Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Aνδρέας Μαλιετζής, Αρ. Υπόθεσης: 10156/12, 30/1/2015

(1)και 5(α) του Περί Προλήψεως Πυρκαγιών Νόμου Ν.220/88όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 24/03/2012 σε αγροτική περιοχή με την ονομασία «Αμμάτι» στο χωριό Γιόλου της Επαρχίας Πάφου που είναι έξω από την κατοικημένη περιοχή του πιο πάνω χωριού, άναψε φωτιά χωρίς να έχει πρώτα εξασφαλίσει γραπτή άδεια από την Αρχή Τοπικής διοίκησης του χωριού Γιόλου. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την πιο πάνω κατηγορία και η κατηγορούσα αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε δύο μάρτυρες, την κα Αντρούλα Οικονομίδου (Μ.Κ.1) και τον Α/Αστ. 1985 Μάριο Παπαγεωργίου (Μ.Κ.2). Το Δικαστήριο με σχετική ενδιάμεση απόφαση του έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου γι αυτό κλήθηκε σε απολογία. Μετά από αυτό, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Συνοπτικά η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου έχει ως ακολούθως: Η Μ.Κ.1 υιοθετώντας το περιεχόμενο της γραπτής της κατάθεσης που έδωσε στην Αστυνομία στις 30/03/2012 (τεκμήριο 1), ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, ανάφερε ότι διατηρεί χωράφι με ελιές έκτασης γύρω στις 2 σκάλες στην περιοχή «Αμμάτι» έδαφος Γιόλου. Στις 24/03/2012 κατά η ώρα 1000 ειδοποιήθηκε από άλλα πρόσωπα, ότι στην εν λόγω περιοχή όπου υπάρχει χωράφι με πορτοκαλιές, αυτοί που το καλλιεργούσαν είχαν βάλει φωτιά για να καθαρίσουν τα άχρηστα κλαδιά και τους βάτους από το χωράφι τους. Κατά η ώρα 1200 της ίδιας μέρας μετέβηκε στο μέρος όπου είδε τον Ανδρέα Μαλιετζή μαζί με ακόμη 2 - 3 πρόσωπα να καίγουν τα άχρηστα κλαδιά που έκοβαν από τα δένδρα τους και τους βάτους από το χωράφι τους. Δεν τους είπε τίποτε αναφέρει αλλά στη συνέχεια η φωτιά είχε βγει εκτός ελέγχου με αποτέλεσμα να περάσει απέναντι στο δικό της χωράφι και να κατακαύσει 12 ελιές, συνολικής αξίας €2,400 και 50 μέτρα λάστιχο, 25 ιντζών αξίας €100. Πιο κάτω αναφέρει ότι θα προβεί σε αστική αγωγή για αποζημιώσεις και ότι είναι σίγουρη ότι ο Ανδρέας Μαλιετζής έβαλε φωτιά στο χωράφι του και έκαιε τα κλαδιά με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημιά στο δικό της χωράφι εξαιτίας του ότι τον είδε με τα μάτια της σε απόσταση περίπου 20 μέτρων να «κρούζει» τα άχρηστα κλαδιά του μέσα στη φωτιά που είχαν ανάψει προηγουμένως. Σε περαιτέρω εξέταση της, είπε ότι στο μέρος ήταν άλλα δύο άτομα, τα αδέλφια του κατηγορουμένου και πιο κάτω ότι δεν ξεχώριζε τα άλλα δύο άτομα. Είδε τον κατηγορούμενο στη σκηνή που έβαζε φωτιές και μετά τους ξέφυγε και πήγε απέναντι στο χωράφι της. Επίσης, είπε ότι δεν έδωσε κατάθεση αμέσως αλλά μετά από 2 - 3 μέρες διότι δεν είχε αποφασίσει αμέσως αφού έχουν μικρή συγγένεια με τον κατηγορούμενο. Ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι είχε λάβει μήνυμα από το ΚΕΜ Πάφου ότι στην εν λόγω περιοχή είχε φωτιά, χωρίς να γνωρίζει ποιος έκανε την καταγγελία και μετέβηκε στο μέρος. Όταν πήγε εκεί διαπίστωσε ότι υπήρχε φωτιά μέσα στον ποταμό και είχε εξελιχθεί εκεί που είναι οι καλαμιώνες. Πιο πάνω ήταν το χωράφι της παραπονούμενης. Στο μέρος εντόπισε και τον κατηγορούμενο ο οποίος ασχολείτο με το κλάδεμα των πορτοκαλιών στο χωράφι του και τον ρώτησε να του πει πώς εξελίχθηκε η φωτιά. Του ανέφερε ότι ενώ ασχολείτο με την πιο πάνω εργασία αντιλήφθηκε την πυρκαγιά μέσα στο ποταμό. Ο ίδιος είπε ότι εντόπισε τη φωτιά μέσα στο ποταμό, έκαιγε καλάμια και προχωρούσε προς τα πάνω που ήταν το χωράφι της παραπονουμένης, η οποία έφθασε και αυτή στο μέρος και διαμαρτυρόταν για τη ζημία στην περιουσία της. Επίσης, ανέφερε ότι η κατηγορούμενη δεν έδωσε από την ίδια μέρα κατάθεση και προσήλθε μετά στο Σταθμό και προέβηκε σε σχετική καταγγελία. Περαιτέρω, κατάθεσε στο Δικαστήριο ανοικτή κατάθεση που έλαβε από τον κατηγορούμενο στις 24/03/2012 και εξώδικο το οποίο εξέδωσε στον κατηγορούμενο για το ποσό των €85 το οποίο ουδέποτε πληρώθηκε (βλ. τεκμήριο 4). Προέβηκε, είπε, σε αυτή την ενέργεια με βάση την καταγγελία της παραπονουμένης. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση αναφέροντας τα ακόλουθα: «Όπως είχα πει και στη κατάθεση μου, ασχολούμουν με το κλάδεμα μαζί με άλλα πέντε άτομα. Όταν τελειώσαμε την εργασία μας και κινηθήκαμε προς το αυτοκίνητο μας αντιληφθήκαμε την πυρκαγιά στο γεφύρι του κύριου δρόμου. Ο αδελφός μου Στέφανος Μαλιετζής ειδοποίησε την πυροσβεστική. Εγώ συγκεκριμένα ούτε καν πλησίασα την φωτιά μέχρι που ήρθε η πυροσβεστική και την κατέσβησε. Έμεινα εκτός του τεμαχίου μου μαζί με τα υπόλοιπα 4, 5 άτομα που ήταν μαζί μας μέχρι που έσβησε τη φωτιά η πυροσβεστική. Όσον αφορά την κα Οικονομίδου την είδα που ήρθε στη σκηνή τη στιγμή που η φωτιά ήταν να σβήσει από την πυροσβεστική. Δεν ήταν από την αρχή όπως δήλωσε.» Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας της Μ.Κ.1 με πολλή προσοχή και έχοντας υπόψη μου το περιεχόμενο της αλλά και την εντύπωση που απεκόμισα από αυτήν από το εδώλιο του μάρτυρα κατά την ώρα που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ σε αυτήν και να προβώ σε ασφαλή ευρήματα γεγονότων για τους λόγους που θα αναφερθούν κατωτέρω. Κατ' αρχή με βάση τις αναφορές της δεν μπορεί να προκύψει με ασφάλεια το πότε η ίδια πήγε στην περιοχή, όταν είχε ήδη εξαπλωθεί η φωτιά και κατέκαιε την περιουσία της ή μετέπειτα όταν ήδη ήταν στο μέρος η πυροσβεστική και η Αστυνομία. Αναφέρει στην κατάθεση της ότι ειδοποιήθηκε από άλλα πρόσωπα, χωρίς να τα κατονομάζει περί η ώρα 1000 της 24ης Μαρτίου 2012 ότι σε χωράφι με πορτοκαλιές είχαν βάλει φωτιά για να καθαρίσουν τα άχρηστα κλαδιά και τους βάτους. Το 1ον ερώτημα είναι γιατί ειδοποιήθηκε περί τούτου και από ποια πρόσωπα και πώς την αφορούσε αυτό την ίδια; Πιο κάτω λέει ότι πήγε στο μέρος η ώρα 1200, δηλαδή μετά από πάροδο 2 ωρών. Επίσης, αναφέρει ότι είδε τη φωτιά στο χωράφι και τον κατηγορούμενο να καίει κλαδιά και μέχρι τότε δεν τους είπε τίποτε διότι δεν είχε εξαπλωθεί εκτός του χωραφιού του η φωτιά. Αργότερα είπε, η φωτιά εξαπλώθηκε και πήγε στην περιουσία της. Προκύπτει δηλαδή, ότι όταν η φωτιά κατά τα λεγόμενα της ήταν εκτός ελέγχου η ίδια ήταν παρούσα και ειδοποίησε λέει την πυροσβεστική και νομίζει και την Αστυνομία. Παρόλα αυτά λέει ότι είχαν ήδη προλάβει άλλοι και τους ειδοποίησαν που είδαν την φωτιά και πήγε και αυτή επί τόπου. Πότε ειδοποίησαν οι άλλοι που λέει την πυροσβεστική και την Αστυνομία; Όταν η φωτιά ήταν όπως λέει στο χωράφι του κατηγορούμενου και αν ναι για ποιο λόγο αφού δεν προκύπτει να είχε πυρκαγιά τότε και να κατέκαιε οτιδήποτε. Αν όχι και αυτό έγινε όταν εξαπλώθηκε τότε πώς γίνεται να είχαν άλλοι ειδοποιήσει τους πιο πάνω και μετά αυτή να πήγε επί τόπου αφού όπως αρχικά είπε ήταν εκεί όταν η φωτιά βγήκε εκτός ελέγχου. Επίσης, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μ.Κ.2, η αξιολόγηση της μαρτυρίας του ακολουθεί, είπε ότι όταν ήταν ήδη στη σκηνή, στο μέρος κατέφθασε και η παραπονούμενη και διαμαρτυρόταν για την ζημιά στην περιουσία της. Από τα πιο πάνω, δεν προκύπτει η μάρτυρας αυτή να ήταν στο μέρος όταν η πυρκαγιά εξαπλώθηκε στο τεμάχιο της ή τουλάχιστον δεν είναι ασφαλές για το Δικαστήριο να προβεί σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Αντεξεταζόμενη επίσης, είπε ότι όταν πήγε στο μέρος καίγονταν καλάμια και είχε καπνό. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, οι αναφορές της στο κατά πόσο είδε τον κατηγορούμενο και άλλα άτομα να καίουν κλαδιά στο χωράφι τους δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές καθότι αυτές είναι ασαφείς και αντιφατικές. Ενώ είπε ότι είδε στο χωράφι 2 - 3 άτομα από απόσταση 20 - 30 μέτρα αντεξεταζόμενη είπε ότι είχε δένδρα μπροστά της και δεν μπορούσε να δει. Είπε συγκεκριμένα ότι έκοβαν δένδρα με μηχανήματα, οι κορμοί ήταν μεγάλοι και δεν φαίνονταν τα άτομα που γύριζαν μέσα στο χωράφι αλλά ήταν 2 -

1. Πώς μπορεί να το λέει αυτό αφού όπως η ίδια αναφέρει δεν είχε ορατότητα και πιο κάτω να απορρίπτει ότι ήταν 6 τα άτομα στο χωράφι και να λέει ότι ήταν 3 -
2. Επιπρόσθετα, διαφάνηκε ότι ο σκοπός της ήταν να κινήσει αγωγή του κατηγορουμένου για τις ζημιές που υπέστη και όταν δεν την αποζημίωνε τότε προέβηκε σε καταγγελία. Σκεφτόταν λέει να τον καταγγείλει από την αρχή διότι ήταν συγγενής της αλλά μετά από πάροδο 6 ημερών το έπραξε. Τι άλλαξε τότε και το έπραξε εκτός του ότι ο μοναδικός σκοπός της ήταν να ανακτήσει αποζημιώσεις κάτι το οποίο αρνήθηκε; Αυτό διαφάνηκε και από την επιστολή που ο δικηγόρος της έστειλε στον κατηγορούμενο και ζητούσε το ποσό των €2,500 (τεκμήριο 2) την οποία αρχικά αρνείτο ότι αποστάληκε και ότι είδε δικηγόρο είπε αλλά δεν του έδωσε οδηγίες να προχωρήσει. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι δεν μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία της Μ.Κ.2 και δεν την αποδέχομαι. Δεν μπορεί να προκύψει εύρημα με ασφάλεια ότι ο κατηγορούμενος άναψε φωτιά στο χωράφι του ή οπουδήποτε αλλού, ούτε ότι τον είδε η Μ.Κ.2 να κάνει κάτι τέτοιο. Ο Μ.Κ.2 ήταν ο Αστυνομικός ο οποίος επισκέφθηκε τη σκηνή όπου υπήρχε φωτιά κατόπιν μηνύματος που έλαβε από το ΚΕΜ Πάφου. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήταν αντικειμενικός και ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως ο ίδιος τα αντιλήφθηκε και τους λόγους που εξέδωσε στον κατηγορούμενο το εξώδικο πρόστιμο. Από τη μαρτυρία του προκύπτει ότι ο ίδιος είδε τη φωτιά στο ποταμό να καίει τον καλαμιώνα και να κατευθύνεται προς τα πάνω όπως είπε που ήταν το χωράφι της Μ.Κ.
3. Δεν γνώριζε να πει από πού η φωτιά ξεκίνησε και παρέπεμψε στο πόρισμα της πυροσβεστικής το οποίο πιθανόν να έγινε όπως ανέφερε. Επίσης, ο ίδιος δεν θυμάται να διαπίστωσε οποιαδήποτε ζημιά στον πορτοκαλεώνα του κατηγορούμενου, τον οποίο εντόπισε στο μέρος να ασχολείται με το κλάδεμα. Θεωρώ ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και να εξάξω ασφαλή ευρήματα με βάση το τι ο ίδιος διαπίστωσε. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση, το περιεχόμενο της οποίας αναφέρθηκε ανωτέρω. Η ανώμοτη δήλωση στην οποία προέβηκε ο κατηγορούμενος λαμβάνεται υπ' όψιν ως αναφέρεται και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Στέλιος Σοφοκλέους ν. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 369). Εάν και δεν αξιολογείται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει οποιαδήποτε αποδεικτική αξία. Λαμβάνεται υπ' όψιν ώστε να δώσει μία άλλη υφή στα γεγονότα εάν και εφ' όσον αυτό επιτρέπεται από την δοθείσα μαρτυρία. Από την επιλογή αυτή του κατηγορουμένου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Να σημειωθεί επίσης, ότι η ανώμοτη δήλωση δεν υπέχει θέση ένορκης μαρτυρίας και δεν μπορεί να αντικρούσει άλλη μαρτυρία η οποία δόθηκε ενόρκως και κρίθηκε αξιόπιστη. Γενικά, η ανώμοτη δήλωση κατηγορουμένου έχει πειστική παρά αποδεικτική σημασία ή αξία. Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω νομικές αρχές, κρίνω ότι, πέραν του γεγονότος που αναφέρει ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση ότι βρισκόταν στο χωράφι του και ασχολείτο με το κλάδεμα των πορτοκαλιών του μαζί με άλλα 5 άτομα, θέση που συνάδει ή τουλάχιστον δεν συγκρούεται με άλλη αποδεκτή μαρτυρία, δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα σε οποιοδήποτε άλλο μέρος αυτής καθότι το περιεχόμενο αυτής δεν συνάδει με οποιαδήποτε άλλη αποδεκτή μαρτυρία και δεν δόθηκε ενόρκως για να εξεταστεί η αξιοπιστία της . Έχοντας υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας και τη μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων, τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Στις 24/03/2012 στην περιοχή «Αμμάτι» έδαφος του χωριού Γιόλου εκεί που βρίσκεται το χωράφι της Μ.Κ.1 και του κατηγορουμένου ξέσπασε φωτιά και ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική όπου μετέβηκε στο μέρος και την κατάσβησε. Στο μέρος επίσης μετέβηκε η Αστυνομία και ο Μ.Κ.2 ο οποίος είδε την φωτιά στον ποταμό που βρίσκεται μεταξύ των δύο πιο πάνω χωραφιών να κατακαίει τον καλαμιώνα και να κατευθύνεται προς τα πάνω που ήταν η περιουσία της Μ.Κ.1 με αποτέλεσμα να προκαλέσει και σε αυτήν ζημιά. Επίσης, προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο χωράφι του μαζί με άλλα άτομα και ασχολούνταν με το κλάδεμα των πορτοκαλιών του τη στιγμή εκείνη και ότι στο μέρος κατέφθασε και η Μ.Κ.1. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.2 εξέδωσε στον κατηγορούμενο εξώδικο πρόστιμό ύψους €85 για το αδίκημα του ανάμματος φωτιάς χωρίς τη σχετική άδεια από τον αρμόδια αρχή. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 4

(1)του Περί Προλήψεως Πυρκαϊών στην Ύπαιθρο Νόμο Ν. 220/1998 απαγορεύει σε οποιοδήποτε πρόσωπο το άναμμα φωτιάς σε οποιοδήποτε σημείο της υπαίθρου, είτε σε ιδιόκτητη γη είτε σε μη εκτός σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, μεταξύ αυτών και κατόπιν άδειας από την αρχή της τοπικής διοίκησης της περιοχής μέσα στα όρια που βρίσκεται το σημείο, για την καύση αποκλαδιών αμπελιών, ελαιόδεντρων και οπωροφόρων δένδρων. Επίσης, καθορίζει τις προϋποθέσεις για παραχώρηση τέτοιας άδειας. Το άρθρο 5 του πιο πάνω Νόμου δημιουργεί αδίκημα στην περίπτωση ανάμματος φωτιάς στην ύπαιθρο κατά παράβαση του άρθρου 4 και σε περίπτωση καταδίκης το πρόσωπο που παραβαίνει τις πιο πάνω διατάξεις είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τρία έτη ή χρηματική ποινή όχι μεγαλύτερη των πέντε χιλιάδων λιρών ή και στις δύο αυτές ποινές. Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου, «ύπαιθρος» ορίζεται «οποιαδήποτε περιοχή της Δημοκρατίας που βρίσκεται εκτός της κατοικημένης περιοχής οποιουδήποτε δήμου, περιοχής βελτιώσεως ή χωριού, ...» ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Πέραν από την πρόκληση πυρκαϊάς στη συγκεκριμένη περιοχή που αναφέρεται στα ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν έχει προκύψει οποιοδήποτε εύρημα αναφορικά με το ποιος άναψε ή πώς ξεκίνησε η εν λόγω φωτιά. Ειδικότερα δεν έχει προκύψει ότι ο κατηγορούμενος κατά οποιοδήποτε στάδιο άναψε είτε στο χωράφι του είτε σε άλλο σημείο φωτιά. Η παρουσία του και μόνο στο χωράφι του κατά τη ώρα που ξέσπασε η φωτιά δεν μπορεί να καταδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι είναι αυτός που την άναψε. Η μαρτυρία της Μ.Κ.1 ότι είδε τον κατηγορούμενο εντός του χωραφιού του να καίει κλαδιά δεν έγινε αποδεκτή για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω. Επίσης, δεν υπάρχει άλλη μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι είναι από το χωράφι του κατηγορουμένου που ξεκίνησε η φωτιά ή από οποιοδήποτε άλλο σημείο. Η μοναδική μαρτυρία είναι αυτή του Μ.Κ.2 ότι ουσιαστικά δεν θυμάται να εντόπισε ζημιές στο χωράφι του κατηγορουμένου και ότι την φωτιά όταν έφτασε στο μέρος την εντόπισε εντός του ποταμού να κατακαίει τον καλαμιώνα. Αναφορικά με τον τρόπο που ξέσπασε η εν λόγω φωτιά και ποιος την έθεσε δεν έχει προκύψει οποιοδήποτε εύρημα. Ακόμη και να θεωρηθεί ότι στο συγκεκριμένο σημείο που εντοπίστηκε η φωτιά ήταν στην ύπαιθρο με βάση την ερμηνεία του όρου αυτού από το Νόμο, δεν έχει προκύψει μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος είναι αυτός που την άναψε. Επομένως, δεν έχει αποδειχθεί το βασικό αυτό συστατικό στοιχείο της κατηγορίας στον απαιτούμενο βαθμό. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβαίνει σε εικασίες αλλά ούτε και σε συμπεράσματα όσο εύλογα και αν είναι αυτά (βλ. Λοϊζου v. Aστυνομίας ). Καταληκτικά, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή δεν έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο