Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Ντίνας Αμπατζίδου, Υπόθεση Αρ.: 2947/2013, 5/10/2015

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155) Εξ αφορμής επεισοδίου το οποίο συνέβηκε, ως καταγράφεται στο κατηγορητήριο, στις 12.1.2013 στην οδό Κίμωνος στη Λάρνακα, της επαρχίας Λάρνακας, η κατηγορουμένη διώκεται για το αδίκημα της πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης (άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια ‑ 1η κατηγορία), της πρόκλησης κακόβουλης βλάβης (άρθρο 324

(1)του Κεφ.154 ‑ 2η κατηγορία), της δημόσιας εξύβρισης (άρθρο 99 του Κεφ.154 ‑ 3η κατηγορία), της πρόκλησης ανησυχίας (άρθρο 95 του Κεφ. 154 ‑ 4η κατηγορία) και της επίδειξης συμπεριφοράς διασαλεύουσας την ειρήνη (άρθρο 186Α του Κεφ. 154 ‑ 5η κατηγορία). Η κατηγορουμένη αρνείται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκαν και κατέθεσαν, ως μάρτυρες κατηγορίας, ο παραπονούμενος Θωμάς Σοφοκλέους (Μ.Κ.1) η αστυφύλακας 324 Μ. Σπηλιώτη (Μ.Κ.2), η παραπονουμένη Αράνκα Σοφοκλέους (Μ.Κ.3) και η Δρ. Μαρία Ιωακείμ (Μ.Κ. 4), ιατρός η οποία υπηρετεί στο δημόσιο. Επιπλέον της προφορικής μαρτυρίας τους τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν έγγραφη και πραγματική. Μετά το τέλος προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης εισηγήθηκε πώς δεν κατεδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της πελάτιδας του. Συγκεκριμένα, ο κ. Γεωργιάδης εισηγήθηκε τα εξής: (α) Η προσκομισθείσα μαρτυρία, η οποία παρουσιάζει το επίδικο περιστατικό να εξελίχθηκε σε χώρο στάθμευσης πολυκατοικίας, δεν συνάδει με τις καταγραμμένες λεπτομέρειες των αδικημάτων. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αυτές, το περιστατικό εξελίχθηκε στην οδό Κίμωνος στη Λάρνακα. Η ασυμφωνία αυτή είναι μοιραία για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής, εφ΄ όσον αυτή έχει αυστηρή υποχρέωση να καθορίσει, στο κατηγορητήριο, όλα τα ιδιαίτερα πρωτογενή γεγονότα, τα όποια στοιχειοθετούν τις κατηγορίες. Εφ΄ όσον δεν υπεβλήθηκε αίτημα για την τροποποίηση του κατηγορητηρίου, το Δικαστήριο δεν πρέπει να ασκήσει τη σχετική εξουσία του αυτεπαγγέλτως. Τροποποίηση του κατηγορητηρίου σε αυτό το στάδιο θα έθετε σε δυσμενή θέση την κατηγορούμενη. (β) Εν πάση περιπτώσει, ο χώρος στάθμευσης πολυκατοικίας δεν αποτελεί «δημόσιο χώρο» εν τη εννοία του άρθρου 4 του Κεφ. 154. Άρα, εφ΄ όσον το επίδικο περιστατικό παρουσιάζεται να έλαβε χώρα εντός μη δημόσιου χώρου, εκλείπει αναγκαίο συστατικό στοιχείο των αδικημάτων τα οποία διαγράφονται από τα άρθρα 99, 95 και 186Α του Κεφ. 154. Συνεπώς η 3η, η 4η και η 5η κατηγορία θα πρέπει να απορριφθούν από το στάδιο αυτό. Αντίθετες θέσεις υπεστήριξε η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής. Εξετάσθηκε εξ όψεως η μαρτυρία, την οποία επαρουσίασε η κατηγορούσα αρχή, σε συνάρτηση με τα επίδικα ζητήματα και υπό το πρίσμα των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Παρατηρούνται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Οι παρουσιασθέντες ως αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του επίδικου επεισοδίου παραπονούμενοι Θωμάς Σοφοκλέους (Μ.Κ.1) και Αράνκα Σοφοκλέους (Μ.Κ.3) εδήλωσαν πως αυτό έλαβε χώρα στον υπόγειο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας επί της οδού Κίμωνος στη Λάρνακα, όπου διαμένουν. Ο χώρος αυτός είναι κοινόχρηστος, διαθέτει 7 θέσεις για στάθμευση οχημάτων ενοίκων της πολυκατοικίας και η είσοδος και η έξοδος από αυτόν επιτυγχάνεται από κοινό σημείο. Ο χώρος στάθμευσης σε πολυκατοικία, δηλαδή σε κοινόκτητη οικοδομή, δεν αποτελεί δημόσιο χώρο εν τη εννοία του νόμου. Στο άρθρο 4 του Κεφ. 154, ο όρος «δημόσιος χώρος» ή «δημόσιο υποστατικό» ερμηνεύεται «να περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση για συνάθροιση ή ως Δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση». Αν και κοινόχρηστος, ο χώρος στάθμευσης σε πολυκατοικία εξακολουθεί να είναι ιδιωτικός, εφ΄ όσον τα δικαιώματα χρήσης αυτού ανήκουν στους κατόχους μονάδων στην πολυκατοικία και καθορίζονται στους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας καθώς, επίσης, και στις σχετικές συμβάσεις πώλησης ή ενοικίασης των ακινήτων (Διαχειριστικό Συμβούλιο Εμπορικής Σχολής Μιτσή v. Πετράκη

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 949, 951). Η δυνατότητα συγκεκριμένου τρίτου να εισέλθει και να ευρίσκεται νομίμως στον ιδιωτικό αυτό χώρο, είτε ως προσκεκλημένος του κατόχου του (invitee) είτε ως αδειούχος (licensee) (Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας v. Νικήτα

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1712 και Αγγελίδης v. Λούτσιου

(2010)1 Α.Α.Δ. 200) δεν αποχαρακτηρίζει τον χώρο αυτό. (2.) Πράγματι, η στοιχειοθέτηση του αδικήματος της δημόσιας εξύβρισης (άρθρο 99 του Κεφ. 154), του αδικήματος της πρόκλησης ανησυχίας (άρθρο 95 του Κεφ. 154) και του αδικήματος της επίδειξης συμπεριφοράς διασαλεύουσας την ειρήνη (άρθρο 186Α του Κεφ. 154) προϋποθέτει την εκδήλωση της επίδικης συμπεριφοράς εντός «δημόσιου χώρου». Εφ΄ όσον η μαρτυρία, την οποία προσήξε η κατηγορούσα αρχή, παρουσιάζει την επίδικη συμπεριφορά της κατηγορούμενης να εκδηλώθηκε στον κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης πολυκατοικίας, δηλ. σε ιδιωτικό χώρο, οι σχετικές κατηγορίες πρέπει να απορριφθούν στο στάδιο αυτό. (Γιάγκου (Λεμόνα) v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ, 382, 385. και Technotent K.Γ. Γιώργατσος Ltd v. Ορφανίδου

(2004)2 Α.Α.Δ. 388, 392). (3.) Η μαρτυρία την οποίαν επαρουσίασε η κατηγορούσα αρχή, εξ όψεως εξετασθείσα, δημιουργεί υπόθεση ικανή για να κληθεί η κατηγορουμένη σε απολογία όσον αφορά στην 1η και τη 2η κατηγορία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η υπόθεση απορρίπτεται όσον αφορά στην 3η, την 4η και την 5η κατηγορία. Η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 3η, την 4η και την 5η κατηγορία. Η κατηγορούμενη καλείται σε απολογία όσον αφορά στην 1η και τη 2η κατηγορία. (Υπ.) ................................................ Α. Κ. Λυκούργου, E.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο