Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Κυριάκος Κυριάκου, Αρ. Υπόθεσης: 7248/14, 30/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:B140 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μαρία Κ. Λοΐζου Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 7248/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας Κατηγορούσα Αρχή v. Κυριάκος Κυριάκου Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 30-9-2015 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Αντωνίου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Αριστοτέλους Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Ο κατηγoρούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία, ότι στις 3/4/2014 στο δρόμο Λειβαδιών Κελιών στα Λειβάδια της Επαρχίας Λάρνακας, οδηγούσε το ταξί με αριθμούς εγγραφής KRK700, του οποίου το ταξίμετρο δεν ήταν σε λειτουργία. ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ Ήταν η θέση του Κατηγορούμενου ότι πράγματι δεν είχε το ταξίμετρο σε λειτουργία κατά τον επίδικο χρόνο, διότι δεν μετέφερε πελάτη επί κομίστρω, αλλά πήγαινε για βόλτα στη Λάρνακα, με τον παιδικό του φίλο Χρίστο Μισό, ο οποίος μαρτύρησε ως Μάρτυρας Υπεράσπισης και ο οποίος είναι τυφλός. Η Κατηγορούσα Αρχή δέχθηκε ότι ο ΜΥ δεν ήταν πελάτης του Κατηγορούμενου επί κομίστρω, κατά τον επίδικο χρόνο. Δέχτηκε αυτό εμμέσως, στο στάδιο της αντεξέτασης, αφού άφησε στο απυρόβλητο την εκδοχή του Κατηγορούμενου και του ΜΥ ως προς αυτό και έτσι η, περί τούτου, μαρτυρία τους παρέμεινε αναντίλεκτη. Αφ΄ετέρου, δέχθηκε αυτό ρητώς δια των τελικών της αγορεύσεων. Παρέμεινε, επομένως ως μόνο επίδικο θέμα μεταξύ των μερών, το κατά πόσο, με βάση το σχετικό Νόμο και τους Κανονισμούς, κατά την ορθή ερμηνεία τους, όποτε ταξί μεταφέρει επιβάτη και ασχέτως του εάν ο επιβάτης αυτός θα κληθεί να πληρώσει ή όχι κόμιστρο, ο οδηγός του οφείλει να θέσει το ταξίμετρο του ταξί σε λειτουργία. Σημειώνω στο στάδιο αυτό ότι προέκυψε από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον Δικαστηρίου, και δεν αμφισβητήθηκε, ότι ο Κατηγορούμενος, δεν ήταν κατά τον επίδικο χρόνο, ο δικαιούχος της επίδικης άδεια ταξί, Τεκμήριο
- Ούτε και ο ιδιοκτήτης του ταξί, βάσει του Τεκμηρίου
- Αδειούχος οδηγός και ιδιοκτήτης του ταξί ήταν ο Σωτήρης Κυριάκου, πατέρας του Κατηγορούμενου, ο οποίος σύμφωνα με τα λεγόμενα Κατηγορούμενου, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή, ήταν τότε εν ζωή. Επομένως, και στην απουσία οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας, η ποινική ευθύνη του Κατηγορούμενου, εάν υπάρχει, θα διαγνωσθεί ως πρόσωπο που χρησιμοποίησε το ταξί, στη βάση του Άρθρου 21 του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου Ν. 9/1982[1], και όχι ως αδειούχος οδηγός ταξί. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο βαθμό που απαιτείται προς πλήρη επίλυση όλων των επιδίκων, στην παρούσα, υπόθεση θεμάτων. Εκτενής και λεπτομερής παράθεση της δοθείσας, ενώπιον Δικαστηρίου, μαρτυρίας καθώς και αξιολόγηση αυτής παρέλκει, αφού ως ανέφερα πιο πάνω το επίδικο θέμα κατέληξε να είναι νομικό. Βάσει των αναντίλεκτων, μεταξύ των μερών, γεγονότων προβαίνω στα εξής ευρήματα: Ο Κατηγορούμενος την 3/4/2014 στο δρόμο Λειβαδιών-Κελιών στα Λειβάδια της Επαρχίας Λάρνακας, χρησιμοποίησε το αστικό ταξί με αριθμούς εγγραφής ΚRK700, του οποίου αδειούχος οδηγός και ιδιοκτήτης είναι ο Σωτήρης Κυριάκου, πατέρας του Κατηγορούμενου, για να μεταφέρει τον ΜΥ, ο οποίος είναι παιδικός του φίλος και τυφλός, για βόλτα στη Λάρνακα, όχι επί κομίστρω και ενώ το ταξίμετρο δεν ήταν σε λειτουργία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στην παρούσα υπόθεση, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, το βάρος για απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, βαραίνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 363, Γενικός Εισαγγελέας v. Σαζός
(2001)2ΑΑΔ 18). Ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής κατά τις τελικές αγορεύσεις ότι ο σχετικός Νόμος και Κανονισμοί αναφέρονται σε «επιβάτη» και όχι σε «πελάτη» και επομένως το ταξίμετρο πρέπει να είναι τιθέμενο σε λειτουργία, βάσει αυτών, οποτεδήποτε μεταφέρεται οποιοσδήποτε επιβάτης. Η Υπεράσπιση έθεσε ότι αυτή η ερμηνεία θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα και ότι διασταλτική ερμηνεία ποινικού νομοθετήματος δεν χωρεί. Στη Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας [1995] 3 Α.Α.Δ. 59 η οποία αφορούσε στην ερμηνεία φορολογικής διάταξης, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής (σελ. 64): "Σκοπός της ερμηνείας του νόμου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νομοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερμηνεύει με βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νομοθέτημα γενικά ερμηνεύονται με τη συνήθη τους σημασία, αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του νόμου (Βλ. Δημοκρατία ν. Ματθαίου, Αναθεωρητική Έφεση 832, ημερ. 12.7.1990. Βλ. επίσης Halsbury's Laws of England, Τετάρτη Έκδοση, Τόμος 44, παραγρ. 863 - 873). Η ερμηνεία πρέπει να είναι τέτοια που να μην οδηγεί σε παράλογα αποτελέσματα, αλλά στη λειτουργικότητα των νόμων. (Βλ. Δημοκρατία ν. Αντωνίου και Άλλων)." Περαιτέρω, έχει σταθερά νομολογηθεί ότι οσάκις ένας νόμος επιδέχεται δύο διαζευκτικές ερμηνείες, η ερμηνεία η οποία οδηγεί σε παράλογες καταστάσεις ή άτοπα αποτελέσματα πρέπει να αποφεύγεται (Βλ. Γεωργιάδης v. Δημοκρατίας
(1966)3 Α.Α.Δ. 612,Κατσαράς κ.Ά. v. Δημοκρατίας
(1973)3 Α.Α.Δ. 145, Κυριακίδης v. Δημοκρατίας
(1979)3 Α.Α.Δ. 86, Λόρδος και Αναστασιάδης Λτδ. κ.ά. v. Επάρχου Λεμεσού
(1976)2 Α.Α.Δ. 145,Orphanage and Training School v. Attorney-General of the Republic
(1977)1 C.L.R. 302, Αστυνομία v. Ξυδιά
(1991)2 Α.Α.Δ. 456). Επίσης, η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων είναι μεν επιτρεπτή, πλην όμως δεν καθιστά εφικτή ούτε και δικαιολογεί την απόκλιση από τις ρητές διατάξεις της νομοθεσίας ή τη μεταβολή του κειμένου της (βλ. μεταξύ άλλων Κωμοδρόμος ν. White Knight Holdings Ltd
(2010)1Γ Α.Α.Δ 1903). Βάσει του Άρθρου 2 του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου Ν. 9/1982(στο εξής « ο Νόμος»), ως τροποποιήθηκε: «ταξί» σημαίνει μηχανοκίνητον όχημα δημοσίας χρήσεως αναφορικώς προς το οποίον εχορηγήθη άδεια οδικής χρήσεως αγροτικού ταξί ή αστικού ταξί ή υπεραστικού ταξί δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου· Βάσει του Άρθρου 9 του Νόμου, στο βαθμό που ενδιαφέρει εδώ: « 9.—
(1)Διά τους σκοπούς του παρόντος άρθρου τα ταξί διακρίνονται εις αγροτικά ταξί, αστικά ταξί και υπεραστικά ταξί, η δε παρεχομένη άδεια οδικής χρήσεως ως άδεια αγροτικού ταξί, άδεια αστικού ταξί και άδεια υπεραστικού ταξί, αντιστοίχως, ταύτα δε καθορίζονται ως ακολούθως : .........
(2)Δεν παρέχεται άδεια οδικής χρήσεως διά ταξί δυνάμει του παρόντος άρθρου, εκτός εάν το όχημα εν σχέσει προς το οποίον θα παραχωρηθή η άδεια, είναι εφωδιασμένον διά πλακών αναγνωρίσεως, ως προνοείται διά Κανονισμών, εις δε την περίπτωσιν αστικού ταξί, εκτός εάν τούτο επιπροσθέτως είναι εφωδιασμένον διά ταξιμέτρου του καθοριζομένου διά Κανονισμών τύπου.» Επομένως, αστικό ταξί είναι όχημα δημοσίας χρήσεως, για το οποίο δεν εκδίδεται άδεια οδικής χρήσης εκτός εάν είναι εφοδιασμένο με ταξίμετρο, του τύπου που ορίζεται στους σχετικούς Κανονισμούς. Οι περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Κανονισμοί ΚΔΠ 505/64, ως τροποποιήθηκαν με την ΚΔΠ 287/73 (στο εξής «οι Κανονισμοί») και στο βαθμό που εδώ ενδιαφέρουν προνοούν: «9
(2)Το ταξί είναι εφωδιασμένον με ταξίμετρον οπερ δέον να πληροί του κάτωθι όρους- (α) τοποθετείται αριστερά του οδηγού και εις θέσιν τοιαύτην ώστε ο επιβάτης ή επιβάται του ταξί να δύνανται ευχερώς να βλέπουν τους εναλλασσόμενους κατά την διαδρομήν αριθμούς του ταξιμέτρου ...............» «13. Πας οδηγός ταξί οφείλει- (α) όπως μη χρησιμοποιή, προκαλή ή επιτρέπη την χρήσιν του ταξί δια μεταφοράν επιβατών επί κομίστρω κατ΄επιβάτην αλλά να χρησιμοποιή τούτο εξ' ολοκλήρου επί ενοικίω .................... 13 (η) όπως μη οδηγή, χρησιμοποιή, προκαλή ή επιτρέπη την οδήγησιν ή χρήσιν ταξί εκτός εάν τούτο είναι εφωδιασμένον δια ταξιμέτρου ως προνοείται εις την παράγραφον
(2)του κανονισμού 9 των παρόντων Κανονισμών και φροντίζη δια την ορθήν καταγραφήν του εκάστοτε εγκεκριμένου κομίστρου και των πρόσθετων επιβαρύνσεων» (Υπογραμμίσεις του παρόντος Δικαστηρίου) Βοήθεια ως προς την ερμηνεία του Νόμου και των Κανονισμών ως προς το εδώ αμφισβητούμενο θέμα, μπορεί να παρέχουν και οι περί Επαγγελματικής Άδειας Οδηγού Κανονισμών ΚΔΠ 53/91, ως τροποποιήθηκαν, στους οποίους αναφέρεται ότι κάθε αδειούχος οδηγός αστικού ταξί οφείλει κατά την άσκηση του επαγγέλματος του : «13.(IV)(β) μαζί με την είσοδο πελάτη στο ταξί [..] να κατεβάζει την πινακίδα με την επιγραφή «ελεύθερο» και να θέτει σε λειτουργία το ταξίμετρο [...]» (Υπογραμμίσεις του παρόντος Δικαστηρίου) Προκύπτει από τον πιο πάνω Κανονισμό ότι η λέξη «πελάτης» χρησιμοποιείται ως εναλλάξιμη με τη λέξη «επιβάτης». Δεν μου διαφεύγει ότι ο εν λόγω Κανονισμός, επί τω προκειμένω, δεν έχει εφαρμογή διότι δεν αποδείχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος ήταν κατά τον επίδικο χρόνο αδειούχος οδηγός ταξί. Πλην όμως, δύναται να χρησιμοποιηθεί ως προς τη διακρίβωση του σκοπού του νομοθέτη σε σχέση με την υποχρέωση προς θέση σε λειτουργία του ταξιμέτρου. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, 2η έκδοση: «επιβάτης [.], πρόσωπο που επιβαίνει σε μεταφορικό μέσο, συχνά κατ΄αντιδιαστολή προς τον οδηγό[..]» «πελάτης: [...]
- ( ειδικότ.) αυτός που χρησιμοποιεί επί πληρωμή τις υπηρεσίες ελεύθερου επαγγελματία: -ιατρού/δικηγόρου [...]» Κατά τη γραμματική ερμηνεία, επομένως, η λέξη επιβάτης δυνατόν να περιλαμβάνει και τον πελάτη, ενώ πελάτης ενός ταξί είναι αναγκαστικά επιβάτης. Στην προκείμενη περίπτωση, ο ΜΥ ήταν επιβάτης αλλά όχι πελάτης. Στη βάση των πιο πάνω, βρίσκω ότι, ναι μεν το «ταξί» ορίζεται στο Νόμο ως όχημα δημόσιας χρήσης, για την εξυπηρέτηση του κοινού, δηλαδή, εξ' ού και τίθενται υποχρεώσεις του οδηγού έναντι οποιουδήποτε μέλους του κοινού που το χρησιμοποιεί, αλλά δεν εντόπισα στο Νόμο ή Κανονισμούς οποιαδήποτε απαγόρευση ιδιωτικής χρήσης, ούτε κάτι τέτοιο αντιβαίνει των όρων αδείας Τεκμήριο
- Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι η ερμηνεία του Νόμου, ως την εισηγήθηκε η Υπεράσπιση, θα δημιουργούσε προβλήματα στην αστυνόμευση των οδηγών ταξί, μπορεί να ισχύει αλλά δεν αποτελεί λόγο γιατί να διαβαστούν εντός του Νόμου, λέξεις που δεν υπάρχουν. Πάντως, οι Κανονισμοί είναι, κατά την άποψή μου, σαφείς και ως τέτοιοι πρέπει να ερμηνευτούν. Αναφέρονται ρητά σε «πελάτη επί κομίστρω»( βλ. Κανονισμός 13(α)) και οι αναφορές (στους Κανονισμούς 9
(2)και 13(η) πιο πάνω) σε ταξίμετρο που ευρίσκεται σε θέση όπου ο επιβάτης μπορεί να διακρίνει τους αριθμούς να εναλλάσσονται κατά τη διαδρομή και σε ταξίμετρο που καταγράφει ορθά το κόμιστρο και τις επιπρόσθετες επιβαρύνσεις, οδηγούν σε συμπέρασμα ότι όταν επιβάτης, δεν θα κληθεί τελικά να πληρώσει κόμιστρο, δεν υποχρεούται ο οδηγός ταξί να θέσει το ταξίμετρο σε λειτουργία. Επιπλέον, θεωρώ ότι εάν ο Νόμος ερμηνεύετο κατά τον τρόπο που εισηγήθηκε ο ΜΚ, δηλαδή ασχέτως της πληρωμής κομίστρου από επιβάτη ο οδηγός ταξί οφείλει να έχει αυτό σε λειτουργία, θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα. Βάσει των όσων προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω τον Κατηγορούμενο αθώο στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Μαρία Κ. Λοΐζου Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «21
(1)Πας όστις χρησιμοποεί οιονδήποτε μηχανοκίνητον όχημα ή προκαλεί, επιτρέπει ή ανέχεται την χρήσιν αυτού κατά παράβασιν του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδομένων Κανονισμών, ή κατέχων άδειαν οδικής χρήσεως παραβαίνει ή παραλείπει να συμμορφωθή προς οιονδήποτε όρον τεθέντα εν αυτή, είναι ένοχος αδικήματος και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά χρονικόν διάστημα μη υπερβαίνον τους έξι μήνας ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας εκατόν λίρας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής ποινής». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο