Δήμος Λάρνακας (Τροχονομική Υπηρεσία) ν. Λεόντιος Χρίστου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 21693/12, 25/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:B124 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Μαρίας Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 21693/12 Δήμος Λάρνακας (Τροχονομική Υπηρεσία) ν.
- Λεόντιος Χρίστου
- Τούλλα Χρίστου Κατηγορουμένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Αυγούστου, 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Μ. Σοφοκλέους για κ. Μ. Χατζηχριστοφή Για τους Κατηγορούμενο 1 και 2: Οι ίδιοι προσωπικά Κατηγορούμενοι 1 και 2 παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η
- ANTIKEIMENO Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν 27 συνολικά κατηγορίες. Ότι ο κατηγορούμενος 1, ως κάτοχος του οχήματος με αριθμούς εγγραφής TKWE 384 και η κατηγορούμενη 2, ως ιδιοκτήτης που συναίνεσε στη χρήση του εν λόγω οχήματος, παρέλειψαν να συμμορφωθούν με σήμα τροχαίας, δηλαδή του σήματος «Στάση Λεωφορείου» που τοποθετήθηκε από την Αστυνομία ή την αρμόδια τοπική αρχή, δηλαδή τον Δήμο Λάρνακας, στη Λεωφόρο Αθηνών στη Λάρνακα, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λάρνακας, δηλαδή στάθμευσε εντός στάσης λεωφορείου πέραν του προβλεπόμενου χρόνου. Οι κατηγορούμενοι δεν παραδέκτηκαν και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Οι κατηγορούμενοι δεν αμφισβήτησαν ότι κατά τις ημερομηνίες που καταγγέλθηκαν από τους τροχονόμους του Δήμου Λάρνακας στάθμευσαν το λεωφορείο τους στη στάση της Λεωφόρου Αθηνών, γνωστή και ως Λεωφόρος Φοινικούδων, έναντι του Δημαρχείου (στο εξής «η στάση») και για το χρονικό διάστημα που αναφέρεται επί εκάστου εξωδίκου που κατατέθηκε από τους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής. Ο ισχυρισμός τους και η υπεράσπιση τους, είναι ότι είχαν άδεια από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών (στο εξής «ΤΟΜ») η οποία τους κάλυπτε να σταθμεύουν για τα επίδικα χρονικά διαστήματα στη στάση. Για την Κατηγορούσα Αρχή μαρτύρησαν 7 μάρτυρες, έξι εκ των οποίων τροχονόμοι του Δήμου Λάρνακας, ο ένας εκ των οποίων είναι ο προϊστάμενός τους και μία λειτουργός του ΤΟΜ. Για την υπεράσπιση μαρτύρησαν μόνο οι κατηγορούμενοι. Από τη μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον μου από όλους τους μάρτυρες που μαρτύρησαν στην υπόθεση και συνολικά θεωρούμενη, προκύπτουν μεταξύ των μερών τα εξής παραδεκτά γεγονότα: · Το λεωφορείο ανήκει στην κατηγορούμενη 2 και οδηγείται, κατά κύριο λόγο από το σύζυγό της, κατηγορούμενο
- Κατά τις επίδικες ημερομηνίες οδηγείτο από τον κατηγορούμενο
- · Η κατηγορούμενη 2 κατέχει εν ισχύ άδεια «Ε» να εκτελεί Εσωτερικές Οδικές Επιβατικές Μεταφορές (Τεκμήριο 22). · Το ειδικά διαμορφωμένο κόκκινο διώροφο τουριστικό λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής ΤKWE384 (στο εξής «το λεωφορείο»), έχει άδεια η οποία εκδόθηκε από το ΤΟΜ να εκτελεί συγκεκριμένο δρομολόγιο στα τουριστικά αξιοθέατα της Λάρνακας (Τεκμήριο 2). · Η άδεια, Τεκμήριο 2, ορίζει ως αφετηρία και τέρμα τη «Λεωφόρο Αθηνών (Φοινικούδες), έναντι Δημαρχείου (κόλπος-στάση λεωφορείων τακτικών γραμμών με δυνατότητα στάθμευσης δύο μεγάλων λεωφορείων)». · Η άδεια Τεκμήριο 2, καθορίζει επίσης τη διαδρομή του λεωφορείου, τις 5 στάσεις του (πέραν της αφετηρίας και του τέρματος) και το ωράριο των διαδρομών, ήτοι 11:00, 15:00, 17:30, 20:30 και 21:
- · Η στάση φέρει ειδική σήμανση που τοποθετήθηκε εκεί από το Δήμο Λάρνακας, η οποία δεικνύει ότι επιτρέπεται εκεί η στάση λεωφορείων. · Το λεωφορείο στάθμευσε στη στάση τις εξής ημερομηνίες και ώρες:
- 27.3.2012, από 15:30 μέχρι 16:
- 8.4.2012, από 18:00 μέχρι 19:
- 29.4.2012, από 19:00 μέχρι 20:
- 1.5.2012, από 19:00 μέχρι 20:
- 1.6.2012, από 11:20 μέχρι 12:
- 25.7.2012, από 09:35 και για 95 λεπτά.
- 26.7.2012, από 07:00 μέχρι 08:
- 7.9.2012, από 07:00 μέχρι 09:
- 29.9.2012, από 14:00 μέχρι 15:
- Για περιόδους, δηλαδή, από, κατά το ελάχιστο, 75 λεπτά μέχρι και, κατά το μέγιστο, 150 λεπτά. Κατά τις 27.3.2012, 1.5.2012, 7.9.2012 και 29.9.2012, όταν επιστήθηκε η προσοχή του κατηγορούμενου 1 στο Νόμο, αυτός απάντησε «θα πάω Δικαστήριο». Απομένει, επομένως, προς επίλυση ως κύριο επίδικο θέμα μεταξύ των μερών κατά πόσο η άδεια Τεκμήριο 2, δίδει το δικαίωμα στους κατηγορουμένους να σταθμεύουν για τα πιο πάνω χρονικά διαστήματα το λεωφορείο στην στάση.
- Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για την Κατηγορούσα Αρχή μαρτύρησαν 7 μάρτυρες. Ο Α. Λιμιστήρας, ο Μ. Μάος, ο Λ. Ευθυμίου, ο Σ. Πέτρου, η Μ. Αναστασίου, ο Α. Μαλακτός, καθώς και η Ξ. Τταφούνα από το ΤΟΜ. Ο ΜΚ1, Αχιλλέας Λιμιστήρας, ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι είναι τροχονόμος, επικεφαλής της Τροχονομικής Υπηρεσίας του Δήμου Λάρνακας και μεταξύ των καθηκόντων του είναι η εφαρμογή της νομοθεσίας αναφορικά με τις τροχαίες παραβάσεις εντός των τοπικών ορίων του Δήμου Λάρνακας. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι δεν έχει καθοριστεί είτε από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, είτε από το Δήμο Λάρνακας, είτε από οποιαδήποτε άλλη Αρχή, συγκεκριμένος χώρος στάθμευσης του λεωφορείου. Καμία Αρχή δεν έδωσε άδεια στους κατηγορούμενους να σταθμεύουν το λεωφορείο είτε επί της στάσης είτε οπουδήποτε αλλού εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λάρνακας κατά τις ώρες που δεν εκτελεί τα δρομολόγιά του. Συνέχισε ότι , ο κατηγορούμενος 1, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις και συστάσεις που του έγιναν τόσο από τον ίδιο προσωπικά όσο και από άλλους τροχονόμους του Δήμου Λάρνακας, χρησιμοποιεί ως χώρο στάθμευσης τη στάση όταν το λεωφορείο δεν εκτελεί τα δρομολόγια του. Κατέθεσε εξώδικα που εξέδωσαν οι τροχονόμοι της υπηρεσίας του, μάρτυρες κατηγορίας 2-6 στην παρούσα υπόθεση και ανέφερε περαιτέρω ότι, επί της στάσης υπάρχει σήμανση δια πινακίδας, ότι επιτρέπεται η στάση λεωφορείων, η οποία τοποθετήθηκε εκεί αρκετά χρόνια πριν το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί μέχρι και σήμερα. Τοποθετήθηκε από το Δήμο Λάρνακας στα πλαίσια του σχεδίου «΄Αγγελος Δημητρίου» που αφορούσε τη διαπλάτυνση της Λεωφόρου Αθηνών. Οι ΜΚ 2 και οι ΜΚ 3, 4, 5 και 6 έδωσαν μαρτυρία η οποία ήταν ουσιαστική για απόδειξη των κατηγοριών. Η κυρίως εξέταση των ΜΚ 2, 3, 4, 5 και 6 ήταν σχεδόν όμοια σε περιεχόμενο με τις ανάλογες αναπροσαρμογές ως προς το εξώδικο που εξέδωσε ο καθένας. Ο κάθε ένας από αυτούς αναγνώρισε το εξώδικο που εξέδωσε και κατατέθηκε στο Δικαστήριο από τον ΜΚ1 και αναγνώρισε την υπογραφή του. Ο κάθε ένας από αυτούς ανέφερε ότι γνωρίζει τόσο τον κατηγορούμενο 1 όσο και την κατηγορούμενη 2 και ότι όταν ο κατηγορούμενος 1 καταγγελλόταν, η απάντηση του ήταν «θα πάω Δικαστήριο». Ανάφεραν επίσης όλοι ότι γνώριζαν την κατηγορούμενη 2 εφόσον σχεδόν πάντα ήταν μαζί με τον κατηγορούμενο 1 στο λεωφορείο. Αυτό που κατάφερε η αντεξέταση τους από τον κατηγορούμενο 1 να εδραιώσει, ήταν ότι ουδείς εξ αυτών ζήτησε να δει και δεν είδε ποτέ την άδεια των κατηγορουμένων 1 και 2, Τεκμήριο 2, αλλά ότι είχαν οδηγίες από τον προϊστάμενό τους, ΜΚ1, να γράφουν τους κατηγορούμενους όταν το λεωφορείο ήταν σταθμευμένο στη στάση, αφού ο ίδιος ο ΜΚ1 έκανε διερεύνηση και τους είπε ότι το λεωφορείο δεν είχε άδεια από οποιονδήποτε να σταθμεύει εκεί. Το μεγαλύτερα, δε, μέρος της αντεξέτασης τους δεν ήταν σχετικό με τα επίδικα θέματα ήτοι τους υποβαλλόταν ότι ο Δήμος είχε σχεδιάσει να εκδιώξει τους κατηγορουμένους από την Λάρνακα. Η αντεξέταση δεν κλόνισε την κυρίως μαρτυρία τους. Ο κάθε μάρτυρας έδωσε κάποιες χαρακτηριστικές απαντήσεις κατά την αντεξέτασή του από τον κατηγορούμενο
- Συγκεκριμένα: Ο ΜΚ2 είπε ότι εάν το λεωφορείο στάθμευε εκεί για ολιγόλεπτη στάση δεν θα καταγγέλετο. Επέμενε ότι στάθμευε εκεί το λεωφορείο για μακροχρόνια στάθμευση και όχι ως επιτρέπετο από το σήμα που ήταν τοποθετημένο εκεί από το Δήμο Λάρνακας. Ο ΜΚ3 αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι οι οδηγίες του ήταν ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν δικαιούται να σταθμεύει εκεί το λεωφορείο για μακροχρόνο διάστημα και αυτό ήταν σε απάντηση υποβολής ότι είχαν οδηγίες να τον γράφουν. Περαιτέρω, ο ΜΚ4 αντεξεταζόμενος και σε ερώτηση αν πρόσεξε αν υπήρχαν κώνοι στη στάση που τους τοποθετούσε ο κατηγορούμενος 1, για να κρατά το χώρο για το λεωφορείο του, ανάφερε ότι, ναι τους πρόσεξε αλλά δεν γνώριζε για ποιο λόγο ήταν εκεί. Ο ΜΚ6 ανέφερε χαρακτηριστικά, σε ερώτηση του κατηγορουμένου 1, ότι ο χώρος εκεί χρησιμοποιείτο από αυτόν σαν να ήταν γκαράζ νύχτες ολόκληρες και ο κατηγορούμενος 1 παραδέχτηκε ότι χρησιμοποιούσε τη στάση ως γκαράζ του λεωφορείου. Η ΜΚ7, Ξένια Τταφφούνα, ελεγκτής οδικών μεταφορών στο ΤΟΜ ανέφερε ότι εντός της αρμοδιότητάς της είναι ο έλεγχος των δημόσιας χρήσης οχημάτων και επαγγελματιών οδηγών από το
- Ανέφερε ότι γνωρίζει τους κατηγορούμενους. Όταν της υποδείχθηκε το τεκμήριο 2 το αναγνώρισε και ανέφερε ότι είναι η άδεια που έχει το λεωφορείο των κατηγορουμένων για να διεξάγει τουριστική διαδρομή αξιοθέατων. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 19 τη δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου
- Ανέφερε δε, ότι σε καμία περίπτωση κατά την άποψη της η λέξη στάση δεν μπορεί να εξισωθεί με στάθμευση. Η στάση του λεωφορείου είναι για επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών μόνο. Ανέφερε ότι τόσο η ίδια όσο και άλλος ελεγκτής του ΤΟΜ ζήτησαν από τον κατηγορούμενο 1 να μην σταθμεύει εκεί, παρά μόνο σύμφωνα με την άδεια του. Σε ερώτηση εάν δόθηκε κάποια έγκριση για στάθμευση του λεωφορείου στον κατηγορούμενο 1, αυτή ανέφερε, ότι δεν δόθηκε τέτοια έγκριση από το ΤΟΜ. Κατά την αντεξέτασή της, όταν ρωτήθηκε ποιο θεωρεί εύλογο χρόνο για επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών, απάντησε το διάστημα των 10-15 λεπτών. Ανέφερε ότι εάν το λεωφορείο των κατηγορουμένων ήταν εκεί μόνο για 30 λεπτά μόνο πριν από κάθε δρομολόγιο, ως η ερώτηση που της υπεβλήθη κατά την αντεξέταση, ουδείς θα έκανε πρόβλημα στους κατηγορουμένους. Το πρόβλημα δημιουργείτο όταν υπήρχε πολύωρη στάθμευση του λεωφορείου στη στάση. Ο κατηγορούμενος 1 κατά την αντεξέτασή, της υπέβαλε ότι τα 45 λεπτά είναι πολύ λίγα για να ετοιμάσει το λεωφορείο για αναχώρηση. Χρειάζεται, ανέφερε, να πράξει πολλές ενέργειες πριν την έναρξη κάθε δρομολογίου, όπως να βάλει τα ακουστικά σε κάθε πελάτη, ο πελάτης ν΄ ακούσει αφήγηση για τις φοινικούδες πριν προχωρήσει το λεωφορείο κ.τ.λ. Προέκυψε από τις ερωτήσεις που ο κατηγορούμενος 1 της έθετε κατά την αντεξέταση της, ότι οι κατηγορούμενοι από το τέλος οποιουδήποτε δρομολογίου μέχρι και την έναρξη του επόμενου δρομολογίου και ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν είχαν χώρο να σταθμεύσουν το λεωφορείο, και επομένως ήταν η θέση τους ότι δικαιούνταν να χρησιμοποιούν τη στάση. Ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στη μαρτυρία του ότι σκοπός του Δημαρχείου είναι να τους εκδιώξει από τη Λάρνακα. Ανέφερε ότι η αστυνομία ουδέποτε τους κατάγγειλε όταν της έδειχναν την άδεια τους, Τεκμήριο
- Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία της κατηγορουμένης 2 η οποία ανέφερε ότι η αστυνομία τους κίνησε ποινική υπόθεση και την ανέστειλε αργότερα. Ανέφερε επίσης ότι το Δημαρχείο όφειλε, εφόσον ζήτησε άλλο χώρο να σταθμεύει το λεωφορείο του, να του υποδείξει χώρο και όχι να τους αρνείται συνεχώς. Ανέφερε ότι το τεκμήριο 2 τον καλύπτει πλήρως να σταθμεύει το λεωφορείο στη στάση κατά τις συγκεκριμένες ημερομηνίες και ώρες των κατηγοριών. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι πράγματι καμία αρχή δεν ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημα του για χώρο στάθμευσης. Ζήτησε δε, με το Τεκμήριο 20, χώρο για στάθμευση κατά τη διάρκεια της νύχτας εντός της Μαρίνας Λάρνακας, αίτημα το οποίο δεν έγινε αποδεκτό. Επέμεινε όπως και η κατηγορούμενη 2, ότι η φράση εντός της παρένθεσης στο τεκμήριο 2, «κόλπος-στάση λεωφορείων τακτικών γραμμών με δυνατότητα στάθμευσης 2 μεγάλων λεωφορείων» δεν ήταν απλή αναφορά σε χωρητικότητα της στάσης όπως ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά ότι του έδινε ξεκάθαρο δικαίωμα να σταθμεύει το λεωφορείο του εκεί μέχρι και την επόμενη έναρξη του δρομολογίου του μαζί με άλλα δύο μεγάλα λεωφορεία. Σε ερώτημα της Κατηγορούσας Αρχής, ότι με αυτό το σκεπτικό, γιατί τότε δεν στάθμευε σε όλες τις στάσεις, αφού σε όλες τις στάσεις του Τεκμηρίου 2 αναγράφεται κάτι ανάλογο δεν απάντησε ουσιαστικά. Είπε μόνο ότι είναι από την αφετηρία που έπιανε τους πιο πολλούς επιβάτες και επομένως δεν χρειάζεται καθόλου να σταθμεύει στις άλλες στάσεις. Ανέφερε επίσης ότι αφήνει το λεωφορείο του στη στάση μέχρι να καθαρίσει και να ξεκινήσει την επόμενη διαδρομή. ΄Ηταν, δηλαδή, ξεκάθαρος ότι είναι για σκοπούς διεξαγωγής της επιχείρησης του που θεώρησε ότι στην αφετηρία μπορεί να σταθμεύει, αλλά όχι στις υπόλοιπες στάσεις. Η κατηγορούμενη 2 κατέθεσε γραπτή δήλωση, Τεκμήριο Β, στην οποία αναφέρθηκε στο ιστορικό εισαγωγής και αδειοδότησης του λεωφορείου. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ενώ επί του προηγούμενου Δημάρχου της δόθηκε άδεια για στάθμευση και οποιαδήποτε προβλήματα αναφύονταν τα έλυναν με καλή θέληση, επί του νυν Δημάρχου δημιουργούνται συνεχώς προβλήματα. Θέλουν ανάφερε, να τους εκδιώξουν από την αγορά, να τους στερήσουν τη ζήση τους για να ικανοποιήσουν τους ιδιοκτήτες εστιατορίων και cafe. Επί του επίδικου θέματος ανάφερε ότι η άδεια, τεκμήριο 2, την καλύπτει να σταθμεύει στη στάση για όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να ετοιμαστεί το λεωφορείο για αναχώρηση. Κατέθεσε την επαγγελματική της άδεια «Ε» για Εσωτερικές Οδικές Επιβατικές Μεταφορές, ως Τεκμήριο 22 και διερωτήθηκε γιατί δεν την κατήγγειλε το ΤΟΜ αλλά ο Δήμος Λάρνακας. Είπε επίσης ότι εάν το ΤΟΜ λανθασμένα έγραψε στο Τεκμήριο 2 ότι το λεωφορείο δικαιούται να σταθμεύει στη στάση, δεν είναι δικό τους θέμα. Συνέχισε, ότι οι τροχονόμοι που ανέφεραν στο Δικαστήριο ότι δεν είδαν την άδεια της (ενώ ήταν κύρια γραμμή αντεξέτασης από τον κατηγορούμενο 1 των μαρτύρων κατηγορίας 2-6, ότι ουδέποτε είδαν το Τεκμήριο 2), ψεύδονται και όταν τους την έδειχνε αυτοί απαντούσαν ότι «έχουν οδηγίες που πάνω». Αντεξεταζόμενη ανέφερε την ίδια ερμηνεία του τεκμηρίου 2 όπως και ο κατηγορούμενος
- Σε ερώτηση, πώς και με τη ίδια λογική δεν σταθμεύουν και στις υπόλοιπες στάσεις, του Τεκμηρίου 2, ανάφερε ότι στις υπόλοιπες στάσεις χρειάζεται μόνο 10 λεπτά στάθμευση χωρίς να κατεβούν οι πελάτες από το λεωφορείο για να βγάλουν φωτογραφίες και ν΄ ακούσουν τη σχετική αφήγηση. Όταν της υποβλήθηκαν ότι τα όσα αναφέρονται στην παρένθεση, αφορούν σε χωρητικότητα της στάσης και μόνο, επέμεινε ότι η άδεια τους δίδει ξεκάθαρο δικαίωμα στάθμευσης και ο κόλπος της στάσης χωρεί ακόμα δύο λεωφορεία. Ανέφερε επίσης ότι ενοικίασε διαμέρισμα απέναντι από το Δημαρχείο ώστε να επιτηρεί το λεωφορείο της ενώ ότι τώρα, εφόσον δεν έχει δικαίωμα να σταθμεύει το λεωφορείο εντός των δημοτικών ορίων Λάρνακας, το παίρνει και το αφήνει κατά τη διάρκεια της νύχτας δίπλα από την Αστυνομία της Ορόκλινης. Ανέφερε δε, ότι ο εύλογος χρόνος για να ετοιμαστεί το λεωφορείο για αναχώρηση, είναι δύο ώρες και όταν ρωτήθηκε για τη διάσταση μεταξύ των δικών της λεγομένων και του κατηγορουμένου 1, ανέφερε ότι 1-2 ώρες είναι οπωσδήποτε αναγκαίες για ετοιμασία του λεωφορείου για αναχώρηση. Όταν ρωτήθηκε, πώς και με τόσο χρόνο προετοιμασίας μπορεί και τηρεί το ωράριο του δρομολογίου του λεωφορείου ως αναγράφεται επί της άδειας, ανέφερε ότι το τηρεί «αναλόγως». ΄Ηταν ξεκάθαρη η θέση της ότι, το Τεκμήριο 2 της δίνει άδεια να παρκάρει στη στάση για όσο χρόνο χρειάζεται μέχρι να έρθει η ώρα του επόμενου δρομολογίου του λεωφορείου.
- ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Προβαίνω τώρα σε αξιολόγηση της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων έχοντας, μεταξύ άλλων, υπόψη την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητά τους, την ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού ν. Χαραλάμπους
(1996)1 ΑΑΔ 447, Καρεκλά ν. Κλεάνθους
(1997)1 ΑΑΔ σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος ν. Κουνούνη
(1997)1 ΑΑΔ σελ. 614). Επίσης κατά την αξιολόγηση, υπόψη μου είχα και τις εισηγήσεις των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Κρίνω τους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής ως αξιόπιστους μάρτυρες. Αυτό κρίνω με βάση του καθενός τη μαρτυρία, ιδωμένη ξεχωριστά από τους άλλους. ΄Ηταν όλοι σταθεροί στην εκδοχή τους, δεν είχαν προσωπικό συμφέρον στο να καταγγείλουν τον κατηγορούμενο εάν πράγματι δεν παρανομούσε και οι απαντήσεις τους ήταν ειλικρινείς και άμεσες. Παρέμειναν, δε, σταθεροί στην εκδοχή τους και ουδείς κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Συγκεκριμένα, οι ΜΚ1, ΜΚ6 και ΜΚ7 έδιδαν τις απαντήσεις τους με τέτοιο τρόπο που προέκυπτε ότι τους ήταν αδιανόητο το γιατί οι κατηγορούμενοι 1 και 2 επέμεναν ότι είχαν δικαίωμα στάθμευσης στη στάση. Αντιθέτως, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είχαν προσωπικό όφελος να αποκομίσουν από την προώθηση της εκδοχής τους. Και οι δύο κατηγορούμενοι υπέπεσαν σε αρκετές αντιφάσεις. Μου έδωσαν την εντύπωση ατόμων που πίστευαν πραγματικά την εκδοχή τους, ότι δηλαδή το τεκμήριο 2 τους έδιδε δικαίωμα να σταθμεύουν στη στάση. Από την όλη στάση τους όμως κρίνω ότι, σε αυτό τους το πιστεύω κατέληξαν λόγω επιλεκτικής ερμηνείας του τεκμηρίου 2 και επειδή έτσι τους βόλευε. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγω λόγω της γενικής τους συμπεριφοράς στο εδώλιο του μάρτυρα, του όλου χειρισμού της υπόθεσης από μέρους τους και των εξής θέσεων και αντιφάσεων στη μαρτυρία τους καθώς και στις θέσεις που υπέβαλλαν στους μάρτυρες κατηγορίας κατά την αντεξέταση τους.
- Προκύπτει από τη μαρτυρία τους, ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν είχαν δικαίωμα στάθμευσης στη στάση, αφού και οι δύο αναφέρθηκαν στο ότι παρά τις εκκλήσεις τους στις Αρχές, ουδείς τους παραχωρούσε δικαίωμα στάθμευσης. Κατέθεσαν σχετικά τα τεκμήρια 19 και 20, που είναι η αίτησή τους ημερ. 27.3.2012 για στάθμευση στη Μαρίνα Λάρνακας κατά τις νυχτερινές ώρες και απόρριψη από το Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού, αντίστοιχα. Η απόρριψη είναι ημερομηνίας 2.1.2012 και αναφέρεται σε αίτηση ημερομηνίας 19.12.
- Επομένως το τεκμήριο 19 δεν είναι η απόρριψη του τεκμηρίου
- Το τεκμήριο 20 αποτελεί ξεχωριστή και μεταγενέστερη επιστολή της κατηγορουμένης 2, ημερ. 27.3.
- Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι ανέφεραν κατ΄ επανάληψη ότι - πού θα άφηναν το λεωφορείο το βράδυ, αφού οι ίδιοι είναι από τη Λευκωσία; Θα έπρεπε να το παίρνουν πίσω στη Λευκωσία; - με οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι εσκεμμένα και προς αποκόμιση ιδίου οφέλους στάθμευαν το λεωφορείο στη στάση.
- Το πιστεύω τους ότι δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να αφήνουν το λεωφορείο εκεί, δεν προκύπτει ως ειλικρινές. Είναι η κατηγορουμένη 2 που απέστειλε αίτηση για στάθμευση εντός της Μαρίνας Λάρνακας, στις 27.3.2012, την ημέρα δηλαδή της πρώτης επίδικης καταγγελίας. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι η κατηγορουμένη 2 ανέφερε ότι τώρα σταθμεύουν το λεωφορείο στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης οδηγεί στο ότι εξ΄ αρχής γνώριζαν ότι μπορούσαν να σταθμεύουν το λεωφορείο αλλού, εκτός δημοτικών ορίων Λάρνακος και αργότερα του επίδικου χρόνου, μετουσίωσαν αυτή τη γνώση σε πράξη.
- Προκύπτει από τη μαρτυρία και των δύο ότι στάθμευαν το λεωφορείο εκεί ώστε να προσελκύσουν πελατεία. Ανέφεραν ότι για να τους δουν οι τουρίστες και επομένως να αγοράσουν τις υπηρεσίες τους πρέπει να δουν το λεωφορείο. Η ανάγκη της επιχείρησης τους όμως για διαφήμιση του προϊόντος της, δεν νομιμοποιεί βεβαίως τη στάθμευση, για μακρά χρονικά διαστήματα, σε στάση, όπου αυτό απαγορεύεται.
- Είναι χαρακτηριστικό το ότι η κατηγορούμενη 2 ανέφερε στην κυρίως εξέτασή της ότι ενοικίασαν διαμέρισμα απέναντι από τη στάση για να επιτηρούν το λεωφορείο. Δέχονται έτσι όχι μόνο ότι στάθμευσαν το λεωφορείο στη στάση και για μακρά χρονικά διαστήματα, αλλά ότι το έπρατταν και συστηματικά.
- Πολλές φορές ο κατηγορούμενος 1 διερωτήθηκε γιατί μόνο κατά το 2012 και όχι ενωρίτερα ή αργότερα δεν καταγγέλθηκαν από το Δήμο. Η δική του απάντηση ήταν ότι δεχόταν πολεμική, εκείνο το διάστημα, από το Δήμαρχο Λάρνακας. Αυτό έρχεται βεβαίως σε αντίφαση με το δικό του ισχυρισμό ότι το ίδιο το Δημαρχείο τοποθέτησε στο πεζοδρόμιο δύο μεγάλες διαφημιστικές ταμπέλες του λεωφορείου τους. Πάντως, δεν έχω ενώπιον μου οποιαδήποτε αξιόπιστή μαρτυρία που να καθιστά αυτό τον ισχυρισμό επίδικο. Περιορίζομαι στο να αναφέρω ότι το Δικαστήριο ενώπιον του έχει τις συγκεκριμένες κατηγορίες και επί αυτών και μόνο αυτών έχει αρμοδιότητα να αποφανθεί, στη βάση της ενώπιον του αξιόπιστης μαρτυρίας.
- Η κατηγορούμενη 2, ερωτηθείσα κατά την αντεξέταση της εάν είχε, κατά την άποψή της, δικαίωμα να σταθμεύει και σε οποιεσδήποτε από τις στάσεις που αναγράφονται επί του τεκμηρίου 2, εφόσον και εκεί αναγράφεται στην παρένθεση η δυνατότητα στάθμευσης αριθμού λεωφορείων, είπε ότι όχι. Μόνο στην αφετηρία και στο τέρμα είχε αυτή τη δυνατότητα, χωρίς να δώσει λόγο γι΄ αυτό της το πιστεύω. Και πάλι προέκυψε ότι σε αυτή την ερμηνεία κατέληξε επειδή θεωρούσε ότι δεν είχε άλλο αποτελεσματικό τρόπο να διεξάγει την επιχείρηση της όπως ήθελε.
- Ενώ ήταν κύρια γραμμή αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας 2-6 από τον κατηγορούμενο 1, ότι αυτοί ουδέποτε είδαν την άδεια Τεκμήριο 2, η κατηγορουμένη 2 είπε στη μαρτυρία της ότι πάντα τους την έδειχναν.
- Ενώ ο κατηγορούμενος 1 σε ερώτηση πόση περίπου ώρα ήταν σταθμευμένο το λεωφορείο στη στάση, απάντησε αρχικά 40-45 λεπτά και ύστερα 1 ώρα, η κατηγορουμένη 2 σε ίδια ερώτηση απάντησε αρχικά ότι χρειάζεται 2 ώρες, και έπειτα 1 με 2 ώρες «αναλόγως» για να ετοιμαστεί το λεωφορείο για αναχώρηση. Βάσει όλων των πιο πάω, κρίνω τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής αξιόπιστους και τους κατηγορουμένους αναξιόπιστους. Προβαίνω, επομένως, σε ευρήματα γεγονότων ως η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας 1 έως
- ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο Κανονισμός 58
(2)(δ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984 προνοεί: «58
(2). Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος, έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις. (δ) να συμμορφώνεται προς όλα τα σήματα τροχαίας, συμπεριλαμβανομένων πινακίδων, που τοποθετούνται ή χαράσσονται πάνω ή κοντά σε οποιοδήποτε δρόμο με ή κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής διοίκησης ή άλλης αρχής, στην οποία ανατέθη δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης ο έλεγχος ή η ρύθμιση της τροχαίας κυκλοφορίας.» «71.Ως σήματα τροχαίας καθορίζονται τα σήματα τα οποία εκτίθενται εις τον Οδικόν Κώδικα τον εκδιδόμενον από καιρού εις καιρόν υπό του Εφόρου και δημοσιευμένου κατά τοιούτον τρόπον ως ο Έφορος ήθελεν ορίσει, τα σήματα τα οποία ορίζοντα υπό δημοτικού συμβουλίου ή υφ' οιασδήποτε άλλης αρχής εμπεπιστευμένης τον έλεγχον και την ρύμισιν της τροχαίας, και τα σήματα τα οποία ορίζονται δυνάμει οιουδήποτε νόμου ή κανονισμού ή οιασδήποτε διεθνούς Συμβάσεως εις την οποίαν προσεχώρησε και η Δημοκρατία. 72. Πας όστις παραβαίνει οιανδήποτε των διατάξεων των παρόντων Κανονισμών ή οιονδήποτε όρον άδειας χορηγηθείσης αυτώ δυνάμει οιουδήποτε των παρόντων Κανονισμών, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις ποινή φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή εις χρηματικήν ποινήν χιλίων λιρών ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας». Ο περί Δήμων Νόμος 111/1985 ως τροποποιήθηκε, προνοεί: «88.
(1)Εντός των δημοτικών ορίων οιουδήποτε δήμου, το συμβούλιον αυτού, τη συναινέσει του Αρχηγού της Αστυνομίας, κέκτηται εξουσίαν, διά δημοτικών κανονισμών εκδιδομένων τη εγκρίσει του Υπουργού, να ρυθμίζη και ελέγχη την τροχαίαν κίνησιν επί οιασδήποτε οδού, ήτις εξουσία περιλαμβάνει την εξουσίαν. (α) να ορίζη χώρους διά στάσιν οχημάτων μη ευρισκομένων εν κινήσει, και να καθορίζη τους αριθμούς και τύπους οχημάτων εις τα οποία θα επιτρέπεται η στάσις εις τους τοιούτους χώρους, να ρυθμίζη οιονδήποτε θέμα εν σχέσει με αυτά, και να προνοή διά την πληρωμήν δικαιωμάτων διά την τοιαύτην στάσιν. (ζ) να ανεγείρη, εκθέτη, τοποθετή ή βάφη σήματα διά την ρύθμισιν της τροχαίας και να εμποδίζη την ανέγερσιν, έκθεσιν, τοποθέτησιν ή βαφήν οιωνδήποτε άλλων σημάτων ή άλλων αντικειμένων πλησίον των τοιούτων σημάτων. Νοείται ότι τα τοιαύτα σήματα θα είναι ταυτόσημα ή όμοια προς τα σήματα τα προνοούμενα υπό του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου και των κανονισμών των εκδοθέντων δυνάμει του ρηθέντος Νόμου.» Το άρθρο 18 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων Νόμου ορίζει: «
- Οσάκις, τη συναινέσει (ρητή ή σιωπηρά) του ιδιοκτήτου αυτού, μηχανοκίνητον όχημα χρησιμοποιήται ή λειτουργή κατά τοιούτον τρόπον ώστε η χρήσις ή λειτουργία αυτού να συνιστά αδίκημα κατά τας προνοίας του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, ο ιδιοκτήτης του οχήματος λογίζεται ως συνεργήσας εις την διάπραξιν του τοιούτου αδικήματος, δύναται δε να διωχθή ως φυσικός αυτουργός και να τιμωρηθεί αναλόγως, εκτός εάν αποδείξη επί Δικαστηρίω, ότι το αδίκημα διεπράχθη εν αγνοία του και δεν οφείλετο εις οιανδήποτε πράξιν ή παράλειψιν αυτού.» Σε σχετική ερώτηση του Δικαστηρίου προς τον κ. Σοφοκλέους κατά πόσον υπάρχει νομοθετική πρόνοια που να καθορίζει επιτρεπόμενο χρόνο στάσης λεωφορείου σε στάση με ανάλογη σήμανση, ο κ. Σοφοκλέους με παράπεμψε στον περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμο του 1964, στου οποίου το άρθρο 15(δ) αναφέρεται: «
- Παν αδειούχον Λεωφορείον οφείλει - «(δ) να σταθμεύει, ένα είναι αστικός λεωφορείον, εις τας προκαθορισθείσας υπό της αρχής αδειών κατά την διαδρομήν τους στάσεις ουχί πέραν των τριών λεπτών της ώρας με αποκλειστικόν σκοπόν την επιβίβασιν και αποβίβασιν επιβατών, νοουμένου ότι κατά την διάρκειαν της τριλέπτου στάσεως του η μηχανή του οχήματος θα ευρίσκεται εν λειτουργία.» Αυτό αντιμετώπισε την ένσταση των κατηγορουμένων ότι το λεωφορείο τους, δεν είναι αστικό λεωφορείο. Στους ορισμούς του ΄Αρθρου 2 του εν λόγω Νόμου αναφέρει τα εξής: «αστικόν λεωφορείον» σημαίνει λεωφορείον αδειούχον προς λειτουργίαν εντός αστικής τροχαίας περιοχής». Επομένως, παρόλο που το λεωφορείο των κατηγορουμένων δεν είναι υπό την συνήθη έννοια αστικό λεωφορείο, εμπίπτει στον ορισμό του αστικού λεωφορείου του συγκεκριμένου νόμου. Όμως, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, ο νόμος αυτός καταργήθηκε δυνάμει του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου Ν. 9/82και ως αυτός τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, δεν περιλαμβάνει παρόμοια πρόνοια. Επομένως, τέτοια πρόνοια δεν υφίσταται και δεν μπορώ να τη λάβω υπόψη μου. Εν πάση περιπτώσει, τόσο ως θέμα κοινής λογικής όσο και ως θέμα γραμματικής ερμηνείας, η έννοια της λέξης «στάση» δεν μπορεί να εξισωθεί με εκείνη της «στάθμευσης». Σύμφωνα με το Λεξικό Νέας Ελληνικής του Γ. Παμπινιώτη, 2η έκδοση, «στάση» σημαίνει μεταξύ άλλων: «
- Το να σταθεί, να σταματήσει κανείς προσωρινά το δρομολόγιο του.
- το να σταθεί για λίγο όχημα κάπου, χωρίς να βγει ο οδηγός του, κυρίως για να επιβιβαστεί ή να αποβιβαστεί κάποιος.
- ο τόπος στον οποίο σταματά διερχόμενο λεωφορείο, τρόλεϊ ή μετρό για να επιβιβαστούν ή να αποβιβαστούν επιβάτες.» Σε αντιδιαστολή με την ερμηνεία της λέξης «στάθμευση» η οποία αναφέρει ως εξής: «Η διακοπή της κίνησης για ορισμένο χρονικό διάστημα και η προσωρινή παραμονή σε συγκεκριμένο σημείο. » Περαιτέρω, βάσει των σχετικών διατάξεων του περί Δήμων Νόμου και του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου προκύπτει ότι, είναι ο κάθε Δήμος εντός των δημοτικών του ορίων που έχει αρμοδιότητα και εξουσία, σε συνδυασμό με την αστυνομία, ρύθμισης της τροχαίας κίνησης και όχι το Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Πράγματι, απαντάται η λέξη «στάθμευση» στην άδεια Τεκμήριο
- Όμως, λαμβανομένων υπόψη των λοιπών περιεχομένων του Τεκμηρίου 2, καθώς και της αξιόπιστης μαρτυρίας της ΜΚ7, βρίσκω ότι η άδεια, κατά την ορθή ερμηνεία της, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως δίδουσα δικαίωμα στάθμευσης του λεωφορείου στη στάση. Θα ήταν εξάλλου παράλογο να δοθεί δικαίωμα στάθμευσης σε οποιοδήποτε μηχανοκίνητο όχημα εντός χώρου στάσης λεωφορείου και μάλιστα από Αρχή, το ΤΟΜ, που τέτοια αρμοδιότητα δεν έχει, βάσει Νόμου. Επομένως η άδεια, Τεκμήριο 2, δεν δύναται λογικά, γραμματικά ή νομικά να ερμηνευτεί ως την ερμηνεύουν οι κατηγορούμενοι. Καταλήγω σε συμπέρασμα ότι κατά την ορθή ερμηνεία του, το Τεκμήριο 2 δεν κάλυπτε τους κατηγορούμενους να σταθμεύουν το λεωφορείο για τους επίδικους χρόνους στη στάση. Στη βάση της δικής τους παραδοχής ότι πράγματι ήταν σταθμευμένοι εκεί κατά τους επίδικους χρόνους, αλλά και όλων των ενώπιον μου στοιχείων βρίσκω ότι τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αναφέρονται στο κατηγορητήριο έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, στο βαθμό δηλαδή που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις και βρίσκω τους κατηγορούμενους 1 και 2 ένοχους στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Δικαστήριο: ΄Εχετε κάτι να αναφέρετε για σκοπούς ποινής; κ. Σοφοκλέους: Τα γεγονότα ως το κατηγορητήριο. Παρακαλώ τα έξοδα να είναι υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Δικαστήριο: (προς κατηγορούμενους) ΄Εχετε να πείτε κάτι για σκοπούς επιβολής της ποινής; Κατηγορούμενος 1: Όχι. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι κακώς απορρίφθηκε το αίτημά μας να παρευρεθεί το Δικαστήριο στο χώρο του αδικήματος. Αναφέρετε στην απόφαση ότι σταθμεύαμε στη στάση αστικών λεωφορείων πράγμα το οποίο δεν έγινε. Σας έχουν παραπλανήσει ότι σταθμεύαμε στην πρώτη στάση και το δεύτερο μας παράπονο είναι ότι είχετε ορίσει ημερομηνίες Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή για ακρόαση της υπόθεσης. Μου επιτρέψατε να αγορεύσω και στην κατηγορούμενη 2 δεν επιτρέψατε να αγορεύσει. Αυτό το πράγμα το θεωρούμε δυσμενή διάκριση εναντίον μας. Μπορούσε να προσθέσει κάποια στοιχεία τα οποία είχε φέρει μαζί της για να προσάξει. Ουδέποτε σταθμεύσαμε σε στάση αστικού λεωφορείου που επιτρέπεται 3 λεπτά. Δικαστήριο: Ο λόγος που σας έδωσα τον λόγο δεν είναι για να σχολιάσετε την απόφαση. Κατηγορούμενος 1: Εγώ ήμουν προετοιμασμένος για την απόφασή σας και διάβασα για τη δυσμενή διάκριση. Εμείς έχουμε δυσμενή διάκριση. ΄Αλλα είπαμε και άλλα γράφτηκαν. ΄Εχω αμφιβολία με το σκεπτικό του Δικαστηρίου. Δικαστήριο: Αν έχετε αμφιβολία δεν είναι εδώ ο τόπος για να το συζητήσετε. Ο λόγος που σας έδωσα το λόγο είναι για να πείτε για την ποινή που θα σας επιβληθεί εφόσον βρεθήκατε ένοχοι, δεν είναι για να σχολιάσετε την απόφαση του Δικαστηρίου. Αν δεν συμφωνείτε υπάρχει άλλος τρόπος να την αμφισβητήσετε. Κατηγορούμενος 1: Οι πόροι ζωής μας, είναι η δουλειά μας εδώ στη Λάρνακα. Η άδεια που μας δόθηκε διευκρινίζει τι θα κάνουμε. Αν την ερμηνεύει το Δικαστήριο και η Κατηγορούσα Αρχή διαφωνούμε και είναι στην κρίση σας να το δείτε. Π O I N H (Ex-tempore) Λαμβάνω υπόψη μου, την απόφαση που μόλις τώρα ανέγνωσα, αλλά και το γεγονός ότι δεν μου αναφέρθηκε οτιδήποτε σε σχέση με το ποινικό μητρώο των κατηγορουμένων. Λαμβάνω, επίσης, υπόψη μου το μακρύ χρονικό διάστημα που παρήλθε τόσο από τη διάπραξη του αδικήματος όσο και από την ημερομηνία έναρξης της ακρόασης τον Νοέμβριο του
- Στο βαθμό που οι κατηγορούμενοι δεν ευθύνονται για αυτή την καθυστέρηση, αυτή η πάροδος χρόνου μόνο ευμενώς μπορεί να επενεργήσει ως προς την επιμέτρηση της ποινής τους. Βρίσκω ότι για τον κατηγορούμενο 1 και σε σχέση με τις κατηγορίες 1, 4, 7, 10, 13, 16, 19, 22 και 25 αρμόζει και επιβάλλω πρόστιμο €200 για έκαστη από αυτές. Σε σχέση με την κατηγορούμενη 2 και σε σχέση με τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 20, 23 και 26 επιβάλλεται πρόστιμο επίσης €200 για έκαστη κατηγορία. Όσον αφορά στις κατηγορίες 3, 6, 9, 12, 15, 18, 21, 24 και 27 δεν επιβάλλω καμία ποινή, εφόσον κρίνω ότι, έχει εφαρμογή η επιφύλαξη του άρθρου 40 του Κεφ. 155, δηλαδή ότι οι κατηγορίες αυτές απορρέουν από τα ίδια γεγονότα με τις υπόλοιπες κατηγορίες στις οποίες έχει ήδη επιβληθεί ποινή για τους κατηγορούμενους 1 και
- Αναφορικά με τα έξοδα, δεν υπάρχει λόγος γιατί να αποκλείνουν από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα και επομένως διατάσσω όπως είναι υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Εκ του περισσού αναφέρω ότι, το παράπονο του κατηγορούμενου 1 σε δυσμενή διάκριση εναντίον του γιατί δεν δόθηκε λόγος για σκοπούς αγόρευσης στην κατηγορούμενη 2, είναι ανεδαφικό αφού από την αρχή μέχρι το τέλος της υπόθεσης αυτής, ήταν ο κατηγορούμενος 1 υπεύθυνος για τον χειρισμό της. Η κατηγορουμένη 2 μίλησε μόνο κατά τη στιγμή της μαρτυρίας της. Περαιτέρω, ουδέποτε ζητήθηκε από το Δικαστήριο να αγορεύσει η κατηγορουμένη 2 κατά το στάδιο των αγορεύσεων και επιπρόσθετα της αγόρευσης του κατηγορουμένου 1 και επομένως ουδέποτε τέτοιο αίτημα αποφασίστηκε από το Δικαστήριο κατά τη διάρκεια της δίκης. (Υπ.) .......... Μαρία K. Λοΐζου, Ε.Δ. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο