγμα η εταιρεία θα έπαιρνε άλλο λεωφορείο για το ποσό των €15.
  87. Άλλο πρόσωπο, ο Ανδρεας Αριστείδου, αγόρασε άλλο λεωφορείο από την εταιρεία «ΠΕΑΛ» και το αντάλλαγμα για τη συμφωνία πώλησης ήταν ένα άλλο λεωφορείο, αξίας €56.384 και χρηματικό ποσό για το υπόλοιπο τίμημα της αγοράς €111.
  88. Επίσης, από τον κατηγορούμενο 1 εκ μέρους της εταιρείας «ΠΕΑΛ» αγόρασε και Αντρέας Σταύρου και άλλο λεωφορείο, περιουσία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» για το ποσό των €51.258 και εις αντάλλαγμα θα έδιδε στην «ΠΕΑΛ» άλλο λεωφορείο. Αυτή η μαρτυρία δείχνει ότι μόνο αυτά τα λεωφορεία αγοράσθηκαν και αγοράσθηκαν με χρήματα της «ΠΕΑΛ», ως αναφέρεται πιο πάνω και είναι ακόμη μία απόδειξη ότι οι συμφωνίες για αγορά 42 λεωφορείων ήταν εικονικές, διότι η εταιρεία δεν θα προέβαινε στις πιο πάνω συναλλαγές εάν περίμενε την παράδοση 42 λεωφορείων για τα οποία είχε αναλάβει οφειλή εκατομμυρίων. Ο Πανίκος Σαββίδης (ΜΚ15) εκτελούσε δρομολόγιο για την «ΠΕΑΛ» και πληρώθηκε γι' αυτό το δρομολόγιο €4.173,12 από την «ΠΕΑΛ». Την επιταγή της ΣΠΕ Μακράσυκας, ημερομηνίας 4.10.07 αξίας Λ.Κ.30.000 του την έδωσε ο κατηγορούμενος 1 και την εξαργύρωσε σε μετρητά. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 συνήθως τον πλήρωνε με αυτό τον τρόπο, δηλαδή του έδινε επιταγές της «ΠΕΑΛ» και αυτός τις εξαργύρωνε και του επέστρεφε τα υπόλοιπα σε μετρητά. Αυτή η μαρτυρία αποδεικνύει ότι οι Λ.Κ.30.000 της ΣΠΕ Μακράσυκας κατέληξαν εις χείρας του κατηγορούμενου
  89. Επίσης, αυτό συνιστά ακόμη ένα αποδεικτικό στοιχείο το οποίο συνάδει με την υπόλοιπη μαρτυρία πιο πάνω, ότι όλα τα έξοδα για τη μεταφορά μαθητών στο δρομολόγιο Δρομολαξιάς έγιναν από την εταιρεία «ΠΕΑΛ», ενώ τα έσοδα δεν κατέληξαν στην εταιρεία «ΠΕΑΛ» εξ' υπαιτιότητας του κατηγορούμενου
  90. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 δεν προσκόμισαν καμία μαρτυρία για να εξηγήσουν γιατί χρεώθηκε η εταιρεία «ΠΕΑΛ» με χρέος πέραν των Λ.Κ.5.000.000 για λεωφορεία που δεν παραδόθηκαν ή γιατί ο κατηγορούμενος 1 δεν πέρασε τη χρεωστική σημείωση για τις Λ.Κ.60.000 και να εξηγήσει τη θέση του ότι ήταν έκπτωση και όχι χρεωστική σημείωση ή για να εξηγήσουν πού πήγαν τα χρήματα των δάνειων ή για να εξηγήσουν γιατί δεν πίστωναν τα έσοδα από το δρομολόγιο της Δρομολαξιάς στην εταιρεία «ΠΕΑΛ», ενώ αυτή πλήρωνε όλα τα έξοδα ή ακόμη για να εξηγήσουν όλες τις πιο πάνω σοβαρές ατασθαλίες σε σχέση με την διαχείριση των χρημάτων και περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. Τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης είναι εξαιρετικά περίπλοκα επειδή τα στοιχεία προέρχονται από λογιστικά βιβλία και επί μέρους μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας σε σχέση με πολυάριθμες δοσοληψίες, συναλλαγές και διακίνηση χρημάτων. Όμως, οι αξιόπιστη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής παραπέμπει σε μια συντριπτική εικόνα δόλιας διαχείρισης χρημάτων και περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας «ΠΕΑΛ» από τους δυο κατηγορούμενους. Οι κατηγορούμενοι προέβαιναν στις εν λόγω ατασθαλίες για ιδίον όφελος, ώστε να εξοφλήσουν προσωπικά τους δάνεια, να επωφεληθούν έσοδα και περιουσιακά στοιχειά της εταιρείας «ΠΕΑΛ» χωρίς να δώσουν κανένα λογαριασμό στους υπόλοιπους μέτοχους και ειδικά στον παραπονούμενο (ΜΚ2). Όταν αυτοί διαμαρτυρήθηκαν, οι κατηγορούμενοι ενήργησαν ώστε άδικα και αυθαίρετα ως μέτοχοι πλέον με πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών που το απέκτησαν παράνομα, να τους σπρώξουν έξω από τη διεύθυνση της εταιρείας. Η δυσκολία αυτής της υπόθεσης να διαπιστωθεί κατά πόσο όλο αυτό το πλέγμα της απατηλής συμπεριφοράς που αποδίδεται στους κατηγορούμενους με αξιόπιστη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, μπορεί να τεκμηριώσει τις αριθμημένες και διατυπωμένες κατηγορίες του κατηγορητηρίου. Θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο έχουν αποδειχτεί τα συστατικά στοιχειά των συγκεκριμένων αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Δεν θα επαναλάβω όλη τη μαρτυρία που πλαισιώνει τις πιο πάνω περίπλοκες δοσοληψίες και συναλλαγές που αποδεικνύουν τα αυτονόητο σε σχέση με απατηλές ενέργειες των κατηγορουμένων, αλλά θα επιχειρήσω να επικεντρωθώ με γενικό τρόπο στα κύρια κεφάλαια της εγκληματικής ενέργειας των κατηγορουμένων. Oι κατηγορούμενοι 1 και 2 υπήρξαν διευθυντές της «ΠΕΑΛ» κατά τον επίδικο χρόνο που έγιναν οι σοβαρές οικονομικές ατασθαλίες. Οι δύο κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν και οι δύο κατηγορίες κλοπής για ενέργειες που έγιναν κατά το χρόνο που υπήρξαν και οι δύο διευθυντές της εταιρείας. Κατά τον επίδικο χρόνο, εκείνος που είχε αποκλειστική διαχείριση των οικονομικών δεδομένων της εταιρείας ήταν ο κατηγορούμενους
  91. Κλοπή από διευθυντή με βάση τις διατάξεις του άρθρου 269, συντελείται όποτε πρόσωπο εκμεταλλευόμενο την ιδιότητα του ως διευθυντής κλέβει περιουσία της εταιρείας που αντιπροσωπεύει. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής προδιαγράφονται στο άρθρο 255, του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  92. Κλοπή διευθυντή συντελείται σύμφωνα με το άρθρο 269, όταν περιουσία της εταιρείας έρχεται στην κυριότητα του υπαίτιου για λογαριασμό αυτής της εταιρείας ή οργανισμού και αυτός προβεί σε ιδιοποίηση αυτής της περιουσίας με σκοπό να στερήσει τον ιδιοκτήτη από την περιουσία του. Το συγκεκριμένο αδίκημα επιφέρει μεγαλύτερη ποινή από την κοινή κλοπή, διότι στην περίπτωση του υπηρέτη υπάρχει το στοιχείο του δόλου και της κατάχρησης της σχέσης εμπιστοσύνης που πρέπει να αποδειχθεί. Στην Αγγλική υπόθεση R v. Lawrence[1], καταγράφονται αναλυτικά τα συστατικά στοιχεία της κλοπής. Πρέπει να αποδειχθεί ότι υπήρξε 1) δόλια 2)ιδιοποίηση 3) περιουσίας άλλου προσώπου 4) με σκοπό ο ιδιοκτήτης αυτής της περιουσίας να στερηθεί για πάντα αυτή την περιουσία. Ιδιοποίηση της περιουσίας συντελείται όποτε πρόσωπο αναλάβει την περιουσία ή διαθέτει την περιουσία χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Επομένως, οι κατηγορούμενοι παρέλαβαν την περιουσία της εταιρείας νόμιμα, αλλά μετά διέθεσαν την περιουσία με τρόπο που δεν είχαν τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Όλα τα πιο πάνω συστατικά στοιχεία του αδικήματος θα πρέπει να αποδειχθούν για να θεωρηθεί ότι οι κατηγορούμενοι έχουν συντελέσει το αδίκημα της κλοπής.
  93. Κεφάλαιο με δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων. Οι κατηγορούμενοι σύναψαν δάνειο ύψους Λ.Κ.250.000 εκ μέρους της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Συνοφειλέτης στο δάνειο ήταν και ο ΜΚ2, τον οποίο έπεισαν ψευδώς ότι το δάνειο ήταν αναγκαίο για να αγοράσουν νέα λεωφορεία της εταιρείας. Τα χρήματα του δάνειου δεν διοχετεύτηκαν στην εταιρεία. Εν αγνοία του ΜΚ2, το ποσό των Λ.Κ.135.000 δόθηκε στη σύζυγο του κατηγορούμενου 2, για προσωπικές υποχρεώσεις του κατηγορούμενου
  94. Μέρος του ποσού των υπόλοιπων Λ.Κ.110.000, δόθηκε στην εταιρεία του κατηγορούμενου 1 «Viamax». Πράγματι, αγοράστηκαν κάποια λεωφορεία, αλλά η αγορά αυτή ήταν λιγότερης αξίας από Λ.Κ.110.
  95. Το υπόλοιπο ποσό που δεν χρησιμοποιήθηκε για την αγορά λεωφορείων δεν περάστηκε ως πιστωτική σημείωση υπέρ της «ΠΕΑΛ» κατόπιν οδηγιών του κατηγορούμενου
  96. Το δάνειο αυτό πληρώθηκε με έσοδα της εταιρείας ή από άλλο δάνειο που είχαν κάνει όλοι οι μέτοχοι για άλλο σκοπό, εν αγνοία των υπολοίπων μετόχων. Το ποσό των Λ.Κ.110.000, αφορούσε δάνειο που είχαν κάνει μέτοχοι της εταιρείας και τα χρήματα αυτά ήταν χρήματα που επρόκειτο να χορηγηθούν στην εταιρεία για συγκεκριμένο σκοπό, ως οι παραστάσεις του κατηγορούμενου 1 στον ΜΚ2 και την οικογένεια του. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είχαν παρουσιάσει στον ΜΚ2 ότι το δάνειο αυτό θα γινόταν δια να αγορασθούν καινούργια λεωφορεία για την εταιρεία. Δεν έχει σημασία εάν ο ΜΚ2 αντιλήφθηκε ότι ήταν εγγυητής στο δάνειο ή συνοφειλέτης. Σημασία έχει ότι αποδέχθηκε να γίνει αυτό το δάνειο για να προωθηθούν τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρείας. Αυτά τα χρήματα δεν ήταν των κατηγορουμένων για να τα οικειοποιηθούν ή να τα χρησιμοποιήσουν για άλλους σκοπούς, πλην του σκοπού που είχαν παραστήσει στον ΜΚ2 για να γίνει το δάνειο. Επιπρόσθετα, εφόσον συνοφειλέτης του δανείου ήτανε ο ΜΚ2, τα χρήματα αυτά δεν ανήκαν αποκλειστικά στους κατηγορούμενους 1 και 2 για να τα οικειοποιηθούν ή να τα κάνουν ότι θέλουν, αλλά της εταιρείας για συγκεκριμένο σκοπό. Αυτά τα χρήματα ήταν περιουσία της εταιρείας μέσω όλων των μετόχων που σύναψαν το δάνειο ως συνοφειλέτες δια να βοηθήσουν την εταιρεία. Ο κατηγορούμενος 1 ανακρίθηκε σε σχέση μ' αυτό το δάνειο από την αστυνομία (βλ. Τεκμήριο 2) και ανέφερε ότι το δάνειο το έκανε για προσωπικά έξοδα δικά του και του κατηγορούμενου
  97. Μάλιστα, ανέφερε ότι δεν περιέπεσε στην αντίληψη του ότι άλλα πρόσωπα, περιλαμβανομένου και του ΜΚ2, ήταν συνοφειλέτες του δανείου. Αυτό καταρρίπτει τη θέση της υπεράσπισης ότι θα πρέπει να απορρίψω τη μαρτυρία του ΜΚ2, επειδή έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία του ΜΚ
  98. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στην αστυνομική του κατάθεση ότι ήταν με την εντύπωση ότι ο ΜΚ2 ήταν εγγυητής στο συγκεκριμένο δάνειο. Τα χρήματα από το δάνειο μπορούν να θεωρηθούν ως περιουσία που μπορεί να κλαπεί. Αφ' ης στιγμής η τράπεζα χορήγησε τα χρήματα από το δάνειο στους κατηγορούμενους 1 και 2, πρόκειται για περιουσία της εταιρείας. Αγγλικό Δικαστήριο επεξήγησε στην υπόθεση R v. Kohn[2] ότι ακόμη και χρήματα που αφορούν χρέος μπορεί να θεωρηθούν περιουσία του προσώπου και χρήματα που προέρχονται από δάνειο υπόκειται σε κλοπή. Ένα δάνειο από χρέος προς την τράπεζα πρέπει να αποπληρωθεί, όμως τη στιγμή της χορήγησης αυτών των χρημάτων, αυτά θα πρέπει να θεωρηθούν ότι είναι περιουσιακό στοιχείο του δικαιούχου αυτού του δανείου και αυτά πρέπει να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των νόμιμων σκοπών της εταιρείας. Αυτά τα χρήματα δεν ανήκαν στους κατηγορούμενους 1 και 2, να τα κάνουν ότι θέλουν, παρά το γεγονός ότι και αυτοί ήταν συνοφειλέτες στο δάνειο. Χρησιμοποιήθηκαν χρήματα, έσοδα της «ΠΕΑΛ» για την αποπληρωμή του δανείου, συνεπώς δεν ήταν περιουσία των κατηγορουμένων 1 και 2 να κάνουν ότι ήθελαν με τα χρήματα του δανείου. Αυτή η περιουσία ήταν κοινή παρουσία όλων των μετόχων της «ΠΕΑΛ» και τουλάχιστον όλων των συνοφειλετών του δανείου. Στην υπόθεση R v. Bonner[3] Αγγλικό Δικαστήριο επεξήγησε ότι θεμελιώνετο καταδίκη για κλοπή όταν ένας συνέταιρος είχε οικειοποιηθεί την κοινή περιουσία του συνεταιρισμού, ακόμη και με δεδομένο ότι ο συγκεκριμένος συνέταιρος είχε και ο ίδιος περιουσιακό δικαίωμα στην κοινή περιουσία του συνεταιρισμού. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι κλοπή από κοινή περιουσία όλων από τον ένα, δεν διαφέρει από κλοπή μεταξύ δύο προσώπων που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Συνεπώς, τα χρήματα από τη χορήγηση του δανείου ήταν χρήματα της εταιρείας ή όλων των μετόχων της εταιρείας και έτσι οι δύο κατηγορούμενοι δεν είχαν δικαίωμα να την οικειοποιηθούν ή να την διαθέσουν αυθαίρετα ως ήθελαν. Από την πιο πάνω μαρτυρία προκύπτει ότι μέρος των χρημάτων κατέληξε προσωπικά στον κατηγορούμενο
  99. Άλλο μέρος αυτών των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε από τον κατηγορούμενο 1 για κατ' ισχυρισμό αγορά λεωφορείων από την εταιρεία «Viamax». Αποκλείεται να χρησιμοποίησε όλο το ποσό για την αγορά των λεωφορείων, παρά μόνο μέρος του. Το υπόλοιπο το οικειοποιήθηκε με πρόφαση ότι είχε αγοράσει λεωφορεία. Αυτό το ανέφερε και στην ΜΚ
  100. Της είπε ότι το δάνειο το πλήρωνε ο ίδιος. Για τα υπόλοιπα χρήματα δεν έδωσε λογαριασμό ο κατηγορούμενος
  101. Υπάρχει η μαρτυρία των ΜΚ13 και ΜΚ7, ότι ο κατηγορούμενος 1 έδωσε ρητές οδηγίες να μην καταγραφεί πιστωτική σημείωση υπέρ της «ΠΕΑΛ» για το ποσό των Λ.Κ. 60.
  102. Ο κατηγορούμενος 1 δεν προσκόμισε καμία μαρτυρία για να αντικρούσει την πιο πάνω αξιόπιστη μαρτυρία. Επομένως, αυτά είναι χρήματα που πήρε ο κατηγορούμενος 1, τα οποία ανήκαν σε άλλον και τα οικειοποιήθηκε δολίως. Οι συγκεκριμένες συναλλαγές των κατηγορουμένων δεν έγιναν καλή τι πίστη. Γνώριζαν ότι ο παραπονούμενος δεν γνώριζε και δεν θα έδιδε τη συγκατάθεση του για να πραγματοποιηθούν οι συγκεκριμένες συναλλαγές που προωθούσαν για προσωπικό τους συμφέρον. Γι' αυτό το λόγο παρουσίασαν τα πράγματα αλλιώς στον παραπονούμενο δια να τον πείσουν να γίνει το δάνειο. Πήραν τα χρήματα και δεν ενημέρωσαν τον παραπονούμενο για τις εν λόγω συναλλαγές. Οι προθέσεις τους για τη διάθεση των χρημάτων δεν ήταν αγνές, διαφορετικά δεν θα ένιωθαν την ανάγκη να πουν ψέματα στον παραπονούμενο (ΜΚ2) για να πεισθεί να συμμετάσχει στη σύναψη του δανείου. Επειδή η πρόθεση τους ήταν δόλια, αποδεικνύεται το αδίκημα της κλοπής αυτών των χρημάτων, παρόλο που αυτά τα χρήματα προέρχονται από δάνειο στο οποίο ήσαν όλοι συνοφειλέτες. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2, τα πράγματα είναι ακόμη πιο καθαρά, καθότι αυτός πήρε το ποσό των Λ.Κ.135.000, απευθείας και αποπλήρωσε το δάνειο μόνο μετά την καταχώρηση της ποινικής δίωξης το
  103. Επιπρόσθετα, μέρος του δανείου που επωφελήθηκε ο ίδιος προσωπικά, αποπληρώθηκε με χρήματα της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Όλα αυτά έγιναν εν αγνοία και χωρίς τη συγκατάθεση του ΜΚ
  104. Είναι γεγονός ότι αυτό το ποσό αποπληρώθηκε το 2011, αλλά αυτό δεν αναιρεί την κλοπή. Πρόθεση του κατηγορούμενου 2 να οικειοποιηθεί το ποσό δολίως αποδεικνύεται επειδή χρησιμοποιήθηκαν χρήματα της εταιρείας για αποπληρωμή δανείου, δεν ενημερώθηκε ο ΜΚ2 πριν ή μετά τη σύναψη του δανείου και του λέχθηκε ότι το ποσό του δανείου ήταν για αγορά λεωφορείων. Δεν αποπλήρωσε το ποσό του δανείου, παρά μόνο μετά την καταχώρηση ποινική δίωξης εναντίον του. Η συμφωνία αυτή για χορήγηση των χρημάτων στον κατηγορούμενο 2 και τη σύζυγο του για προσωπικά χρέη δεν ήταν γνωστή στους ΜΚ2 και ΜΚ
  105. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 αποπλήρωσε το δάνειο το 2011, αποδεικνύει ότι υποχρεώθηκε να επιστρέψει τα χρήματα όταν η οικειοποίηση των χρημάτων έγινε γνωστή στον ΜΚ2 και υποχρεώθηκε να δράσει προκειμένου να αποφύγει την ποινική του δίωξη. Σημειώνω ότι η κατηγορία 51 αναφέρεται σε Ευρώ αντί σε Λίρες Κύπρου. Πρόκειται για καθαρά τυπογραφικό λάθος στο κατηγορητήριο το οποίο δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου 2 στην κατηγορία, ούτε μπορεί να επηρεάσει την καταδίκη του αλλά ούτε και την υπεράσπιση του, εφόσον η όλη μαρτυρία της υπόθεσης αφορούσε ποσό Λ.Κ.135.000 και όχι €135.
  106. Συνεπώς, αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου 1 σε σχέση με τις κατηγορίες 1 και 2 επί του κατηγορητηρίου, και του κατηγορούμενου 2 αναφορικά με τις κατηγορίες 51 και
  108. Κεφάλαιο με δάνειο στην Αlpha Bank O κατηγορούμενος 1, ψευδώς παρέστησε στον ΜΚ2 ότι θα έκαναν δάνειο στην εν λόγω τράπεζα για να αγοράσουν μετοχές του Βαρβαρή Χαραλάμπους. Οφειλέτης του δανείου ήταν η «ΠΕΑΛ» και εγγυητής του δανείου ο ΜΚ2, καθότι πρόκειται για τρεχούμενο λογαριασμό της εταιρείας. Αυτές τις μετοχές θα τις αγόραζαν με τις Λ.Κ.90.000 του δανείου και η διανομή των μετοχών θα γινόταν και στον ΜΚ
  109. Αυτό δεν έγινε ποτέ και ο ΜΚ2 δεν πήρε ποτέ τις μετοχές. Αντιθέτως, όλες οι μετοχές του Βαρβαρή Χαραλάμπους μεταβιβάσθηκαν στον κατηγορούμενο
  110. Τα χρήματα του δανείου διοχετεύτηκαν στους κατηγορούμενους 1 και
  111. Επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.40.000 εκδόθηκε στο όνομα του κατηγορούμενου
  112. Ο κατηγορούμενος 2 παραδέχθηκε στην κατάθεση του, Τεκμήριο 3, ότι πήρε την επιταγή των Λ.Κ.40.000, την εξαργύρωσε σε μετρητά και τα έδωσε στον Πανίκο Σαββίδη για να τα δώσει στον κατηγορούμενο
  113. Ο κατηγορούμενος 2 είπε ότι έδωσε τα χρήματα αυτά στον κατηγορούμενο 1, όμως στα βιβλία αυτά τα χρήματα περάστηκαν στην «Viamax» και υπάρχει πιστωτική σημείωση προς όφελος του κατηγορούμενου 2 γι' αυτά τα χρήματα. Ποσό Λ.Κ.30.000 που προέρχεται από το δάνειο κατατέθηκε στον τραπεζικό λογαριασμό του κατηγορούμενου
  114. Από τα χρήματα αυτού του δανείου, όπου ως εξασφάλιση για το δάνειο μπήκε υποθήκη ακίνητη περιουσία του ΜΚ2, πληρώθηκε και χρηματικό ποσό έναντι του δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων. Ισχύουν τα ίδια με το σημείο 1 (πιο πάνω). Αυτά τα χρήματα ήταν περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας «ΠΕΑΛ» δια να χρησιμοποιηθούν για συγκεκριμένο σκοπό. Ο ΜΚ2 ουδέποτε πήρε μετοχές. Αντιθέτως, εκείνος που κατέχει αυτές τις μετοχές είναι ο κατηγορούμενος
  115. Το ποσό των Λ.Κ.30.000, δόθηκε στον κατηγορούμενο
  116. Το ποσό των Λ.Κ.40.000, δόθηκε στον κατηγορούμενο
  117. Αυτός ισχυρίσθηκε ότι αυτά τα χρήματα τα έδωσε στον κατηγορούμενο
  118. Όμως αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται από το γεγονός ότι αυτά τα χρήματα έχουν περασθεί στα βιβλία της «ΠΕΑΛ» ότι είναι χρέος της «Viamax» με πιστωτική σημείωση προς όφελος του κατηγορούμενου
  119. Η ΜΚ13 ανέφερε ότι οι καταχωρήσεις στα βιβλία της εταιρείας γίνονταν κατόπιν οδηγιών των κατηγορουμένων 1 και
  120. Αποδεικνύονται οι κατηγορίες 3 και 4 κατά του κατηγορούμενου 1 και αμφότεροι οι κατηγορούμενοι κρίνονται ένοχοι στις κατηγορίες 7 και
  122. Κεφάλαιο τραπεζικός λογαριασμός της «ΠΕΑΛ» στη ΣΠΕ Μακράσυκας Με επιταγές της εταιρείας που εκδόθηκαν από τους κατηγορούμενους, δόθηκε το ποσό των Λ.Κ.30.000 στον κατηγορούμενο 1 για την εταιρεία «Viamax» και τελικώς αυτά τα χρήματα δόθηκαν στον Λάκη Σαββίδη. Από τα βιβλία της εταιρείας προκύπτει ότι αρχικά οι Λ.Κ.30.000 είχαν χρεωθεί στην προσωπική μερίδα του κατηγορούμενου 1, αλλά αργότερα χρεώθηκαν στη μερίδα της εταιρείας «Viamax» και αυτό χωρίς να υπάρχει καμία δικαιολογία γιατί τέτοιο τεράστιο ποσό χρημάτων διοχετεύτηκε σε εταιρεία στην οποία ο κατηγορούμενος 1 έχει προσωπικό συμφέρον. Η ενοχή του κατηγορούμενου 1 αποδεικνύεται στις κατηγορίες 3 και
  123. Το ποσό των €10.000 από αυτό το λογαριασμό δόθηκε στον κατηγορούμενο 2, ο οποίος πλήρωσε το ποσό έναντι δανείου στη ΣΠΕ Τρούλλων, μεγάλο μέρος του οποίου δόθηκε για προσωπικές του υποχρεώσεις. Ο κατηγορούμενος 1 είπε ψέματα στην ΜΚ7 ότι αυτός αποπλήρωσε προσωπικά το δάνειο στη ΣΠΕ Τρούλλων για να την καθησυχάσει, αλλά αρνήθηκε να της δώσει τέτοια διαβεβαίωση και γραπτώς. Η άρνηση του να δώσει αυτή τη διαβεβαίωση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπάρχει θετική και χειροπιαστή μαρτυρία ότι οι δόσεις του δανείου είχαν πληρωθεί από χρήματα της «ΠΕΑΛ», καταδεικνύει το δόλιο της πρόθεσης του κατηγορούμενου 1 και δείχνει ότι προέβαινε σε διάφορα τεχνάσματα και δόλιες συναλλαγές προκειμένου να επωφεληθεί από τα εισοδήματα και περιουσιακά στοιχεία της «ΠΕΑΛ», εν αγνοία και εις βάρος των δικαιωμάτων των παραπονούμενων.
  124. Κεφάλαιο εικονική αγορά λεωφορείων Δεν ήταν ανάγκη η αγορά 42 λεωφορείων για τη λειτουργιά της εταιρείας. Μάλιστα, το 2006 ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον ΜΚ2 ότι με Λ.Κ.90.000, θα αποκτούσε τα λεωφορεία για λειτουργία της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Στην ΜΚ7 ο κατηγορούμενος 1 είχε αναφέρει ότι αυτή η αγορά λεωφορείων ήταν εικονική και ήταν τέχνασμα για να εξασφαλίσει με απάτη επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο κατηγορούμενος 1 κατάρτισε δυο εικονικές συμφωνίες για αγορά 42 λεωφορείων από την «Viamax». Αυτά τα λεωφορεία δεν παραδόθηκαν ποτέ. Ο κατηγορούμενος 1 με την υπογραφή του κατηγορούμενου 2 στο Τεκμήριο 5.28, χρησιμοποίησε τις εικονικές συμφωνίες για να μεταβιβάσει περιουσιακά στοιχειά της «ΠΕΑΛ», ήτοι μετοχές της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολοξιά Λτδ», με το πρόσχημα ότι η «ΠΕΑΛ» χρωστούσε πολλά χρήματα στην «Viamax» για την αγορά των λεωφορείων. Σημειώνω ότι οι καταχωρήσεις στα βιβλία της εταιρείας (βλέπε πιο πάνω), καταδεικνύουν οφειλές του κατηγορούμενου 1 και της «Viamax» προς την «ΠΕΑΛ» για να δικαιολογήσει ότι πήρε χρήματα από την «ΠΕΑΛ», αλλά αυτές οι οφειλές δεν λήφθηκαν υπόψη για να αποτραπεί η μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων της «ΠΕΑΛ» σε εταιρεία που ελέγχει ο κατηγορούμενος
  125. Αυτές οι συμφωνίες ουδέποτε καταχωρήθηκαν στα βιβλία της εταιρείας και η λογίστρια της εταιρείας δεν είχε ιδέα γι' αυτές τις συμφωνίες. Η μαρτυρία των ΜΚ7 και ΜΚ13, ενοχοποιεί τον κατηγορούμενο 1 σε σχέση με την κλοπή των μετοχών της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Η ΜΚ7 ανέφερε συζητήσεις της με τον κατηγορούμενο 1 στις οποίες της διαμήνυσε ότι οι συμφωνίες για αγορά λεωφορείων ήταν εικονικές. Η ΜΚ13 ανέφερε ότι τέτοιες συμφωνίες δεν περάστηκαν ποτέ στα βιβλία της εταιρείας και ότι σε σχέση με καταχωρήσεις στα βιβλία έπαιρνε τις οδηγίες της από τους κατηγορούμενους. Επιπρόσθετα και οι δύο γυναίκες, ΜΚ7 και ΜΚ13, ανέφεραν ότι αυτά τα 42 καινούργια λεωφορεία δεν παραλήφθηκαν ποτέ. Εφόσον αυτή η συμφωνία πρόκειται για εικονική συναλλαγή, αποδεικνύεται η δόλια πρόθεση του κατηγορούμενου 1 να οικειοποιηθεί τις μετοχές της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Σε συνάντηση όλων των μετόχων, στην παρουσία και του ΜΚ2, ο κατηγορούμενος 1 παρουσίασε το Τεκμήριο 5.28, δηλαδή τη συμφωνία μεταβίβασης των μετοχών που είχε εγκρίνει ο ίδιος για μεταβίβαση των μετοχών στην «Viamax» για αποπληρωμή δανείου που εν γνώσει του ήταν εικονικό. Αυτή η μεταβίβαση πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο
  126. Αυτές οι μετοχές δεν ανήκαν στον ίδιο, αλλά ήταν περιουσία της «ΠΕΑΛ» που τις είχε αποκτήσει δια της αγοράς της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ». Εφόσον η οφειλή είναι εικονική, αποδεικνύεται η δόλια του πρόθεση να στερήσει περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας εις βάρος των υπόλοιπων μετόχων της εταιρείας. Αποδεικνύεται και η ένατη κατηγορία κατά του κατηγορούμενου
  128. Κεφάλαιο έσοδα και έξοδα της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» Τα έσοδα από ΤΟΜ για τα έτη 2009 μέχρι 2010, πληρώθηκαν στην εταιρεία, αλλά αυτά τα έσοδα ουδέποτε κατέληξαν στην εταιρεία και δεν καταγράφηκαν ως έσοδα της εταιρείας στα βιβλία της «ΠΕΑΛ». Η «ΠΕΑΛ» είναι ιδιοκτήτης των μετοχών της πιο πάνω εταιρείας, διότι τα είχε αγοράσει. Υπήρχαν εικονικά έξοδα της εταιρείας για επιδιόρθωση λεωφορείων από τη «Viamax». Ο ΜΚ14 διευκρίνισε ότι αναφορικά με την εταιρεία «Ίριδα» οι συναλλαγές ήταν εικονικές, διότι η «Ίριδα - Εφαρμογές» δεν προσέφερε καμία υπηρεσία ή εμπόρευμα στην «ΠΕΑΛ» για να δικαιολογείται απαίτηση πληρωμής από αυτή την εταιρεία. Αυτές οι εικονικές δαπάνες πρέπει να είχαν περαστεί στα βιβλία της εταιρείας κατόπιν υπόδειξης του κατηγορούμενου 1, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε την οικονομική διαχείριση της εταιρείας. Σκοπός ήταν να φαίνεται ότι η «ΠΕΑΛ» χρωστούσε αυτά τα χρήματα αλλά αυτό δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Ακόμη μια απόδειξη ότι αυτές οι συναλλαγές ήταν εικονικές και ότι ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε ότι ήταν εικονικές, είναι η μαρτυρία της ΜΚ13, ότι ο κατηγορούμενος 1 της είπε να αφαιρέσει χρεώσεις της «BODE» και της «Ίριδα - Εφαρμογές» από τα βιβλία, επειδή αυτοί δεν είχαν επικοινωνήσει μαζί τους για πληρωμή. Στα βιβλία της εταιρίες φαινόταν ότι η «ΠΕΑΛ» χρωστούσε χρήματα στην «Viamax» για επιδιορθώσεις και άλλες υπηρεσίες που δεν ήταν πραγματικές, αλλά εικονικές. Αυτό προκύπτει από τη μαρτυρία του ΜΚ
  129. Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος 1 για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι τα έσοδα από το δρομολόγιο Δρομολαξιάς τα επωφελείτο ο ίδιος μέσω της «Viamax», κατάρτισε δόλιο σχέδιο σύναψης δύο εικονικών συμφωνιών αγοράς λεωφορείων και μετά χρησιμοποίησε το εικονικό χρέος δια να ετοιμάσει το Τεκμήριο 5.28, να κλέψει τις μετοχές της εταιρείας «Μεταφορική εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» για να καρπούται τα έσοδα από το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου 1 σε σχέση με τις κατηγορίες 11 μέχρι
  130. Τα συστατικά στοιχεία της πλαστογραφίας είναι ως ακολούθως, δηλαδή πρέπει να αποδειχθεί ότι: α) έχει καταρτιστεί πλαστό έγγραφο, β) ότι ο κατηγορούμενος είναι συντάκτης του εγγράφου και/ ή το πρόσωπο που το χρησιμοποίησε και γ) υπήρξε πρόθεση καταδολίευσης άλλου προσώπου. Το τρίτο συστατικό στοιχείο έχει ερμηνευθεί να σημαίνει ότι κατά τη σύνταξη του εγγράφου υπήρχε συγκεκριμένο πρόσωπο που θα μπορούσε να καταδολιευθεί από το περιεχόμενο του εγγράφου (βλ. Ioannou v. Police[4]). Η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος αποδεικνύεται με τη γνώση του κατηγορούμενου σε σχέση με τα ουσιώδη γεγονότα που πλαισιώνουν το αδίκημα. Η απόδειξη της ψευδής παράστασης είναι κατά βάση επάλληλη με εκείνη που θεμελιώνει τη γνώση του κατηγορούμενου 1, σε σχέση με τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Hodfield ν. Διευθύντρια Τελωνείου[5]). Στην υπόθεση Φανιέρος ν Δημοκρατίας[6], επεξηγήθηκε ότι το στοιχείο της γνώσης συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορούμενου και μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ψευδής παράσταση, σύμφωνα με τον ορισμό που αποδίδεται σ' αυτή την φράση δυνάμει του άρθρου 297 του Κεφ. 154 «είναι παράσταση γεγονότος που εκείνος που την παριστάνει γνωρίζει ότι είναι ψευδής ή δεν πιστεύει ότι είναι αληθινή». Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 297, η ψευδής παράστασης γεγονότος μπορεί να αφορά το παρελθόν ή το παρών. Ψευδής παράσταση δεν διαπράττεται μόνο με λόγια αλλά και με έγγραφο που τίθεται υπόψη του παραπονούμενου, ακόμη και με συμπεριφορά. Στο Αγγλικό σύγγραμμα Archbold Pleading, Evidence and Practice[7], δίδεται καθοδήγηση ότι το ζήτημα για το κατά πόσο ο κατηγορούμενος έχει προβεί σε κάποια παράσταση και κατά πόσο η παράσταση είναι ψευδής είναι πάντοτε πραγματικό το οποίο αποφασίζεται από το Δικαστήριο που έχει ακούσει τη μαρτυρία ή όπως στην Αγγλία, μετά από την πιο πάνω καθοδήγηση του Δικαστηρίου προς τους ενόρκους. Στην Αγγλική υπόθεση R v. Mandy and Wooster[8], επεξηγήθηκε ότι η κατηγορούσα αρχή οφείλει να αποδείξει το ψεύδος που αφορά το συγκεκριμένο γεγονός. Το γεγονός στην παρούσα περίπτωση είναι ότι πλαστά τιμολόγια είχαν καταχωρηθεί στα βιβλία της εταιρείας ως έξοδα. Δηλαδή, ο κατηγορούμενος 1 με την κατάθεση των πλαστών τιμολογίων είναι υπεύθυνος για ψευδή δήλωση, δηλαδή ότι η εταιρεία έχει έξοδα που γνωρίζει ο ίδιος ότι δεν είναι πραγματικά. Η λογίστρια είπε ότι τα τιμολόγια ήταν χρεωμένα ως έξοδα και χρέωσε τους λογαριασμούς της εταιρείας. Επίσης, πρέπει να αποδειχθεί ότι οι παραπονούμενοι επηρεάσθηκαν από το ψευδή γεγονός και ότι αυτό τους προκάλεσε να προβούν σε δυσμενείς ενέργειες γι' αυτούς. Τα χρέη της εταιρείας «ΠΕΑΛ» είχαν διογκωθεί επίτηδες. Ο κατηγορούμενος 1 χρησιμοποίησε πλαστά τιμολόγια για να χρεώνει την εταιρεία για ανύπαρκτα έξοδα. Το αποτέλεσμα ήταν να εκμηδενισθεί η αξία της εταιρείας εις βάρος των μετόχων της, που δεν είχαν σχέση με την οικονομική διαχείριση της εταιρείας. Στην Αγγλική υπόθεση R. v Sullivan[9], επεξηγήθηκε από το Αγγλικό Δικαστήριο ότι ο επηρεασμός των παραπονούμενων δεν είναι ανάγκη να αποδειχθεί με άμεση μαρτυρία. Θεωρώ ότι είναι αρκετό να καταδειχθεί ότι αυτά τα τιμολόγια που είναι πλαστά, είχαν καταχωρηθεί ψευδώς ως έξοδα της εταιρείας με τις συνεπακόλουθες συνέπειες στην εταιρεία και στους ιδιοκτήτες της εταιρείας, τους ανυποψίαστους μετόχους. Η ΜΚ13 είχε εξαπατηθεί αφού αποδέχθηκε αυτά τα τιμολόγια ως πραγματικά έξοδα της εταιρείας. Τα τιμολόγια είχαν καταχωρηθεί ως έξοδα της εταιρείας. Ο κατηγορούμενος 1 είχε παρουσιάσει τα οικονομικά δεδομένα της εταιρείας στους υπόλοιπους μετόχους. Ο προϋπολογισμός της εταιρείας είχε παρουσιασθεί ως ελλειμματικός, με αποτέλεσμα ο παραπονούμενος να μην πληρωθεί κανένα μέρισμα και κανένα όφελος από την κατοχή των μετοχών της εταιρείας. Συνεπώς, εικονικά έξοδα της εταιρείας στα βιβλία της εταιρείας έχουν ως αποτέλεσμα να εξαπατηθούν μέτοχοι της εταιρείας. Το αδίκημα διαπράττεται ακόμη και στην περίπτωση που δεν μπορεί να καθορισθεί συγκεκριμένο πρόσωπο ή τάξη προσώπων που δυνατόν να εξαπατηθούν από τα ψευδή στοιχεία. Συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι να αποδειχθεί ότι με τη σύνταξη ή κυκλοφορία του πλαστού εγγράφου υπήρχε πρόθεση του κατηγορούμενου να καταδολιεύσει άλλο πρόσωπο (βλ. Τσιέλεπος ν. Αστυνομίας[10]). Αφ' ης στιγμής παρουσιάζονται ψευδή τιμολόγια που καταχωρήθηκαν στα βιβλία της εταιρείας, προκύπτει ότι σκοπός της καταχώρησης είναι να εξαπατηθούν όλοι όσοι εξετάζουν τα βιβλία της εταιρείας για να αξιολογήσουν τα οικονομικά δεδομένα της εταιρείας. Στην προκειμένη περίπτωση, σκοπός του κατηγορούμενου 1 ήταν να παρουσιάζει την οικονομική κατάσταση της εταιρείας ως χειρότερη από την πραγματικότητα, προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Να μεταβιβάσει προς όφελος εταιρείας δικών του συμφερόντων περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας «ΠΕΑΛ». Παρουσίασε ότι η εταιρεία «ΠΕΑΛ» δεν ήταν ικανή να πληρώνει τα χρέη της, δηλαδή εικονικές οφειλές στην εταιρεία «Viamax» και ως αποτέλεσμα αυτού του ψευδούς γεγονότος δικαιολογείται η σύνταξη του Τεκμηρίου 5.28 και η μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρεία Δρομολαξιά Λτδ» στην εταιρεία «Viamax». Αυτά τα εικονικά και ανύπαρκτα έξοδα της εταιρείας συνδέονται άρρηκτα με τις άνομες και παράνομες επιδιώξεις του κατηγορούμενου 1, ήτοι να παρουσιάσει την εταιρεία «ΠΕΑΛ» ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της δια να στερήσει τον παραπονούμενο από τα χρηματικά οφέλη που δικαιούται ως μέτοχος της εταιρείας και παράλληλα να σφετεριστεί έσοδα και περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Αναφορικά με τις κατηγορίες 2, 4, 6, 8, 12, 14, 16, 18, 20, 22, 24, 26, 28, 30, 32, 34, 36, 38, 40, 42, 44, 46, 48, 50 και 52, θεωρώ ότι το αδίκημα έχει αποδειχθεί. Τα γενεσιουργά αδικήματα έχουν αποδειχθεί εναντίον των κατηγορούμενων 1 και
  131. Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Ν. 188
(1)/2007, γενεσιουργά αδικήματα είναι ποινικά αδικήματα τα οποία τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης που υπερβαίνει το ένα έτος ποινής φυλάκισης. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα γενεσιουργά αδικήματα που καταγράφονται στις κατηγορίες αποδεικνύονται εναντίον των κατηγορουμένων 1 και
  1. Προέκυψαν έσοδα ως άμεση συνέπεια των δόλιων παραστάσεων και συμπεριφοράς των κατηγορουμένων. Αυτά τα έσοδα διοχετεύτηκαν σε συγκεκριμένους τραπεζικούς λογαριασμούς και σε εταιρείες συμφερόντων του κατηγορούμενου 1, ως αποτέλεσμα οδηγιών και καθ' υπόδειξη των κατηγορουμένων. Είχαν άμεση ανάμιξη στη διάπραξη των αδικημάτων. Σημειώνω ότι ο κατηγορούμενος 1 έχει αθωωθεί στην κατηγορία 10, διότι δεν έχει αποδειχθεί ότι έχει επωφεληθεί απευθείας το ποσό των Λ.Κ. 250.000, χρηματικό ποσό που πλήρωσε η «ΠΕΑΛ» για να αποκτήσει τις 119 μετοχές της εταιρείας «Μεταφορική Εταιρείας Δρομολαξιά Λτδ». Συνεπώς, αυτή η κατηγορία με τον τρόπο που εκφράζεται με τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες του αδικήματος που παραπέμπουν σε παράνομα έσοδα ύψους Λ.Κ.250.000, δεν έχει αποδειχθεί εξου και η αθώωση του κατηγορούμενου 1 στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Οι κατηγορίες 53 μέχρι 61, αφορούν ενότητα του κατηγορητηρίου που αφορά τις αποδείξεις που καταγράφονται στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας «ΠΕΑΛ» ως έξοδα της εταιρείας. Αυτές οι αποδείξεις είναι τεκμήρια που έχουν κατατεθεί και το περιεχόμενο αυτών των αποδείξεων καταγράφεται στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας ως έξοδα. Η ΜΚ13 είχε αναφέρει ότι οι κατηγορούμενοι και κυρίως ο κατηγορούμενος 1, κατά τον επίδικο χρόνο είχε την αποκλειστική οικονομική διαχείριση της εταιρείας. Απορρίπτω το ενδεχόμενο η ΜΚ13 να είναι το πρόσωπο που έχει σχέση με τη σύνταξη και κυκλοφορία αυτών των αποδείξεων. Η ΜΚ13 δεν έκανε τίποτε εν αγνοία του κατηγορούμενου 1 και αυτή δεν θα είχε κανένα όφελος από την καταχώρηση εικονικών εξόδων της εταιρείας. Αντιθέτως, υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο 1 με την κυκλοφορία αυτών των εγγράφων. Το πρόσωπο που είχε την οικονομική διαχείριση της εταιρείας κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο κατηγορούμενος
  2. Ο κατηγορούμενος 1 ήταν εταίρος της Ελληνικής εταιρείας «Ίριδα - Εφαρμογές», εντούτοις δεν αναρωτήθηκε ποτέ πως βρέθηκαν πλαστά τιμολόγια στην κατοχή της λογίστριας της «ΠΕΑΛ» και πως αποδέχθηκε ο ίδιος αυτά τα πλαστά τιμολόγια να περασθούν στα έξοδα της εταιρείας, ειδικά αφού η λογίστρια ανέφερε ότι τα χρήματα δεν ζητήθηκαν από την Ελληνική εταιρεία. Αυτός ήταν και το πρόσωπο που έδωσε οδηγίες αργότερα να μην πληρωθούν αυτά τα έξοδα, επειδή ως ανέφερε στην ΜΚ13, δεν είχαν ζητηθεί αυτά τα χρήματα. Ο ΜΚ14 απέδειξε ότι τα τρία τιμολόγια που αφορούν τις κατηγορίες 53 μέχρι 61, ήταν πλαστά. Τέτοια τιμολόγια ουδέποτε εκδόθηκαν από την εταιρεία και τέτοιες υπηρεσίες ουδέποτε πραγματοποιήθηκαν και κανένα εμπόρευμα παραδόθηκε στην «ΠΕΑΛ» δια να δικαιολογείται η έκδοση των τιμολογίων. Αυτά τα τιμολόγια πρέπει να περάστηκαν στα βιβλία της εταιρείας κατόπιν των οδηγιών του κατηγορούμενου 1, διότι αποκλείεται αυτά να περάστηκαν κατόπιν πρωτοβουλίας της ΜΚ
  3. Ο κατηγορούμενος 1 είναι ο μόνος που γνώριζε για την ύπαρξη αυτών των τιμολογίων και είναι ο μόνος που θα μπορούσε να γνωρίζει ότι δεν ήταν γνήσια. Το γεγονός ότι αποδέχθηκε ως αποκλειστικός οικονομικός διαχειριστής της εταιρείας να καταχωρηθούν ως έξοδα, αποδεικνύει και τη συμμετοχή του στην διάπραξη αυτού του αδικήματος. Ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε πολύ καλά για την ύπαρξη αυτών των τιμολογίων και γνώριζε ότι ήταν εικονικά, γι' αυτό και έδωσε οδηγίες αργότερα να μην πληρωθούν. Αυτός ήταν και ο συνέταιρος του ΜΚ14 και δεν είναι δυνατόν να μην επικοινωνούσε με το συνέταιρο του για να μάθει ότι τα τιμολόγια ήταν πλαστά. Παρόλο τούτο, αυτά περάστηκαν ως έξοδα της εταιρείας. Ως ανέφερα πιο πάνω, αυτό ήταν ακόμη ένα τέχνασμα για να δημιουργηθούν εικονικά έξοδα της εταιρείας, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος 1 να σφετεριστεί τα έσοδα της εταιρείας. Η ΜΚ13 ανέφερε ότι κάποιες από τις ελληνικές εταιρείες δεν αποταθήκαν κοντά της για πληρωμή. Εντούτοις, αυτή είναι περιστατική μαρτυρία που πιθανόν να θεμελιώνει εύρημα ότι ο κατηγορούμενος 1 σύνταξε τα τιμολόγια και τα χρησιμοποίησε για να πάρει χρήματα από την εταιρεία για προσωπικό του όφελος, σε σχέση με τις κατηγορίες 55, 58 και
  4. Αφού έλαβα υπόψη μου και τη μαρτυρία του ΜΚ14, σε σχέση με αδιαμφισβήτητη μαρτυρία ότι είχαν καταχωρηθεί πλαστά τιμολόγια εξόδων στα βιβλία της εταιρείας για πληρωμή, σε συνδυασμό με τη συντριπτική μαρτυρία κατά του κατηγορούμενου 1, ότι συστηματικά αλλοίωνε τα βιβλία και προέβαινε σε ψευδείς καταχωρήσεις, ώστε πιο εύκολα να σφετερίζεται τα έσοδα και τα περιουσιακά στοιχεία της «ΠΕΑΛ», θα μπορούσα εύλογα να καταλήξω σε συμπέρασμα ότι και αυτά είναι πλαστά τιμολόγια. Όμως, εν όψει της απουσίας θετικής μαρτυρίας ότι χρήματα έφυγαν από την εταιρεία και παρά την ύπαρξη περιστατικής μαρτυρίας περί του αντιθέτου, δηλαδή καταχώρηση αυτών των τιμολογίων στα βιβλία της εταιρείας, δεν έχω καταλήξει με τη βεβαιότητα που χρειάζεται στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι συντάκτης αυτών των εγγράφων και ότι τα χρήματα πράγματι έφυγαν από την εταιρεία. Συνεπώς, ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 53, 56, 59, 55, 58 και
  5. Το ίδιο δεν ισχύει για τις κατηγορίες 54, 57 και
  6. Έχει τεθεί υπόψη μου η αξιόπιστη και θετική μαρτυρία του ΜΚ14, ότι τα συγκεκριμένα τιμολόγια είναι πλαστά, δηλαδή εικονικά έξοδα που καταχωρήθηκαν στα βιβλία της εταιρείας. Η ΜΚ13 ανέφερε ότι όλες οι καταχωρήσεις γίνονταν μετά από οδηγίες του κατηγορούμενου
  7. Ήταν με την εντύπωση ότι αυτές ήταν γνήσιες καταγραφές και ότι τα τιμολόγια αυτά έπρεπε να πληρωθούν από τα έσοδα της εταιρείας. Στα βιβλία της εταιρείας και συγκεκριμένα στο παράρτημα 37 του Τεκμηρίου 32, προκύπτει ότι τα τρία αυτά τιμολόγια είχαν χρεωθεί στην εταιρεία με πίστωση την εταιρεία «Ίριδα-Εφαρμογές» στις 17.10.2007, 8.11.2007 και 2.11.
  8. Στις 31.12.2007 στα βιβλία της «ΠΕΑΛ» αυτή η χρέωση αντιστράφηκε και πιστώθηκε ο λογαριασμός του κατηγορούμενου 1 και μετά για δεύτερη φορά η εταιρεία «Ίριδα- Εφαρμογές» πιστώθηκε αυτό το ποσό εις βάρος της «ΠΕΑΛ», πράγμα που δείχνει ότι ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε ότι δεν ήταν γνήσιες καταχωρήσεις. Επομένως, ο κατηγορούμενος 1 παρουσίασε πλαστό έγγραφο το οποίο καταχωρήθηκε στα βιβλία της εταιρείας. Η ΜΚ13 ξεγελάσθηκε και νόμιζε ότι ήταν πραγματικές χρεώσεις της εταιρείας και χρέωσε την εταιρεία με ανύπαρκτη χρέωση. Τα συστατικά στοιχεία της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου έχουν αποδειχθεί, επειδή με βάση πλαστών και ψευδών στοιχείων που παρουσίασε εν γνώσει του ο κατηγορούμενος 1 ότι ήταν πλαστά, η εταιρεία χρεώθηκε τα ποσά που εμφαίνονται στο κατηγορητήριο και αφορούν την εταιρεία «Ίριδα- Εφαρμογές». Παρά την εξαγωγή των πιο πάνω συμπερασμάτων και τη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης των κατηγορούμενων 1 και 2 στις πιο πάνω κατηγορίες, θα πρέπει να εξετασθεί το αίτημα της υπεράσπισης για απαλλαγή των κατηγοριών εξαιτίας καθυστέρησ

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.