Δημοκρατίας ν. Σέργιου Σεργίου, Αρ. Υπόθεσης: 1099/15, 13/7/2015

(2)(ια) του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/00 (βλ. κατηγορία 2). Στο στάδιο των αγορεύσεων, ο κατηγορούμενος άλλαξε απάντηση μετά από άδεια του Δικαστηρίου και παραδέχθηκε τις υπόλοιπες κατηγορίες στο κατηγορητήριο και δη, αυτές της μεταφοράς πυροβόλου όπλου Κατηγορίας Δ χωρίς άδεια κατοχής, κατά παράβαση του άρθρου 5

(1)(α)(β) του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04 (βλ. κατηγορία 3), της παράνομης κατοχής πυροβόλου όπλου Κατηγορίας Δ, κατά παράβαση του άρθρου 5

(1)(α)(β), του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113

(1)/04 (βλ. κατηγορία 4), της χρήσης πυροβόλου όπλου Κατηγορίας Δ χωρίς άδεια κατοχής, κατά παράβαση του άρθρου 5

(1)(α)(β) του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04 (βλ. κατηγορία 5), της κατοχής εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 4

(1)(ε)

(4)(δ) του Περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 (βλ. κατηγορία 6), της μεταφοράς εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 4

(1)(ε)

(4)(δ) του Περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 (βλ. κατηγορία 7), της χρήσης εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια κατοχής, κατά παράβαση του άρθρου 4

(1)(ε)

(4)(ζ) του Περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 (βλ. κατηγορία 8) και της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 3

(4)του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/00 (βλ. κατηγορία 9). Αποτελεί εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, πως ο κατηγορούμενος (που καλείται και ως «Άκης»), στις 26.1.15 στη Λάρνακα, αποπειράθηκε παρανόμως να επιφέρει το θάνατο στην πρώην σύζυγο του Μαργαρίτα Ποβέτκινα από τη Μολδαβία [η οποία καλείται και ως «Ρίτα»] («η παραπονούμενη»), πυροβολώντας και τραυματίζοντας την με το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8. Είναι θέση του κατηγορούμενου πως όσα του καταλογίζονται από την Κατηγορούσα Αρχή είναι ψευδή και εν πάση περιπτώσει ανεπαρκή για να οδηγήσουν σε καταδίκη του βάσει του κατηγορητηρίου. Κατά τη δίκη, δηλώθηκαν ως παραδεκτά και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο (βάσει του άρθρου 19 του Περί Απόδειξης Νόμου, Κεφ.9), κάποια γεγονότα που αφορούν σε διάφορες συνιστώσες του ανακριτικού έργου και της υπόθεσης γενικότερα (βλ. ενδεικτικώς, Τεκμήρια 33, 50-52). Εντάξαμε και αναλύσαμε τα παραδεκτά γεγονότα στο σύνολο της μαρτυρίας θεωρώντας τα ως δεδομένα (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Αντρέα και Άλλων ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 498, 501) και κρίνοντας τα καθηκόντως ως περιέχοντα παραδεκτή κατά το δίκαιο μαρτυρία (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Χριστοδούλου άλλως Ρόπας και Άλλων ν Δημοκρατίας (Αρ 2)

(2000)2 ΑΑΔ 628, 640). Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε συνολικώς 25 μάρτυρες κατηγορίας, ενώ ο κατηγορούμενος (μετά που κλήθηκε σε απολογία), επέλεξε (όπως είχε κάθε δικαίωμα), να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου δίχως να καλέσει μάρτυρες. Κάθε αποδεκτή αναφορά των μαρτύρων (όπως και η ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου) και το περιεχόμενο των κατατεθέντων τεκμηρίων και παραδεκτών γεγονότων, αξιολογήθηκαν πλήρως και στον επιτρεπτό βαθμό - έστω και αν το περιεχόμενο τους δεν διατυπώνεται ρητώς στο σκεπτικό μας - χωρίς να απαιτείται εδώ (πλην μιας σύντομης περίληψης και για πρακτικούς κυρίως λόγους), η επανάληψη του συνόλου του μαρτυρικού αυτού υλικού (βλ. κατ΄ αναλογίαν, G & K Exclusive Fashions Ltd v Παπαδόπουλου και Άλλων

(2001)1(Α) ΑΑΔ 88, 92, Paphos Stone C Estates v Ζαβρού και Άλλου

(1998)1(Γ) ΑΑΔ 1854, 1859). Εκείνο που καθηκόντως πράξαμε είναι να προσδιορίσουμε τα επίδικα θέματα, να τα συναρθρώσουμε με τα ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας και να καταλήξουμε σε σαφή και σχετικά ευρήματα (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Λάρκου ν Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοντέας

(2001)1(Β) ΑΑΔ 1399, 1406). Παραθέτουμε σε πρώτο στάδιο τη σύνοψη της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας προκειμένου να καταστεί κατανοητό το ευρύτερο πλέγμα της υπόθεσης, κατά την οπτική της Κατηγορούσας Αρχής. Κατά παρόμοιο τρόπο, ακολουθεί η παράθεση της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου. Όλες οι περικοπές από τα πρακτικά και την κατατεθείσα έγγραφη μαρτυρία αποτυπώνονται αυτούσια χωρίς επέμβαση είτε στη σύνταξη είτε στην ορθογραφία, οι δε αναφορές στις γραπτές καταθέσεις των ξενόγλωσσων μαρτύρων προσδιορίζονται με παραπομπή στον αριθμό τεκμηρίου που αναλογεί στην ελληνική μετάφραση τού αντίστοιχου κειμένου στη μητρική τους γλώσσα (που επίσης κατατέθηκε στη διαδικασία). Ο αρχιαστυφύλακας Βασίλης Βασιλείου (ΜΚ1), κατέθεσε ως ειδικευμένος αστυνομικός φωτογράφος επεξηγώντας το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο Α, με τις εκεί επισυνημμένες φωτογραφίες της παραπονούμενης (ως ο Πίνακας Α). Ο αρχιαστυφύλακας Θανάσης Αθανασίου (ΜΚ2), έδωσε μαρτυρία ως εξειδικευμένος δακτυλοσκόπος-φωτογράφος και ως εξεταστής σκηνών εγκλήματος. Επεξήγησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο Β, καταθέτοντας συνάμα και τη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2, τις οποίες έλαβε κατά την αναπαράσταση της σκηνής εγκλήματος στις 28.1.15 στην μπυραρία Margarita's στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας (τουριστική περιοχή Πύλας) επί της οδού Ιθάκης 10 («η μπυραρία»). Η αστυφύλακας Αλεξία Παναγή (ΜΚ3), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο Γ, περιέγραψε την εμπλοκή της στη διερεύνηση της υπόθεσης, καταθέτοντας σειρά σχετικών τεκμηρίων που παρέλαβε (βλ. Τεκμήρια 3-27). Ο αναπληρωτής Λοχίας Ανδρέας Λουκά (ΜΚ4), έδωσε μαρτυρία ως ειδικευμένος φωτογράφος-δακτυλοσκόπος, επεξηγώντας το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (Έγγραφο Δ) και της δέσμης φωτογραφιών-Τεκμήριο 29, λέγοντας και περί της εκτέλεσης του εντάλματος έρευνας-Τεκμήριο 28 στην οποία προέβη στις 27.1.15 στην μπυραρία. Ο αστυφύλακας Σάββας Θεοδώρου (ΜΚ5), κατέθεσε ως ειδικευμένος βιντεογράφος-φωτογράφος, εξηγώντας το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Τεκμήριο 30 και τους εκεί αναφερόμενους ψηφιακούς δίσκους (βλ. Τεκμήρια 31-32). Η Αλιόνα Ντράγκαν (ΜΚ6), κατέθεσε ως διερμηνέας από τη Ρωσική γλώσσα στην Ελληνική γλώσσα και αντιστρόφως, με σημείο αναφοράς το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο Ε, διευκρινίζοντας τις συνθήκες καταγραφής και διερμηνείας (μια και ενεργούσε ως η διερμηνέας κατά τους κρίσιμους χρόνους), των γραπτών καταθέσεων της παραπονούμενης (με τις συνοδευτικές μεταφράσεις), ως τα Τεκμήρια 35, 36, 39-44, καθώς και της γραπτής κατάθεσης της Marharyta Bartashevich (MK17), με την ανάλογη μετάφραση (βλ. Τεκμήρια 37 και 38). Ο Λοχίας Μάριος Κιρκίνης (ΜΚ7), με παραπομπή στη γραπτή του κατάθεση-Έγγραφο ΣΤ, περιέγραψε ενέργειες στις οποίες προέβη κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, μεταξύ των οποίων ήταν και η παρουσία του κατά τη λήψη της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου, ως το Τεκμήριο

1. Η παραπονούμενη Μαργαρίτα Ποβέτκινα (ΜΚ8), με θεμέλιο τη γραπτή της κατάθεση-Έγγραφο Ζ, αλλά και τις υπόλοιπες καταθέσεις της προς την Αστυνομία (ως ανωτέρω παρατίθενται), περιέγραψε τη σχέση της με τον κατηγορούμενο και όσα διαδραματίστηκαν κατά τα επίδικα περιστατικά. Η Ολυμπία Μακρομάλλη (ΜΚ9), κατέθεσε ως Τεχνολόγος-Ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας δίνοντας λεπτομέρειες για το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης (Έγγραφο Η) - με παραπομπή στις ακτινογραφίες (Τεκμήριο 4) - διευκρινίζοντας κάποια σχετικά ζητήματα. Η Λοχίας Αναστασία Γεωργίου (ΜΚ10), εξήγησε το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο Θ, λέγοντας πως ο κατηγορούμενος δεν είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης οποιουδήποτε πυροβόλου ή μη πυροβόλου όπλου, ή κάτοχος ξένης κατοχής σε οποιοδήποτε πυροβόλο ή μη πυροβόλο όπλο. Η αστυφύλακας Γεωργία Παπαδοπούλου (ΜΚ11), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο Ι, κατέθεσε για ενέργειες που έκανε στο πλαίσιο των ερευνών που αφορούσαν στο περιστατικό ημερομηνίας 26.1.15, στην μπυραρία. Ο Λοχίας Κώστας Κωνσταντίνου (ΜΚ12), εξηγώντας το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΙΑ, είπε για τη συγκρότηση ομάδας διαπραγματευτών της Μηχανοκίνητης Ομάδας Άμεσης Δράσης (ΜΑΑΔ), της οποίας ομάδας ήταν και ο συντονιστής, περιγράφοντας τους χειρισμούς που έλαβαν χώραν αναφορικώς με τον κατηγορούμενο που παρέμενε εντός της μπυραρίας στις 26.1.15, αρνούμενος να παραδοθεί. Ο αστυφύλακας Τάσος Λεμονιάτης (ΜΚ13), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΙΒ, παρέσχε διευκρινίσεις αναφορικώς με καταγγελία στην οποία προέβη η παραπονούμενη στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης την 17.1.15, για κατ' ισχυρισμόν επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο στις 16.1.15, με αποτέλεσμα να υποστεί πραγματική σωματική βλάβη. Ο αρχιαστυφύλακας Αλέξανδρος (Αλέξης) Ασημάκης (ΜΚ14), με βάση το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΙΓ είπε για ενέργειες τις οποίες έκανε σε σχέση με το επίδικο περιστατικό ημερομηνίας 26.1.15, έχοντας δει την παραπονούμενη μετά την έξοδο του κατηγορούμενου από την μπυραρία. Ο Πέτρος Κιουτενιάν (ΜΚ15), κατέθεσε ως ιατρός στο Τμήμα Ά Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας έχοντας ειδικότητα στη γενική ιατρική και μετεκπαίδευση στην τραυματολογία. Αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΙΔ, εξηγώντας την κλινική κατάσταση της παραπονούμενης κατά την 26.1.15, όταν την είχε εξετάσει. Ο Υπαστυνόμος Χριστάκης Αντωνίου (ΜΚ16), κατέθεσε ως υπεύθυνος του Εγκληματολογικού Εργαστηρίου του Αρχηγείου Αστυνομίας με ειδικότητα σε θέματα βαλλιστικής και εξέτασης πυροβόλων όπλων. Επεξήγησε Έκθεση Πραγματογνωμοσύνης που συνέταξε σε σχέση με το περιστατικό ημερομηνίας 26.1.15 (βλ. Έγγραφο ΙΕ). Η Marharyta Bartashevich (MK17), υιοθετώντας (με κάποιες διορθώσεις), το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Τεκμήριο 38, αναφέρθηκε στη φιλία της με την παραπονούμενη και στην προβληματική σχέση που φαίνεται να είχε η τελευταία με τον κατηγορούμενο. Ο αρχιαστυφύλακας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου (ΜΚ18), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΙΣΤ, εξήγησε την ανακριτική εμπλοκή του στο περιστατικό της 26.1.
2. Είπε για διαβήματα στα οποία προέβη στο πλαίσιο των καθηκόντων του, όπως ήταν η εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου στις 27.1.15 (βλ. Τεκμήριο 46) και η παρουσία του κατά την αναπαράσταση στην επίδικη σκηνή εγκλήματος που διενεργήθηκε στις 28.1.15, ως τούτη προβλήθηκε και επεξηγήθηκε από τον μάρτυρα κατά τη δίκη (βλ. Τεκμήριο 32). Η Αντρούλα Χατζηχάρου (ΜΚ19), κατέθεσε ως Ακτινολόγος και Υπεύθυνη του Ακτινολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, επεξηγώντας το περιεχόμενο ακτινογραφιών που αφορούν στην παραπονούμενη (βλ. Τεκμήριο 4). Η Μαργαρίτα Χρυσοστόμου (ΜΚ20), έδωσε μαρτυρία ως γενική ιατρός στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, εξηγώντας τα αποτελέσματα κλινικής εξέτασης που διενήργησε στην παραπονούμενη στις 16.1.15 (βλ. Έγγραφο ΙΖ). Η Βικτώρια Αλογιάν (ΜΚ21), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο ΙΗ, κατέθεσε ως αυτόπτης μάρτυς των διαδραματισθέντων στην μπυραρία στις 26.1.
3. Η Ιωάννα Κώστα (ΜΚ22), κατέθεσε και αυτή ως αυτόπτης μάρτυς στο περιστατικό ημερομηνίας 26.1.15, υιοθετώντας και εξηγώντας το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης-Έγγραφο ΙΘ. Η Ιρίνα Ποβέτκινα (ΜΚ23), έδωσε μαρτυρία ως η θυγατέρα της παραπονούμενης, παραθέτοντας λεπτομέρειες περιστατικών που διαδραματίστηκαν μεταξύ της τελευταίας και του κατηγορούμενου, διευκρινίζοντας αντίστοιχες αναφορές της στη γραπτή κατάθεση-Έγγραφο Κ. Ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους (ΜΚ24), ανέλυσε το περιεχόμενο ιατροδικαστικής εξέτασης που διενήργησε στις 26.1.15 εν σχέσει με την παραπονούμενη (βλ. Έγγραφο ΚΑ) και τα πορίσματα που εξήγαγε κατά την παρουσία του στην αναπαράσταση ημερομηνίας 28.1.15 (βλ. Έγγραφο ΚΒ). Ο αρχιαστυφύλακας Μενέλαος Αντωνίου (ΜΚ25), με αναφορά στο περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης-Έγγραφο ΚΓ, δήλωσε περί ποικίλων ενεργειών στις οποίες προέβη κατά την ανακριτική εξέταση της υπόθεσης. Ο κατηγορούμενος είπε τα ακόλουθα στην ανώμοτη του δήλωση-Έγγραφο ΚΔ (συμπυκνώνουμε τις παραγράφους): «Είμαι ο Σέργιος Σεργίου και είμαι ο κατηγορούμενος σε αυτή την υπόθεση. Κατηγορούμαι ότι αποπειράθηκα να σκοτώσω την πρώην γυναίκα μου, τη Μαργαρίτα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Εγώ ποτέ δεν ήθελα να κάνω κακό στη Μαργαρίτα, ούτε θα μπορούσα ποτέ να τη σκοτώσω ή να της προκαλέσω κακό με οποιονδήποτε τρόπο. Τη Μαργαρίτα εγώ την αγαπώ. Συνεχίζω να την αγαπώ και πάντα θα την αγαπώ. Το ίδιο και τα παιδιά μας. Το γιό μας τον Σέργιο, 19 μηνών, το γιό μου τον Ανδρέα που έχω με άλλη γυναίκα αλλά και τα άλλα δύο της παιδιά που έχει από προηγούμενους της γάμους, το Μιχάλη και την Ιρίνα. Όταν γνώρισα τη Μαργαρίτα, ήμουν διατεθειμένος να αναλάβω και τα δικά της παιδιά και να τα μεγαλώσω σαν δικά μου. Οι πατεράδες τους έκαναν γραπτή δήλωση πώς δεν τα αναγνωρίζουν και εγώ ξεκίνησα διαδικασίες να τα υιοθετήσω. Τα αγαπώ και θέλω να πιστεύω ότι όσο καιρό ήμουν με τη Μαργαρίτα τους στάθηκα σαν πραγματικός πατέρας και ότι ποτέ δεν τα ξεχώρισα από τα δικά μου παιδιά, από το μικρό μου το Σέργιο αλλά και από το μεγάλο μου γιο τον Ανδρέα που ζει στο Λονδίνο με τη μητέρα του. Εγώ και η Μαργαρίτα αγαπιόμαστε και δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα μέχρι που επέστρεψα από την Αγγλία. Ήμασταν αγαπημένοι και θέλαμε να ξανά παντρευτούμε. Περάσαμε όλες τις γιορτές των Χριστουγέννων μαζί. Κάναμε πάρτι στην μπυραρία και προσκαλέσαμε κοινούς μας φίλους. Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2015 είχαμε μεγάλο πάρτι, το ίδιο και τα Φώτα (6/01/15). Πραγματικά περάσαμε πολύ ωραία τις Γιορτές και είμαστε πολύ αγαπημένοι με την Μαργαρίτα. Στις 11/1/15 είχαμε τα γενέθλια της Ιρίνας της κόρης της Μαργαρίτας και κάναμε μεγάλο πάρτι στην μπυραρία με dj και περάσαμε όλοι πολύ ωραία αλλά ιδιαίτερα το χάρηκε η Ιρίνα. Όλα πήγαιναν τέλεια μεταξύ μας με τη Μαργαρίτα μέχρι που έγινε αυτό το περιστατικό ,αυτή η κακιά στιγμή που θα με έφερνε εμένα σήμερα στη θέση του κατηγορούμενου και τη Μαργαρίτα στη θέση της παραπονούμενης. Παρόλο που η Μαργαρίτα έχει δηλώσει ότι δεν έχει παράπονο και ότι δεν θέλει να συνεχιστεί η υπόθεση εναντίον μου, η υπόθεση συνεχίζεται έτσι και εγώ πρέπει να εξηγήσω τι έγινε εκείνη τη μέρα. Με τη Μαργαρίτα τσακωθήκαμε στις 16/1/2015 και από τότε εγώ έφυγα από το σπίτι και έμενα στη μπυραρία που έχω στην Πύλα, εκεί που έγινε και το περιστατικό που με φέρνει σήμερα ενώπιον σας στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Είχα πληροφορίες από φιλικά και έμπιστα άτομα πως με απατούσε με άλλο άντρα. Τη ρώτησα επανειλημμένα και το αρνήθηκε. Εκείνη τη μέρα, στις 16/1/2015 όταν γύρισα στο σπίτι να ντυθώ για να πάω πίσω στη μπυραρία, ανοίξαμε ξανά τη συζήτηση. Ήθελα να μάθω αν με απάτησε. Αυτή το αρνήθηκε γι' άλλη μια φορά. Τότε τη ρώτησα τι παράπονο είχε από μένα. Δεν ήμουν καλός σύζυγος; Δεν ήμουν καλός πατέρας; Της είπα μάλιστα ότι δέχομαι να αναλάβω το 70 % της ευθύνης αν πήγε κάτι λάθος στη σχέση μας αλλά και αυτή να αναλάβει το 30% της ευθύνης. Δεν ήταν αλάνθαστη. Η Μαργαρίτα είναι καλή αλλά είναι ευέξαπτη και προκλητική πολλές φορές. Αυτή μου απάντησε ότι είναι perfect καθ' ότι δεν κάνει λάθη και τα κάνει όλα τέλεια. Εγώ της είπα ότι δεν είναι perfect και τότε άρχισε να επαναλαμβάνει κινούμενη προς το μέρος μου ότι είναι perfect. Με έσπρωξε και την έσπρωξα και εγώ πίσω. Με ξανά έσπρωξε πάνω στο κρεβάτι και αρχίσαμε να παλεύουμε εκεί. H Μαργαρίτα με έγδερνε με τα νύχια της, με έσπρωχνε και την έσπρωχνα και εγώ πίσω , ώσπου κάποια στιγμή με έπιασε από τα γεννητικά όργανα και τότε πόνεσα τόσο πολύ που την έσπρωξα με δύναμη για να με αφήσει. Τότε χτύπησε. Είδα αίματα να τρέχουν από τη μύτη της και πανικοβλήθηκα. Άκουσα το κλάμα του παιδιού που είχε ξυπνήσει. Της είπα να πάει να πλυθεί και θα πάρω εγώ το παιδί και τηλεφώνησα αμέσως στην Ευδοκία και στη μητέρα μου να έρθουν να τη βοηθήσουν. Εγώ έπρεπε να αναλάβω το παιδί και να πάω δουλειά. Με περίμεναν. Ήθελα να βεβαιωθούν ότι όλα είναι καλά και να ηρεμήσουν και την κατάσταση μεταξύ μας. Δεν είχα καμία πρόθεση να της κάνω κακό , ήταν ατύχημα. Δεν υπολόγιζα ότι θα χτυπήσει. Απλά αμύνθηκα. Με κρατούσε από τα γεννητικά όργανα και πόνεσα πραγματικά πάρα πολύ. Μετά έμαθα πως πήγαν νοσοκομείο. Πήρα την Ευδοκία και την παρακάλεσα να πάει να δει τι γίνεται και αν είναι καλά. Με πήρε η Ευδοκία μετά από αρκετά τηλεφωνήματα που της έκανα και μου είπε ότι η Μαργαρίτα είναι μια χαρά και τότε ηρέμησα. Όταν έφυγαν και οι τελευταίοι πελάτες έκλεισα τη μπυραρία και άρχισα να πίνω. Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι έγινε. Πώς καταντήσαμε έτσι . Την επόμενη μέρα η Μαργαρίτα με έδιωξε. Μου έφερε στη μπυραρία τα ρούχα μου και τα προσωπικά μου αντικείμενα καθώς και το όπλο και από τότε εγκαταστάθηκα μόνιμα εκεί. Έκλεισα την μπυραρία και την έκανα το σπίτι μου. Σε αυτή τη μια βδομάδα περίπου που έμεινα εκεί επισκέφθηκα το σπίτι μας 3 φορές για να δω το γιο μου και τα άλλα δύο παιδιά. Η Μαργαρίτα δεν είχε πρόβλημα γι' αυτό. Η κατάσταση δεν είχε ακόμα ξεκαθαρίσει μεταξύ μας διότι από τις επισκέψεις μου στο σπίτι φαινόταν ότι η Μαργαρίτα δεν ήταν αποφασισμένη να χωρίσει. Στο μεταξύ αποφάσισα να ξανανοίξω τη μπυραρία. Χάναμε πελατεία και θα καταστρεφόμασταν οικονομικά. Μίλησα με τη Χριστίνα Αλογιάν, την κόρη της βαφτιστικής της μητέρας μου και τη ρώτησα αν μπορεί να αναλάβει τη μπυραρία αποκλειστικά. Την είδα να δουλεύει ένα άλλο μαγαζί με μια φίλη της και πραγματικά τα πήγαιναν πολύ καλά. Στην αρχή θα τη βοηθούσα και εγώ, θα πήγαινα κάποιες ώρες να επιβλέπω και στη συνέχεια αν τα πήγαινε καλά να συνέχιζε μόνη της. Της είπα μάλιστα ότι αν τα πάνε καλά με τη φίλη της, ότι το μαγαζί εν δικό της εννοώντας πως θα το αναλάβει αποκλειστικά να το δουλεύει σαν μαστόρισσα και μάλιστα θα της μεταβιβάσω και το 20% των μετοχών της εταιρείας. Αυτό της το επανέλαβα πολλές φορές της Χριστίνας. Στις 25/1/2015, ημέρα Κυριακή κάναμε πάρτι στην μπυραρία και ήρθε και η Χριστίνα με τις φίλες της και συζητήσαμε τις τελευταίες λεπτομέρειες. Παρούσα ήταν και η μητέρα μου η οποία χάρηκε με την απόφαση να ξανά ανοίξω τη μπυραρία και να ξαναμπεί η ζωή μας σε φυσιολογικούς ρυθμούς ανεξάρτητα από το τι έγινε με τη Μαργαρίτα. Ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι με το νέο ξεκίνημα και κάναμε και σχέδια για το πώς θα ανεβάζαμε την πελατεία μας διοργανώνοντας διάφορες μουσικές βραδιές για να τραβήξουμε κόσμο στο μαγαζί. Συνεννοηθήκαμε με την Χριστίνα να έρθουν πρωί, πρωί με δύο φίλες της να βοηθήσουν στο καθάρισμα και μέχρι το βράδυ να ανοίξουμε. Στις 26/1/2015, πρωί κατά τις 7:30 πριν πάω στη μπυραρία πήγα να δω το παιδί μου πριν πάει σχολείο. Μετά κάθισα για περίπου μισή ώρα με τη Μαργαρίτα και κάναμε την ίδια συζήτηση. Εγώ επέμενα πως με απάτησε και αυτή το αρνιόταν. Τότε της είπα αφού το αρνείσαι να περάσεις από τη μπυραρία κατά τις 9 και θα φέρω τους μάρτυρες που θέλεις να το πουν μπροστά σου. Τότε κάλεσα αμέσως τον θείο της Χριστίνας, Άλεξ Αλογιάν και τη Χριστίνα , τα άτομα που μου είπαν για τη σχέση της Μαργαρίτας με τον Αράπη και τους παρακάλεσα να είναι στο μαγαζί για να πουν όλα όσα μου είπαν μπροστά στη Μαργαρίτα. Πράγματι η Χριστίνα ήρθε διότι, έτσι κι αλλιώς θα ερχόταν για το καθάρισμα, αλλά ο Άλεξ δεν τα κατάφερε. Πρώτη ήρθε η Χριστίνα. Της άνοιξα και κλείδωσα όπως έκανα πάντα όταν το μαγαζί δεν ήταν σε λειτουργία. Μετά από λίγο ήρθε και η Μαργαρίτα. Άνοιξα και σε αυτή και μετά ξανά κλείδωσα. Τότε με ρώτησε που είναι οι Μάρτυρες σου και της ανέφερα ότι η μια είναι μπροστά σου και ο άλλος είναι ο Άλεξ. Τότε οι δύο γυναίκες άρχισαν να μιλούν και να φωνάζουν στα ρώσικα και να τσακώνονται. Δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Τους ζήτησα σταματήσουν και να μιλούν στα ελληνικά ή στα αγγλικά για να καταλαβαίνω και εγώ τι έλεγαν. Ρώτησα τη Μαργαρίτα ξανά αν με απάτησε και πάλι αρνήθηκε. Τότε η Μαργαρίτα πήρε τον Άλεξ τηλέφωνο και του φώναζε γιατί να μου πει τέτοια πράγματα. Του ζήτησε να έρθει. Το ίδιο έκανα και εγώ. Μετά η Χριστίνα και η Μαργαρίτα συνέχισαν να συζητούν έντονα στα Ρώσσικα. Τους είπα ξανά να σταματήσουν να μιλούν ρώσσικα για να καταλαβαίνω αλλά αυτές συνέχισαν. Τότε ήταν που νευρίασα και άρπαξα την καρέκλα που ήταν μπροστά μου και την πέταξα. Βρήκε τον τοίχο. Δε στόχευα κάποιον συγκεκριμένα. Απλά την πέταξα από τα νεύρα μου. Η Μαργαρίτα στεκόταν δίπλα στην Χριστίνα παρά την κυρία είσοδο της Μπυραρίας. Εν τω μεταξύ ήρθαν η Ιωάννα Κώστα και η Βικτώρια Αλογιάν. Τους άνοιξα, κάθισαν στο μπαρ, εγώ έκλεισα ξανά την πόρτα και συνεχίσαμε τη συζήτηση. Εγώ επέμενα να μου πει η Μαργαρίτα αν με απάτησε. Ήθελα να ξέρω την αλήθεια, είχα δικαίωμα να ξέρω την αλήθεια. Εάν ναι, θα χωρίζαμε για πάντα. Όσο και αν την αγαπούσα την απιστία δε θα τη συγχωρούσα. Την ρωτούσα εγώ και αυτή απαντούσε στα ρώσσικα και συνέχιζε να συζητά και να τσακώνεται με την Χριστίνα. Δεν γνωρίζω ρώσσικα αλλά με τον τρόπο που μιλούσαν πιθανόν και να βρίζοντο γιατί φώναζαν πολύ δυνατά η μια την άλλη, εγώ νευρίασα και τους φώναζα να σταματήσουν και να μιλούν ελληνικά ή αγγλικά για να καταλαβαίνω. Αυτές όχι μόνο δεν σταματούσαν αλλά η συζήτηση γίνετο πιο έντονη και οι Δυο ήτο πολύ νευριασμένες και επιθετικές μεταξύ τους. Εγώ τότε νευρίασα πήγα στο καναπέ πήρα το όπλο από τον καναπέ, το οποίο ήταν άδειο, το άνοιξα, έβαλα 2 φυσίγγια μέσα και από εκεί που στεκόμουν, δίπλα από τον καναπέ έριξα ένα πυροβολισμό απέναντι στο διαχωριστικό τοίχο στην αντίθετη όμως κατεύθυνση από εκεί που βρισκόταν η Μαργαρίτα και οι υπόλοιπες κοπέλες. Από τον πυροβολισμό έσπασε και το γυαλί που βρίσκεται πάνω στο διαχωριστικό τοίχο. Η Μαργαρίτα και η Χριστίνα εκείνη την ώρα στεκόντουσαν κοντά στο μπαρ παρά την κυρία είσοδο, μαζί με την Ιωάννα και τη Βικτώρια. Ο λόγος που τα έκαμα ήτο να φοβηθούν και να σταματήσουν να τσακώνονται και να ξεκαθαρίσουμε τα λόγια που μου είπε η Χριστίνα και ο Αλέξ. Να σημειώσω ότι το όπλο ήταν πάντα φυλαγμένο στον καναπέ, που κοιμόμουν από τις 16/1/2015, όταν έφυγα από το σπίτι. Το ρούχο που λένε ότι σήκωσα για να το πάρω ήταν η κουβέρτα με την οποία σκεπαζόμουν τις νύχτες. Το όπλο βρισκόταν στο διαχωριστικό του καναπέ. Και ήταν πάντα εκεί. Η ίδια η Μαργαρίτα μου το έφερε μαζί με τα υπόλοιπα πράγματα μου και απλά το άφησα εκεί. Δεν είχα δύναμη να σιγυρίσω τίποτα. Το ακούμπησα εκεί όπως και τα υπόλοιπα πράγματα μου και έμειναν εκεί από τότε. Μετά το πρώτο πυροβολισμό η Χριστίνα και η Μαργαρίτα ήρθαν προς το μέρος μου που εγώ ήμουν κοντά στο καναπέ και αυτές βρίσκοντο κοντά μπιλιάρδο και αρχίσαμε και οι τρείς έντονη συζήτηση, εγώ επέμενα να μου πει εάν όσα μου είπε η Χριστίνα και ο Άλεξ είναι αλήθεια και αυτή σε έντονο ύφος μου είπε ότι «ε ναι αφού θέλεις να ξέρεις και να ξέρεις και τούτη δαμέ εφόρησα σου ρε το καπέλλο». Τότε εγώ ασυναίσθητα και στα νεύρα μου και όπως κρατούσα το όπλο έριξα ακόμη ένα πυροβολισμό χαμηλά πάνω στην κολώνα. Η Μαργαρίτα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν δίπλα στην Χριστίνα κοντά στο μπιλιάρδο και πολύ κοντά σε μένα 1 έως 2 μέτρα. Η Μαργαρίτα ουδέποτε στάθηκε ή βρισκόταν πίσω από την κολώνα και διερωτώμαι γιατί είπε τέτοιο μεγάλο ψέμα. Δεν έπρεπε. Μετά άφησα το όπλο πάνω στο μπιλιάρδο και η Μαργαρίτα φοβούμενη μετά από αυτό που μου είπε άρχισε να τρέχει μέσα στην μπυραρία το ίδιο έκανα και εγώ και η Χριστίνα και συνεχίζαμε να φωνάζουμε και να καυγαδίζουμε. Σε κάποια στιγμή η Μαργαρίτα πήγε προς την έξοδο, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Η πόρτα εξόδου βρίσκεται κοντά στις σκάλες και δεν είναι η κυρία είσοδος που αναφέρω πιο πάνω. Όταν έφυγε η Μαργαρίτα, πήγα και άνοιξα τελείως την πόρτα εξόδου και είπα στη Βικτώρια που ήταν εκεί «Εφκάτε έξω μάνα μου και δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε». Μετά πήγα πήρα το όπλο και το άνοιξα και μάλιστα οι χαρτούτσιες στην επιστροφή των μου κτύπησαν γιατί εγώ δεν ήξερα ότι πετάσσονται όταν ανοίξεις το όπλο. Δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει όπλο στη ζωή μου και δεν έχω ιδέα από όπλα. Εγώ το είχα φυλαγμένο όπως το πήρα κειμήλιο από τον παππού μου. Εγώ ουδέποτε ήθελα να σκοτώσω τη Μαργαρίτα. Ουδέποτε τη σημάδεψα και ουδέποτε τη στόχευσα. Δεν ήθελα πραγματικά να της προκαλέσω οποιοδήποτε κακό. Αν ήθελα να τη σκοτώσω είχα πολλές ευκαιρίες. Ήταν τόσο κοντά μου και η μπυραρία τόσο μικρή. Ομώς εγώ ουδέποτε είχα τέτοια πρόθεση και πραγματικά ούτε το σκέφτηκα ούτε πέρασε ποτέ από το μυαλό μου. Όταν έφυγαν όλοι πήγα πίσω από το μπαρ τότε είδα τη Μαργαρίτα να φεύγει με τη συνοδεία της Αστυνομίας. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι είχε χτυπηθεί. Ούτε κατάλαβα ακόμα πώς έγινε αυτό. Μετά από αυτό κλειδώθηκα μέσα στη μπυραρία. Απελπίστηκα. Ένιωσα πως όλα είχαν τελειώσει. Η ζωή μου τελείωσε. Γίναμε ρεζίλι, θα μάθαιναν όλοι τι έγινε, θα καταστρεφόμουν και οικονομικά αφού όταν θα μαθευόταν τι έγινε σε εκείνη τη μπυραρία δε θα ερχόταν κανείς. Δεν είχε κανένα νόημα πλέον. Μετά από τηλεφωνική συζήτηση με την αστυνομία και τη μητέρα μου παραδόθηκα στην αστυνομία. Εγώ δεν απείλησα κανένα αστυνομικό, δεν απείλησα να προκαλέσω κακό στον οποιονδήποτε και κατά την παράδοση μου ήμουν αμίλητος και πολύ στεναχωρημένος. Η Μαργαρίτα ήρθε και με είδε 3 φορές μέχρι τώρα στις φυλακές . Μου έφερε και το γιό μας. Την Κυριακή τους περιμένω πάλι. Προσπαθούμε να φτιάξουμε τη σχέση μας και να αφήσουμε πίσω το παρελθόν. Φτάνει να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη φάση που περνάμε τώρα. Κλείνοντας θα ήθελα να σας πω πως δεν είμαι εγκληματίας, δεν είμαι κακός άνθρωπος. Δε μπορώ να πειράξω κανένα, πόσο μάλλον τη Μαργαρίτα, τη γυναίκα που μετά το θάνατο της πρώτης μου γυναίκας αγάπησα όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου. Τη μάνα του γιου μου. Το γεγονός ότι χτυπήθηκε ήταν ατύχημα. Κάπου χτύπησαν τα σκάγια και τη βρήκαν. Ακόμα δεν ξέρω πως. Σημασία για μένα είναι ότι είναι καλά και ευτυχώς δεν έπαθε κάτι σοβαρό». Η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υποστήριξε στην αγόρευση της πως οι επίδικες κατηγορίες αποδείχθηκαν εναντίον του κατηγορούμενου στον απαιτούμενο βαθμό. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου προέταξε πως η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τις επίδικες κατηγορίες εναντίον του πελάτη του. Τόσο η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής όσο και ο δικηγόρος του κατηγορούμενου, εφοδίασαν το Δικαστήριο με κείμενο της αγόρευσης τους κάτι που είχε ως αποτέλεσμα οι θέσεις που αναδίπλωσαν να καταστούν ακόμη πιο κατανοητές και να περισωθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος. Θα αναφερθούμε εκτενέστερα στις τοποθετήσεις των μερών όπου εκτιμούμε πως τούτο χρειάζεται, δίχως φυσικά να έχουμε υποχρέωση απάντησης σε κάθε εγειρόμενο και επουσιώδες (υπό τις περιστάσεις) επιχείρημα (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Οδυσσέα ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 490, 495), ή καθήκον ενασχόλησης με μαρτυρία ή διαζευκτικές εκδοχές ή πιθανότητες που προβάλλονται και κρίνονται στην ολότητα της μαρτυρίας ως αντικειμενικώς απίθανες ή παράλογες (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Τιμοθέου ν Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 671, 686). Εάν η προσέγγιση που εξηγούμε ήταν διαφορετική, θα καλούμασταν να εξετάσουμε πιθανότητες ή θεωρίες ως προς τα συμβάντα που δεν θα μπορούσαν ευλόγως να εξαχθούν από τη μαρτυρία, κάτι που αφίσταται του δικαστικού έργου (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Αθηνής ν Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 41, 55, Ιωάννου και Άλλου ν Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 195, 224). Είχαμε την ευκαιρία κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσουμε και να ακούσουμε με την ίδια προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μας. Αξιολογώντας τη μαρτυρία τους - με πλήρη πάντα επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αποσυναρτημένα επιπέδου απόδειξης - θέσαμε ως δείκτη, μεταξύ άλλων, το διαδικαστικό στάδιο κατά το οποίο η μαρτυρία αυτή ανέκυψε, την πηγή και κύρος των γνώσεων τους (στο βαθμό που τούτες αφορούσαν στο αντικείμενο της μαρτυρίας τους), την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να αντιληφθούν τα διαδραματισθέντα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά περί των οποίων κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους (λαμβανομένης υπόψη και της όποιας μεσολαβούσας διερμηνείας), την ύπαρξη σε αυτές, υπερβολών ή ουσιαστικών ανακολουθιών και αντιφάσεων (σε συγκριτική αντιπαραβολή με μικροαντιφάσεις), τις όποιες προηγούμενες γραπτές ή προφορικές ασυνεπείς ή αντιφατικές δηλώσεις τους, την ειλικρίνεια τους και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, το φυσικό ή αφύσικο των αντιδράσεων τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ύπαρξη νευρικότητας ή επιφυλακτικότητας από μέρους τους και τη γενικότερη ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν ενώ έδιναν μαρτυρία. Ήμασταν εξαιρετικά προσεκτικοί στο να μην αποδώσουμε υπέρμετρη βαρύτητα στα εξωτερικά γνωρίσματα της συμπεριφοράς τους, γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο ενδεχομένως να ενέχει κινδύνους (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Νικολάου ν Παπαϊωάννου

(2011)1(Γ) ΑΑΔ 1797,1806), επειδή δεν είναι σπάνιο κάποιοι μάρτυρες να είναι ιδιαίτερα ικανοί στο να προβάλλουν μια τελείως διαφορετική εικόνα από εκείνη που πραγματικά τους χαρακτηρίζει (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1(Α) ΑΑΔ 401, 406), μα και διότι κάποιες συμπεριφορές στο εδώλιο του μάρτυρα μπορεί να ορμώνται από πλειάδα αιτιών χωρίς κατ' ανάγκην τούτες να εκπορεύονται από διάθεση ψεύδους ή παραπλάνησης (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Χρίστου ν Ηροδότου και Άλλων

(2008)1(Α) ΑΑΔ 676, 685). Αποτιμώντας τη μαρτυρία, δεν περιοριστήκαμε μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας τού κάθε μάρτυρα (βλ. κατ' αναλογίαν, Rana και Άλλου ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489, 500), αλλά συσχετίσαμε τη μαρτυρία αυτή με το σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας (βλ. κατ' αναλογίαν, Βασιλείου ν Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, 260-261, Φώτσιου ν Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172, 1175). Επιπρόσθετο εφόδιο αξιολόγησης αποτέλεσε η δικαστική μας τριβή, εμπειρία και γνώση περί της ανθρώπινης φύσης, που κατά τη νομολογία, αποτελούν γνώμονες που προσδίδουν στο Δικαστήριο δυνατότητα κρίσης (ανθρώπινη βεβαίως), για εύρεση της αλήθειας (βλ. κατ΄ αναλογίαν, C&A Pelekanos Associates Limited v Πελεκάνου

(1999)1(Β) ΑΑΔ 1273, 1280-1281). Υπογραμμίζουμε - και τούτο ισχύει οριζοντίως για όλες τις περιπτώσεις που αφορούν στην ενώπιον μας μαρτυρία - πως κατά το σκεπτικό αποφάσεων όπως η ΛΚ ν Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 547, 554, Pal και Άλλων ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551, 590-591 και Τάκη ν Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 599, 609, προσεγγίσαμε την κάθε περίπτωση παράλειψης αντεξέτασης μάρτυρα (που δεν δικαιολογήθηκε επαρκώς ή και καθόλου), ως ενδεικτική έλλειψης συνέπειας στην προώθηση των αντίστοιχων θέσεων τού αντεξετάζοντος αλλά και ως αποδυναμωτική τούτων, προβαίνοντας ωστόσο, εμείς, σε αξιολόγηση τής κάθε τέτοιας περίπτωσης και σταθμίζοντας τα πράγματα με προσοχή αναλόγως της σοβαρότητας της συζητούμενης παράλειψης (βλ. κατ' αναλογίαν, Ιωάννου ν Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 538, 544-545, Σκάρος ν Χριστοδούλου και Άλλου

(1998)1(Α) ΑΑΔ 291, 296-298, R v Hart

(1932)23 Cr App R 202, 207). Σε ό,τι αφορά στην ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου, αυτοϋπενθυμιστήκαμε πως το περιεχόμενο της δεν μπορεί να εξομοιωθεί με μαρτυρία (Εφραιμίδου v Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 134/13, ημ. 2.5.14), παρά το ότι τούτο συνεξετάζεται κατά την αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Κοφτερός v Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 83, 84-85). Στις περιπτώσεις όπου οι μάρτυρες είχαν στενή συγγενική, φιλική ή επαγγελματική σχέση μεταξύ τους ή με τον κατηγορούμενο ή με μέλη της οικογένειας του ή με την οικογένεια και φίλους του θύματος (όπως για παράδειγμα, έγινε σε σχέση με τους Marharyta Bartashevich [MK17], Βικτώρια Αλογιάν [ΜΚ21], Ιωάννα Κώστα [ΜΚ22] και Ιρίνα Ποβέτκινα [ΜΚ23]), ήμασταν εξίσου προσεκτικοί στην πραγμάτευση της μαρτυρίας τους, έχοντας υπόψη ότι, από μόνη της, μια τέτοια σχέση δεν μπορεί - στη συνήθη ροή των πραγμάτων - να αποτελέσει εύλογη βάση αμφισβήτησης της αξιοπιστίας τους (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Σοφοκλέους ν Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 385, 395 - 398, Σάββα ν Κυριακίδη

(2008)1(Α) ΑΑΔ 83, 93-94, Κότσαπας ν Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 167, 175-176, Μουζάκης v Αστυνομίας

(1995)1 ΑΑΔ 220, 224), καίτοι μπορεί να αποβεί κρίσιμη αναλόγως των συνθηκών της κάθε περίπτωσης (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Χαμπή ν Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 70, 77-78, Γεωργίου ν Δημητριάδου

(2011)1(Α) ΑΑΔ 273, 278). Σε σχέση με τους πραγματογνώμονες μάρτυρες, δεν θεωρήσαμε (αξιολογώντας τους), τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο τόσο σημαντική όσο στην περίπτωση των άλλων μαρτύρων και τούτο κατ' ακολουθίαν σαφών υποδείξεων της νομολογίας επί του θέματος, με ενδεικτική και μόνο την αναφορά στην Αθηνής ν Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 41, 62-65, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και πάλι ότι αξιολογήσαμε τη μαρτυρία τους στη βάση άλλων από τις καθιερωμένες αρχές ή τους αντιμετωπίσαμε κατά διαφορετικό τρόπο από τους υπόλοιπους μάρτυρες μια και κάτι τέτοιο θα ήταν παντελώς ασύμβατο με τις προρρηθείσες νομολογιακές αρχές (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Κοινοτικό Συμβούλιο Ομόδους ν Κονναρή

(2011)1(Γ) ΑΑΔ 2298, 2309-2310 και Ψάλτης ν Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 113, 119). Χωρίς αμφιβολία, η σοβαρότητα και υπευθυνότητα με την οποία οι μάρτυρες που κατέθεσαν ως πραγματογνώμονες προσέγγισαν το έργο τους, αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο αξιολόγησης τους (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Μιτσιγιώργη και Άλλος ν Αδελφών Γαλάζη (Ομόρρυθμης Εταιρείας)

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1811, 1814). Τη μαρτυρία των αστυνομικών οργάνων - ασχέτως αν κάποιοι από αυτούς ήσαν ταυτοχρόνως και πραγματογνώμονες επί όσων κατέθεσαν - την προσεγγίσαμε με ιδιαίτερη προσοχή, έχοντας υπόψη κάποιες παρατηρήσεις που αναφέρθηκαν στη Volettos v The Republic

(1961)CLR 169, 180-182, προκειμένου να διακριβώσουμε αν όλα όσα ανέφεραν, εξέφραζαν πιστώς και με ακρίβεια την πραγματικότητα. Σε σχέση με την αναπαράσταση που διενεργήθηκε από την Αστυνομία στην μπυραρία και στην παρουσία του κατηγορούμενου στις 28.1.15 (βλ. Τεκμήρια 31-32), σημειώνουμε ότι τούτη την αξιολογήσαμε ως πραγματική μαρτυρία συμφώνως των επιταγών της σχετικής νομολογίας για να βοηθηθούμε στο να αντιληφθούμε καλύτερα τη μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή σε σχέση με τα επίδικα θέματα (βλ. κατ' αναλογίαν, Σταυρινού v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 706, 723-725). Εννοείται βεβαίως, και συμφωνούμε με τη σχετική θέση που προέταξε ο κ. Ανδρέου, πως δηλώσεις πάσης φύσεως που καταγράφηκαν κατά την αναπαράσταση ως προερχόμενες από άτομα που δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο για να δώσουν μαρτυρία (για διάφορους λόγους) - όπως η Χριστίνα Αλογιάν (ΜΚ2 στο κατηγορητήριο) - θα πρέπει να αγνοηθούν (και αγνοήθηκαν) κατά παρόμοιο σκεπτικό με εκείνο που διέπει την αποτίμηση γραπτών καταθέσεων (ή άλλων προφορικών δηλώσεων), ατόμων που δεν προσέρχονται να δώσουν μαρτυρία κατά τη δίκη και να αντεξεταστούν επί του αντίστοιχου περιεχομένου της γραπτής τους κατάθεσης ή προφορικής δήλωσης (βλ. κατ' αναλογίαν, Τουμαζή v Dixit, ΠΕ 274/10, ημ. 5.5.15, R v Tahery (No 2)

(2013)EWCA Crim 1053). Οι μάρτυρες μάς δημιούργησαν καλή εντύπωση. Ήσαν θετικοί. Δεν αμφιταλαντεύονταν. Απαντούσαν με ευθύτητα. Δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση. Η μαρτυρία τους, κρινόμενη στην ολότητα της - αλλά και μεμονωμένως - συνήδε και με το περιεχόμενο της γραπτής και πραγματικής μαρτυρίας που αφορούσε στα λεγόμενα τους και ήταν λεπτομερής, συμπαγής και αταλάντευτη ως προς την ουσία που εξέφραζε. Κάποιες μικροαντιφάσεις και μικροανακολουθίες καθόλου δεν επηρέασαν τη θετικότητα της γενικής προκύπτουσας εικόνας, με το γεγονός να αποτελεί μάλιστα και δείγμα έλλειψης αθέμιτης συνεννόησης και προσχεδιασμού μεταξύ των μαρτύρων (αλλά και των τελευταίων με την Κατηγορούσα Αρχή), για το τι είναι που θα έλεγαν. Άλλωστε, γνωρίζουμε και ως ζήτημα κοινής λογικής και εμπειρίας, πως η μαρτυρία ενός μάρτυρα δεν αναμένεται να ταυτίζεται απολύτως με τη μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων και ότι κάποιες διαφορές στη μαρτυρία τους - αναλόγως του είδους των διαφορών αυτών - είναι αναπόφευκτες (βλ. κατ' αναλογίαν, Τυμπιώτης ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 612, 629). Αξιολογώντας τους μάρτυρες, εκτιμήσαμε με προσοχή την κάθε περίπτωση παράλειψης αναφοράς τους σε γεγονότα και στοιχεία στις γραπτές καταθέσεις που έδωσαν στην Αστυνομία και τα οποία επέλεξαν να παραθέσουν κατά τη μαρτυρία τους στη δίκη. Λειτουργώντας τοιουτοτρόπως, δεν εντοπίσαμε κάτι που να παραπέμπει είτε σε διάθεση ψεύδους είτε σε ύπαρξη δόλιων κινήτρων από μέρους τους. Πράττοντας έτσι, είχαμε κατά νουν και την ευρύτερη νομική αρχή (απόρροια κοινής λογικής), ότι το γεγονός πως ένας μάρτυς παραλείπει κατά τη γραπτή του κατάθεση προς την Αστυνομία (ή σε άλλη γραπτή ή προφορική του δήλωση οποιασδήποτε μορφής), να αποτυπώσει όλα όσα είναι που γνωρίζει σε σχέση με το τι καταθέτει, δεν οδηγεί αναποδράστως σε απόρριψη της μαρτυρίας του, η οποία, όπως πάντα, επιβάλλεται να προσεγγίζεται στο σύνολο της με ιδιαίτερη προσοχή και εγρήγορση. Έτσι λειτουργήσαμε και εμείς εδώ στην κάθε εφαρμοζόμενη περίπτωση (βλ. κατ' αναλογίαν, Ιωάννου v Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 14, 19). Εκεί όπου μάρτυρες προέβησαν σε αντιφατικές ή ανακόλουθες δηλώσεις στη μαρτυρία τους (συγκριτικώς με προγενέστερες γραπτές τους καταθέσεις προς την Αστυνομία), ιχνηλατήσαμε τους λόγους που ώθησαν στη συζητούμενη επιλογή, μη παραβλέποντας και την όποια ετοιμότητα των μαρτύρων αυτών να καταλήγουν σε ψεύδη ή ανακρίβειες προς εξυπηρέτηση ιδίου συμφέροντος (βλ. κατ' αναλογίαν, Τεβλετιάν και Άλλου v Δημοκρατίας

(2006)2 ΑΑΔ 512, Σάκκος v Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 510). Όλοι ανεξαιρέτως οι μάρτυρες-αστυνομικοί απέδωσαν στο Δικαστήριο την πραγματικότητα όπως τη συνέλαβαν και συγκράτησαν, χωρίς διαθλάσεις, εξογκώσεις ή υπερβολές και δίχως να διακατέχονται από υπερβάλλοντα ζήλο κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους σε σχέση με την υπόθεση ή για αυτά περί των οποίων έδωσαν μαρτυρία (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Fournaris and Another v The Republic

(1978)2 CLR 28, 36). Με βάση τα όσα δήλωσαν αναφορικώς με τις γνώσεις, κατάρτιση, ειδίκευση και εμπειρία τους, δεχόμαστε ως πραγματογνώμονες για τα εξειδικευμένα θέματα για τα οποία κατέθεσαν τους Βασίλη Βασιλείου (ΜΚ1), Θανάση Αθανασίου (ΜΚ2), Ανδρέα Λουκά (ΜΚ4), Σάββα Θεοδώρου (ΜΚ5), Ολυμπία Μακρομάλλη (ΜΚ9), Κώστα Κωνσταντίνου (ΜΚ12), Πέτρο Κιουτενιάν (ΜΚ15), Χριστάκη Αντωνίου (ΜΚ16), Αντρούλα Χατζηχάρου (ΜΚ19), Μαργαρίτα Χρυσοστόμου (ΜΚ20) και Σοφοκλή Σοφοκλέους (ΜΚ24). Οι ως άνω αναφερόμενοι πραγματογνώμονες, ήσαν λεπτομερείς και συγκεκριμένοι, αναπτύσσοντας τις θέσεις και τοποθετήσεις τους με τρόπο τεκμηριωμένο, διαυγή, πλήρη και κατανοητό, παρουσιάζοντας με επάρκεια την επιστημονική βάση επί της οποίας στηρίχθηκαν για εξαγωγή των όποιων συμπερασμάτων τους και ενεργώντας σε πλήρη εναρμόνιση με τις επιταγές της νομολογίας, όπως αυτές διατυπώνονται μεταξύ άλλων στην Αντωνίου ν Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 766, 785-787. Έχοντας εξηγήσει στο βαθμό που κρίναμε αναγκαίο τα περί αποδοχής της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας, θα καταπιαστούμε με την ανάλυση του περιεχομένου της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου, υπό το πρίσμα των αρχών που έχουμε ήδη προαναφέρει (βλ. κατ' αναλογίαν, Εφραιμίδου v Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 134/13, ημ. 2.5.14, Κοφτερός v Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 83, 84-85). Οι εκδοχές που προέβαλε ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση-Έγγραφο ΚΔ (και σχεδόν καθ' ολοκληρίαν), ουδέποτε τέθηκαν κατά την αντεξέταση προς την παραπονούμενη ή προς οποιονδήποτε άλλον μάρτυρα, με επακόλουθο (και στην απουσία κάποιας έστω αιτιολογίας για την παράλειψη), να απογυμνώνονται πειστικότητας (ως ήδη έχουμε αναπτύξει), μια και με τον τρόπο χειρισμού των πραγμάτων, δεν δόθηκε η δυνατότητα (κυρίως στην παραπονούμενη), να τοποθετηθεί σχετικώς και να δώσει τις δικές της εξηγήσεις περί τούτων. Ανέφερε λόγου χάριν ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση-Έγγραφο ΚΔ, πως δεν αντιμετώπιζε ιδιαίτερα προβλήματα με την παραπονούμενη μέχρι που τούτος επέστρεψε από την Αγγλία το Νοέμβριο

1. Όλα, ως είπε ο κατηγορούμενος «.πήγαιναν τέλεια μεταξύ μας με τη Μαργαρίτα μέχρι που έγινε αυτό το περιστατικό.». Ωστόσο - και πολύ εύστοχα είναι που εντοπίστηκε τούτο (όπως και άλλα) από την κ. Πασιαρδή στην αγόρευση της - η παραπονούμενη παρέθεσε σειρά περιπτώσεων πριν από το Νοέμβριο 2014 όπου ο κατηγορούμενος επέδειξε σωματική και φραστική βία εναντίον της, δίχως ποτέ να αμφισβητηθούν οι θέσεις της αυτές κατά την αντεξέταση. Είπε επίσης ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση-Έγγραφο ΚΔ, πως είχε πληροφορίες από φιλικά και έμπιστα του πρόσωπα πως η παραπονούμενη τον απατούσε και ότι στις 16.1.15 (όταν τσακώθηκε με αυτήν), την είχε επανειλημμένως ερωτήσει περί του ζητήματος αυτού, με την παραπονούμενη να το αρνείται πεισματικώς. Μολαταύτα, όταν η τελευταία ανέφερε κατά τη μαρτυρία της ότι η πρώτη φορά που συζήτησε με τον κατηγορούμενο περί της φερόμενης απιστίας ήταν στις 26.1.15, η εκδοχή της αυτή δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση. Το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου-Έγγραφο ΚΔ, στερείται πειστικότητας και αποτελεί, θα λέγαμε με κάθε σεβασμό, μια προσπάθεια αποστασιοποίησης του κατηγορούμενου από πλείστα όσα του καταλογίζονται από την Κατηγορούσα Αρχή, με τρόπο συμφεροντολογικό, επιτηδευμένο και προκατασκευασμένο. Προχωρούμε στη διατύπωση των ευρημάτων μας. Η παραπονούμενη Μαργαρίτα Ποβέτκινα (ΜΚ8) - γεννηθείσα την 28.3.73 - παντρεύτηκε με τον κατηγορούμενο τον Μάιο
2. Διέμεναν μαζί σε οικία στην τουριστική περιοχή Πύλας. Από τα πρώτα στάδια του έγγαμου βίου τους, η παραπονούμενη κατάλαβε πως ο κατηγορούμενος πρέπει να αντιμετώπιζε πρόβλημα αλκοολισμού γιατί έπινε καθημερινώς και μεθούσε πολύ συχνά. Τα προβλήματα μεταξύ τους δεν άργησαν να δημιουργηθούν. Ο κατηγορούμενος άρχισε να φωνάζει στην παραπονούμενη με το παραμικρό. Τσακωνόντουσαν. Αποτέλεσμα τούτου, ήταν ο κατηγορούμενος να εγκαταλείπει πολλές φορές το συζυγικό οίκο και να μεταβαίνει στην οικία της μητέρα του στη Δευτερά για λίγες μέρες και ακολούθως να επιστρέφει. Περί το Σεπτέμβριο 2013 και πριν η παραπονούμενη γεννήσει το παιδί τους, μετακόμισαν στην οδό Διονυσίου Σολωμού 32 στην Πύλα. Η κτηριακή αλλαγή δεν επέφερε και ανάλογη αλλαγή στη συζυγική τους σχέση. Τα προβλήματα εξακολουθούσαν να υφίστανται. Το ίδιο ασφαλώς και οι καυγάδες. Η παραπονούμενη ωστόσο αντιμετώπιζε την κατάσταση στωικά λόγω και της εγκυμοσύνης της. Στις 29.9.13, γέννησε τον μικρό Σέργιο («το μωρό»). Όταν η παραπονούμενη επέστρεψε στο συζυγικό οίκο με το μωρό, τα πράγματα έβαιναν καλώς για δύο περίπου εβδομάδες μέχρις ότου ξανάρχισαν τα προβλήματα και οι διενέξεις. Μια το ότι έκλαιγε το μωρό και μια επειδή η παραπονούμενη δεν ήξερε κατ' ισχυρισμόν του κατηγορούμενου πώς να το φροντίσει, τούτη δεχόταν τις επικρίσεις και τις φωνές του τελευταίου. Περί τα τέλη Οκτωβρίου 2013, ήρθε στην Κύπρο από τη Μολδαβία η μητέρα της παραπονούμενης και έμεινε για λίγο μαζί με το ζεύγος για να βοηθά με το μωρό. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της μητέρας της παραπονούμενης στο συζυγικό οίκο και πιο συγκεκριμένα περί τον Νοέμβριο 2013, ο κατηγορούμενος κτύπησε για πρώτη φορά την παραπονούμενη. Παρεμβάλλουμε, πως τούτη η αναφορά μας στο εν λόγω περιστατικό βίας του κατηγορούμενου εναντίον της παραπονούμενης - αλλά (και τούτο ισχύει και για όλα τα άλλα περιστατικά στα οποία θα αναφερθούμε πέραν των επίδικων) - παρατίθεται όχι δίκην μαρτυρίας παρόμοιων γεγονότων ή μαρτυρίας κακού χαρακτήρα του κατηγορούμενου αλλά για να καταδείξει τη σειρά των συμβάντων που οδήγησαν στο επίδικο περιστατικό στις 26.1.15 και για να εξηγήσει περαιτέρω, τη διάσταση μεταξύ της εκδοχής που ανέπτυξε ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση-Έγγραφο ΚΔ, όπου περιγράφει, ως ήδη σημειώσαμε, πως όλα ήσαν «.τέλεια.» μεταξύ του ιδίου και της παραπονούμενης, σε αντίθεση βεβαίως με τα όσα αναντιρρήτως παρέθεσε η τελευταία κατά την ένορκη της μαρτυρία. Συνεχίζουμε για να πούμε πως στις 3.12.13, ο κατηγορούμενος έδιωξε από το συζυγικό οίκο την παραπονούμενη (μαζί με τα τρία παιδιά της, δύο εκ των οποίων από προηγούμενους γάμους) και την μητέρα της, με αποτέλεσμα η παραπονούμενη να αναγκαστεί να εξεύρει νέο (ενοικιασμένο) χώρο διαμονής στην οδό Διονυσίου Σολωμού 2, στην Ορόκλινη στις 6.12.13 (βλ. Τεκμήριο 42

(30)). Μετά από κάποιες μέρες, ο κατηγορούμενος ζήτησε από την παραπονούμενη να δει το μωρό. Η παραπονούμενη άδραξε την ευκαιρία και επισκέφθηκε το συζυγικό οίκο για να πιάσει τα ρούχα της και τα ρούχα των παιδιών αλλά και για να δει ο κατηγορούμενος το μωρό. Εκείνη τη μέρα (και ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν στο συζυγικό οίκο), ο κατηγορούμενος της επιτέθηκε κτυπώντας την στο πρόσωπο. Η παραπονούμενη ανέφερε αυθημερόν το περιστατικό στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης δίχως όμως να προβεί σε επίσημη καταγγελία εναντίον του κατηγορούμενου διότι φοβόταν πως εάν έπραττε κάτι τέτοιο, ο τελευταίος θα την έβλαπτε. Από τότε, ο κατηγορούμενος άρχισε να τηλεφωνεί στην παραπονούμενη και να την απειλεί πως θα της κάνει κακό και πως ήθελε το μωρό. Η παραπονούμενη επισκέφθηκε ξανά τον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης αναφέροντας τα καθέκαστα και ζητώντας όπως γίνουν παρατηρήσεις στον κατηγορούμενο για να σταματήσει την επιθετική του συμπεριφορά και πάλι όμως δεν προέβη σε επίσημη καταγγελία. Κατ' ακολουθίαν, τα πράγματα παρέμειναν αναλλοίωτα, με τον κατηγορούμενο να συνεχίζει τα απειλητικά τηλεφωνήματα προς την παραπονούμενη. Το Φεβρουάριο 2014, ο γάμος μεταξύ της παραπονούμενης και του κατηγορούμενου διαλύθηκε με την έκδοση διαζυγίου, αυτός όμως συνέχισε να της τηλεφωνεί και να την απειλεί. Της έλεγε συνεχώς πως θα την βλάψει, σε μια δε περίπτωση τής τηλεφώνησε λέγοντας της πως θα την «.παίξει όπως τον σιήλλο και ότι έχει χαρτούτσιες στο όπλο», εννοώντας (ο κατηγορούμενος) το κυνηγετικό όπλο του παππού του (βλ. Τεκμήριο 8), το οποίο είχε φυλαγμένο, τότε (ο κατηγορούμενος), σε ερμάρι στο συζυγικό οίκο (πριν το μεταφέρει η παραπονούμενη εντός της θήκης του στην μπυραρία σε κατοπινό χρόνο). Η παραπονούμενη μετέβη στον Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας (στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων), αναφέροντας το περιστατικό και το ίδιο έπραξε και στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης. Ωστόσο, για ακόμη μια φορά δεν προέβη σε γραπτή καταγγελία εναντίον του κατηγορούμενου γιατί τον φοβόταν. Στις 11.4.14, ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην παραπονούμενη και της είπε πως ήθελε να δει το μωρό. Επειδή όμως η παραπονούμενη δεν ήθελε τον κατηγορούμενο να έρθει στην οικία της, κανόνισαν να συναντηθούν στη θάλασσα σε σημείο λίγο πιο κάτω από τον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης. Ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν εντός του οχήματος στη θέση του οδηγού και το μωρό στη θέση του συνοδηγού, ο κατηγορούμενος ήρθε στην πόρτα του οδηγού και ενώ το αυτοκίνητο ήταν ξεκινημένο, έβαλε τα χέρια εντός του αυτοκινήτου για να πιάσει τα κλειδιά δίχως όμως να το κατορθώσει. Ακολούθως, πήγε στην πόρτα του συνοδηγού και την άνοιξε και ενώ βρισκόταν πάνω από το σημείο που καθόταν το μωρό, άρχισε να την κτυπά στο πρόσωπο και στο σώμα. Σε κάποια στιγμή, όταν ο κατηγορούμενος βγήκε από το αυτοκίνητο, η παραπονούμενη ανέπτυξε ταχύτητα και κατόρθωσε να διαφύγει. Μετέβη αμέσως στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης και κατήγγειλε το περιστατικό. Ακολούθως, επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας για σκοπούς ιατρικών εξετάσεων. Τότε ο κατηγορούμενος, αντιλαμβανόμενος προφανώς πως η παραπονούμενη ήταν αποφασισμένη να προχωρήσει με την καταγγελία της, άρχισε να της τηλεφωνεί και να ζητά συγνώμη ενώ έβαζε και την μητέρα του ως μεσάζοντα για να επικοινωνεί με την παραπονούμενη και να ζητά από την τελευταία να μιλήσει με τον γιο της με σκοπό να εξομαλυνθεί η σχέση. Μετά από λίγες μέρες, η παραπονούμενη δέχθηκε να συναντηθεί με τον κατηγορούμενο για να συζητήσουν και αφού συναντήθηκαν, ο τελευταίος της είπε πως δεν ήθελε να έχουν μεταξύ τους προβλήματα και πως το μόνο που επιθυμούσε ήταν να βλέπει το μωρό. Η παραπονούμενη αποδέχθηκε, δίνοντας στον κατηγορούμενο ακόμη μια ευκαιρία λόγω του μωρού και μετέβη στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης και απέσυρε την καταγγελία. Από εκείνη την ημέρα, ο κατηγορούμενος συμπεριφερόταν πολύ καλά προς την παραπονούμενη και το μωρό και έτσι τούτη δέχθηκε να την επισκέπτεται ο κατηγορούμενος στην οικία της για να βλέπει τον γιο του. Λόγω του ότι ο κατηγορούμενος επισκεπτόταν πολύ συχνά την οικία της παραπονούμενης και συμπεριφερόταν καλά, τούτη αποφάσισε να δώσει ακόμη μια ευκαιρία στο γάμο τους και έτσι ο κατηγορούμενος μετακόμισε μαζί τους περί τον Μάιο-Ιούνιο 2014. Τον ίδιο εκείνο καιρό είχε πει στην παραπονούμενη πως είχε βρει μια μπυραρία στην Πύλα για να την ενοικιάσει και να δουλεύει εκεί αφού δεν είχε άλλη εργασία. Η παραπονούμενη συναίνεσε στην ενοικίαση - που έγινε στις 29.5.14 (βλ. Τεκμήριο 42

(34)) - βοηθώντας τον μάλιστα οικονομικώς στην αγορά εμπορευμάτων και στη διενέργεια κάποιων επιδιορθώσεων που απαιτούνταν στο υποστατικό. Η μπυραρία αυτή δεν ήταν άλλη από την επίδικη, η οποία άρχισε να λειτουργεί τον Αύγουστο

1. Λίγες μέρες αφότου λειτούργησε η μπυραρία, η σχέση μεταξύ παραπονούμενης και κατηγορούμενου άρχισε να στρεβλώνει ξανά αφού ο κατηγορούμενος συνέχιζε να καταναλώνει αλκοόλ και να νευριάζει χωρίς λόγο, φωνάζοντας και εξυβρίζοντας συνεχώς την παραπονούμενη. Κατά τον ίδιο μήνα (Αύγουστο 2014), ο κατηγορούμενος αποφάσισε να επισκεφθεί την Αγγλία για να εξασφαλίσει και κάποια άλλα χρήματα για την μπυραρία. Στις 28.8.14, η παραπονούμενη μερίμνησε να εξασφαλίσει εισιτήριο για τον κατηγορούμενο ο οποίος πήγε στην Αγγλία λέγοντας στην παραπονούμενη πως θα επέστρεφε σε τέσσερεις μέρες. Ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην παραπονούμενη ενώ βρισκόταν στην Αγγλία ζητώντας της να του κόψει εισιτήριο για να επιστρέψει στην Κύπρο, πράγμα που έπραξε η παραπονούμενη, εξασφαλίζοντας του πτήση από το Λονδίνο στο Αεροδρόμιο Πάφου στις 27.8.
2. Τη μέρα εκείνη ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην παραπονούμενη και της είπε να μη μεταβεί στο αεροδρόμιο για να τον παραλάβει επειδή τον είχε συλλάβει η Αστυνομία στο Λονδίνο για κάποια εντάλματα προστίμου, όπως της είχε αναφέρει. Μέχρι την επιστροφή του κατηγορούμενου στην Κύπρο τρείς μήνες περίπου αργότερα (περί τα τέλη Νοεμβρίου 2014), η παραπονούμενη εργαζόταν στην μπυραρία. Με την επιστροφή του, άρχισαν και πάλι τα προβλήματα και οι τσακωμοί από την πρώτη κιόλας μέρα. Οι καυγάδες συνέχισαν μέχρι την Παρασκευή 16.1.
3. Εκείνη τη μέρα και ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν στην οικία της, ο κατηγορούμενος της τηλεφώνησε σαν βρισκόταν στην μπυραρία και της είπε πως θα ερχόταν στην οικία για να αλλάξει ρούχα. Η παραπονούμενη τον πληροφόρησε ότι τα ρούχα του ήσαν έτοιμα και σιδερωμένα ενώ κάποια άλλα βρίσκονταν στο καθαριστήριο που τούτη διατηρεί στη Λάρνακα. Του είπε πως εάν ήθελε τα ρούχα που βρίσκονταν στο καθαριστήριο τότε θα έπρεπε να πήγαινε εκεί για να τα πάρει αφού είχε ο ίδιος τα κλειδιά. Ο κατηγορούμενος άρχισε τότε να ωρύεται, να εξυβρίζει και να μειώνει την παραπονούμενη, με την τελευταία να του λέγει πως «.είμαι τέλεια.» και τον κατηγορούμενο να νευριάζει περισσότερο. Ο κατηγορούμενος ήρθε στο σπίτι. Την ώρα εκείνη η παραπονούμενη είχε πάει στο δωμάτιο τους για να δει τι ρούχα είχε ο κατηγορούμενος στην οικία. Ο τελευταίος ανέβηκε στο δωμάτιο και άρχισε να την ρωτά αν αυτή ήταν τέλεια, με την τελευταία να του απαντά καταφατικά και αυτόν να θυμώνει ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα να της επιτεθεί κτυπώντας την δυνατά στο πρόσωπο με το χέρι και να της προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη (βλ. φωτογραφίες 1-4 επί του επισυνημμένου Πίνακα Α΄ στη γραπτή κατάθεση του Βασίλη Βασιλείου [ΜΚ1] (Έγγραφο Α)) και δη, αιμάτωμα περιοφθαλμικώς, αιμάτωμα ρινός και μικρά θλαστικά τραύματα στο μέτωπο και στη βάση της μύτης. Τη στιγμή του περιστατικού αυτού το μωρό κοιμότανε στο διπλανό δωμάτιο. Η παραπονούμενη προσπάθησε να φύγει και ο κατηγορούμενος στάθηκε μπροστά της και την εμπόδιζε. Βλέποντας τα κλειδιά του καθαριστηρίου στο κρεβάτι του δωματίου, η παραπονούμενη επιχείρησε να τα πιάσει, στην εξέλιξη όμως της κίνησης ο κατηγορούμενος ήρθε από πίσω, την έσπρωξε στο κρεβάτι και την τράβηξε από τα μαλλιά καταφέρνοντας να της βγάλει μια μεγάλη τούφα από το κεφάλι. Σε κάποια στιγμή σηκώθηκε από πάνω της με αποτέλεσμα τούτη να κατορθώσει να σηκωθεί και να σταθεί στη γωνιά του δωματίου. Τότε ο κατηγορούμενος την πλησίασε και την κτύπησε με τα χέρια στο πρόσωπο. Τα μάτια της όταν την είχε κτυπήσει τα είχε κλείσει και ενώ ήταν κλειστά ο κατηγορούμενος την ξανακτύπησε στο πρόσωπο πολύ δυνατά. Όταν άνοιξε τα μάτια, η παραπονούμενη διαπίστωσε πως αιμορραγούσε πολύ από το πρόσωπο, έχοντας το αγγίξει με τα χέρια της που γέμισαν με αίμα. Ο κατηγορούμενος μόλις την είδε στην κατάσταση αυτή, την προέτρεψε να μπει στο μπάνιο επειδή στο μεταξύ είχε ξυπνήσει και το μωρό. Ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην μητέρα του και την κάλεσε να έρθει στην οικία γρήγορα ενώ αυτός έφυγε από εκεί. Η παραπονούμενη κάλεσε τότε την μεγάλη της θυγατέρα Ιρίνα Ποβέτκινα (ΜΚ23), που τη στιγμή εκείνη βρισκόταν στο ισόγειο της οικίας και της είπε να έρθει στο δωμάτιο. Η παραπονούμενη άρχισε να μαζεύει τα ρούχα του μωρού με τη βοήθεια της θυγατέρας της. Έφυγε από την οικία και επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και ακολούθως επέστρεψε για να μεταβεί την επόμενη μέρα το βράδυ στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης όπου και ανέφερε το συμβάν. Εκεί, φωτογραφήθηκαν τα τραύματα της. Η παραπονούμενη πληροφόρησε τους αστυνομικούς πως δεν ήθελε να οδηγήσει τον κατηγορούμενο στο Δικαστήριο γιατί φοβόταν πως αν τούτος συλλαμβανόταν και αφηνόταν ακολούθως ελεύθερος μέχρι τη δίκη, θα της έκανε χειρότερα. Ζήτησε απλώς να καταγραφεί το παράπονο της. Ενεργοποίησε το σύστημα απόρριψης κλήσεων στο κινητό της τηλέφωνο ώστε να μη δέχεται τηλεφωνήματα από τον κατηγορούμενο. Την 21.1.15, ο κατηγορούμενος μετέβη στην οικία της παραπονούμενης την ώρα που τούτη βρισκόταν έξω στο γκαράζ και την ρώτησε εάν ήθελε να χωρίσουν και να έμεναν φίλοι. Η παραπονούμενη τού είπε πως δεν επιθυμούσε τίποτε και ότι μπορούσε να έρχεται και να βλέπει το μωρό όποτε τούτος επιθυμούσε. Ο κατηγορούμενος τής έλεγε πως το μωρό δεν θα έμενε μαζί της αλλά μαζί του. Η παραπονούμενη συμφώνησε και ο κατηγορούμενος έφυγε. Στις 23.1.15, ο κατηγορούμενος πήγε στην οικία της παραπονούμενης για να επισκεφθεί το μωρό, όμως τη στιγμή εκείνη αυτό κοιμόταν με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να φύγει. Την επαύριον, επέστρεψε για να δει το μωρό και η παραπονούμενη του το έδωσε. Πήγαν μαζί ένα περίπατο με το μωρό και ακολούθως ο κατηγορούμενος έφυγε και πάλι. Την επομένη (πρωί Κυριακής), ο κατηγορούμενος πήγε στην οικία της παραπονούμενης για να δει το μωρό λέγοντας της πως θα το έπαιρνε στην μπυραρία όπου και διέμενε τις τελευταίες εκείνες μέρες. Η παραπονούμενη δεν δέχθηκε και ο κατηγορούμενος έφυγε. Στις 26.1.15 και γύρω στις 07:30, ο κατηγορούμενος ήρθε ξανά στην οικία της παραπονούμενης και άρχισε να την προσβάλλει και να της λέει (αυτή τη φορά) πως έκανε φίλο όταν τούτος (ο κατηγορούμενος) απουσίαζε στην Αγγλία και ότι τον απατούσε. Η παραπονούμενη τού είπε πως δεν τον απάτησε και ορκίστηκε για τούτο και στα μωρά της για να την πιστέψει ο κατηγορούμενος. Ο τελευταίος τής είπε πως είχε μάρτυρες που έλεγαν ότι τον απάτησε. Η παραπονούμενη τού είπε πως όλα αυτά ήσαν ψέματα και τον προκάλεσε να παρουσιάσει μπροστά της όποιον ήθελε για να ξεκαθαρίσει το ζήτημα και να μην την ξαναενοχλήσει. Ο κατηγορούμενος τής ζήτησε τότε να πάει στην μπυραρία στις 09:00, λέγοντας της πως εκεί θα βρίσκονταν και οι μάρτυρες του. Πριν η παραπονούμενη μεταβεί στην μπυραρία - που εκείνη τη μέρα (όπως και τις αμέσως προηγούμενες) δεν λειτουργούσε - του τηλεφώνησε στις 09:08 και τον ρώτησε εάν είχε ήδη φθάσει στην μπυραρία και οποιοσδήποτε άλλος επειδή εάν τούτο δεν ίσχυε, δεν θα πήγαινε εκεί μονάχη. Ο κατηγορούμενος έδωσε το τηλέφωνο του σε μια κοπέλα (κατά τα φαινόμενα την Χριστίνα Αλογιάν που βρισκόταν εκεί πριν από τη δική της άφιξη), η οποία άρχισε να της μιλά, με επακόλουθο η παραπονούμενη να πειστεί πως ο κατηγορούμενος δεν ήταν μόνος στην μπυραρία. Παρενθέτουμε, πως η Χριστίνα Αλογιάν παρότι συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο μαρτύρων επί του κατηγορητηρίου, ως είπαμε ήδη, δεν κατέστη δυνατόν να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο για να δώσει σχετική μαρτυρία παρ' όλες τις προσπάθειες της Κατηγορούσας Αρχής, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων που διαμήνυσε προς την Κατηγορούσα Αρχή ότι αντιμετωπίζει ένεκα της επίδικης υπόθεσης (βλ. Τεκμήρια 53-54). Η δικονομική αυτή εξέλιξη καθόλου δεν παράβλαψε τα δικαιώματα του κατηγορούμενου ο οποίος κάλλιστα μπορούσε, εάν επιθυμούσε, να καλέσει ο ίδιος το πρόσωπο αυτό ευελπιστώντας στην προσέλευση του για να καταθέσει ως μάρτυς. Η παραπονούμενη, έφθασε στην μπυραρία γύρω στις 09:15, με το αυτοκίνητο της το οποίο στάθμευσε έξω από την μπυραρία αφήνοντας το ξεκλείδωτο και σε λειτουργία ώστε εάν συνέβαινε κάτι και ο κατηγορούμενος την κτυπούσε, να μπορούσε να εγκαταλείψει το χώρο ταχέως. Η παραπονούμενη εισήλθε στην μπυραρία φορώντας ανάμεσα σε άλλα μια μαύρη κοντομάνικη φανέλα (βλ. Τεκμήριο 6) και μια μακρυμάνικη ζακέτα μαύρου χρώματος (βλ. Τεκμήριο 7). Είδε πως εκεί βρισκόταν η Χριστίνα Αλογιάν την οποίαν και γνώριζε. Μόλις η παραπονούμενη μπήκε στην μπυραρία, ο κατηγορούμενος κλείδωσε την κεντρική είσοδο και τοποθέτησε το κλειδί στη τσέπη του παντελονιού του. Στη συνέχεια, η παραπονούμενη είδε τον κατηγορούμενο να πίνει μπύρα και κατάλαβε πως ήταν μεθυσμένος. Προτού προλάβουν καλά-καλά να πουν οτιδήποτε, κάποιος κτύπησε την πόρτα της μπυραρίας και ο κατηγορούμενος την άνοιξε, με αποτέλεσμα να εισέλθουν οι Βικτώρια Αλογιάν (ΜΚ21) και η Ιωάννα Κώστα (ΜΚ22). Ο κατηγορούμενος κλείδωσε ξανά την πόρτα βάζοντας τα κλειδιά στη τσέπη του παντελονιού του. Η παραπονούμενη τον ρώτησε πού βρίσκονταν οι μάρτυρες του και εκείνος της απάντησε πως θα έρχονταν. Του είπε ακολούθως πως δεν είχε χρόνο να περιμένει. Όμως, η παραπονούμενη δεν μπορούσε να φύγει γιατί οι πόρτες της μπυραρίας ήσαν κλειδωμένες. Τότε, ο κατηγορούμενος άρχισε να φωνάζει και να της λέγει πως τον κεράτωσε. Την ρώτησε «Πε μου για τα τζιέρρατα, πέ του μαλάκα, πε μου ότι ετζιερρατωσες με, πε μου ποιος εν ο γκόμενος σου». Η παραπονούμενη τού έλεγε πως αυτό δεν ήταν αλήθεια, ο κατηγορούμενος όμως επέμενε να φωνάζει και να την καλεί συνεχώς να του πει την αλήθεια ότι τον κεράτωσε. Τα μάτια του ήταν ολοκόκκινα και ήταν πολύ θυμωμένος, φαινόταν δε μεθυσμένος. Η Χριστίνα Αλογιάν προσπαθούσε να τον ηρεμήσει αλλά αυτός συνέχισε να καταφέρεται εναντίον της παραπονούμενης με τον ίδιο τρόπο. Της έλεγε συνεχώς πως τον είχε κερατώσει «.με κάποιον Αράπη.», με την παραπονούμενη να καλεί τον κατηγορούμενο να παρουσιάσει αυτό το άτομο μπροστά της επειδή το τι έλεγε δεν ήταν αληθές. Ο κατηγορούμενος συνέχισε να φωνάζει και να λέγει στην παραπονούμενη «I am gonna fucking kill you». Σε κάποια στιγμή, είπε στην παραπονούμενη «.πες μου ότι μου έκανες κέρατα και να σε αφήσω ήσυχη» και η παραπονούμενη (για να την αφήσει ήσυχη ο κατηγορούμενος), του είπε «Εάν θέλεις να ακούσεις αυτό ναι έκανα σου κέρατα». Εκείνη τη στιγμή η παραπονούμενη στεκόταν δίπλα από την κεντρική γυάλινη πόρτα της μπυραρίας που ήταν κλειδωμένη. Ο κατηγορούμενος ήταν σε απόσταση περίπου τεσσάρων μέτρων από την παραπονούμενη. Μόλις λοιπόν η παραπονούμενη τού ανέφερε πως τον είχε κερατώσει, αυτός μετά πάροδο ελάχιστων δευτερολέπτων (και ενώ στεκόταν στο σημείο Χ επί της φωτογραφίας 4 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2), άρπαξε από μπροστά του μια σιδερένια καρέκλα και την πέταξε προς το μέρος της ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν στη θέση που φαίνεται να ίσταται (με γκριζόμαυρα ρούχα) στη φωτογραφία 13 της δέσμης φωτογραφιών-Τεκμήριο
4. Η παραπονούμενη (ύψους 1.55 μ.), μετακινήθηκε αμέσως από τη θέση της και απέφυγε την καρέκλα τρέχοντας να κρυφθεί πίσω από χαμηλό τοίχο ύψους περίπου 1.30 εκατοστών «.που υπάρχει όπως μπαίνεις στην μπυραρία στα δεξιά, αυτόν που οδηγά στην σκάλα.». Ο κατηγορούμενος έτρεξε προς το μέρος της παραπονούμενης για να την αρπάξει. Την ίδια στιγμή έτρεξε πίσω από τον κατηγορούμενο η Βικτώρια Αλογιάν (ΜΚ21), που προσπάθησε να τον αντικόψει αρπάζοντας τον από το σακάκι. Δημιουργήθηκε πανικός. Ο κατηγορούμενος, όπως τον κρατούσε η μάρτυς, κατόρθωσε να βγάλει το σακάκι για να της ξεφύγει. Τότε αυτή στάθηκε μπροστά του και προσπάθησε να τον σταματήσει, μετά όμως από δευτερόλεπτα, ο κατηγορούμενος μετακινήθηκε προς τον καναπέ και σήκωσε από εκεί κάποιο σκέπασμα παίρνοντας στα χέρια το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8 (βλ. σημείο Χ επί της φωτογραφίας 6 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 29). Η παραπονούμενη γνώριζε πως ο κατηγορούμενος φύλαγε το υπό αναφορά όπλο στην μπυραρία, δεν γνώριζε όμως σε ποιο σημείο. Η Βικτώρια Αλογιάν (ΜΚ21), κατάλαβε πως θα «.γίνει ένα πολλά μεγάλο κακό.», τρομοκρατήθηκε και έτρεξε προς την Ιωάννα Κώστα (ΜΚ22), η οποία κειτόταν στο δάπεδο συγκλονισμένη, πίσω από την κολώνα που σημειώνεται με Χ1 στη φωτογραφία 6 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο
5. Κάθισε και αυτή εκεί. Η ένταση στην μπυραρία κορυφώθηκε. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα, η παραπονούμενη έτρεξε κοντύτερα προς τη σκάλα. Τόσο μεγάλος ήταν ο πανικός και η αναστάτωση που ένιωθε, που κατόρθωσε να σπάσει (τραβώντας την με τα χέρια) τη σιδερένια κλειδαριά (βλ. φωτογραφίες 54-58 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 29) της συρτής γυάλινης μπαλκονόπορτας (βλ. φωτογραφία 15 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2), την οποία (κλειδαριά) δεν θα μπορούσε να σπάσει υπό διαφορετικές συνθήκες. Μολοντούτο, δεν κατόρθωσε να εξέλθει από την μπυραρία τη στιγμή εκείνη αφού δεν πρόλαβε να απασφαλίσει την μπαλκονόπορτα. Ενώ βρισκόταν εκεί, είδε από το γυαλί τον κατηγορούμενο να έρχεται προς το μέρος της από την αντίθετη μεριά, δηλαδή από το ψηλό τοίχο και να κρατάει το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο
6. Στην εξέλιξη του επεισοδίου, η παραπονούμενη άρχισε να τρέχει προς τη μεριά της κυρίως εισόδου. Ο κατηγορούμενος έτρεξε και αυτός και σημαδεύοντας την, πυροβόλησε προς το μέρος της - με πρόθεση παράνομης θανάτωσης της - ενώ βρισκόταν τη στιγμή εκείνη σε απόσταση 2-2½ μέτρων από την παραπονούμενη. Τη στιγμή εκείνη (του πρώτου πυροβολισμού), η παραπονούμενη ίστατο κρυπτόμενη πίσω από την επενδυμένη με πέτρα κολώνα (πλάτους 17 εκατοστών), που σημειώνεται με Χ επί της φωτογραφίας 24 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2, για να προστατευθεί, ενώ ο κατηγορούμενος, κρατώντας το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8, την σημάδευε κατευθείαν στο στήθος («.όχι στο πρόσωπο μου ούτε στα πόδια.»), ως αναπαρίσταται στο σημείο Χ1 της ίδιας φωτογραφίας. Την πυροβόλησε. Η παραπονούμενη δεν τραυματίστηκε κατά τον πρώτο τούτο πυροβολισμό. Τα σφαιρίδια κατέληξαν στην κολώνα, ως φαίνεται (εντός κύκλου με μπλε μελάνι) στις φωτογραφίες 22-24 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο
7. Η κατεύθυνση του πυροβολισμού ήταν από αριστερά προς τα δεξιά (ως φαίνεται κατά την αναπαράσταση στις φωτογραφίες 22-27 της δέσμης φωτογραφιών-Τεκμήριο 2). Το ύψος του κτυπήματος ήταν 93 εκατοστά από το δάπεδο και 17 εκατοστά από την αριστερή γωνία της κολώνας. Η παραπονούμενη συνέχισε να τρέχει εντός της μπυραρίας, κρυβόμενη (αναλόγως της πορείας που έπαιρναν τα πράγματα), πίσω από τον τοίχο που σημειώνεται με Χ επί της φωτογραφίας 20 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο
8. Ο κατηγορούμενος έτρεχε και αυτός συνέχεια από πίσω της (ουρλιάζοντας και απειλώντας την), κρατώντας το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8, με τον τρόπο που σημειώνεται στο σημείο Χ1 στη φωτογραφία 24 της δέσμης φωτογραφιών-Τεκμήριο
9. Το μόνο που σκεφτόταν η παραπονούμενη εκείνες τις στιγμές ήταν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να διαφύγει από την μπυραρία, φοβούμενη συν τω χρόνω πως ο κατηγορούμενος μπορούσε κιόλας να την αρπάξει με τα χέρια. Η Βικτώρια Αλογιάν (ΜΚ21), ούρλιαζε και αυτή από το φόβο της, η δε Χριστίνα Αλογιάν καλούσε τον κατηγορούμενο να σταματήσει και να ηρεμήσει. Σε κάποια στιγμή καθώς έτρεχε η παραπονούμενη, έφθασε στην μπαλκονόπορτα τής οποίας είχε σπάσει προηγουμένως την κλειδαριά και άνοιξε τη συρτή θύρα για να εξέλθει. Στην προσπάθεια της αυτή, είδε τον κατηγορούμενο να την πλησίαζε από απέναντι σε απόσταση 2½ μέτρων περίπου, να την σημαδεύει με το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8 και να την πυροβολεί ενώ τούτη βρισκόταν στο σημείο Χ επί της φωτογραφίας 38 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2 (εξερχόμενη της μπαλκονόπορτας). Ο πυροβολισμός που στόχευε και αυτός την παραπονούμενη - και αποσκοπούσε στη θανάτωση της - έπληξε πρώτα το ξύλινο διαχωριστικό, με τα σφαιρίδια να το διαπερνούν και να κτυπούν στον απέναντι τοίχο της πρόσοψης του (διαχωριστικού), πέραν ασφαλώς από την παραπονούμενη. Το ύψος του κτυπήματος ήταν 1.24 εκατοστά και η απόσταση του από την άκρη του διαχωριστικού ήταν 52 εκατοστά. Η κατεύθυνση του πυροβολισμού ήταν από δεξιά προς τα αριστερά (βλ. φωτογραφίες 33-39 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο 2). Τη στιγμή του δεύτερου αυτού πυροβολισμού, ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο σημείο Χ επί της φωτογραφίας 39 στη δέσμη φωτογραφιών-Τεκμήριο
10. Ως εκ του πυροβολισμού αυτού, η παραπονούμενη υπέστη μικρό τραύμα στην αριστερή δελτοειδή χώρα (άνω τριτημόριο ραχιαίας επιφάνειας αριστερού βραχίονα), μικρό τραύμα στην ραχιαία επιφάνεια άνω τριτημορίου αριστερού αντιβραχίονα μετά εκχυμώσεως (αγκωνιαία χώρα) και μικρό τραύμα στην πλάγια αριστερή κοιλιακή χώρα (βλ. Ιατροδικαστική Έκθεση-Έγγραφο ΚΑ και φωτογραφίες 1-6 επί του επισυνημμένου Παραρτήματος Α΄ στη γραπτή κατάθεση της Αλεξίας Παναγή [ΜΚ3] (Έγγραφο Γ)). Η κοντομάνικη φανέλα (βλ. Τεκμήριο 6) και κοντομάνικη ζακέτα (Τεκμήριο 7), που φορούσε η παραπονούμενη, διατρυπήθηκαν ένεκα του δεύτερου τούτου πυροβολισμού. Τα τραύματα της παραπονούμενης, συνάδουν με τον τρόπο που η τελευταία τα περιέγραψε τόσο στη μαρτυρία της όσο και κατά την αναπαράσταση (βλ. Τεκμήρια 31-32). Η παραπονούμενη κατόρθωσε να διαφύγει τρέχοντας προς το αυτοκίνητο της που εξακολουθούσε να βρίσκεται σε λειτουργία χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Μόλις προχώρησε λίγο, τηλεφώνησε στην Αστυνομία (στο τηλέφωνο με αριθμό 911), όμως τερμάτισε την κλήση αμέσως επειδή δεν γνώριζε εάν τούτος ήταν ο ορθός αριθμός τηλεφώνου και ως εκ τούτου τηλεφώνησε στην Marharyta Bartashevich (MK17) και της είπε να καλέσει την Αστυνομία γιατί, όπως της δήλωσε αυθόρμητα, ο κατηγορούμενος την είχε πυροβολήσει. Η τηλεφωνική αυτή δήλωση συνιστά πρώτο παράπονο σύμφωνα με το άρθρο 10 του Περί Απόδειξης Νόμου, Κεφ. 9 και ενισχυτική μαρτυρία της μαρτυρίας της παραπονούμενης (βλ. κατ' αναλογίαν, Queen v Votsis (1950-53) 19 CLR 306). Η ώρα ήταν 09:
11. Στο μεταξύ η παραπονούμενη συνέχισε να οδηγεί, καταλήγοντας πίσω από το ξενοδοχείο Vergi. Στις 09:43, η παραπονούμενη έλαβε τηλεφώνημα από αστυνομικό ο οποίος ήρθε τελικώς και την παρέλαβε μετά από 1-2 λεπτά μεταφέροντας την στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης. Ήταν συνταραγμένη και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε προσέξει ότι ήταν τραυματισμένη. Αυτό, το διαπίστωσε όταν μετέβη στον Aστυνομικό Σταθμό. Την ώρα που άγγιξε πάνω στην κοιλιά της, έπιασε ένα σφαιρίδιο το οποίο, απ' ό,τι κατάλαβε, είχε βγει (και όντως έτσι έγινε) από το τραύμα της κοιλιάς της και το παρέδωσε σε αστυνομικό. Ακολούθως στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης έφθασαν και οι τρεις άλλες κοπέλες που βρισκόντουσαν στην μπυραρία κατά τη διάρκεια του επεισοδίου. Μετέπειτα, η παραπονούμενη μεταφέρθηκε από την Αστυνομία στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου έτυχε ιατρικής περίθαλψης και ιατροδικαστικής εξέτασης. O γιατρός Πέτρος Κιουτενιάν (ΜΚ15), αφαίρεσε από τον αριστερό ώμο της παραπονούμενης ένα σφαιρίδιο το οποίο προήλθε από το δεύτερο πυροβολισμό με το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8 (βλ. Τεκμήριο 5). Ο μάρτυς δεν αφαίρεσε όμως το σφαιρίδιο από τον αριστερό αγκώνα της παραπονούμενης επειδή η διαδικασία αφαίρεσης του ενδεχομένως να προκαλούσε μεγαλύτερο τραυματισμό σε αυτήν. Η παραπονούμενη πλήγηκε και από τρίτο σφαιρίδιο στην κοιλιά ασχέτως εάν δήλωσε με ειλικρίνεια πως δεν ένιωσε πόνο όταν βλήθηκε σχετικώς από τον κατηγορούμενο, κάτι που αναδεικνύει με ακόμη περισσότερη γλαφυρότητα και ανησυχία την κατάσταση πανικού στην οποία βρισκόταν κατά τους κρίσιμους εκείνους χρόνους. Οι τραυματισμοί της παραπονούμενης μπορεί να μην χαρακτηρίζονται ιατρικώς ως σοβαροί πλην όμως οι πιθανές επιπτώσεις επιφοράς πολύ χειρότερων αποτελεσμάτων, ακόμη και του θανάτου, ήταν δεδομένη και τούτο θα συνέβαινε εάν η παραπονούμενη τραυματιζόταν στην περιοχή του πνεύμονα ή της καρδίας αφού τα βόλια μπορούσαν να κατέληγαν εκεί αντί εκεί που τελικώς κατέληξαν. Επέκεινα, τα πράγματα ακολούθησαν την ανακριτική τους πορεία (που ήδη είχε χαραχθεί, μετά βεβαίως και από τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στον τελικό τερματισμό του επεισοδίου στις 27.1.15 με τη διαμεσολάβηση του Κώστα Κωνσταντίνου [ΜΚ12] και της ομάδας του). Οι ενέργειες του κατηγορούμενου κατά την 26.1.15 (με τον τρόπο που τις έχουμε περιγράψει), δηλαδή οι πυροβολισμοί του με το κυνηγετικό όπλο (Τεκμήριο 8), ένα δυνητικώς θανατηφόρο μέσο - το οποίο ο κατηγορούμενος κατείχε, μετέφερε (και χρησιμοποίησε) παρανόμως τη μέρα εκείνη (μαζί με τέσσερα πλήρη φυσίγγια [βλ. Τεκμήρια 9-13], από τα οποία χρησιμοποίησε τα δύο [βλ. Τεκμήρια 12-13]), ως οι λεπτομέρειες αδικήματος στις κατηγορίες 3-8 στο κατηγορητήριο - με συγκεκριμενοποιημένη στόχευση στην κάθε περίπτωση, το σώμα της παραπονούμενης (και όχι για σκοπούς εκφοβισμού της τελευταίας δια πυροβολισμών στον αέρα ή σε άλλα σημεία της μπυραρίας που δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται η παραπονούμενη ή οποιοσδήποτε άλλος), η εκτόξευση δύο πυροβολισμών εναντίον της υπό τις γωνίες και συνθήκες που αναλύσαμε, το κυνηγητό της παραπονούμενης εντός της μπυραρίας με επιμονή και αποφασιστικότητα από μέρους του παρά τις προσπάθειες των παρισταμένων να τον αντικόψουν και να τον αποτρέψουν, ο τραυματισμός της παραπονούμενης ως εκ του δεύτερου πυροβολισμού στα σημεία που προαναφέραμε και η φύση των τραυμάτων που υπέστη σε επικίνδυνο σημείο (αφού λίγο απείχαν από την περιοχή του πνεύμονα, της καρδία και του κεφαλιού), το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είχε το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8, ανοικτό και κρυμμένο κάτω από σκέπασμα στον καναπέ της μπυραρίας και όχι φυλαγμένο και αποσυναρμολογημένο εντός της θήκης του, οι αμέσως προηγούμενες τού επίδικου επεισοδίου απειλές του προς την παραπονούμενη πως θα την σκοτώσει, οι απειλές του προς την παραπονούμενη τη μέρα διάπραξης του επίδικου αδικήματος πως θα την σκοτώσει - το ότι ομοίως την είχε απειλήσει ξανά δεν αμβλύνει τη σημασία των πραγμάτων δεδομένου του εγχειρήματος υλοποίησης του τη φορά αυτή, με το μέτρημα των εκφοβισμών από μέρους της παραπονούμενης να μην αποτελεί το καταλυτικό σημείο σταχυολόγησης της σοβαρότητας των απειλών - και γενικότερα το σύνολο της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου τη μέρα του συμβάντος, αποδεικνύουν πέραν από κάθε λογική αμφιβολία πως αυτός στις 26.1.15 και με την απαιτούμενη πρόθεση αποπειράθηκε παρανόμως να επιφέρει το θάνατο στην παραπονούμενη κατά παράβαση του άρθρου 214(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατ' αναλογίαν, Τσεκούρα v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 563). Αποδεικνύουν επίσης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο ο κατηγορούμενος τραυμάτισε παρανόμως την παραπονούμενη με την απαιτούμενη πρόθεση, ως έχει ήδη περιγραφεί, κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατ' αναλογίαν, Stavrinou v The Republic

(1969)2 CLR 97). Καταλήγοντας στο τελικό εύρημα περί απόδειξης των συστατικών στοιχείων της απόπειρας φόνου (βλ. κατηγορία 1), είχαμε υπόψη τα όσα σχετικώς αναφέρθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Τσεκούρα v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 563, 601-602, διά του Πασχαλίδη, Δ.: «Αναφορικά με την εισήγηση της υπεράσπισης ότι η πρόθεση θανάτωσης στα πλαίσια του Άρθρου 214(α) εμπεριέχει και το στοιχείο της προμελέτης, όπως το στοιχείο αυτό ορίζεται δια του Άρθρου 204 του Ποινικού Κώδικα, το Κακουργιοδικείο καθοδηγούμενο από τη σχετική επί του προκειμένου νομολογία, ορθά κατέληξε ότι η νομολογία μας «αναγνωρίζει ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος της απόπειρας του Άρθρου 214(α) την πρόθεση θανάτωσης, σαφώς διαφοροποιούμενη από την προμελέτη» και ότι για τους σκοπούς του εν λόγω άρθρου «δεν απαιτείται στοιχειοθέτηση προμελέτης, αλλά μόνο πρόθεση παράνομης θανάτωσης». Το στοιχείο της προμελέτης είναι επιπρόσθετο προς την πρόθεση πρόκλησης θανάτου και εκεί όπου αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος, θα πρέπει να αποδεικνύεται ανεξάρτητα προς την εν λόγω πρόθεση». Το κακούργημα του τραυματισμού, κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δεν εμπεριέχει ως συστατικό στοιχείο την ειδική πρόθεση πρόκλησης τραυματισμού, όπως για παράδειγμα φαίνεται να απαιτείται στο άρθρο 234(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ή για το αδίκημα των πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 228 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Ο όρος «παράνομα» στο άρθρο 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, αποδίδει πράξη που γίνεται χωρίς κανένα έρεισμα στο νόμο και που για να αποδειχθεί χρειάζεται να καταδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος τραυμάτισε το θύμα παρανόμως. Προκύπτει επομένως - σε αντίθεση σχετικής εισήγησης της Υπεράσπισης - πως μπορεί να συνυπάρξει καταδίκη για απόπειρα φόνου και τραυματισμό, βάσει των αντίστοιχων προνοιών των άρθρων 214(α) και 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δεδομένου ότι ο τραυματισμός (όπως εδώ), προκαλείται κατά την προσπάθεια του κατηγορούμενου να πραγματώσει την πρόθεση του να επιφέρει το θάνατο στο θύμα (βλ. κατ' αναλογίαν, Τσεκούρα v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 563). Για τους λόγους που προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε, αποφαινόμαστε πως ο κατηγορούμενος στις 26.1.15 στη Λάρνακα, πυροβολώντας την τέως σύζυγο του Μαργαρίτα Ποβέτκινα (ΜΚ8) με το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 8, αποπειράθηκε παρανόμως και με την απαιτούμενη πρόθεση να την φονεύσει, κατορθώνοντας όμως μόνο να την τραυματίσει παρανόμως και διαπράττοντας με αυτό τον τρόπο (και αντιστοίχως), τα κακουργήματα της απόπειρας φόνου, κατά παράβαση του άρθρου 214(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 1) και του τραυματισμού, κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 2). Ο κατηγορούμενος καταδικάζεται στις κατηγορίες 1 (απόπειρα φόνου) και 2 (τραυματισμός), ως το κατηγορητήριο. (Υπ.)................ Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.)................ Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο