Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΦΩΤΗΣ ΦΩΤΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 14369/11, 14/1/2015

(6)(α) του Ν.112(Ι)/2004 μετά των συναφών τροποποιήσεων (πρώτη κατηγορία), εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων (δεύτερη κατηγορία), επίθεσης που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Κεφ.154 (τέταρτη κατηγορία) και πρόκλησης κακόβουλης βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 05.08.10 στην Πάφο απέστειλε στην θυγατέρα του Άννα Μαρία γραπτό μήνυμα κατάφωρα απειλητικού χαρακτήρα δια δημόσιου δικτύου επικοινωνιών σημειώνοντας τα εξής: "έλα Άννα Μαρία με αυτά που συνεχίζει και κάνει η μάμα θα βρω τρόπο να την σκοτώσω και μετά να αυτοκτονήσω και εγώ για να μην έχετε ούτε μάμα αλλά ούτε παπά, δεν θα την πληρώνω κάθε μήνα και να εγώ τίποτα θα το δείτε και δεν θα πιστεύετε, σκεφτείτε το καλύτερα". Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 20.08.10 στην οδό Αγίου Κόνωνα 44 στην Κισσόνεργα στην επαρχία Πάφου παράνομα εισήλθε στον περιφραγμένο χώρο της οικίας της πρώην συζύγου του Ηλιάνας Χρίστου από την Κισσόνεργα με σκοπό να διαπράξει μέσα σ' αυτό τα αδικήματα της επίθεσης και πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς. Παράλληλα, κατά την ίδια με πιο πάνω ημερομηνία και στον ίδιο προαναφερόμενο τόπο ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι επιτέθηκε εναντίον του Κώστα Κωνσταντίνου από την Κισσόνεργα προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη καθώς επίσης κατηγορείται ότι εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους €400,00 στο κινητό τηλέφωνο μάρκας Nokia E71, περιουσία του Κώστα Κωνσταντίνου. Αναφορικά με την τρίτη, πέμπτη και έβδομη κατηγορία του κατηγορητηρίου η κατηγορούσα αρχή προέβηκε στη διακοπή τους και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε σ' αυτές. Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία ο κατηγορούμενος δήλωσε από την αρχή παραδοχή ενώ αρνήθηκε ενοχή στις υπόλοιπες κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ως ήταν δικαίωμα του, για τις οποίες η παρούσα υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 4 μάρτυρες και συγκεκριμένα τον αρχιαστυφύλακα 2417 Αλέκος Χαραλάμπους (ΜΚ1), τον Κώστα Κωνσταντίνου (ΜΚ2) παραπονούμενο στην υπόθεση αυτή, την Ηλιάνα Χρίστου (ΜΚ3) πρώην σύζυγο του κατηγορουμένου και νυν σύζυγο του παραπονούμενου καθώς και τον υπαστυνόμο Σάββα Σάββα (ΜΚ4). Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον τoυ κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ένορκη κατάθεση καλώντας παράλληλα δύο μάρτυρες υπεράσπισης και συγκεκριμένα τον Δρ. Χαράλαμπο Καμπούρη (ΜΥ1) και τον Δρ. Βάσο Κωνσταντίνου (MY2). Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης προσκομίστηκαν 15 τεκμήρια. Από αυτά τα πιο κάτω τεκμήρια, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, κατατέθηκαν από κοινού, το περιεχόμενο των οποίων τα μέρη αποδέχονται ως αληθές:

(1)Τεκμήριο 5 - Ιατρική έκθεση ημερομηνίας 20.08.10 της Δρ. Νίκης Βασιλείου του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου με βάση την οποία κατόπιν εξέτασης του Κώστα Κωνσταντίνου διαπιστώνονται γραμμοειδής εκχυμώσεις σ' όλη την επιφάνεια αριστερού και δεξιού αντιβραχίονος, απώλεια δέρματος 0,5 χ 2 εκ. και 1 χ 2 εκ. στη μετωπιαία χώρα δεξιά, γραμμοειδής εκχύμωση 2 εκ. στη δεξιά κροταφική, εκχυμώσεις σ' όλη τη θωρακική μοίρα σπονδυλικής στήλης, μικροεκδορά 1 εκ. στην οσφυϊκή μοίρα σπονδυλικής στήλης αριστερά. Παράλληλα ο Κωνσταντίνου παραπονιέται για ζάλη και άλγος στα δάχτυλα δεξιού χεριού χωρίς εμφανείς εξωτερικές κακώσεις.

(2)Τεκμήριο 6 - Γραπτή κατάθεση αστυφύλακα 1197 Σ. Παπαβασιλείου με βάση την οποία σημειώνεται ότι είναι τοποθετημένος στον αστυνομικό σταθμό Πέγειας και στις 21.08.10 και μεταξύ των ωρών 19:40 και 20:40 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο που αφορά τα αδικήματα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει και κατ' ισχυρισμό διέπραξε στις 20.08.10 στην οδό Αγίου Κόνωνα 44 στην Κισσόνεργα. Επιπροσθέτως, τα μέρη κατέθεσαν από κοινού ως παραδεχτό γεγονός το περιεχόμενο των λεπτομερειών της πρώτης κατηγορίας που ο κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή και συγκεκριμένα ότι στις 05.08.10 στην Πάφο απέστειλε στην θυγατέρα του Άννα Μαρία γραπτό μήνυμα κατάφωρα απειλητικού χαρακτήρα δια δημόσιου δικτύου επικοινωνιών σημειώνοντας τα εξής: "έλα Άννα Μαρία με αυτά που συνεχίζει και κάνει η μάμα θα βρω τρόπο να την σκοτώσω και μετά να αυτοκτονήσω και εγώ για να μην έχετε ούτε μάμα αλλά ούτε παπά, δεν θα την πληρώνω κάθε μήνα και να εγώ τίποτα θα το δείτε και δεν θα πιστεύετε, σκεφτείτε το καλύτερα". Τα πιο πάνω παραδεχτά γεγονότα που προκύπτουν τόσο μέσα από τα προαναφερόμενα έγγραφα που κατατέθηκαν από κοινού όσο και από τις κοινές δηλώσεις των μερών εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και αποτελούν αυτόματα μέρος των ευρημάτων του. Ακόμη τα μέρη έθεσαν από κοινού ως Τεκμήριο 7 ενώπιον του Δικαστηρίου τη γραπτή ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου ημερομηνίας 21.08.10 αποδεχόμενοι μόνο την ύπαρξη του εν λόγω εγγράφου. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός εξεταστής της παρούσας υπόθεσης και ως μέρος της κυρίως εξέτασης του προσκόμισε γραπτή κατάθεση που παρουσίασε σαν Τεκμήριο 1, μέσα από την οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στις 20.08.10 και μεταξύ των ωρών 16:46 και 17:24 στον αστυνομικό σταθμό Πέγειας ο εν λόγω μάρτυρας πρόσεξε ότι ο παραπονούμενος Κώστας Κωνσταντίνου που βρισκόταν εκεί για τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης έφερε εμφανή τραύμα στη δεξιά πλευρά του μετώπου για το οποίο είπε ότι αυτό προήλθε από επίθεση που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο την ίδια ημέρα. Επίσης ο ΜΚ1 παρέλαβε από τον Κωνσταντίνου ως τεκμήριο ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Nokia E71 το οποίο φέρει ζημιά που σύμφωνα με τον ίδιο προκλήθηκε από τον κατηγορούμενο την ίδια ημέρα και περί ώρα 11:20 όταν ο τελευταίος του το πήρε και το έριξε στο έδαφος. Από το κινητό τηλέφωνο του Κωνσταντίνου απουσίαζε το κάτω πλαστικό μέρος του. Το Τεκμήριο 1 ακόμη σημειώνει ότι ο εν λόγω μάρτυρας στις 22.08.10 και μεταξύ των ωρών 20:08 και 21:20 έλαβε κατάθεση από την Ηλιάνα Χρίστου ενώ στις 24.08.10 και μεταξύ των ωρών 17:25 και 19:40 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Ακολούθως την ίδια ημέρα ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τη διάπραξη των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων του κατηγορητηρίου, ο οποίος δήλωσε παραδοχή στην πρώτη κατηγορία. Σύμφωνα ακόμη με το Τεκμήριο 1, η θυγατέρα του κατηγορουμένου παρόλο ότι αρνήθηκε να δώσει γραπτή κατάθεση σε σχέση με το επίδικο περιστατικό, προφορικά είπε στον ΜΚ1 ότι στις 20.08.10 και περί ώρα 11:30 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην κατοικία της που βρίσκεται στην οδό Αγίου Κόνωνα 44, Κισσόνεργα όπου χτυπούσε τις θύρες και τα παράθυρα και έριχνε πέτρες στην οικία χτυπώντας παράλληλα το κουδούνι για να του ανοίξουν. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ1 παρουσίασε την γραπτή ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου ημερομηνίας 24.08.10 ως Τεκμήριο 2, κατάθεσε το αστυνομικό έντυπο γραπτών κατηγοριών ως Τεκμήριο 3 καθώς επίσης προσκόμισε το προαναφερόμενο μπρούντζινο καταστραμμένο κινητό τηλέφωνο ιδιοκτησίας του Κωνσταντίνου ως Τεκμήριο

1. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως ο ίδιος δεν μετέβηκε στην οικία της Ηλιάνας Χρίστου αλλά ο υπαστυνόμος Σάββα. Ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας είπε πως αυτός που του έδωσε το κινητό τηλέφωνο ήταν ο Κωνσταντίνου με αποτέλεσμα η συλλογή δακτυλικών αποτυπωμάτων από το αντικείμενο αυτό να ήταν αδύνατη. Σε σχέση με τη ζημιά που προκλήθηκε στο εν λόγω κινητό τηλέφωνο ο μάρτυρας είπε ότι ο Κωνσταντίνου δεν του προσκόμισε οποιαδήποτε απόδειξη που να τεκμηριώνει το ύψος της ζημιάς αλλά ούτε και ο ίδιος είναι σε θέση να την κοστολογήσει. Ερχόμενος στη συνομιλία που είχε με την Άννα Μαρία ο ΜΚ1 δήλωσε πως η θυγατέρα του κατηγορουμένου δεν του είπε οτιδήποτε σχετικό με κινητό τηλέφωνο και ούτε του είπε ότι είδε τον πατέρα της να επιτίθεται στον Κωνσταντίνου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ο ΜΚ2 παρουσίασε σαν Τεκμήριο 8 γραπτή ανακριτική κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 20.08.10 μέσα από την οποία έδωσε τη δική του εκδοχή σε σχετικά με το επίδικο περιστατικό. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, η Ηλιάνα Χρίστου ήταν πρώην σύζυγος του κατηγορουμένου με τον οποίο χώρισε το έτος 2005 αφού πρώτα απέκτησαν δύο θυγατέρες που τον Αύγουστο 2010 ήταν ηλικίας 14 και 11 ετών αντίστοιχα. Στη συνέχεια η Χρίστου νυμφεύτηκε τον ΜΚ2 με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί που κατά το επεισόδιο ήταν ηλικίας 20 μηνών ενώ παράλληλα ήταν έγκυος. Μαζί τους διαμένουν και τα δύο παιδιά από τον προηγούμενο γάμο της Χρίστου. Στις 20.08.10 και περί ώρα 11:20 ο μάρτυρας δέχτηκε τηλεφώνημα από τη σύζυγο του, η οποία τον ενημέρωσε ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε εντός του περιφραγμένου χώρου της κατοικίας τους και άρχισε να χτυπά την πόρτα και το κουδούνι εκστομίζοντας ύβρεις και απειλές στην Χρίστου. Αμέσως ο παραπονούμενος μετέβηκε στην οικία του και βρήκε τον κατηγορούμενο όπου αρκετές φορές να αποχωρήσει. Αντίς όμως αυτός να το πράξει του επιτέθηκε κτυπώντας τον με τα χέρια του στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να του προκαλέσει τραύμα στη δεξιά πλευρά του μετώπου. Ο παραπονούμενος τον απώθησε αλλά όταν είδε τον κατηγορούμενο να παίρνει από το έδαφος μια μεγάλη πέτρα ασυναίσθητα επενέβη γυρίζοντας του την πλάτη του για να προστατεύσει την Χρίστου που εγκυμονούσε. Ο κατηγορούμενος έριξε την πέτρα, η οποία τον κτύπησε στην πλάτη. Μετά ο κατηγορούμενος συνέχισε να επιτίθεται έτσι όταν ο παραπονούμενος προσπάθησε να τηλεφωνήσει στην αστυνομία με το κινητό του τηλέφωνο Nokia E71 αξίας €400,00 αυτός να του το αρπάξει και να το ρίξει στο έδαφος με αποτέλεσμα να το καταστρέψει. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέταση του ο παραπονούμενος, μεταξύ άλλων, αναγνώρισε το Τεκμήριο 4 ως το κινητό τηλέφωνο που ο κατηγορούμενος του κατάστρεψε, το οποίο όπως είπε του στοίχισε για να το αγοράσει €400,
2. Όπως περαιτέρω ο κατηγορούμενος είπε, μετά το περιστατικό επισκέφτηκε το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου επειδή είχε εκδορές στο λαιμό και στη μέση της πλάτης του όταν κτυπήθηκε από την πέτρα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2, ανάμεσα σ' άλλα, συμφώνησε με το συνήγορο υπεράσπισης ότι προς όφελος του πελάτη του υπήρχε δικαστικό διάταγμα επικοινωνίας με τα παιδιά του αλλά δεν μπορούσε να τα βλέπει. Ωστόσο απέρριψε τη θέση του κυρίου Λιώτη ότι αυτός ήταν που επιτέθηκε του κατηγορουμένου προκαλώντας του βαριά σωματική βλάβη ως αποτέλεσμα της οποίας υπέστηκε 30% αναπηρία και ότι κατηγορούμενος στην προσπάθεια του να αυτοαμυνθεί τον κτύπησε ελαφρά. Είναι η εκδοχή του παραπονούμενου μόλις ενημερώθηκε για την παρουσία του κατηγορουμένου στην οικία του μετέβηκε εκεί και χωρίς να κυριευτεί από θυμό προσπάθησε επανειλημμένως με ευγενικό τρόπο αλλά ανεπιτυχώς να τον ηρεμήσει και να τον πείσει να φύγει αποφεύγοντας διαπληκτισμούς και συμπλοκή επειδή τα παιδιά παρακολουθούσαν στο παράθυρο. Όταν έφθασε εκεί ο παραπονούμενος βρήκε τον κατηγορούμενο πάνω στη βεράντα της οικίας του και έξω από την κύρια είσοδο ενώ η Χρίστου ήταν εντός της οικίας κλειδωμένη. Επειδή ο κατηγορούμενος τον κτυπούσε, αυτός χρησιμοποίησε τα χέρια του και την ανάλογη δύναμη για να τον απωθήσει και να προστατεύσει τον εαυτό του. Σε κάποια στιγμή πρόσεξε τον κατηγορούμενο να εξέρχεται της αυλής της οικίας του, να εισέρχεται στην αυλή διπλανής κατοικίας, να παίρνει μια μεγάλη πέτρα και να επιστρέφει και να τη ρίχνει με τον ίδιο να μπαίνει μπροστά από τη σύζυγο του και να τη δέχεται στην πλάτη του. Αναφερόμενος στο κινητό τηλέφωνο του ο παραπονούμενος είπε ότι ο κατηγορούμενος του το άρπαξε από τα χέρια και το έριξε στο έδαφος. Ακόμη είπε ότι η αξία αγοράς του εν λόγω τηλεφώνου ήταν €400,
3. Η ΜΚ3 στην κυρίως εξέταση της προσκόμισε γραπτή κατάθεση που στις 22.08.10 έδωσε στην αστυνομία, την οποία παρουσίασε ως Τεκμήριο
4. Μέσα από το περιεχόμενο της αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 20.08.10 και περί ώρα 11:20 ενώ η μάρτυρας βρισκόταν στη βεράντα της οικίας της είδε τον κατηγορούμενο να σταθμεύει το όχημα του έξω από την κατοικία της. Αμέσως εισήλθε στην οικία της και κλείδωσε όλες τις πόρτες. Ο κατηγορούμενος κτυπούσε τις δυνατά τις πόρτες, τα κουδούνια και τα τηλέφωνα καθώς επίσης έριχνε πέτρες στη βεράντα εξυβρίζοντας την μάρτυρα αυτή. Η ΜΚ3 τότε ειδοποίησε την αστυνομία αλλά και τον παραπονούμενο με τον οποίο είναι νυμφευμένη από το έτος 2008, ο οποίος αφού έφθασε στο μέρος προσπάθησε αρκετές φορές να πείσει τον κατηγορούμενο να αποχωρήσει χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ακολούθως, σύμφωνα πάντοτε με την ΜΚ3, ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στον παραπονούμενο με τα χέρια του προκαλώντας του πληγή στη δεξιά πλευρά του μετώπου ενώ πήρε και μία πέτρα και προσπάθησε να τη ρίξει προς το μέρος της εν λόγω μάρτυρα αλλά ο παραπονούμενος μπήκε μπροστά της για να την προστατεύσει με αποτέλεσμα να δεχτεί την πέτρα στο κεφάλι. Όταν ο παραπονούμενος προσπάθησε με το κινητό του τηλέφωνο να ειδοποιήσει την αστυνομία ο κατηγορούμενος όρμησε πάνω του, το άρπαξε και το έριξε κάτω στο έδαφος με αποτέλεσμα να το καταστρέψει. Ο κατηγορούμενος επιχείρησε εκ νέου να κτυπήσει τον παραπονούμενο υβρίζοντας τον με τον τελευταίο να προσπαθεί να τον απομακρύνει από την οικία του χωρίς να τον κτυπήσει. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως με τον πρώην σύζυγο της (κατηγορούμενο) δεν διατηρούσε καλές σχέσεις και επικοινωνία μαζί του. Ερχόμενη στο επίδικο περιστατικό είπε πως όταν ήλθε ο παραπονούμενος εξήλθε της οικίας της. Επέμεινε δε στη θέση της ότι ο κατηγορούμενος έριχνε πέτρες στην γυάλινη πόρτα της βεράντα της αλλά λόγω του πανικού της δεν θυμάται το μέγεθος τους. Επέμεινε ακόμη στη θέση της ότι ο παραπονούμενος όχι μόνο δεν κτύπησε τον κατηγορούμενο αλλά ούτε καν τον άγγιξε. Απλά έβαζε τα χέρια μπροστά του για να απωθήσει τον κατηγορούμενο. Σε σχέση με την πέτρα που της έριξε αλλά κτύπησε τον παραπονούμενο που παρενέβη, η ΜΚ3 δήλωσε πως ο κατηγορούμενος την πήρε από το διπλανό σπίτι. Εκείνη τη στιγμή η ίδια βρισκόταν στην μπροστινή αυλή της οικίας της που είναι μη καλυμμένος εξωτερικός χώρος με οπτική επαφή. Ο δε σύζυγος της δέχτηκε την πέτρα από απόσταση 1-3 μέτρα. Σε ερώτηση γιατί παρέμεινε στο σημείο και δεν εισήλθε εντός σπιτιού μαζί με το σύζυγο σας να προστατευθούν από το κατηγορούμενο που τον θεωρούσε επικίνδυνο άτομο και εκείνη τη στιγμή πήγε να πάρει πέτρα για να την ρίξει, η μάρτυρας είπε πως πάνω στον πανικό της δεν το σκέφτηκε. Η ΜΚ3 απέρριψε κατηγορηματικά τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο παραπονούμενος κτύπησε βάναυσα τον κατηγορούμενο προκαλώντας του αναπηρία λέγοντας πως απλά προσπάθησε να τον απομακρύνει επειδή τα παιδιά του κατηγορουμένου παρακολουθούσαν το επεισόδιο. Ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς, η εν λόγω μάρτυρας παραδέχτηκε πως μεταγενέστερα του περιστατικού πρόσεξε τον κατηγορούμενο να βαδίζει με βοηθήματα χωρίς να σημαίνει ότι γι' αυτό ευθύνονται η ίδια και ο παραπονούμενος. Ο ΜΚ4 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο υπεύθυνος του αστυνομικού σταθμού Πέγειας. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του προσκόμισε γραπτή κατάθεση, την οποία παρουσίασε σαν Τεκμήριο
5. Σύμφωνα με τα περιεχόμενο της, στις 20.08.10 και ώρα 11:20 η Χρίστου (ΜΚ3) του κατάγγειλε τηλεφωνικώς ότι ο κατηγορούμενος ήλθε στην οικία της και ζητούσε επίμονα να δει τις θυγατέρες του χτυπώντας τις πόρτες και το κουδούνι φορτικά. Αμέσως ο μάρτυρας μετέβηκε στο μέρος και παρόλο ότι ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να εγκαταλείψει το χώρο, αυτός αρνήθηκε να τα πράξει. Τόσο ο κατηγορούμενος όσο και ο παραπονούμενος του κατάγγειλαν προφορικά ότι χτυπήθηκαν ο ένας από τον άλλο. Επίσης ο παραπονούμενος ου κατάγγειλε ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε κακόβουλη ζημιά στο κινητό του τηλέφωνο. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο εν λόγω μάρτυρας είπε ότι όταν μετέβηκε στη σκηνή του επιδίκου περιστατικού πρόσεξε ότι ο παραπονούμενος είχε κάποια σημάδια στο σώμα του ενώ ο κατηγορούμενος παραπονιόταν για πόνο στο ένα του πόδι. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως όταν μετέβηκε στο χώρο ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκτός της οικίας της ΜΚ
6. Από ότι ο μάρτυρας αντιλήφθηκε τα πνεύματα μεταξύ του παραπονούμενου και του κατηγορουμένου ήταν οξυμένα. Ερχόμενος στον ισχυρισμό του παραπονούμενου ότι κτυπήθηκε από πέτρα που έριξε ο κατηγορούμενος, ο εν λόγω μάρτυρας σημείωσε ότι ο παραπονούμενος δεν ήταν σε θέση να του υποδείξει ποια ήταν αυτή η πέτρα. Σε ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης γιατί δεν παραλήφθηκε το κινητό τηλέφωνο του παραπονούμενου για να εξεταστεί ο ισχυρισμός του τελευταίου για πρόκληση κακόβουλης ζημιάς σ' αυτό από τον πελάτη του, ο ΜΚ4 δήλωσε πως εκείνη τη στιγμή προείχε να ηρεμήσει τα πνεύματα ενώ στη συνέχεια προέβηκε σε σύλληψη του κατηγορουμένου. Όπως επίσης ο ΜΚ4 είπε, δεν λήφθηκαν ούτε δακτυλικά αποτυπώματα από το προαναφερόμενο κινητό τηλέφωνο. Ο κατηγορούμενος παρουσίασε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.
7. Με βάση το περιεχόμενο της στις 20.08.10 και περί ώρα 11:25 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην οικία της ΜΚ3 για να παραλάβει τα δύο ανήλικα παιδιά που απέκτησε μαζί της ως το δικαστικό διάταγμα ρύθμισης επικοινωνίας ημερομηνίας 29.06.06 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου, πιστό αντίγραφο του οποίου κατατέθηκε ως Τεκμήριο
8. Ο κατηγορούμενος ζήτησε από την ΜΚ3 να του δώσει τις θυγατέρες του αλλά αυτή αρνήθηκε με αποτέλεσμα αυτός να καθίσει στον τοίχο της περίφραξης της οικίας περιμένοντας μήπως εξέλθουν από την κατοικία τα παιδιά του για να τα συναντήσει. Μετά πάροδο 5 λεπτών αφίχθηκε στο μέρος ο ΜΚ2, ο οποίος αφού εξύβρισε τον κατηγορούμενο τον γρονθοκόπησε δύο φορές με πολλή δύναμη στην αριστερή κοιλιακή χώρα. Από τις γροθιές κόπηκε η αναπνοή του και έπεσε στο έδαφος. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος ο ΜΚ2 άρχισε να τον κτυπά βάναυσα σε όλο του το σώμα και στη συνέχεια τον γρονθοκόπησε ακόμη δύο φορές με δύναμη στο κεφάλι. Με τη συνοδεία μελών της αστυνομίας επισκέφτηκε αυθημερόν το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου επειδή αισθανόταν άλγος στην αριστερή ποδοκνημική άρθρωση και τις επόμενες ημέρες εξετάστηκε από ιδιώτη ιατρό. Τα ευρήματα αυτών σημειώνονται αναλυτικά πιο κάτω κατά την περιγραφή της μαρτυρίας των ΜΥ1 και ΜΥ
9. Μέσα από τη δήλωση καταγράφεται οι κατηγορηματικές θέσεις του κατηγορουμένου ότι ουδέποτε εισήλθε παράνομα στην οικία της ΜΚ3, ότι ουδέποτε έριξε πέτρες στην οικία της ΜΚ3 και/ή στον ΜΚ2 και ότι ουδέποτε επιτέθηκε στον ΜΚ
10. Αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως στο επίδικο περιστατικό δεν επέδειξε επιθετική συμπεριφορά και ούτε έριξε πέτρες. Όπως ο ίδιος είπε, αν όντως έριχνε πέτρες τότε θα έσπαζε το τζάμι της αλουμινένιας θύρας που επικαλέστηκε η ΜΚ3 καθώς επίσης θα μπορούσαν να είχαν εντοπιστεί αυτές οι κατ' ισχυρισμό πέτρες. Το δε ΜΚ2 που ήλθε στο μέρος με άγριες διαθέσεις και τον κτύπησε βάναυσα και άγρια γνώριζε απλά εξ' όψεως χωρίς να έχει οποιαδήποτε επαφή ή επικοινωνία μαζί του. Παράλληλα αρνήθηκε ότι επιτέθηκε στον ΜΚ2, ο οποίος έφθασε στη σκηνή με ιλιγγιώδη ταχύτητα και χρησιμοποιώντας τα φρένα του οχήματος του και όταν άνοιξε με δύναμη την πόρτα κρατούσε το κινητό του τηλέφωνο στο δεξί χέρι και αφού την έκλεισε με δύναμη το κινητό τηλέφωνο πέταξε πάνω από την οροφή του αυτοκινήτου του και έπεσε στο έδαφος στην αριστερή πλευρά του οχήματος. Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι εισήλθε παράνομα στην αυλή της οικίας της ΜΚ3 λέγοντας πως κάθισε στον τοίχο της περίφραξης με τα πόδια προς τα έξω. Ο ΜΥ1 είναι ιατρός με ειδίκευση στην ορθοπεδική που ασκεί το επάγγελμα στην Κύπρο από το 2007 και εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Στην κυρίως εξέταση του κατάθεσε ως Τεκμήριο 12 ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 11.08.11 που αφορά νοσηλεία του κατηγορουμένου στη Χειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου από τις 20.08.10 μέχρι 23.08.10 λόγω αναφερόμενου ξυλοδαρμού καθώς επίσης και τα ιατρικά ευρήματα κατόπιν ιατρικής εξέτασης του κατηγορουμένου στις 20.08.
11. Μέσα από κλινική και ακτινολογική εξέταση διαπιστώθηκε εικόνα διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας στον θόλο του αστραγάλου καθώς και οστεοπόρωση στον αυχένα του αστραγάλου. Αντεξεταζόμενος ο ΜΥ1, ανάμεσα σ' άλλα, εξήγησε η οστεοχονδρίτιδα αστραγάλου είναι ο διαχωρισμός του χόνδρου μαζί με ένα κομμάτι υποχονδρίου οστού από το υποκείμενο οστό που εδώ ήταν του αστραγάλου. Η δε οστεοπόρωση, που εξήγησε ότι προκαλεί διαταραχή της αρχιτεκτονικής του οστού το οποίο είναι περισσότερο ευάλωτο σε κατάγματα, ήταν τοπική στον αστράγαλο. Χωρίς να είναι σε θέση να πει τι ακριβώς προκάλεσε τον πόνο αλλά και αυτά που εντόπισε, ο εν λόγω ιατρός ανάφερε πως υπάρχουν πολλές αιτίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τα προβλήματα που διέγνωσε στον κατηγορούμενο στη βάση ιατρικής εξέτασης του. Μία από αυτές είναι η διεξαγωγή δραστηριοτήτων από ένα στρατιωτικό. Ωστόσο, όπως ο εν λόγω ιατρός σημείωσε, την στιγμή της εξέτασης του κατηγορουμένου δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει εάν το πρόβλημα που εντόπισε ήταν οξύ, φρέσκο ή χρόνιο. Ο ΜΥ2 είναι ιδιώτης χειρούργος ορθοπεδικός ιατρός που ασκεί το επάγγελμα αυτό από το έτος
12. Στην κυρίως εξέταση του κατάθεσε ως Τεκμήρια 13, 14 και 15 τρία ιατρικά πιστοποιητικά που αφορούν την ιατρική κατάσταση του κατηγορουμένου ημερομηνίας 24.06.11, 24.10.11 και 16.10.14 αντίστοιχα. Με βάση το Τεκμήριο 15 που συνοψίζει το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 13 και 14 και παράλληλα συμπληρώνει την εικόνα της ιατρικής κατάστασης του κατηγορουμένου διαπιστώθηκε κάταγμα στην αριστερή ποδοκνημική μετά από ακτινολογικό έλεγχο που έγινε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Του έγινε τοποθέτηση γύψινου επιδέσμου που αφαιρέθηκε μετά πάροδο 6 εβδομάδων περίπου. Κατόπιν νέου ακτινολογικού ελέγχου εντοπίστηκαν πρώιμα σημεία χόνδρινης βλάβης πιθανής μετατραυματικής οστεονέκρωσης στην έσω επιφάνεια του θόλου του αριστερού αστραγάλου. Στις 15.11.10 διενεργήθηκε μαγνητική τομογραφία όπου διαγνώστηκε χόνδρινο κάταγμα διαμέτρου 10-11 χιλιοστά στη μεσότητα της έσω επιφάνειας του θόλου του αριστερού αστραγάλου με οστικό οίδημα στο υποχόνδριο. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, στις 09.12.10 ο κατηγορούμενος υποβλήθηκε στο Ιπποκράτειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο σε χειρουργική επέμβαση στην αριστερή ποδοκνημική για αποκατάσταση του χόνδρινου κατάγματος στον αστράγαλο με τεχνική μωσαϊκού λαμβάνοντας οστεοχόνδρινο μόσχευμα από το αριστερό γόνατο και τοποθετώντας το στο σημείο της βλάβης. Για την εφαρμογή του μοσχεύματος απαιτήθηκε οστεοτομία έσω σφυρού και στο τέλος της επέμβασης οστεοσύνθεση με κοχλία σπογγώδους οστού. Την επόμενη ημέρα ο κατηγορούμενος εξήλθε του νοσοκομείου με γυψονάρθηκα ακινητοποίησης της αριστερής ποδοκνημικής και οδηγίες για βάδιση χωρίς φόρτιση για 6 εβδομάδες, εντατική φυσιοθεραπεία, αντιπηκτική αγωγή για 30 ημέρες και παρακολούθηση. Τον Ιανουάριο 2012 ο κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε νέα χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση του κοχλία οστεοσύνθεσης του έσω σφυρού. Στις 25.02.13 ο κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε νέα μαγνητική τομογραφία αριστερής ποδοκνημικής, η οποία ανέδειξε ενσωμάτωση του μοσχεύματος και μετατραυματικές-μετεγχειρητικές αλλοιώσεις στην ποδοκνημική άρθρωση. Στις 08.03.13 ο κατηγορούμενος κρίθηκε από ιατροσυμβούλιο άτομο με αναπηρία αριστερού κάτω άκρου με βαθμό 30%. Αντεξεταζόμενος ο ΜΥ2 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσαν να προσκαλέσουν την συγκεκριμένη κάκωση με ένα από αυτούς να είναι από κλωτσιά. Όπως ο εν λόγω μάρτυρας είπε, εντόπισε τραύμα που ήταν οστεοχόνδριο κάταγμα και από το ιστορικό του κατηγορουμένου αποκλείει την πιθανότητα το εν λόγω τραύμα να προϋπήρχε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο ο ΜΥ2 συμφώνησε με την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τι προκάλεσε το συγκεκριμένο τραύμα. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως εισηγήθηκε πως δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με την πρόκληση κακόβουλης ζημιάς στο κινητό τηλέφωνο του ΜΚ2 ενώ παράλληλα δεν υπάρχει οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο που να τεκμηριώνει την αξία του. Σχολιάζοντας τις μαρτυρίες των ΜΚ2 και ΜΚ3 (παραπονούμενων) ο εν λόγω συνήγορος τις χαρακτήρισε αναξιόπιστες, αντιφατικές, με υπερβολές, λάθη, παραλογισμούς, μεταξύ τους προσυνεννοημένες και αντίθετες με την ιατρική μαρτυρία που προσκομίστηκε από την υπεράσπιση. Παράλληλα, είναι η θέση του κυρίου Λιώτη ότι οι σωματικές βλάβες του κατηγορουμένου αποδεικνύουν ότι αυτός που δέχτηκε επίθεση και μάλιστα βίαιη ήταν ο πελάτης του που ήταν και το θύμα της υπόθεσης. Σύμφωνα με το συνήγορο υπεράσπισης, οι σωματικές βλάβες που επικαλείται είναι αλληλένδετες με την ιατρική μαρτυρία που ο κατηγορούμενος προσκόμισε και ταυτόχρονα η χρονική περίοδος που κατ' ισχυρισμό προκλήθηκαν συνδέονται με το επίδικο συμβάν. Είναι ακόμη η θέση του κυρίου Λιώτη ότι το γεγονός ότι ο ΜΚ2 έφερε τραύματα από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι υπέστηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο. Επιπλέον ο συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να μην λάβει υπόψη την εξ' ακοής μαρτυρία του ΜΚ1 σε σχέση με τα όσα του ανάφερε το ανώνυμο γειτονικό πρόσωπο των παραπονούμενων. Στη βάση αυτών ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο αθωώσει τον κατηγορούμενο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής, η οποία ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής πρέπει να γίνει αποδεκτή ενώ αυτή του κατηγορουμένου θεωρείται υπερβολική και γι' αυτό είναι αναξιόπιστη. Ειδικότερα είναι η θέση της κυρίας Παπαλαζάρου ότι ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου για ξυλοδαρμό του από τον ΜΚ2 προβλήθηκε για σκοπούς αποπροσανατολισμού και κατ' επέκταση να αποφύγει τις συνέπειες των αξιόποινων πράξεων του. Η δε τοποθέτηση το για κάταγμα του ποδιού του δε συνδέεται μέσα από τις μαρτυρίες των ιατρών που ο ίδιος κάλεσε με το επίδικο περιστατικό. Με βάση το σκεπτικό αυτό η κυρία Παπαλαζάρου ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Η δε αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες των κοινών μαρτύρων (Ψάλτης v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113) και Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα

(2001)!Β Α.Α.Δ. 1077). Το Δικαστήριο μπορεί να δεχτεί μέρος της μαρτυρίας του ενός ή άλλου εμπειρογνώμονα και να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα (Πιττάλης v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Βέβαια η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou

(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 875 και Χαραλάμπους v. Αβραάμ κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (Νομικό Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκης Ηλιάδης, 1994, σελίδες 138-146, Καούρης v. Δημητρίου

(2008)1Β Α.Α.Δ. 967 και Davie v. Edinburgh Magistrates

(1953)S.C. 34). Στο βαθμό και την έκταση που ο πραγματογνώμονας βασίζει τη γνώμη του σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τα γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (Ττοουλιάς v. Δημοκρατία

(1989)2 Α.Α.Δ. 258, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1Β Α.Α.Δ. 746, Republic v. Chacholiades

(1980)2 C.L.R. 481 και Χαραλάμπους v. Σάββα

(1996)1Α Α.Α.Δ. 576). Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει το Δικαστήριο με επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή (Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1). Η παρούσα υπόθεση είναι από αυτές που θα κριθεί με γνώμονα την αξιοπιστία των εμπλεκομένων ατόμων που πρωταγωνίστησαν στο επίδικο επεισόδιο, δηλαδή των δύο παραπονούμενων (ΜΚ2 και ΜΚ3) και του κατηγορουμένου αλλά και οποιασδήποτε άλλης σχετικής μαρτυρίας υπό το φως βέβαια των ιατρικών μαρτυριών της Δρ. Νίκης Βασιλείου, του Δρ. Χαράλαμπο Καμπούρη (ΜΥ1) και του Δρ. Βάσο Κωνσταντίνου (MY2). Είναι μέσα από την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτών των προσώπων επικουρούμενη από την όποια επιστημονική και/ή άλλη μαρτυρία γίνει αποδεκτή που θα καθοριστεί το πλαίσιο των επίδικων γεγονότων. Η νομολογία υποδεικνύει ότι η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ιδιαίτερα σε δίκη αναφορικά με τη διάπραξη αδικημάτων επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51 και Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές των μερών αφού πρώτα αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός εξεταστής της υπόθεσης. Η μαρτυρία του εστιάζεται σε διάφορες ενέργειες που προέβηκε για τη διερεύνηση του επιδίκου περιστατικού. Οι ενέργειες του αυτές δεν αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο και ως εκ τούτου γίνονται αποδεκτές. Ειδικότερα δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας: (α) Στις 20.08.10 έλαβε γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον ΜΚ2 (Τεκμήριο 8). (β) Ακολούθως την ίδια ημέρα παρέλαβε από τον ΜΚ2 ένα σπασμένο κινητό τηλέφωνο μπρούτζινο χρώματος μολυβί μάρκας Nokia E71 ως τεκμήριο από το οποίο απουσίαζε το πίσω μέρος του (Τεκμήριο 4). Το Δικαστήριο δεν έχει λόγο να μην δεχτεί ότι το Τεκμήριο 4 που κατά το επίδικο περιστατικό βρισκόταν στην κατοχή του ΜΚ2 αποτελούσε το κινητό τηλέφωνο του. (γ) Την ίδια ημέρα και περί ώρα 13:30 μετέφερε μαζί με συνάδελφο του τον κατηγορούμενο στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μετά που παραπονέθηκε ότι αισθανόταν πόνο στο κεφάλι λόγω επίθεσης που ισχυρίστηκε ότι υπέστηκε από τον ΜΚ

1. (δ) Στις 22.08.10 έλαβε γραπτή κατάθεση από την ΜΚ3 (Τεκμήριο 9). (ε) Στις 24.08.10 έλαβε γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2). (στ) Στην συνέχεια της ίδιας ημέρας κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τη διάπραξη των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων (εξ' ου και το Τεκμήριο 3 που το Δικαστήριο δέχεται κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης του απλά ως μία από τις ενέργειες του ΜΚ1). Επίσης γίνεται αποδεκτή η παρατήρηση του ΜΚ1 ότι κατά την μεταφορά του κατηγορουμένου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αυτός έφερε εξωτερικά εμφανείς εκδορές στα χέρια και στα πόδια του. Αντίθετα η παρατήρηση του μάρτυρα ότι ο ΜΚ2 έφερε εμφανή τραύμα στη δεξιά πλευρά του μετώπου δεν έχει οποιαδήποτε βαρύτητα δεδομένης της εξ' αρχής θέσης του κατηγορουμένου ότι αποδέχεται το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού που αφορά τον ΜΚ2 με τα τραύματα του ΜΚ2 να προκαλούνται στην προσπάθεια του κατηγορουμένου να αμυνθεί από την επίθεση που ισχυρίζεται ότι υπέστηκε από τον ΜΚ
2. Ομοίως καμία βαρύτητα αποδίδεται στην αναφορά του ΜΚ1 σε ισχυρισμό του ΜΚ2 περί πρόκλησης ζημιάς στο κινητό του τηλέφωνο από τον κατηγορούμενο λαμβανομένης υπόψη της απουσίας λήψης οποιασδήποτε συγκεκριμένης ενέργειας προς εξέταση της αλήθειας του εν λόγω ισχυρισμού. Όσον αφορά την αναφορά του ΜΚ1 ότι η θυγατέρα του κατηγορουμένου του είπε προφορικά ότι ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην οικία της ΜΚ3 όπου κτυπούσε τις θύρες και τα παράθυρα και το κουδούνι της οικίας προς την οποίαν έριχνε και πέτρες, είναι εξ' ολοκλήρου εξ' ακοής μαρτυρία. Το Δικαστήριο γνωρίζει ότι με βάση τον τροποποιητικό Ν.32(Ι)/2004του Κεφ.9 η βαρύτητα μιας εξ' ακοής μαρτυρίας δύναται να αξιολογηθεί στη βάση των παραμέτρων του άρθρου 27 του Κεφ.9 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Με γνώμονα την χαραγμένη μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής γραμμή υπεράσπισης, η οποία αμφισβητεί την αλήθεια και αξιοπιστία της πιο πάνω θέσης και λαμβάνοντας υπόψη τις παραμέτρους αξιολόγησης τέτοιας μαρτυρίας, όπως αυτές καθορίζονται κατά τρόπο μη εξαντλητικό από το προαναφερόμενο άρθρο του Περί Αποδείξεως Νόμου αναφέρω τα εξής: (α) Παρόλο ότι ήταν εύλογο και εφικτό η κατηγορούσα αρχή να είχε κλητεύσει την Άννα Μαρία, μία εκ των θυγατέρων του κατηγορουμένου, ως το άτομο που επικαλείται ότι προέβηκε στην πιο πάνω αρχική δήλωση, εντούτοις αυτό δεν έγινε χωρίς να δοθεί επαρκής εξήγηση γι' αυτό. Η δικαιολογία που προβλήθηκε ότι δεν επιθυμούσε η μητέρα της (ΜΚ3) την ανάμιξη της στη διαδικασία δεν είναι πειστική και ως εκ τούτου απορρίπτεται. (β) Η μη παρουσία του ατόμου που προέβηκε στην αρχική δήλωση που ο ΜΚ1 επικαλείται ενώπιον του Δικαστηρίου δεν δίδει την ευκαιρία στη δικαιοσύνη να κρίνει κατά πόσο η κατ' ισχυρισμό δήλωση έγινε με την ελεύθερη βούληση του, δηλαδή δίχως συναισθηματικό επηρεασμό από την μητέρα του ή υποχρέωση απέναντι της ή καθ' οιονδήποτε τρόπο υποκίνηση της δεδομένου του νεαρού της ηλικίας του, καθώς επίσης δεν είναι δυνατή η εξέταση των συνθηκών κάτω από τις οποίες το άτομο αυτό πρόσεξε αυτά που ο ΜΚ1 επικαλείται ότι λέχθηκαν. Εξ' ακοής μαρτυρία αποτελεί και η αναφορά του ΜΚ1 ότι γείτονας της ΜΚ3 που άκουσε φωνές στις 20.08.10 και περί ώρα 11:30 και βγήκε έξω από την οικία του στο δρόμο για να δει τι συμβαίνει του ανάφερε ότι πρόσεξε τον κατηγορούμενο να είναι γονατιστός στο δρόμο και τον ΜΚ2 να τον χτυπά με τα χέρια του σε διάφορα μέρη του σώματος του. Ωστόσο πρόκειται για μαρτυρία που, αν και δεν αποκαλύπτεται η ταυτότητα του ατόμου που προέβηκε στη δήλωση, προέρχεται από την πλευρά της κατηγορούσας αρχής και σίγουρα μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει, δεδομένης της εκ διαμέτρου αντίθετης θέσης των ΜΚ2 και ΜΚ3 στο θέμα αυτό. Προς πίστη της κατηγορούσας αρχής και ιδιαίτερα του ΜΚ1 παρόλο ότι μπορούσε να διατηρήσει την μαρτυρία αυτή κρυφή εντούτοις δεν δίστασε να την αποκαλύψει στο Δικαστήριο τη στιγμή μάλιστα που φαίνεται να επαληθεύει τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι δέχτηκε επίθεση από τον ΜΚ2 και ενώ βρισκόταν στο έδαφος από τις δύο γροθιές που δέχτηκε από τον ΜΚ2 στην αριστερή κοιλιακή χώρα δεχόταν κτυπήματα στο σώμα του από τον τελευταίο. Υπό τα προαναφερόμενα δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ1 ως αστυνομικό εξεταστή της υπόθεσης περιλαμβανομένου της γραπτής κατάθεσης του που είναι το Τεκμήριο 1 και αποτελεί μέρος της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο. Παράλληλα οι παρατηρήσεις και αναφορές για τις οποίες λέχθηκε πιο πάνω ότι δεν αποδίδεται βαρύτητα δεν λαμβάνονται υπόψη από την μαρτυρία του ΜΚ
3. Ο ΜΚ2 δημιούργησε φτωχή εντύπωση στο Δικαστήριο. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιρρίψει αποκλειστική ευθύνη του επιδίκου περιστατικού στον κατηγορούμενο προβάλλοντας αναφορές που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Εμφάνισε τον εαυτό του ως το θύμα της υπόθεσης. Η εκδοχή αυτή που παρουσίασε είναι διάτρητη από ερωτηματικά και αμφιβολίες ενώ παράλληλα υπάρχει μαρτυρία, κάποια δε προερχόμενη από άλλο μάρτυρα κατηγορίας, που όχι μόνο δεν την επαληθεύει αλλά αντίθετα την αφήνει εκτεθειμένη σε απόρριψη. Πρόκειται για μια εκδοχή που χωρίς να διαθέτει ίχνος αξιοπιστίας παρέμεινε στη σφαίρα της φαντασίας του εν λόγω μάρτυρα. Συγκεκριμένα αποτελούσε μέρος της εκδοχής του ΜΚ2 ότι συμπεριφέρθηκε με απόλυτη ευγένεια στον κατηγορούμενο και χωρίς ποτέ να τον κτυπήσει και αποφεύγοντας διαπληκτισμούς μαζί του απλά προσπάθησε να τον πείσει με φιλικό τρόπο να αποχωρήσει από την οικία της ΜΚ
4. Μέρος της εκδοχής του ήταν ακόμη το ότι προσπάθησε να τον απωθήσει με τα χέρια του όταν κατ' ισχυρισμό δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο. Τα πιο πάνω όμως έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την μαρτυρία του ΜΚ1 που ανάφερε κατηγορηματικά ότι γείτονας της ΜΚ3 άκουσε φωνές και όταν βγήκε έξω από την οικία του πρόσεξε τον κατηγορούμενο να βρίσκεται γονατιστός στο δρόμο και τον ΜΚ2 να τον κτυπά με τα χέρια του σε διάφορα μέρη του σώματος του. Αυτές οι ενέργειες κάθε άλλο ευγενική και φιλική συμπεριφορά δείχνουν προς τον κατηγορούμενο και κάθε άλλο παρά προσπάθεια είναι για αποφυγή διαπληκτισμού μαζί του. Ακόμη καταρρίπτει τον ισχυρισμό του ΜΚ2 για απώθηση του κατηγορουμένου με τα χέρια τόσο χωρίς τη χρήση δύναμης ως ήταν η αρχική τοποθέτηση του ΜΚ2 κατά την αντεξέταση του όσο και παραδεχόμενος στη συνέχεια για χρήση ανάλογης των περιστάσεων δύναμης στα πλαίσια προστασίας του εαυτού του από επίθεση που ισχυρίζεται ότι δέχτηκε από τον κατηγορούμενο. Η στάση του κατηγορουμένου να είναι γονατιστός στο έδαφος δείχνοντας έτσι ανήμπορος να αντιδράσει στην αντίδραση του ΜΚ2 σαφώς και δεν αποτελεί από μέρους του προσπάθεια προστασίας του εαυτού του από τον κατηγορούμενο. Περαιτέρω, η αναφορά του ΜΚ1 ότι περί ώρα 13:30, δηλαδή αμέσως μετά τον τερματισμό του επεισοδίου, ότι παρατήρησε τον κατηγορούμενο να φέρει εξωτερικά εμφανείς εκδορές στα χέρια και στα πόδια του απλά ενισχύει την μαρτυρία του γείτονα της ΜΚ3 και ταυτόχρονα αφήνει εκτεθειμένη την εκδοχή του ΜΚ2 περί προστασίας του εαυτού του. Δεν βλέπω πως δικαιολογούνται οι εκδορές στα πόδια αν ευσταθεί η αναφορά του ΜΚ2 για απώθηση του κατηγορουμένου χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια του. Ο ΜΚ2 επιχείρησε να καταρρίψει τη θέση του κατηγορουμένου ότι ήταν αυτός που τον κτύπησε και όχι ο κατηγορούμενος αυτόν, επικαλούμενος το ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου που αφορούσε την ιατρική εξέταση του κατηγορουμένου, το οποίο, όπως είπε δεν είχε οτιδήποτε επιλήψιμο. Ωστόσο προσεκτική μελέτη του Τεκμηρίου 12 παρουσιάζει εικόνα διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας στο θόλο του αστραγάλου που ο ΜΥ1 περίγραψε ως διαχωρισμό του χόνδρου μαζί με ένα κομμάτι υποχονδρίου οστού από το υποκείμενο οστό που είναι ο αστράγαλος, με τον τραυματισμό να είναι μία σοβαρή πιθανότητα που το προκάλεσε. Η εικόνα αυτή προστιθέμενη στο πλαίσιο της πιο μαρτυρίας αφήνει περισσότερο εκτεθειμένη την εκδοχή του ΜΚ
5. Ο ΜΚ2 επιπλέον ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος κάποια στιγμή έφυγε από την αυλή της οικίας της ΜΚ3 και αφού πήγε σε αυλή γειτονικής κατοικίας και πήρε μια μεγάλη πέτρα την έριξε προς το μέρος της ΜΚ3 αλλά μπήκε μπροστά ο ΜΚ2 με αποτέλεσμα να κτυπήσει αυτόν η πέτρα στην πλάτη του. Πρόκειται για ένα σκιώδης ισχυρισμό. Το Δικαστήριο διερωτάται εύλογα ποιος ο λόγος ο κατηγορούμενος να ρίξει μεγάλη πέτρα, μεταφέροντας την μάλιστα από αυλή γειτονικής οικίας, στην εγκυμονούσα μητέρα των παιδιών του στην παρουσία των θυγατέρων του με τις οποίες προσπαθούσε να οικοδομήσει καλή σχέση και επικοινωνία μαζί τους και τη στιγμή που ο ΜΚ2 ήταν ευγενικός και φιλικός μαζί του, χωρίς να του επιτεθεί. Το Δικαστήριο διερωτάται ακόμη ποιο το κέρδος για τον κατηγορούμενο να προβεί σε μια τέτοια επικίνδυνη ενέργεια στην παρουσία του ΜΚ2 που μόνο μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη θα του επέφερε. Είναι επίσης άξιο απορίας αν η μεγάλη πέτρα από την οποία ο ΜΚ2 επικαλέστηκε ότι κτυπήθηκε καθώς και η δύναμη που αφήνεται να εννοηθεί ότι ασκήθηκε στο ρίξιμο της από απόσταση 1-3 μέτρα, ως είναι ο ισχυρισμός της ΜΚ3, μπορούσε να προκαλέσει στον ΜΚ2 απλά και μόνο εκδορά στην πλάτη του και συγκεκριμένα σύμφωνα με το κοινά παραδεκτό περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 μικροεκδορά 1 εκατοστού στην οσφυϊκή μοίρα σπονδυλικής στήλης αριστερά. Το δε γεγονός της αδυναμίας του ΜΚ2 να υποδείξει την μεγάλη αυτή πέτρα στους αστυνομικούς που μετέβησαν στη σκηνή αφήνει τον εν λόγω ισχυρισμό, σε συνάρτηση και με τις πιο πάνω γκρίζες πτυχές, εκτεθειμένο σε απόρριψη. Ερχόμενος στο ζήτημα του κινητού τηλεφώνου για το οποίο ο ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος του το άρπαξε και το έριξε στο έδαφος, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί ο ΜΚ2 δεν άφησε το κινητό του τηλέφωνο στην σκηνή έτσι ώστε να εντοπιστεί από τα μέλη της αστυνομίας που μετέβησαν επί τόπου και να προβούν στις δέουσες εξετάσεις παρά μόνο το παρουσίασε αργότερα κατά τη λήψη από τον ίδιο γραπτής ανακριτικής κατάθεσης. Αυτό δείχνει εκ των υστέρων εφεύρημα του ΜΚ
6. Μετέωρος όμως παρέμεινε χωρίς την προσκόμιση οποιουδήποτε στοιχείου ή άλλης σχετικής μαρτυρίας και ο ισχυρισμός του για το ότι η αξία του τηλεφώνου ανέρχεται σε €400,00, πράγμα που το Δικαστήριο δεν αποδέχεται. Στη βάση των πιο πάνω το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ2 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 8 που αποτελεί μέρος αυτής και ότι αυτή η μαρτυρία του εκφράζει την πραγματική όψη των γεγονότων που διαδραματίστηκαν. Η ΜΚ3 στην μαρτυρία της είναι προφανές ότι ήλθε να υποστηρίξει την εκδοχή του νυν συζύγου της και όχι να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Αυτό είναι έκδηλο μέσα από τη σχεδόν πανομοιότυπη με του συζύγου της μαρτυρία που κατάθεσε στις πτυχές βέβαια που η μαρτυρία του ΜΚ2 σχετίζεται. Η εν λόγω μάρτυρας ήλθε και απλά επανέλαβε το σενάριο που ο ΜΚ2 είχε πει προηγουμένως, διάτρητο από κενά, αδυναμίες και σκιές. Τα όσα αναφέρθηκαν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ2 σε σχέση με τη συμπεριφορά του, το κινητό του τηλέφωνο αλλά και το ζήτημα της πέτρας από την αυλή γειτονικού υποστατικού ισχύουν και για την μαρτυρία της ΜΚ
7. Επίσης είναι η θέση της μάρτυρας ότι ο κατηγορούμενος έριχνε πέτρες στη γυάλινη πόρτα της βεράντας της. Αν αυτή η τοποθέτηση ήταν αληθής τότε τα μέλη της αστυνομίας που μετέβησαν επί τόπου εύκολα θα μπορούσαν να τις εντοπίσουν πάνω στο δάπεδο της βεράντας. Ο μη εντοπισμός όμως καμίας τέτοιας πέτρας καθώς και το γεγονός ότι η ΜΚ3 δεν ήταν σε θέση να αναφέρει το μέγεθος οποιασδήποτε από αυτής, παρόλο ότι εμφανιζόταν σίγουρη ότι επρόκειτο για πέτρες, καταρρίπτει τον εν λόγω ισχυρισμό της ως μη ανταποκρινόμενο στην πραγματικότητα. Ο λόγος του πανικού που πρόβαλε προκειμένου να δικαιολογήσει την έλλειψη μνήμης στο θέμα αυτό είναι ένας έντεχνος τρόπος που επινόησε για να το ξεπεράσει ανώδυνα. Δεν παραγνωρίζεται ακόμη η στάση που η εν λόγω μάρτυρας επέδειξε στο ζήτημα του δικαστικού διατάγματος επικοινωνίας του κατηγορουμένου με τις δύο θυγατέρες του. Ενώ αρχικά στην αντεξέταση της είπε με βεβαιότητα ότι στις 20.08.10 που ο κατηγορούμενος ήλθε στην οικία της δεν ήταν ημέρα που είχε δικαίωμα με βάση το εν λόγω διάταγμα αμέσως στην συνέχεια υπαναχώρησε και προέβαλε ως νέα δικαιολογία τη θέση ότι τα παιδιά του δεν επιθυμούσαν να πάνε μαζί του. Μόνο σταθερή δεν μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί η μαρτυρία της ΜΚ3 στο ζήτημα της ιατρικής κατάστασης του κατηγορουμένου. Ενώ αρχικά επικαλέστηκε την ύπαρξη σχετικού ιατρικού πιστοποιητικού και σίγουρη ότι από το περιεχόμενο του δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει τραυματισμό του κατηγορουμένου, στην πορεία διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι δεν είδε τέτοια ιατρικό έγγραφο αλλά ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος της αποκάλυψε ότι δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα. Στη συνέχεια ελίχθηκε εκ νέου λέγοντας πως δεν πρέπει να αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα από το περιστατικό καθότι ο ΜΚ2 δεν τον άγγιξε. Σε σχέση με αυτό ενώ η ΜΚ3 αρχικά είπε ότι ο ΜΚ2 δεν άγγιξε τον κατηγορούμενο στη συνέχεια είπε ότι τον απώθησε με τα χέρια του. Οι πιο πάνω παλινδρομήσεις φανερώνουν και το φτωχό επίπεδο αξιοπιστίας της μαρτυρίας της, στοιχείο που αναπόφευκτα δεν την καθιστούν πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία της ΜΚ3 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 9 που αποτελεί μέρος αυτής. Εξαίρεση αποτελεί το κομμάτι που αφορά την αποστολή από τον κατηγορούμενο γραπτού μηνύματος απειλητικού χαρακτήρα στην θυγατέρα του Άννα Μαρία στις 05.08.10 καθότι το περιστατικό αυτό αποτελεί παραδεκτό γεγονός από αμφότερα μέρη. Ο ΜΚ4 ήταν ο αστυνομικός που στις 20.08.10 και περί ώρα 11:20 έλαβε τηλεφωνικώς καταγγελία από την ΜΚ3 ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο σπίτι της που κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου ήταν στην οδό Αγίου Κόνωνα αρ.44 στην Κισσόνεργα της επαρχίας Πάφου. Οι ενέργειες στις οποίες μετέβηκε παρέμειναν αναντίλεκτες και ως εκ τούτους τις αποδέχομαι. Συγκεκριμένα από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα δέχομαι ότι αυτός: (α) Μετέβηκε στο μέρος όπου βρήκε τόσο τον κατηγορούμενο όσο και τον ΜΚ2, έκαστος από τους οποίους του ανάφερε προφορικά ότι χτυπήθηκαν ο ένας από τον άλλο. (β) Έγινε δέκτης παραπόνου από τον ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος του είχε προκαλέσει ζημιά στο κινητό του τηλέφωνο. (γ) Συνέλαβε αυτόφωρα στη σκηνή τον κατηγορούμενο για εξύβριση του ΜΚ
8. (δ) Αργότερα της ίδιας ημέρας έδωσε οδηγίες για μεταφορά του κατηγορουμένου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου για εξέταση του μετά από παράπονο του ότι είχε χτυπηθεί από τον ΜΚ2 κατά το επίδικο περιστατικό. Σημαντικό στοιχείο από την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα αποτελεί το γεγονός ότι ευθύς από το τηλεφώνημα της ΜΚ3 μετέβηκε στο μέρος διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκτός της οικίας της ΜΚ3 και συγκεκριμένα να είναι στο δημόσιο δρόμο. Το γεγονός αυτό αφήνει εκτεθειμένο τον ισχυρισμό του ΜΚ2 ότι συνεχώς καλούσε τον κατηγορούμενο να εξέλθει από τον εξωτερικό χώρο της οικίας της ΜΚ2 χωρίς αυτός να το πράττει, ενώ παράλληλα ενισχύει τη θέση του κατηγορουμένου ότι δεν είχε εισέλθει εντός του χώρου αυτού. Στο θέμα αυτό αποδέχομαι την αναφορά του ΜΚ4 καθότι ο ίδιος δεν έχει οποιοδήποτε συμφέρον από την υπόθεση για να έχει λόγο να μην πει την αλήθεια σε αντίθεση με τον ΜΚ2 που έχει κάθε κίνητρο για κάτι τέτοιο ως εμπλεκόμενο μέρος στο επίδικο περιστατικό. Το δε παράπονο του κατηγορουμένου προς τον εν λόγω μάρτυρα όταν αυτός έφθασε στο μέρος ότι αισθανόταν πόνο στο πόδι του δημιουργεί τις συνθήκες ότι το πρόβλημα που οι ιατροί εντόπισαν στον πόδι του κατηγορουμένου να προέρχεται από τραυματισμό που υπέστηκε κατά το επίδικο περιστατικό. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ4 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 10 που αποτελεί μέρος αυτής. Ο κατηγορούμενος έκανε γενικά καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του ενισχύεται σε βασικές πτυχές της από μαρτυρίες άλλων μαρτύρων (ΜΚ1 και ΜΚ4) αλλά και από πραγματική μαρτυρία (Τεκμήριο 11) καθώς και από επιστημονική μαρτυρία (Τεκμήρια 12, 13, 14 και 15), πράγμα που δείχνει ότι χαρακτηρίζεται από υψηλό δείκτη αξιοπιστίας. Έδωσε σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις που καθιστούν την εκδοχή του αληθοφανή. Στις διάφορες τοποθετήσεις του ήταν θετικός, ευθύς και αυθόρμητος, στοιχεία που αναδεικνύουν επίπεδο ειλικρίνειας. Χωρίς να υποπέσει σε ουσιώδεις αντιφάσεις που θα κλόνιζαν την αξιοπιστία του ως μάρτυρα, θεωρώ ότι ήλθε και είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ακόμη θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος μετέφερε στο Δικαστήριο τα ουσιώδη γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν και παράλληλα ο ίδιος προσωπικά βίωσε. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι την μαρτυρία του ως αληθή και αξιόπιστη περιλαμβανομένου της γραπτής δήλωσης του αλλά και τα Τεκμήρια 2 και 7 που αποτελούν μέρος αυτής. Παράλληλα, κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης, αποδέχομαι το Τεκμήριο 11 ως ορθό και αληθές, η γνησιότητα του περιεχομένου του οποίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε από οποιοδήποτε μέρος. Ο ΜΥ1 κατάθεσε ως επιστήμονας ιατρός. Τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά του προσόντα, η εμπειρία αλλά και οι γνώσεις του στο αντικείμενο της ιατρικής ειδικότητας του δεν αμφισβητήθηκαν από την κατηγορούσα αρχή. Το Δικαστήριο δεν έχει λόγο να αμφισβητήσει την μαρτυρία του εν λόγω ιατρού περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 12, το περιεχόμενο του οποίου κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης αποδέχομαι ως ορθό και αληθές αλλά και ούτε αντικρούστηκε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης μέσα από την οποίαν μαρτυρία προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος νοσηλεύτηκε από τις 20.08.10 μέχρι 23.08.10 στην Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Πάφου με εικόνα διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας στο θόλο του αστραγάλου. Ο ΜΥ2 κατάθεσε ως ένας επιπρόσθετος επιστήμονας ιατρός που εξέταζε και παρακολουθούσε την πορεία της ιατρικής κατάστασης του κατηγορουμένου. Ούτε αυτού τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά του προσόντα, η εμπειρία αλλά και οι γνώσεις του στο αντικείμενο της ιατρικής ειδικότητας του αμφισβητήθηκαν από την κατηγορούσα αρχή. Αξιοσημείωτο γεγονός στην μαρτυρία του είναι ο εντοπισμός οστεοχόνδρινου κατάγματος που, όπως με θετικότητα δήλωσε, κατά κανόνα οφείλεται σε τραύμα, το οποίο απέκλεισε να προϋπήρχε για μεγάλο χρονικό διάστημα λέγοντας πως θα ήταν αδύνατο ένας στρατιωτικός να είχε υποστεί κάταγμα και να μπορούσε να εκτελεί τα καθήκοντα του. Αυτό ενισχύει την εκδοχή ότι το πρόβλημα του κατηγορουμένου που περιγράφεται στα Τεκμήρια 13, 14 και 15, την ορθότητα και την αλήθεια του περιεχομένου τους το Δικαστήριο δεν έχει λόγο να αμφισβητήσει αλλά και ούτε το περιεχόμενο τους αντικρούστηκε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, προέρχεται από τραυματισμό που του προκάλεσε από κτυπήματα ο ΜΚ2 κατά το επίδικο περιστατικό. Από τη μία η μαρτυρία του γείτονα της ΜΚ3 που είδε κατά το επεισόδιο τον κατηγορούμενο να είναι γονατιστός στο δρόμο και τον ΜΚ2 να τον χτυπά με τα χέρια του σε διάφορα μέρη του σώματος του σε συνδυασμό με την παρατήρηση του ΜΚ1 ότι ο κατηγορούμενος αμέσως μετά το επίδικο περιστατικό έφερε εξωτερικά εμφανείς εκδορές στα χέρια και στα πόδια του, το παράπονο του κατηγορουμένου προς τον ΜΚ4 όταν αυτός έφθασε στο μέρος ότι αισθανόταν πόνο στο πόδι του, η απόρριψη των μαρτυριών των ΜΚ2 και ΜΚ3 ως αναξιόπιστες, το χρονικό του περιστατικού, η μετάβαση και παράλληλα τριήμερη νοσηλεία του κατηγορουμένου στην Χειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου με εικόνα διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας στο θόλο του αστραγάλου, το κάταγμα που εντοπίστηκε, οι χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υπεβλήθηκε ο κατηγορούμενος αμέσως μετά το περιστατικό, οι εκτιμήσεις των ιατρών για την προέλευση του τραύματος καθώς και η θεραπευτική αγωγή που ακολουθήθηκε, ο βαθμός αναπηρίας που αποκόμισε από τη σοβαρότητα των τραυμάτων που υπέστηκε και από την άλλη τα ελαφριά τραύματα που ο ΜΚ2 φέρει, με οδηγεί χωρίς δυσκολία στο εύρημα ότι τα προβλήματα του κατηγορούμενου είναι τραύματα που δημιουργήθηκαν κατά το επίδικο περιστατικό. Περαιτέρω, οδηγούμαι στο εύρημα ότι ο κατηγορούμενος αντέδρασε με τον τρόπο που έπραξε και φαίνεται μέσα από το Τεκμήριο 5 αμυνόμενος μπροστά στα κτυπήματα του ΜΚ
9. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτή και λαμβάνοντας υπόψη μου τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Ο κατηγορούμενος ήταν νυμφευμένος με την ΜΚ3 από την οποία χώρισε το έτος 2005 αφού πρώτα απέκτησε μαζί της δύο θυγατέρες που τον Αύγουστο 2010 ήταν ηλικίας 14 και 11 ετών αντίστοιχα. Στη συνέχεια η ΜΚ3 νυμφεύτηκε τον ΜΚ2 με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί που κατά το επεισόδιο ήταν ηλικίας 20 μηνών ενώ παράλληλα ήταν έγκυος. Μαζί τους διέμεναν και τα δύο παιδιά από τον προηγούμενο γάμο της ΜΚ
10. Στις 05.08.10 στην Πάφο ο κατηγορούμενος απέστειλε στην θυγατέρα του Άννα Μαρία γραπτό μήνυμα κατάφωρα απειλητικού χαρακτήρα δια δημόσιου δικτύου επικοινωνιών σημειώνοντας τα εξής: «έλα Άννα Μαρία με αυτά που συνεχίζει και κάνει η μάμα θα βρω τρόπο να την σκοτώσω και μετά να αυτοκτονήσω και εγώ για να μην έχετε ούτε μάμα αλλά ούτε παπά, δεν θα την πληρώνω κάθε μήνα και να εγώ τίποτα θα το δείτε και δεν θα πιστεύετε, σκεφτείτε το καλύτερα.» Περαιτέρω, επειδή για μεγάλο χρονικό διάστημα ο κατηγορούμενος δεν είχε επικοινωνία με τις πιο πάνω δύο θυγατέρες του και επειδή σε αντίθεση με το τι προνοούσε το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου ημερομηνίας 29.06.06 στις 20.08.10 δεν είχε μαζί του τα παιδιά για το χρονικό διάστημα που αυτό καθόριζε, στις 20.08.10 και περί ώρα 11:20 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην οικία της πρώην συζύγου του που βρίσκεται στην οδό Αγίου Κόνωνα αρ.44 στην Κισσόνεργα της επαρχίας Πάφου με σκοπό να πάρει τα παιδιά του. Η πρώην σύζυγος του αρνήθηκε να παραδώσει τα παιδιά και έτσι ο κατηγορούμενος ανάμενε χωρίς όμως να εισέλθει εντός του περιφραγμένου χώρου της οικίας της ΜΚ
11. Η ΜΚ3 ειδοποίησε τον ΜΚ2 καθώς και τον ΜΚ4 για την πιο πάνω εξέλιξη. Ο ΜΚ2 αμέσως μετέβηκε στο χώρο και έχοντας επιθετική συμπεριφορά αφού εξύβρισε τον κατηγορούμενο με τη φράση 'Τι κάνεις ρε μπάσταρδε στο σπίτι μου' τον γρονθοκόπησε δύο φορές στην αριστερή κοιλιακή χώρα. Ο κατηγορούμενος τότε γονάτισε στο έδαφος από τον πόνο που αισθάνθηκε και ο ΜΚ2 συνέχισε να τον χτυπά με τα χέρια του σε διάφορα μέρη του σώματος του. Σε κάποια στιγμή ο ΜΚ2 τον γρονθοκόπησε δύο φορές στην αριστερή πλευρά της κεφαλής του. Μπροστά σε όλα αυτά τα επιθετικά κτυπήματα του ΜΚ2, ο κατηγορούμενος αμυνόταν. Ως αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής ο ΜΚ2 υπέστηκε μικροτραυματισμούς. Παράλληλα τη στιγμή που ο ΜΚ2 άνοιξε με δύναμη την πόρτα κρατούσε το κινητό του τηλέφωνο στο δεξί χέρι και αφού την έκλεισε με δύναμη το κινητό τηλέφωνο πέταξε πάνω από την οροφή του αυτοκινήτου του και έπεσε στο έδαφος στην αριστερή πλευρά του οχήματος με αποτέλεσμα να υποστεί ζημιά. Επρόκειτο για ένα κινητό τηλέφωνο μπρούτζινο χρώματος μολυβί μάρκας Nokia E
12. Ακολούθως μέλη της αστυνομίας, ανάμεσα στους οποίους ο ΜΚ4, έφθασαν στο μέρος. Όταν ο ΜΚ4 άκουσε τον κατηγορούμενο να εξυβρίζει τον ΜΚ2 τον συνέλαβε αυτόφωρα και τον οδήγησε σε αστυνομικό σταθμό. Κατόπιν παραπόνου από τον κατηγορούμενο ότι αισθανόταν πόνο στο κεφάλι επειδή είχε χτυπηθεί από τον ΜΚ2 κατά το επίδικο περιστατικό και με οδηγίες του ΜΚ4 μεταφέρθηκε από τον ΜΚ4 και άλλο συνάδελφο του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου αφού έτυχε ιατρικής εξέτασης από τον ορθοπεδικό Δρ. Χαράλαμπο Καμπούρη (ΜΥ1) νοσηλεύτηκε στη Χειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου από τις 20.08.10 μέχρι 23.
13. Μέσα από κλινική και ακτινολογική εξέταση διαπιστώθηκε εικόνα διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας στον θόλο του αστραγάλου καθώς και οστεοπόρωση στον αυχένα του αστραγάλου. Στη συνέχεια εξετάστηκε από τον ιδιώτη ορθοπεδικό χειρούργο και τον Δρ. Βάσο Κωνσταντίνου (ΜΥ2), ο οποίος εντόπισε κάταγμα στην αριστερή ποδοκνημική που δεν προϋπήρχε για μεγάλο χρονικό διάστημα και προερχόταν από πρόσφατο τραυματισμό του κατηγορουμένου. Του έγινε τοποθέτηση γύψινου επιδέσμου που αφαιρέθηκε μετά πάροδο 6 εβδομάδων περίπου. Κατόπιν νέου ακτινολογικού ελέγχου εντοπίστηκαν πρώιμα σημεία χόνδρινης βλάβης πιθανής μετατραυματικής οστεονέκρωσης στην έσω επιφάνεια του θόλου του αριστερού αστραγάλου. Στις 15.11.10 διενεργήθηκε μαγνητική τομογραφία όπου διαγνώστηκε χόνδρινο κάταγμα διαμέτρου 10-11 χιλιοστά στη μεσότητα της έσω επιφάνειας του θόλου του αριστερού αστραγάλου με οστικό οίδημα στο υποχόνδριο. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, στις 09.12.10 ο κατηγορούμενος υποβλήθηκε στο Ιπποκράτειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο σε χειρουργική επέμβαση στην αριστερή ποδοκνημική για αποκατάσταση του χόνδρινου κατάγματος στον αστράγαλο με τεχνική μωσαϊκού λαμβάνοντας οστεοχόνδρινο μόσχευμα από το αριστερό γόνατο και τοποθετώντας το στο σημείο της βλάβης. Για την εφαρμογή του μοσχεύματος απαιτήθηκε οστεοτομία έσω σφυρού και στο τέλος της επέμβασης οστεοσύνθεση με κοχλία σπογγώδους οστού. Την επόμενη ημέρα ο κατηγορούμενος εξήλθε του νοσοκομείου με γυψονάρθηκα ακινητοποίησης της αριστερής ποδοκνημικής και οδηγίες για βάδιση χωρίς φόρτιση για 6 εβδομάδες, εντατική φυσιοθεραπεία, αντιπηκτική αγωγή για 30 ημέρες και παρακολούθηση. Τον Ιανουάριο 2012 ο κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε νέα χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση του κοχλία οστεοσύνθεσης του έσω σφυρού. Στις 25.02.13 ο κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε νέα μαγνητική τομογραφία αριστερής ποδοκνημικής, η οποία ανέδειξε ενσωμάτωση του μοσχεύματος και μετατραυματικές-μετεγχειρητικές αλλοιώσεις στην ποδοκνημική άρθρωση. Στις 08.03.13 ο κατηγορούμενος κρίθηκε από ιατροσυμβούλιο άτομο με αναπηρία αριστερού κάτω άκρου με βαθμό 30%. Στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μετέβηκε και ο παραπονούμενος όπου αφού εξετάστηκε από τη Δρ. Βασιλείου του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών διαπιστώθηκαν γραμμοειδής εκχυμώσεις σ' όλη την επιφάνεια αριστερού και δεξιού αντιβραχίονος, απώλεια δέρματος 0,5 χ 2 εκ. και 1 χ 2 εκ. στη μετωπιαία χώρα δεξιά, γραμμοειδής εκχύμωση 2 εκ. στη δεξιά κροταφική, εκχυμώσεις σ' όλη τη θωρακική μοίρα σπονδυλικής στήλης, μικροεκδορά 1 εκ. στην οσφυϊκή μοίρα σπονδυλικής στήλης αριστερά. Παράλληλα ο Κωνσταντίνου παραπονιέται για ζάλη και άλγος στα δάχτυλα δεξιού χεριού χωρίς εμφανείς εξωτερικές κακώσεις. Στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης από την αστυνομία, ο ΜΚ1 στις 20.08.10 έλαβε γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον ΜΚ2 (Τεκμήριο 8). Ακολούθως την ίδια ημέρα ο ΜΚ4 παρέλαβε από τον ΜΚ2 ένα σπασμένο κινητό τηλέφωνο μπρούτζινο χρώματος μολυβί μάρκας Nokia E71 ως τεκμήριο από το οποίο απουσίαζε το πίσω μέρος του (Τεκμήριο 4). Στις 22.08.10 ο ΜΚ1 έλαβε γραπτή κατάθεση από την ΜΚ3 (Τεκμήριο 9). Επίσης στις 24.08.10 ο ΜΚ1 έλαβε γραπτή ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2). Στην συνέχεια της ίδιας ημέρας ο ΜΚ1 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τη διάπραξη των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων. Παράλληλα, στις 21.08.10 και μεταξύ των ωρών 19:40 και 20:40 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ο αστυφύλακας 1197 Σ. Παπαβασιλείου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο αναφορικά με τα αδικήματα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία του κατηγορητηρίου που αφορά αποστολή μηνύματος κατάφωρα απειλητικού χαρακτήρα δια δημόσιου δικτύου επικοινωνιών κατά παράβαση του άρθρου 149

(6)(α) του Ν.112(Ι)/2004, ο κατηγορούμενος την έχει παραδεχτεί και από τα ενώπιον μου παραδεκτά γεγονότα αυτή τεκμηριώνεται στον απαιτούμενο βαθμό, χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία αξιόποινης παράνομης εισόδου (δεύτερη κατηγορία) κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.154, το οποίο σημειώνει τα πιο κάτω: "Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας· ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος..." Από το περιεχόμενο του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: (α) Ο κατηγορούμενος εισέρχεται σε περιουσία άλλου προσώπου, (β) με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος ή (γ) με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή (δ) ο κατηγορούμενος εισέρχεται νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος ουδέποτε κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου εισήλθε εντός του περιφραγμένου χώρου της οικίας της ΜΚ

1. Προς την κατεύθυνση αυτή δεν υπάρχει σχετική μαρτυρία. Αντίθετα, η μαρτυρία του ΜΚ4 αποκαλύπτει ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο δημόσιο δρόμο και όχι εντός περιουσίας οποιουδήποτε και/ή του περιφραγμένου χώρου της ΜΚ
2. Αυτό αναπόφευκτα συμπαρασύρει σε αποτυχία όλα τα υπόλοιπα συστατικά στοιχεία του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τεκμηριώνεται στον απαιτούμενο βαθμό το εν λόγω αδίκημα. Με την τέταρτη κατηγορία ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι διέπραξε το αδίκημα της επίθεσης η οποία προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στον παραπονούμενο. Το εν λόγω αδίκημα διέπεται από το άρθρο 243 του Κεφ.154, το οποίο ρητά προνοεί κατά λέξη τα εξής: " Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των προνοιών του πιο πάνω άρθρου καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Ο κατηγορούμενος να επιτεθεί στον παραπονούμενο (ΜΚ2) και (β) να του προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Η δε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης συντελείται με τη δημιουργία οποιουδήποτε τραύματος εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλέπε επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Στην προκειμένη περίπτωση οι γραμμοειδής εκχυμώσεις σ' όλη την επιφάνεια αριστερού και δεξιού αντιβραχίονος, η απώλεια δέρματος 0,5 χ 2 εκ. και 1 χ 2 εκ. στη μετωπιαία χώρα δεξιά, η γραμμοειδής εκχύμωση 2 εκ. στη δεξιά κροταφική, εκχυμώσεις σ' όλη τη θωρακική μοίρα σπονδυλικής στήλης, η μικροεκδορά 1 εκ. στην οσφυϊκή μοίρα σπονδυλικής στήλης αριστερά, κρίνονται τραύματα τα οποία περιέχονται στο κοινά παραδεκτό περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 και αποτελούν στοιχεία πραγματικής σωματικής βλάβης για τον ΜΚ2 που τα υπέστηκε. Το ότι είναι ο κατηγορούμενος που τα προκάλεσε στον ΜΚ2 είναι επίσης παραδεκτό από τον πρώτο μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία. Ωστόσο δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στον ΜΚ2, ως αποτέλεσμα της οποίας επίθεσης του προκάλεσε τα προαναφερόμενα τραύματα. Αντίθετα, αυτό που υπάρχει είναι θετική μαρτυρία που αποδεικνύει ότι τα τραύματα που ο κατηγορούμενος προκάλεσε στον ΜΚ2 κατά το επίδικο περιστατικό είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας του να αμυνθεί μπροστά στην επίθεση που αυτός δέχτηκε από τον ΜΚ2. Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν ήταν επιθετική απέναντι του ΜΚ2 αλλά αμυνόμενη. Προς τούτο υπάρχει σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου. Στη βάση των δεδομένων αυτών και εφόσον δεν έχουν στοιχειοθετηθεί όλα τα συστατικά στοιχεία της επίθεσης προκαλούσας πραγματικής σωματικής βλάβης, το εν λόγω αδίκημα δεν έχει τεκμηριωθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Στην έκτη κατηγορία του κατηγορητηρίου ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει το αδίκημα της πρόκλησης κακόβουλης βλάβης δυνάμει του άρθρου 324

(1)του Κεφ.154. Το άρθρο αυτό προνοεί τα εξής: "Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές: Νοείται ότι οι διατάξεις του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου εφαρμόζονται σε ποινική δίωξη που ασκείται δυνάμει του άρθρου αυτού, νοουμένου ότι ο κατηγορούμενος αποδείξει με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η ισχυριζόμενη άσκηση ειλικρινούς αξίωσης δικαιώματος ήταν και εύλογη υπό τις περιστάσεις." Από το περιεχόμενο του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: (α) Ο κατηγορούμενος καταστρέφει ή προκαλεί ζημιά σε περιουσία και (β) η ενέργεια του κατηγορουμένου είναι εσκεμμένη και παράνομη. Το άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο του Κεφ.154 ορίζει ως 'περιουσία' κάθε έμψυχο ή άψυχο που μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο κυριότητας. Το ύψος της ζημιάς δεν είναι συστατικό στοιχείο του εν λόγω αδικήματος. Ούτε η ιδιοκτησία της περιουσίας που καταστρέφεται ή ζημιώνεται αποτελεί μέρος των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της κακόβουλης βλάβης (Θωμά v. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255). Θα πρέπει όμως να αποδειχτεί ότι η περιουσία στην οποία προκλήθηκε ζημιά δεν ανήκε στον κατηγορούμενο (Δρουσιώτης v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 189). Η έννοια του όρου 'εσκεμμένη' εξηγείται στο αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold έκδοσης 2000 όπου στην παράγραφο 17-47 σημειώνονται πως σημαίνει το να πράττεις κάτι οικειοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος να προκληθεί ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικειοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει ζημιά ή όχι. Ακόμη απαιτείται απόδειξη ότι η πρόκληση έγινε χωρίς νόμιμη αιτία (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). Στα πλαίσια διαπίστωσης κατά πόσο στοιχειοθετείται το αδίκημα αυτό δεν πρέπει να λησμονείται και η εξέταση του αν υπάρχει επιτυχής επίκληση της νομοθετικής υπεράσπισης που περιλαμβάνεται μέσα από τη συνδυασμένη μελέτη του άρθρου 8 και της επιφύλαξης του άρθρου 324

(1)του Κεφ.

1. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση δέχομαι ότι το Τεκμήριο 4 που είναι κινητό τηλέφωνο ανήκει στον ΜΚ2 και κατά το επίδικο περιστατικό βρισκόταν στην κατοχή του. Ακόμη δέχομαι ότι το κινητό τηλέφωνο υπέστηκε ζημιά. Παράλληλα όμως, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι το πρόσωπο που προκάλεσε ζημιά στο κινητό τηλέφωνο του ΜΚ
2. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου αυτός που κατέστρεψε το εν λόγω κινητό τηλέφωνο είναι ο ΜΚ2 ως αποτέλεσμα της επιθετικής του συμπεριφοράς. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε παράνομη και εσκεμμένη ενέργεια που να προκάλεσε ζημιά στο κινητό τηλέφωνο του ΜΚ
3. Κατά συνέπεια ούτε αυτό το αδίκημα έχει στοιχειοθετηθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Υπό το φως των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας σε σχέση με την πρώτη κατηγορία του κατηγορητηρίου και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία αυτή, ενώ παράλληλα απέτυχε να αποδείξει την εκδοχή της στις κατηγορίες 2, 4 και 6, στις οποίες ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/ Αποστολή μηνύματος κατάφωρα απειλητικού χαρακτήρα δια δημόσιου δικτύου επικοινωνιών-Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη/-Πρόκληση κακόβουλης ζημιάς-Αξιόποινη παράνομη είσοδο σε περιουσία-/Άρθρο 149

(6)(α) του Ν.112(Ι)/2004-Άρθρα 243, 280 και 324

(1)Κεφ.154/Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο