Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. John Crane, Αρ. Υπόθεσης: 2918/15, 6/7/2015

(1)(α) προνοεί τα εξής: «187-

(1)Κανένας δεν χρησιμοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, μεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόματα, μηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή μεταδίδει ενισχυμένο ήχο- (α) σε δημόσιο χώρο· ή .» Όσον αφορά το τι σημαίνει δημόσιο χώρος, παραπέμπω στο Άρθρο 4 της Ποινικής Δικονομίας: «"δημόσιος χώρος" ή "δημόσιο υποστατικό" περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωσης, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση·» Τη συγκεκριμένη στιγμή μεταδιδόταν ενισχυμένος ήχος από μεγάφωνα. Ο ήχος μπορούσε να ακουστεί επειδή το πλοιάριο ήταν αγκυροβολημένο στο χώρο της «Μαρίνας», που πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι δημόσιος χώρος. Δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία για το πόσο δυνατός ήταν αυτός ο ήχος, αλλά μπορούσε να τον ακούσει ο ΜΚ1 από το χώρο της «Μαρίνας» όπου ήταν αγκυροβολημένο το πλοιάριο. Κατά τη δεδομένη στιγμή και δεν έχω μαρτυρία περί του αντιθέτου, πάνω στο πλοιάριο διεξαγόταν ένα ιδιωτικό πάρτι. Δημόσιος χώρος, σύμφωνα με τον ορισμό που δίδεται στο Άρθρο 4, είναι μέρος που χρησιμοποιείται από το κοινό κατά τη συγκεκριμένη περίσταση και η πρόσβαση του κοινού στο χώρο γίνεται με όρους είτε χωρίς όρους. Στην υπόθεση Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5242, στην οποία με έχει παραπέμψει η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής, την οποία έχει υπόψη της και η υπεράσπιση, τα γεγονότα διαφέρουν, όμως είναι πολύ χρήσιμη απόφαση επειδή αναλύει το σκεπτικό και τη φιλοσοφία του νομοθέτη σε σχέση με τη θέσπιση του συγκεκριμένου άρθρου. Στην υπόθεση Ευθυμιάδης (πιο πάνω), το επιχείρημα της υπεράσπισης ήταν ότι επειδή επρόκειτο για μπυραρία, ήταν ιδιωτικός χώρος, λόγω του ότι ο ιδιοκτήτης μπορούσε μέσω κάποιων φρουρών να αποφασίσει εάν θα επέτρεπε ή όχι είσοδο κάποιου ατόμου σε αυτήν. Παρόλο τούτο, το Εφετείο ανάφερε ότι επρόκειτο για δημόσιο χώρο και θεώρησε ότι ήταν δημόσιος χώρος επειδή λειτουργούσε ως δημόσιος χώρος τη συγκεκριμένη στιγμή. Η μπυραρία ήταν ανοιχτή για το κοινό. Το Εφετείο παρέπεμψε στην Αγγλική υπόθεση Elkins v. Cartlidge

(1947)1 All E.R. 829, που αφορούσε ιδιωτικό γήπεδο. Τη συγκεκριμένη στιγμή διάπραξης του αδικήματος το συγκεκριμένο γήπεδο λειτουργούσε ως δημόσιος χώρος διότι ήταν ανοιχτό προς το κοινό. Παραθέτω το συγκεκριμένο απόσπασμα: «It was a private field, and no doubt it could have been closed in at any time, and I have no doubt that the proprietor of the filed could have objected to any particular person going into it. The public had not a legal right which they could enforce of access to the field, but it was a public place for the purposes of this section because at the relevant time the public were being invited to use it.» Οπότε, παρόλο που το συγκεκριμένο πλοιάριο λειτουργούσε ως καφετέρια το πρωί, ως δημόσιος χώρος, τη συγκεκριμένη ώρα δεν ήταν δημόσιος χώρος διότι διεξαγόταν ιδιωτικό πάρτι και παραπέμπω ξανά στο λεκτικό του ορισμού δημόσιος χώρος στο Άρθρο 4. Σε αντίθεση με την μπυραρία στην υπόθεση Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας (πιο πάνω), τη συγκεκριμένη ώρα το πλοιάριο δεν λειτουργούσε ως δημόσιος χώρος, οπότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν αποδεικνύεται το Άρθρο 187

(1)(α). Όμως είναι από τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο δύναται, εάν θεωρήσει ότι τα γεγονότα είναι τέτοια, να εξετάσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί η κατηγορία με βάση το Άρθρο 187

(1)(β). Πρόκειται για το ίδιο αδίκημα αλλά διαπράττεται με διαφορετικό τρόπο. Το Άρθρο 187

(1)(β) προνοεί ως ακολούθως: «187-

(1)Κανένας δεν χρησιμοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, μεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόματα, μηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή μεταδίδει ενισχυμένο ήχο- ............... β) σε οποιοδήποτε άλλο χώρο με τέτοιο τρόπο ή κάτω από περιστάσεις ώστε ο ενισχυμένος ήχος με αυτό τον τρόπο, δύναται να ακουστεί σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο, » Δεν έχω μαρτυρία για το πόσο δυνατή ήταν η μουσική, αλλά με βάση τη μαρτυρία του ΜΚ1 ο οποίος ήταν στο χώρο της «Μαρίνας», μπορούσε να ακούσει αυτό τον ήχο, στο χώρο της «Μαρίνας», δηλαδή σε δημόσιο χώρο. Σε ποιες περιπτώσεις μπορεί το Δικαστήριο να εξετάσει τη διάπραξη άλλου αδικήματος ή έστω και σε αυτή την περίπτωση το ίδιο αδίκημα αλλά να αποδεικνύεται με άλλο τρόπο. Παραπέμπω στο άρθρο 85, εδάφιο 4 της Ποινικής Δικονομίας. Το αδίκημα δεν είναι περισσότερο σοβαρό, πρόκειται για το ίδιο αδίκημα με την ίδια προβλεπόμενη ποινή και θεωρώ ότι δεν επηρεάζεται δυσμενώς η υπεράσπιση του κατηγορούμενου εάν εξεταστεί ενοχή του κατηγορούμενου υπό το πρίσμα των προνοιών του άρθρου 187

(1)(β). Το θέμα της έντασης του ήχου είναι πράγμα με το οποίο ασχολήθηκε η υπεράσπιση εκτενώς, τόσο από τις θέσεις που προβλήθηκαν από το συνήγορο του κατηγορούμενου όσο και από τη μαρτυρία του ιδίου, ο οποίος ανάφερε πολλές φορές ότι για να υπάρχει οχληρία πρέπει ο ήχος από το σκάφος να ακούγεται δυνατά. Παραπέμπω ξανά στην υπόθεση Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας (πιο πάνω), η οποία είναι πάρα πολύ βοηθητική. Το Εφετείο είχε εξηγήσει ποιο είναι το σκεπτικό του νομοθέτη κατά τη θέσπιση της συγκεκριμένης διάταξης και στη συμπεριφορά που ποινικοποιεί το άρθρο 187. Εκείνο που πρέπει πάντοτε να είχε κατά νου ο νομοθέτης είναι να μην ακούγεται ενισχυμένος ήχος από κάποιο χώρο σε δημόσιο μέρος με τρόπο που προκαλεί ηχορύπανση χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής και παραπέμπει στην Αγγλική υπόθεση Cawley v. Frost

(1976)3 All. E.R.743. Διαβάζω από τη σελίδα 29: «Στην υπόθεση Cawley v. Frost, [1976] 3 All. E.R.743,έγινε δεκτό ότι ακόμη και χώροι σ' ένα ευρύτερο δημόσιο μέρος, στους οποίους απαγορεύεται η είσοδος στο κοινό, θεωρούνται δημόσιοι σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό. Είναι σημαντικό ότι ο Αρχιδικαστής Widgery επισημαίνει ότι ο σκοπός του νόμου ασκεί επίδραση στην ερμηνευτική προσέγγιση. Και δεν πρέπει να λησμονείται ότι το άρθρο 187 αποσκοπεί στην εξασφάλιση της ηρεμίας των περιοίκων και ευρύτερα στην περιστολή της ηχορύπανσης.» Η μουσική προερχόταν από μεγάφωνα, έστω και μεγάφωνα που είναι ενσωματωμένα στο πλοίο. Όμως, μπορούσε κάποιος ο οποίος ήταν στην προβλήτα της «Μαρίνας», σε δημόσιο χώρο, εκεί όπου το πλοιάριο ήταν αγκυροβολημένο, να ακούσει τη μουσική. Συνεπώς, αποδεικνύονται τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 187

(1)(β). Ο ενισχυμένος ήχος ακουγόταν σε δημόσιο χώρο, όπως είναι η «Μαρίνα». Δεν υπήρχε οποιαδήποτε άδεια από την αρμόδια αρχή για τη χρήση μεγαφώνων κατά τη διάρκεια ιδιωτικού πάρτι. Από τη στιγμή που μπορούσε κάποιος να ακούσει τη μουσική σε δημόσιο χώρο, ο κατηγορούμενος όφειλε να είχε άδεια για τη μουσική και για να μην υπάρχει ηχορύπανση σε δημόσιο μέρος. Θεωρώ ότι αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου με βάση το άρθρο 187

(1)(β). (Υπ.)............... Ν. Ταλαριδου-Κοντοπούλου ΕΔ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο