ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. Γοργόνα Αντωνίου, Aρ. Υπόθεσης: 11846/14, 2/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:B160 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Μαρία Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Aρ. Υπόθεσης: 11846/14 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Κατηγορούσα Αρχή -v- Γοργόνα Αντωνίου Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 2 Νοεμβρίου 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Στ. Πίπη Για την Κατηγορούμενη: κ. Κ. Σέργης Κατηγορούμενη παρούσα ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Η Κατηγορούμενη κατηγορείται ότι στις 24/7/2014 στην οδό Τους Χανέ στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KUA703 χωρίς να καταβάλλει τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή. ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΘΕΣΕΙΣ Η Κατηγορούμενη δεν παραδέχθηκε την κατηγορία και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Ήταν η θέση της, ως προέκυψε μέσα από τις υποβολές του συνηγόρου της στους μάρτυρες κατηγορίας, αλλά και μέσα από την τελική εισήγηση του δικηγόρου της στο Δικαστήριο, εφόσον η ίδια επέλεξε να ασκήσει το δικαίωμα της σιωπής, ότι δεν ήταν η ίδια που ήταν αμελής. Ήταν, αντίθετα, ο παραπονούμενος και ΜΚ2, Αντώνης Μαλακτού, που ήταν αμελής και η δική του αμέλεια και μόνο επενέργησε ως προς την σύγκρουση. Ήταν η θέση της ότι η ίδια ήταν σταματημένη στο αλτ της οδού Τεχνικής Σχολής Αγίου Λαζάρου με την οδό Τους Χανέ, βεβαιώθηκε ότι ο δρόμος μπροστά της ήταν ελεύθερος και έστριψε εντός της οδού Τους Χανέ. Ενώ το όχημα της ήταν σε ευθεία πορεία εντός της εν λόγω οδού, ο παραπονούμενος και ΜΚ2 της κτύπησε από πίσω. Έτσι επισυνέβη το ατύχημα. Η θέση της Κατηγορούμενης θα εκτεθεί κατωτέρω με περισσότερη λεπτομέρεια. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Προς υποστήριξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής έδωσαν μαρτυρία δύο Μάρτυρες Κατηγορίας, ο Μάριος Καβαλιέρος (στο εξής «ο ΜΚ1») και ο Αντώνης Μαλακτός (στο εξής «ο ΜΚ2»). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι το ατύχημα επισυνέβη στις 24/7/2014 και περί ώρα 16.15 με ενεχόμενα οχήματα το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KUA703 που οδηγούσε η Κατηγορούμενη και το μοτοποδήλατο ΗΧΤ143 με οδηγό τον ΜΚ
- Ο ΜΚ1 την επίδικη ημέρα μετέβη στην σκηνή του επίδικου τυχήματος και διαπίστωσε ότι τα δύο οχήματα μετακινήθηκαν από τις τελικές τους θέσεις. Η Κατηγορούμενη ήταν παρούσα στην σκηνή ενώ ο παραπονούμενος όχι, αφού τραυματίστηκε από το ατύχημα και μεταφέρθηκε με το όχημα της Κατηγορούμενης στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάταγμα κερκίδας δεξιού χεριού, τοποθετήθηκε στο γύψο και απολύθηκε. Κατά την επίσκεψη του στην σκηνή του δυστυχήματος, ο ΜΚ1 ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο το οποίο είναι το Τεκμήριο
- Τα όσα εκεί φαίνονται μεταφέρθηκαν στο τελικό σχεδιαγράφημα της σκηνής, Τεκμήριο 3, το οποίο ως ανάφερε είναι πιο καθαρογραμμένο προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου. Σημείωσε το Χ1 ως το σημείο πτώσης του μοτοποδηλάτου επί της ασφάλτου, επειδή υπήρχαν εκδορές. Σημείωσε επίσης και το σημείο Χ, το οποίο είναι το σημείο σύγκρουσης ως υποδείχθηκε από την Κατηγορούμενη. Σημείωσε ως Χ2, το σημείο σύγκρουσης, ως το δικό του συμπέρασμα, λόγω του ότι εκεί υπήρχαν λάδια του μοτοποδηλάτου στην άσφαλτο. Σύμφωνα με το ΜΚ1, το πρόχειρο σχεδιαγράφημα υποδείχθηκε τόσο στην Κατηγορούμενη όσο και στον ΜΚ1 και εφόσον και οι δύο συμφώνησαν με αυτό, το υπέγραψαν. Διαπίστωσε ότι κατά την ώρα του τροχαίου δυστυχήματος ο καιρός ήταν αίθριος, ο δρόμος άσφαλτος καλής επιφάνειας, ευθύς και επίπεδος, σύμφωνα με την πορεία της Κατηγορουμένης και ευθύς και κατηφορικός για τον ΜΚ
- Το ατύχημα έγινε κατά την διάρκεια της μέρας και ο δρόμος ήταν στεγνός, η ορατότητα και των δύο οδηγών ήταν πέραν των 200 μέτρων προς την κατεύθυνση του άλλου. Ως προς τις ζημιές διαπίστωσε ότι στο αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης βούλωσε η πίσω αριστερή πόρτα και κάτω από αυτή, ενώ στο μοτοποδηλάτο του ΜΚ2 έσπασε το μπροστινό πλαστικό, το χερούλι του αριστερού στόπερ και υπήρχαν εκδορές στην αριστερή πλευρά. Κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη και όταν της επέστησε την προσοχή της στο νόμο αυτή παραδέχθηκε. Κατά την κυρίως εξέταση του, ο ΜΚ1 ανάφερε προφορικά ότι από το αλτ της οδού Τεχνικής Σχολής με την οδό Τους Χανέ και νότια, προς την οδό Φιλοπάππου δηλαδή, αντίθετα με την πορεία που πήρε η Κατηγορούμενη όταν εισήλθε εντός της οδού Τους Χανέ, δεν υπήρχε εμπόδιο ως προς την ορατότητα. Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι πήγε στη σκηνή 2 ώρες και 15 λεπτά αργότερα. Παραδέχθηκε επίσης ότι κανένα από τα ενεχόμενα οχήματα δεν ήταν στην σκηνή. Επέμεινε ότι η ορατότητα τόσο του ΜΚ1 όσο και της Κατηγορούμενης, προς το μέρος του άλλου, ήταν 200 μέτρα. Ερωτηθείς κατά πόσο έκανε οποιαδήποτε εξέταση, ως προς το εάν τα λάδια που βρήκε στο οδόστρωμα ήταν λάδια από το μοτοποδήλατο του ΜΚ1, απάντησε όχι. Είπε ότι μέχρι να φθάσει ο ίδιος εκεί, δεν διακόπηκε η τροχαία κίνηση και ότι δεν θα απέκλειε, παρόλο που τα λάδια στο οδόστρωμα ήταν φρέσκα και εκεί όπου ο ίδιος τοποθέτησε το Χ2 ως το σημείο σύγκρουσης, αυτά να ήταν από άλλο όχημα. Το Χ1 συνέχισε, τοποθετήθηκε εκεί λόγω των λαδιών που βρήκε στο οδόστρωμα και όχι στη βάση των όσων του ανέφερε ο ΜΚ2, ο οποίος είπε μόνο ότι το μοτοποδήλατό του έπεσε στην άσφαλτο. Ο ΜΚ2 ανέφερε στην κατάθεσή του ότι κινήτο στην οδό Τους Χανέ, με βόρεια κατεύθυνση, με ταχύτητα που δεν ξεπερνούσε τα 40 χιλιόμετρα την ώρα. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, που αργότερα κατά την αντεξέταση του ξεκαθάρισε ως 60 περίπου μέτρα πριν το επίδικο αλτ, είδε το όχημα της Κατηγορούμενης σταματημένο εκεί. Συνέχισε την πορεία του και όταν πλησίασε στην συμβολή, αυτό μπήκε ξαφνικά στην οδό Τους Χανέ με δεξιά πορεία και παρόλο που πάτησε τα φρένα του, το αυτοκίνητο ήταν τόσο κοντά του που δεν κατάφερε να αποφύγει την σύγκρουση. Κτύπησε σ' αυτό και ο ίδιος έπεσε από το μοτοποδήλατο του αριστερά προς το χωμάτινο παγκέτο. Το μοτοποδήλατο παρέμεινε πεσμένο στο δρόμο. Αργότερα, ο συνάδελφος του που ακολουθούσε, επίσης τροχονόμος στο Δήμο Λάρνακας, μετακίνησε το μοτοποδήλατο από το δρόμο. Ακολούθως, η Κατηγορούμενη τον μετέφερε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα στο αριστερό χέρι. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι το αυτοκίνητο της Κατηγορουμένης βγήκε από την πάροδο, ενώ ο ίδιος ήταν 2-3 μέτρα μακριά από αυτήν. Δεν πρόλαβε να δει ούτε τον τρόπο που βγήκε το όχημα της Κατηγορούμενης, ούτε αν η οδηγός κοίταζε στην πορεία της, έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Όταν ερωτήθηκε αν το μοτοποδήλατο του έχασε λάδια, ο ίδιος είπε δεν πρόσεξε κάτι τέτοιο, αλλά θυμάται ότι αυτό έπεσε στην άσφαλτο. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τόσο ο ίδιος όσο και το μοτοποδήλατο τρίφτηκαν στο οδόστρωμα. Ανέφερε επίσης ότι κατά την σύγκρουση το μοτοποδήλατο του ήταν στο αριστερό πλευρό του αυτοκινήτου της Κατηγορούμενης. Σημείωσε ότι οι ζημιές του αυτοκινήτου της ήταν στην αριστερή πίσω πόρτα. Το αυτοκίνητο της δεν σταμάτησε αμέσως μετά την σύγκρουση, συνέχισε τη δεξιά πορεία του, ίσιωσε στο δρόμο και μετά σταμάτησε. Ανέφερε ότι το αλτ είναι ακριβώς απέναντι από το σημείο όπου επισυνέβη η σύγκρουση. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι, είδε το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης από 50-60 μέτρα μακριά και μπορεί και περισσότερο, ως είπε. Το είδε εκεί σταματημένο, χωρίς να κάνει οποιαδήποτε κίνηση. Όταν για πρώτη φορά είδε το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης να αρχίζει να βγαίνει από το αλτ ήταν τόσο κοντά του που δεν πρόλαβε να αποφύγει την σύγκρουση. Του υποβλήθηκε ότι η απόσταση από την οποία είδε την Κατηγορουμένη να βγαίνει από το αλτ, ήταν περισσότερη των 70 μέτρων και απάντησε ότι αν ήταν έτσι δεν θα γίνονταν το ατύχημα, διότι θα μπορούσε να την απέφευγε. Όταν του υποβλήθηκε ότι ήταν ο ίδιος αμελής και γι΄ αυτό επισυνέβη το ατύχημα, το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Όταν διά υποβολής, του αναφέρθηκε ότι το αυτοκίνητο της κατηγορούμενης βρίσκετο σε ευθεία πορεία πριν την σύγκρουση, ο ΜΚ2 διερωτήθηκε πως γίνεται να είναι αυτές οι ζημιές του οχήματος αν ήταν έτσι. Ο ίδιος ήταν σε ευθεία πορεία στην οδό Τους Χανέ όταν η Κατηγορούμενη μπήκε, από το αλτ, με δεξιά πορεία στην εν λόγω οδό. Είπε ότι η ορατότητα του ιδίου προς το αλτ μπορεί και να ήταν πέραν των 200 μέτρων, αλλά επέμενε ότι ο ίδιος είδε την Κατηγορούμενη από 50-60 μέτρα μακριά σταματημένη στο αλτ. Επέμεινε ότι αν την έβλεπε να εισέρχεται στην οδό Τους Χανέ από απόσταση 70 μέτρων όπως ήταν η θέση της υπεράσπισης, θα μπορούσε να την αποφύγει και δεν θα κτυπούσαν. Ο ΜΚ1 κατάθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 4 την κατάθεση της ίδιας της Κατηγορούμενης ως την έλαβε στις 26/7/2014 και περί ώρα 19.10 μέχρι 19.
- Σ΄ αυτήν αναφέρεται ότι, η Κατηγορούμενη ενώ βρισκόταν στο αλτ, βεβαιώθηκε ότι ο δρόμος μπροστά της ήταν ελεύθερος από τροχαία κίνηση. Αφού ξεκίνησε να μπει στην οδό Τους Χανέ με δεξιά πορεία και σχεδόν το αυτοκίνητο της να ευθυγραμμιστεί με το δρόμο αυτό, άκουσε στόπερ. Ακολούθως ένα θόρυβο. Τότε αντιλήφθηκε ότι κάτι έγινε και ακινητοποίησε το όχημα της. Κατέβηκε και είδε πεσμένο στο έδαφος πίσω από το αυτοκίνητο της έναν άντρα τραυματισμένο και ένα μοτοποδήλατο. Τον μετέφερε στο νοσοκομείο και έδωσε όλα τα στοιχεία της σε ένα τροχονόμο, τα οποία χρησιμοποίησε αργότερα ο ΜΚ1 για να επικοινωνήσει μαζί της. Πήγε στην σκηνή του ατυχήματος με τον ΜΚ1 και εκεί «εγώ του υπέδειξα την πορεία μου και το σημείο όπου έγινε η σύγκρουση των δύο οχημάτων». Ο αστυνομικός έκανε ένα πρόχειρο σχέδιο, της το υπέδειξε και αφού συμφώνησε με αυτό το υπέγραψε. Παραδέχθηκε και στην κατηγορία που την ίδια μέρα της απαγγέλθηκε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του καθενός μάρτυρα ξεχωριστά. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). O ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής και οι απαντήσεις του ήταν άμεσες. Δεν είχε άλλωστε και λόγο να ήταν ανειλικρινής ή να υπεκφεύγει. Είπε με φυσικότητα ότι πήγε στη σκηνή 2 ώρες και 15 λεπτά μετά το ατύχημα. Παραδέχτηκε επίσης, αμέσως ότι οι εκδορές και τα λάδια που βρήκε στη σκηνή πιθανόν να προκλήθηκαν και από άλλο, από του παραπονούμενου, όχημα, διότι αφ΄ενός δεν έκανε εξετάσεις για να διαπιστώσει εάν τα λάδια στο οδόστρωμα προέρχονταν από τη μοτοσυκλέτα του και αφ΄ετέρου διότι στο χρόνο που μεσολάβησε ο δρόμος ήταν ανοικτός για την τροχαία κίνηση. Είναι γεγονός είπε, ως η εισήγηση της Υπεράσπισης, ότι ο ίδιος δεν κατέληξε σε συμπέρασμα ως προς το σημείο σύγκρουσης. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να το πράξει, βάσει των αντικρουόμενων θέσεων των ενεχομένων οδηγών επ΄αυτού και της άφιξης του στη σκηνή, τόσο μετά το ατύχημα και ενώ τα οχήματα είχαν μετακινηθεί. Πάντως, σημείωσε τη θέση της Κατηγορούμενης ως Χ και τα ευρήματά του στη σκηνή, δηλ. τα λάδια στο οδόστρωμα και την εκδορά στο οδόστρωμα, ως το σημείο πτώσης της μοτοσυκλέτας του μοτοποδηλάτου επί της ασφάλτου, ως σημεία Χ2 και Χ1 αντίστοιχα. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό να δεχτώ τη μαρτυρία του ως αξιόπιστη και να βασιστώ στα λεγόμενα για να εξάξω συμπεράσματα. Ο ΜΚ2 μου έκανε επίσης καλή εντύπωση. Απαντούσε ως κάποιος που ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια για τα τεκταινόμενα την επίδικη ημερομηνία. Ήταν σταθερός στις θέσεις του και η θέση του συνήδε απόλυτα με τη γραπτή του κατάθεση στην αστυνομία. Ανέφερε τα όσα βίωσε, αυθόρμητα, χωρίς ψήγμα εκδικητικότητας ή κακής πρόθεσης προς την Κατηγορούμενη, αλλά για να βοηθήσει, βρίσκω, το Δικαστήριο στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Η εκδοχή του περί του ότι το σημείο σύγκρουσης ήταν ακριβώς απέναντι από το άλτ καταρρίπτει τη θέση της Κατηγορούμενης ως προς το σημείο σύγκρουσης διότι παρέμεινε αναντίλεκτη. Δηλαδή, δεν αντεξετάστηκε επί της θέσης του αυτής. Ο γενικός κανόνας είναι ότι η παράλειψη αντεξέτασης ενός μάρτυρα πάνω σε ένα ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του μπορεί να εκληφθεί ως αποδοχή της μαρτυρίας του. (΄Ιδε Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγραφος 1593, σ. 687. Ίδε επίσης Ζαχαρίου ν. Ζαχαρίου Έφεση Οικογενειακού Δικαστηρίου 12 της 27/3/1993 και Σκάρος ν. Χριστοδούλου κ.ά
(1998)1Α Α.Α.Δ 291). Η παράλειψη αντεξέτασης δεν εξυπακούει ότι η μαρτυρία που δίνεται μπορεί να γίνει αποδεκτή στη μορφή που παρουσιάζεται και να οδηγήσει στην εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων χωρίς την αξιολόγηση της μαρτυρίας της άλλης πλευράς. Αντίθετα, το Δικαστήριο πρέπει να προβαίνει στην αξιολόγηση των δύο εκδοχών για να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Περαιτέρω, στην υπόθεση Adidas Sportshuhfabriken Ad Dassler KG v. The Jonitexo Limited
(1987)1 Α.Α.Δ. 383, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αγνοήσει, ιδιαίτερα στην απουσία οποιασδήποτε σαφούς εξήγησης, μαρτυρία που ενώ ο ένας των διαδίκων θεωρεί σημαντική για την υπόθεση του, εν τούτοις παραλείπει εσκεμμένα ή αμελώς, από του να τη θέσει στον αντίδικο του προς σχολιασμό. Η μη αντεξέτασή του ΜΚ2 επί του καίριου αυτού θέματος, σε συνδυασμό με την υποβολή ότι είναι ο ίδιος που ήταν αμελής, χωρίς συγκεκριμενοποίηση της αμελούς του συμπεριφοράς, αφήνει την θέση της Κατηγορούμενης ως προς το σημείο σύγκρουσης, έκθετη σε απόρριψη. Η υποβολή επίσης ότι είδε την Κατηγορούμενη από 70 μέτρα πριν το άλτ, να εξέρχεται αυτού, δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, γραπτή ή προφορική. Αντιθέτως, αντιβαίνει της αξιόπιστης μαρτυρίας των ΜΚ1 και ΜΚ2 ότι οι ζημιές στο αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης ήταν στην πίσω αριστερή πόρτα και κάτω από αυτή και οι ζημιές της μοτοσυκλέτας στο μπροστινό και αριστερό μέρος αυτής. Εάν, η σύγκρουση επέρχετο, ως η θέση της Υπεράσπισης, ενώ δηλαδή η Κατηγορούμενη είχε ήδη πάρει ευθεία πορεία εντός της οδού Τους Χανέ, οι ζημιές των ενεχομένων οχημάτων, κατά την κοινή λογική και εμπειρία, δεν θα ήταν αυτές. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως εντός της παρούσας η Κατηγορούμενη άσκησε το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, Το δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, στη σελ. 829: «Στην Κύπρο το δικαίωμα σιωπής (και μη αυτοενοχοποίησης), θεωρείται ότι αναφύεται από το τεκμήριο της αθωότητας και περιέχεται στον πυρήνα της δίκαιης δίκης (Δημοκρατία ν. Αβρααμίδου κ.ά.
(2004)2 ΑΑΔ 51, Ανδρέα «Ψύλλας» ν. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 353, Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων
(1994)3 ΑΑΔ 1). Το δικαίωμα [...] διασφαλίζεται εμμέσως και από τις πρόνοιες του Άρθρου 19 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας (Κίρκος ν. Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, Προσφυγή Αρ. 194/05, ημ. 20.9.06) το οποίο προνοεί ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα ελευθερίας λόγου και έκφρασης.» Πρέπει, επομένως, να θεωρείται δεδομένο ότι το δικαίωμα της σιωπής είναι αναφαίρετο και η επιλογή της Κατηγορούμενης να μην πει τίποτε, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση και ως θέμα αρχής, και προς τούτο αυτοπροειδοποιούμαι, να επενεργήσει δυσμενώς ως προς τις θέσεις της. Έχοντας αυτά υπόψη, σημειώνω τα εξής:
- Η κατηγορούμενη παραδέχτηκε στην αστυνομία όταν της απαγγέθηκε κατηγορία για αμέλεια, ενώ δεν παραδέχθηκε στο Δικαστήριο.
- Η θέση της κατηγορούμενης εντός της κατάθεσής της στην Αστυνομία, ήταν ότι «νομίζει» ότι το σημείο σύγκρουσης ήταν στο Χ
- 3.Η θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι ο παραπονούμενος ήταν αμελής, χωρίς όμως περαιτέρω εξειδίκευση της, ισχυριζόμενης, αμέλειας αυτής, πέραν της θέσης ότι αυτός είδε την Κατηγορούμενη να βγαίνει από το αλτ από 70 μέτρα μακριά. Ως προανέφερα η θέση αυτή δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε γραπτή ή προφορική μαρτυρία και ούτε δόθηκε επεξήγηση ως προς το πώς αυτή η θέση προκύπτει. Στη βάση των προανέφερα, απορρίπτω τις θέσεις της Κατηγορούμενης ως εκτέθηκαν δια του συνηγόρου της στο Δικαστήριο και οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι μπορώ να βασιστώ στην αξιόπιστη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2, για να εξάξω ασφαλή συμπεράσματα. Έχω, βέβαια, υπόψη μου ότι σύμφωνα με τη νομολογία είναι ανεπίτρεπτο για το Δικαστήριο να μετατραπεί σε εμπειρογνώμονα ή να προβαίνει σε υποθετικά ευρήματα για το πώς έγινε μια σύγκρουση. (βλ. Γ. Ε. ν. Πότση
(2000)2 ΑΑΔ 252 και Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 ΑΑΔ 1013, Αντώνης Παπαϊωάννου ν. Νίκου Νικολάου, Πολιτική ΄Εφεση 11744, ημερ. 15.6.2005). Αυτό ήταν, ένα εκ των επιχειρημάτων της Υπεράσπισης, ως προς το γιατί η Κατηγορούμενη θα έπρεπε να αθωωθεί. Κρίνω, όμως, ότι η αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ1, ως προς τις ζημιές των οχημάτων και του ΜΚ2 στην ολότητά της, δίδει στέρεο έδαφος στο Δικαστήριο να προβεί σε εύρημα ότι η σύγκρουση των 2 οχημάτων έγινε ακριβώς απέναντι από το αλτ της οδού Τεχνικής Σχολής προς την οδό Φιλοπάππου. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Κατά την 24/7/2014 και περί ώρα 1615, ενώ ο παραπονούμενος κινείτο με το μοτοποδήλατο του με αριθμούς εγγραφής ΗΧΤ143, στην οδό Τους Χανέ προς Λάρνακα, με ταχύτητα περί τα 40 χλμ/ώρα και ενώ βρισκόταν απέναντι από την συμβολή της οδού αυτής με την οδό Τεχνικής Σχολής Αγίου Λαζάρου, η Κατηγορούμενη που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σταματημένη στο άλτ, εισήλθε ξαφνικά εντός της οδού Τους Χανέ, ανέκοψε την ελεύθερη πορεία του Κατηγορούμενου και ενώ ο τελευταίος προσπάθησε να την αποφύγει εφαρμόζοντας τα φρένα του μοτοποδηλάτου του, δεν τα κατάφερε και συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης στην πίσω αριστερή πόρτα αυτού. Συνεπεία του ατυχήματος, ο παραπονούμενος υπέστη κάταγμα κερκίδας αριστερού χεριού. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει ότι όποιος οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη μέριμνα για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την οδό, είναι ένοχος αδικήματος. Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ 68 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική και το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη
(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης
(1963)2 C.L.R. 78). Η απόφραξη πορείας συνιστά αμέλεια, εάν και εφόσον συνδέεται ευθέως με το δυστύχημα και αποτελεί μέρος των γενεσιουργών αιτιών που το προκάλεσαν, όπως επεξηγείται στην απόφαση Κυριάκου ν. Κανάρη
(1997)1 ΑΑΔ 1436, 1439 αλλά και στην Derek Nell v. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 51. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων, βρίσκω η αμέλεια της Κατηγορούμενης να ήταν ότι ενώ βρισκόταν στο αλτ της οδού Τεχνικής Σχολής Αγίου Λαζάρου με την οδό Τους Χανέ και είχε περί τα 200 μέτρα ορατότητα προς τα αριστερά της και νότια, εξήλθε του αλτ χωρίς να δει τον παραπονούμενο ο οποίος ερχόταν από αριστερά της και του ανέκοψε το δρόμο, ενώ αυτός ήταν απλά ορατός. Η Κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. ................. (Υπ.) Μαρία Κ. Λοΐζου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο