Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΓΙΑΝΝΗΣ ΗΛΙΑ, Αρ. Υπόθεσης: 13602/11, 12/1/2015

(3)μάρτυρες κατηγορίας και συγκεκριμένα τον Αστ. 836 Παναγιώτη Χριστοδούλου (Μ.Κ.1), την κα. Βάνα Παπαδοπούλου (Μ.Κ.2) και τον κ. Δημήτρη Ζήνωνος (Μ.Κ.3). Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή, ο κατηγορούμενος, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος και κλήθηκε σε απολογία και επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Επίσης, δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Συνοπτικά η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου έχει ως ακολούθως: Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης την κατάθεση του, τεκμήριο

1. Ουσιαστικά ανέφερε στην μαρτυρία του ότι στις 16/07/2011 δέχθηκε καταγγελία από κάποιο Δημήτρη Ζήνωνος ότι ο κατηγορούμενος θερίζει δύο τεμάχια γης τα οποία βρίσκονται υπό τη διαχείριση του. Επισκέφθηκε το μέρος όπου εντόπισε τα δύο πιο πάνω πρόσωπα να συζητούν έντονα καθώς και μια θεριστική μηχανή. Περαιτέρω, ανέφερε τις ενέργειες που έκανε για τη διερεύνηση της καταγγελίας αυτής. Έλαβε είπε, ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο ο οποίος του είπε ότι τα εν λόγω τεμάχια τα κατείχε τα τελευταία 14 χρόνια και τα διαχειριζόταν αφού ήταν παραχωρημένα σε κάποιο γέρο ονόματι Νικόλα Γεωργίου και είχε εξουσιοδότηση από αυτόν να το κάνει. Τα τελευταία δύο χρόνια κάνει προσπάθειες μέσω της Υπηρεσίας Τ/Κ να του παραχωρηθούν και συνέχισε να τα σπέρνει και να τα θερίζει (βλ. τεκμήριο 2). Ο μάρτυρας επίσης, κατέθεσε στο Δικαστήριο και γραπτή κατηγορία του κατηγορούμενου ημερομηνίας 23/08/2011 (τεκμήριο 3) στην οποία απάντησε «ό,τι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο.» Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι τα τεμάχια 429 και 430 του ΦΥΛ/ΣΧ. 45/63 ανήκουν στην διαχείριση της εταιρείας Δ. Ζήνωνος και Μ. Λάμπρου Γεωργοκτηνοτροφικές Επιχειρήσεις Λτδ από το έτος
2. Αντεξεταζόμενος, ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν εξέτασε τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι αυτός κατείχε και καλλιεργούσε τα εν λόγω τεμάχια τα προηγούμενα χρόνια ούτε ο ίδιος γνώριζε αν ο κατηγορούμενος εκτός από τις 16/07/2011 εισήλθε και σε άλλη ημερομηνία στα εν λόγω τεμάχια. Κατηγόρησε τον κατηγορούμενο ότι το έπραξε αυτό για τα έτη 2010 - 2011 με βάση τη μαρτυρία του παραπονουμένου. Περαιτέρω, αναφερόμενος για τη γνώση του σχετικά με το θέμα, σε ποιόν ήταν παραχωρημένα τα εν λόγω τεμάχια, ανέφερε ότι έκανε έρευνα μέσω της Επαρχιακής Διοίκησης και το διαπίστωσε αυτό και κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετική Βεβαίωση ως τεκμήριο 4 που αφορά το τεμάχια αρ.
3. Ουσιαστικά ο μάρτυρας παρέπεμψε στο αρμόδιο τμήμα σε σχέση με τη διαχείριση των εν λόγω τεμαχίων. Η Μ.Κ.2 κατέθεσε ως Λειτουργός Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών στην Πάφο και ουσιαστικά ανέφερε ότι ως εκ της θέσεως της έχει στην κατοχή της το φάκελο Γ4/2012 που αφορά τους Τ/Κ κλήρους που βρίσκονται στην περιοχή «Κατσικούες» στο χωριό Αξύλου με αρ. τεμαχίων 429 και 430 και ότι αυτοί είναι παραχωρημένοι για εκμετάλλευση στην εταιρεία Δ. Ζήνωνος και Μ. Λάμπρου γεωργοκτηνοτροφικές επιχειρήσεις Λτδ. Κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό τοπογραφικό στο οποίο φαίνονται τα εν λόγω τεμάχια ως τεκμήριο 6 και συμβόλαιο Άδειας Χρήσης Τ/Κ Γεωργικού Κλήρου ημερομηνίας 08/12/2008 ως τεκμήριο 7 με ισχύ από 01/11/2008 μέχρι 31/10/
4. Σε αυτό περιλαμβάνεται και το τεμάχιο 429 και διευκρίνισε ότι παραχωρήθηκε στην πιο πάνω εταιρεία μέρος του εν λόγω τεμαχίου. Επίσης, αναγνώρισε το τεκμήριο 4 ως τη Βεβαίωση με την οποία παραχωρήθηκε στην πιο πάνω εταιρεία και το τεμάχιο αρ. 430 με ισχύ από 1/11/
5. Πέραν των πιο πάνω, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είχε και αυτός υποβάλει αίτηση παλαιότερα για την παραχώρηση των εν λόγω τεμαχίων η οποία απορρίφθηκε. Συγκεκριμένα, είπε ότι στις 14/06/2009 ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για να του παραχωρηθεί το τεμάχιο αρ. 430 μαζί με το 457 και η οποία αφού εξετάστηκε απορρίφθηκε λόγω του ότι κατείχε μεγάλη έκταση Τ/Κ γης και περί τούτου, ενημερώθηκε ο κατηγορούμενος με επιστολή ημερομηνίας 26/05/2010 (βλ. τεκμήριο 8). Επίσης, είπε ότι στις 03/07/2010 υπεβλήθηκε δεύτερη αίτηση από τον κατηγορούμενο η οποία περιλάμβανε και το τεμάχιο αρ. 429, η οποία επίσης απορρίφθηκε για τον ίδιο λόγο και η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον κατηγορούμενο με επιστολή ημερομηνίας 31/01/2011, τεκμήριο
6. Περαιτέρω, η μάρτυρας ανέφερε ότι τα τεμάχια αρ. 429 και 430 είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών και παραχωρούνται σε εκτοπισμένα πρόσωπα και με βάση απόφαση από τη σχετική επιτροπή. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας, ανέφερε ότι δεν γνωρίζουν ποιο μέρος του τεμαχίου αρ. 429 παραχωρήθηκε στην εν λόγω εταιρεία. Είπε όμως, ότι εκείνο που γνωρίζει είναι ότι μέρος αυτού ήταν αδιάθετο διότι ήταν άγονο και πιστεύει ότι το μέρος που παραχωρήθηκε ήταν το γόνιμο. Πέραν των πιο πάνω, κατέθεσε στο Δικαστήριο Σύμβαση Μίσθωσης ανυπόγραφη ως τεκμήριο 10 στην οποία περιλαμβάνεται και το τεμάχιο αρ. 430 με ημερομηνία ισχύς από 1/11/2011 την οποία τύπωσε από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή αλλά δεν γνωρίζει κατά πόσο έχει υπογραφεί. Εκείνο που ανέφερε όμως, είναι ότι η εν λόγω σύμβαση και τα τεμάχια που περιλαμβάνονται σε αυτήν είναι σε ισχύ σήμερα και ότι οι συμβάσεις για την παραχωρήσει τεμαχίων είναι χρονιαίες, οι οποίες ανανεώνονται αυτόματα εκτός αν επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή στα τεμάχια που παραχωρούνται κάτι που προϋποθέτει και αλλαγή του ενοικίου γι αυτό ετοιμάζεται νέα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είπε, δηλαδή για το τεμάχιο 430 αυτό παραχωρήθηκε στην εν λόγω εταιρεία από 1/11/2010 και όχι από την 1ην/11/2011 που αναφέρεται η ισχύς της ανυπόγραφης σύμβασης, τεκμήριο
7. Και τούτο διότι προστέθηκε μετά άλλο τεμάχιο που δεν υπήρχε στην αρχική σύμβαση γι αυτό χρειάστηκε να γίνει καινούργια σύμβαση. Όσον αφορά το τεμάχιο αρ. 430 όμως, αυτό παραχωρήθηκε με ισχύ από 1/11/2010 και όχι από 1/11/
8. Ερωτούμενη περαιτέρω επί του θέματος τούτου, δηλαδή της παραχώρησης του τεμαχίου αρ. 430, ανέφερε ότι η εταιρεία αποτάθηκε στην υπηρεσία της στις 13/04/2010 και στις 23/06/2010 παρακάθησε η ειδική επιτροπή όπου ενέκρινε την παραχώρηση η οποία επικυρώθηκε στις 08/09/
9. Ακολούθως είπε, ετοιμάστηκε σύμβαση μίσθωσης με ισχύ από 01/11/2010 και σε αυτήν προστέθηκε και το τεμάχιο αρ. 430 μαζί με τα άλλα που κατείχε η εταιρεία. Ανέφερε επίσης, ότι καταχωρήθηκε στη μηχανογράφηση η εν λόγω σύμβαση με ημερομηνία 09/12/2010 και με ισχύ από 1/11/
10. Επίσης, είπε ότι δεν έχει την υπογεγραμμένη σύμβαση αλλά έχει τη βεβαίωση ότι παραχωρήθηκε το συγκεκριμένο τεμάχιο. Τέλος, ανέφερε ότι δεν ειδοποιείται οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο για την παραχώρηση Τ/Κ περιουσίας σε άλλο. Στην παρούσα περίπτωση ο κατηγορούμενος ενημερώθηκε ότι οι αιτήσεις του δεν εγκρίθηκαν και δεν γνώριζε αν ο ίδιος είχε γνώση για την παραχώρηση των εν λόγω τεμαχίων προς την συγκεκριμένη εταιρεία. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ως ο παραπονούμενος και διευθυντής της εταιρείας Δ. Ζήνωνος & Μ. Λάμπρου Γεωργοκτηνοτροφικές Επιχειρήσεις Λιμιτεδ και κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήρια πιστοποιητικό σύστασης της εν λόγω εταιρείας ως τεκμήριο 12 και πιστοποιητικό διευθυντών ως τεκμήριο
11. Υιοθετώντας την γραπτή του κατάθεση - τεκμήριο 11- ανέφερε ότι του παραχωρήθηκαν 4 τεμάχια στην περιοχή «Κατσικούες», έδαφος Αξύλου και συγκεκριμένα τα τεμάχια αρ. 429, 430, 438 και
12. Κατά το έτος 2010, νομίζει περί τον Απρίλιο ο κατηγορούμενος πήγε στα τεμάχια αρ. 429 και 430 και τα καλλιέργησε. Τον προειδοποίησε να μην επεμβαίνει στα εν λόγω τεμάχια ενώ αυτός για περίοδο τριών χρόνων που πήρε τα εν λόγω τεμάχια από τις Τ/Κ υπηρεσίες τα δήλωνε στον Οργανισμό Αγροτικών Πληρωμών ότι αυτός ήταν ο διαχειριστής τους. Πέρσι αναφέρει, δηλαδή περί τον Οκτώβριο - Νοέμβριο του 2010 ο κατηγορούμενος επενέβηκε παράνομα στα εν λόγω τεμάχια του και τα έσπειρε και φέτος στην συγκομιδή τον περίμενε να μπει μέσα να τα μαζέψει και όταν έγινε αυτό ειδοποίησε την Αστυνομία για να τον σταματήσει. Ανέφερε επίσης, ότι στις 16/07/2011 τον εντόπισε στο τεμάχιο αρ. 430 και συγκεκριμένα αυτός στεκόταν στο δρόμο και είχε άνθρωπο με σχετικό μηχάνημα εντός αυτού και θέριζε. Ο κατηγορούμενος του παραδέκτηκε ότι γνωρίζει ότι τα εν λόγω τεμάχια δεν είναι δικά του αλλά αφού τα έσπειρε θα τα θερίσει. Ακολούθως και όταν έφυγε η Αστυνομία πήγε και στο άλλο τεμάχιο. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι το μέρος του τεμαχίου αρ. 429 του παραχωρήθηκε το 2008 και ήταν το καλλιεργήσιμο μέρος καθότι το άλλο είναι άγονο. Εκ παραδρομής δεν του παραχωρήθηκε τότε και το τεμάχιο αρ. 430 γι αυτό αποτάθηκε ξανά με νέα αίτηση και του παραχωρήθηκε μετέπειτα. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Υπάρχει όμως, ενώπιον του Δικαστηρίου η γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομίας, τεκμήριο
13. Σε αυτήν αναφέρει ότι τα τεμάχια με αρ. 429 και 430 τα έχει στην κατοχή του εδώ και 14 χρόνια και τα οποία με δικά του έξοδα τα ισοπέδωσε και τα έκανε χωράφια όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Τα εν λόγω τεμάχια ήταν παραχωρημένα σε κάποιον γέρο ονόματι Νικόλα Δημητρίου ο οποίος τον εξουσιοδότησε αυτόν και τον αδελφό του να τα καλλιεργούν. Το εν λόγω πρόσωπο απεβίωσε και ο ίδιος εξακολουθούσε να τα καλλιεργεί. Αποτάθηκε στην υπηρεσία Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών για να του τα παραχωρήσουν να τα διαχειρίζεται. Παράλληλα, αναφέρει ο Δημήτρης Ζήνωνος έκανε και αυτός αιτήσεις με την δικαιολογία ότι δεν είχε άλλο μέρος να περνούν τα ζώα του αφού είναι βοσκός και έτσι δεν του ενέκριναν τις δικές του αιτήσεις. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι αυτός εξακολουθούσε να σπέρνει τα πιο πάνω χωράφια και μια μέρα ήρθε ο Δημήτρης Ζήνωνος και του είπα να σταματήσει όταν ήταν έτοιμα να θερίσει γιατί τα χωράφια αυτά ήταν υπό την διαχείριση του. Του ζήτησε επανειλημμένα να του δείξει τα χαρτιά που του παραχωρηθήκαν και ότι πράγματι είναι δικά του. Αυτός αρνείτο επανειλημμένα να του δείξει τα χαρτιά και το μόνο που του έλεγε είναι ότι είναι όλα δικά του. Τέλος, αναφέρει ότι τώρα αφού θέρισε αυτά που έσπειρε και γνωρίζει τα πράγματα και τα δύο τεμάχια είναι στην κατοχή του, έχει αποσυρθεί εντελώς. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο Αστυνομικός ο οποίος δέχθηκε την καταγγελία από τον παραπονούμενο και επισκέφθηκε το μέρος όπου κατ' ισχυρισμό διαπράττονταν τα αδικήματα. Επίσης, ανέφερε όλες τις ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και τα γεγονότα τα οποία περιήλθαν στην αντίληψη του στα πλαίσια εκτέλεσης των καθηκόντων του. Δεν έχω διαπιστώσει οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο στη μαρτυρία του ή οτιδήποτε άλλο μεμπτό. Κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων και την αποδέχομαι. Θα πρέπει να σημειωθεί όμως, ότι από αυτή δεν προκύπτει σε ποια τεμάχια εντόπισε τον κατηγορούμενο αφού δεν τα αντιπαρέβαλε με οποιοδήποτε τοπογραφικό. Επίσης, το γεγονός ότι τα τεμάχια αρ. 429 και 430 παραχωρήθηκαν στην συγκεκριμένη εταιρεία προκύπτει από τις έρευνες που έκανε μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας. Το τεκμήριο 4 που κατέθεσε όμως και αφορά την Βεβαίωση για την παραχώρηση του τεμαχίου αρ. 430 δεν έτυχε αμφισβήτησης το περιεχόμενο του και μπορώ να το αποδεκτώ. Εκείνο που αμφισβητήθηκε είναι κατά πόσο αυτό είναι αρκετό για να καταδείξει την παραχώρηση του εν λόγω τεμαχίου κάτι στο οποίο θα αναφερθώ και κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της Μ.Κ.

1. Η Μ.Κ.2 ήταν η αρμόδια λειτουργός η οποία ως εκ της θέσεως της κατείχε το σχετικό φάκελο που αφορούσε την παραχώρηση των τεμαχίων αρ. 429 και 430 στο χωριό Αξύλου. Η μάρτυρας αυτή αναφέρθηκε ότι τα εν λόγω τεμάχια είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και τα διαχειρίζεται ο Κηδεμόνας Τ/Κ περιουσιών, θέση η οποία δεν έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση και κρίνω ότι μπορώ να προβώ σε ανάλογο εύρημα. Πέραν τούτου, αναφέρθηκε στο ιστορικό παραχώρησης των εν λόγω τεμαχίων. Εξήγησε τις προσπάθειες του κατηγορουμένου για την διεκδίκηση της παραχώρησης σε αυτόν και κατέθεσε και σχετικά τεκμήρια περί τούτου. Επίσης, κατέθεσε σχετική σύμβαση παραχώρησης του τεμαχίου αρ. 429 στην συγκεκριμένη εταιρεία του M.K.3 με ισχύ από 1/11/08 και μέχρι σήμερα. Δεν έτυχε αμφισβήτησης η εν λόγω σύμβαση για το συγκεκριμένο τεμάχιο. Εκείνο που αμφισβητήθηκε είναι το μέρος που παραχωρήθηκε στην εταιρεία. Στο συμβόλαιο παραχώρησης δεν καθορίζεται ποιο μέρος παραχωρήθηκε και θεωρώ ότι δεν μπορώ να εξάξω ασφαλές εύρημα επί αυτού του σημείου. Η ίδια είπε ότι μέρος του εν λόγω τεμαχίου ήταν άγονο και προφανώς είναι το γόνιμο μέρος που παραχωρήθηκε στην εταιρεία. Από την αναφορά της αυτή όμως, δεν μπορεί να εξαχθεί οποιοδήποτε ασφαλές εύρημα καθότι η ίδια δεν γνώριζε τη μορφολογία του εν λόγω τεμαχίου ούτε μπορούσε να εξηγήσει τι εννοεί με τον όρο άγονο έδαφος. Αναφορικά με την παραχώρηση του τεμαχίου αρ. 430 η μάρτυρας εξήγησε επαρκώς τη διαδικασία και τον τρόπο παραχώρησης του προς την εταιρεία του M.K.
2. Εξήγησε ότι από τα αρχεία που διατηρούν στην υπηρεσία της προκύπτει ότι αυτό παραχωρήθηκε στην εν λόγω εταιρεία με ισχύ από 1/11/
3. Διαφώνησε ότι αυτό έγινε με ισχύ από 1/11/2011 και εξήγησε για ποιο λόγο έγινε το τεκμήριο 10 το οποίο κατέθεσε και ήταν ανυπόγραφο. Αναγνώρισε το τεκμήριο 4 - Βεβαίωση - στο οποίο φαίνεται ότι αυτό παραχωρήθηκε με ισχύ από 1/11/
4. Έχω λάβει υπόψη μου τη θέση της υπεράσπισης ότι με βάση το σχετικό Νόμο για να υπάρχει παραχώρηση θα πρέπει να υπογραφεί σχετικό συμβόλαιο και να ακολουθηθεί σχετική διαδικασία. Θεωρώ όμως, ότι στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης εκφεύγει του σκοπού του Δικαστηρίου ο έλεγχος και η νομιμότητα παραχώρησης του εν λόγω τεμαχίου προς την εταιρεία του Μ.Κ.
5. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής είναι ότι αυτό παραχωρήθηκε σε αυτήν από την 1/11/2010 και δεν προκύπτει οποιοσδήποτε λόγος να μην αποδεκτώ τη θέση αυτή, εν όψει και των στοιχείων που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και των επεξηγήσεων που η ίδια έδωσε. Ούτε έχω διακρίνει από τη μαρτυρία της μάρτυρος, ότι αυτή είχε οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο ή ότι ήθελε να βοηθήσει τη θέση του Μ.Κ.
6. Η γενική υποβολή ότι ο γιος του παραπονούμενου εργάζεται στην υπηρεσία της, δεν καταδεικνύει ότι η ίδια κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι το τεμάχιο αρ. 430 παραχωρήθηκε στην εταιρεία του Μ.Κ.3 ενώ κάτι τέτοιο δεν έγινε ή ότι έγινε μεταγενέστερα των κατηγοριών, δεδομένης πάντοτε της υπόλοιπης μαρτυρίας της και των εξηγήσεων που έδωσε. Έχοντας υπόψη μου ολόκληρη της μαρτυρία της μάρτυρος αυτής, την εντύπωση που απεκόμισα από αυτήν κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα που ήταν πολύ καλή, την απουσία οποιουδήποτε αλλότριου κινήτρου και των επεξηγήσεων που έδωσε για την παραχώρηση των εν λόγω τεμαχίων στην εταιρεία του παραπονούμενου, κρίνω ότι μπορώ να την αποδεκτώ και την αποδέχομαι με την διευκρίνιση σε σχέση με το τεμάχιο αρ. 429 και ότι δεν μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί ποιο μέρος αυτού παραχωρήθηκε. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ως ο διευθυντής και μέτοχος της εταιρείας στην οποία παραχωρήθηκε τα τεμάχια αρ. 429 και 430 και εξήγησε το ιστορικό, όπως προκύπτει, της διαμάχης που είχε με την κατηγορούμενο για τα συγκεκριμένα τεμάχια. Παρόλο που δεν ήταν σε θέση να καθορίσει με ακριβείς ημερομηνίες την παραχώρηση προς την εταιρεία του των συγκεκριμένων τεμαχίων, εντούτοις είπε ότι αυτά του είχαν παραχωρηθεί και παρέπεμψε στη μαρτυρία της αρμόδιας υπηρεσίας η οποία υποστηρίζει τη θέση του αυτή. Αναφέρθηκε στο γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια της καταγγελίας ο κατηγορούμενος εκμεταλλευόταν τα εν λόγω τεμάχια και διεκδικούσε επιδότηση από τον Οργανισμό Αγροτικών Πληρωμών καθώς επίσης και το τι επεσυνέβη στις 16/07/2011 όταν προέβηκε στην καταγγελία και ειδοποίησε την Αστυνομία. Πέραν των πιο πάνω, παρόλο που και ο ίδιος αναφέρθηκε στην παραχώρηση του γόνιμου μέρους του τεμαχίου 429, εντούτοις εν όψει την μη ξεκάθαρης αναφοράς στο συμβόλαιο του και δεδομένου της θέσης της υπεράσπισης αναφορικά με το λόγο που του παραχωρήθηκε το εν λόγω μέρος, θεωρώ ότι δεν μπορεί να προκύψει με ασφάλεια ποιο τελικά μέρος του παραχωρήθηκε. Κρίνω ότι ο μάρτυρας αυτός ήταν ειλικρινής και εξέθεσε στο Δικαστήριο τα γεγονότα που περιβάλλουν το παράπονο του με το δικό του απλοϊκό πλην κατανοητό τρόπο και θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του και την αποδέχομαι πλην της πιο πάνω διευκρίνησης που αφορά το μέρος του τεμαχίου αρ.
7. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Από την επιλογή αυτή του κατηγορουμένου δεν μπορεί να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (βλ. Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Είναι δικαίωμα του και αυτό δεν μπορεί να επενεργήσει σε βάρος του (βλ. Ντίνος Δημητρίου Χριστοφόρου v. Tης Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Πέραν τούτου, ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει και η γραπτή κατάθεση του κατηγορουμένου. Όσον αφορά την εν λόγω κατάθεση, υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει σ' αυτή. Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου και να απορρίψει άλλο ασχέτως αν αυτό αποτελεί άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Είναι φυσικό να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως, ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. (Βλ. Vrakas α.ο. v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195), Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359). Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, θεωρώ ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του κατηγορουμένου το οποίο αναφέρεται στην κατοχή και χρήση των τεμαχίων αρ. 429 και 430 του ΦΥΛ/ΣΧ 45/63 από τον κατηγορούμενο. Συγκεκριμένα, λαμβάνω υπόψη μου τις αναφορές του ότι τα εν λόγω τεμάχια τα είχε στην κατοχή του εδώ και 14 χρόνια και τα καλλιεργούσε. Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου την αναφορά του ότι αποτάθηκε στην τουρκοκυπριακή διοίκηση για τα διαχειρίζεται. Περαιτέρω, υπόψη μου λαμβάνω και τις αναφορές του ότι αυτός εξακολουθούσε να σπέρνει τα τεμάχια αυτά και ότι μια μέρα ήρθε ο Δημήτρης Ζήνωνος και του είπε να σταματήσει όταν ήταν έτοιμα για θέρισμα γιατί τα χωράφια αυτά ήταν υπό τη διαχείριση του. Τέλος, λαμβάνω υπόψη μου την αναφορά του ότι αφού θέρισε αυτά που είχε σπείρει και γνωρίζει πως είναι τα πράγματα έχει αποσυρθεί εντελώς. Οι πιο πάνω αναφορές του κατηγορούμενου, αποτελούν τουλάχιστον δηλώσεις ενάντια στα συμφέροντα του και δίνει τις δικές τους εξηγήσεις σε σχέση με την κατοχή και χρήση των εν λόγω τεμαχίων κατά τον ουσιώδη χρόνο αλλά και προγενέστερα. Επίσης, οι θέσεις του δεν συγκρούονται με άλλη αποδεκτή μαρτυρία ενώ άλλες υποστηρίζονται και από άλλη αποδεκτή μαρτυρία. Ουσιαστικά ο κατηγορούμενος παραδέχεται ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο κατείχε και καλλιεργούσε τα συγκεκριμένα τεμάχια χωρίς να γνωρίζει ότι αυτά τελικά είχαν παραχωρηθεί στην συγκεκριμένη εταιρεία του κατηγορουμένου και ότι στις 16/07/2011 εισήλθε σε αυτά με σκοπό να τα θερίσει και τώρα που το έπραξε και γνωρίζει ότι παραχωρήθηκαν στην εν λόγω εταιρεία δεν πρόκειται να το πράξει ξανά. Λαμβάνοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τη μαρτυρία η οποία αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή παρέμεινε αναντίλεκτη τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Τα τεμάχια αρ. 429 και 430 του ΦΥΛ/ΣΧ. 45/63 τα οποία βρίσκονται στην περιοχή «Κατσικούες» του χωριού Αξύλου της Επαρχίας Πάφου είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών. Ο κατηγορούμενος για 14 χρόνια μέχρι και την 16/07/2011 κατείχε, καλλιεργούσε και έσπερνε τα πιο πάνω αναφερόμενα τεμάχια. Στις 14/06/2009 ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για να του παραχωρηθεί το τεμάχιο αρ. 430 μαζί με το 457 και η οποία αφού εξετάστηκε απορρίφθηκε λόγω του ότι κατείχε μεγάλη έκταση Τ/Κ γης και περί τούτου, ενημερώθηκε με επιστολή ημερομηνίας 26/05/2010 (βλ. τεκμήριο 8). Επίσης, στις 03/07/2010 υπεβλήθηκε δεύτερη αίτηση από τον κατηγορούμενο η οποία περιλάμβανε και το τεμάχιο αρ. 429, η οποία επίσης απορρίφθηκε για τον ίδιο λόγο και η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον κατηγορούμενο με επιστολή ημερομηνίας 31/01/2011 (βλ. τεκμήριο 9). Πέραν των πιο πάνω, το τεμάχιο αρ. 429 (μέρος) εκτάσεως 4014 τ.μ. παραχωρήθηκε από το Κηδεμόνα Διαχείρισης Τ/Κ περιουσιών στην εταιρεία Δ. Ζήνωνος & Μ. Λάμπρου Επιχειρήσεις Λτδ με ισχύ από 1/11/2008 μέχρι και σήμερα ενώ το τεμάχιο αρ. 430 εκτάσεως 8028 τ.μ. παραχωρήθηκε επίσης στην πιο πάνω εταιρεία με ισχύ από 1/11/2010 και μέχρι σήμερα. Στις 16/07/2011 ο Μ.Κ.3 επισκέφθηκε τα πιο πάνω τεμάχια και εντόπισε τον κατηγορούμενο και μια θεριστική μηχανή εντός αυτών να θερίζει αυτά που είχε σπείρει. Ειδοποιήθηκε η Αστυνομία και επισκεπτόμενη το μέρος εντόπισε τον Μ.Κ.3 και τον κατηγορούμενο να συζητούν έντονα σε σχέση με τη διαχείριση των εν λόγω τεμαχίων και σε ανακριτική του κατάθεση ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι τώρα που γνωρίζει ότι αυτά παραχωρήθηκαν στην εν λόγω εταιρεία και αφού θέρισε ότι είχε σπείρει έχει αποσυρθεί από αυτά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 έχει ως ακολούθως: «Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέλθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Το άρθρο 281

(1)(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 έχει ως ακολούθως: «281.-

(1)Όποιος κατέχει, καλλιεργεί, νέμεται ή χρησιμοποιεί με οποιονδήποτε τρόπο- (α) γη εγγεγραμμένη επί ονόματι άλλου (β) ................. χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη ή των κληρονόμων του ή του αγοραστή από τους κληρονόμους του, ανάλογα με την περίπτωση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.

(2)Οι διατάξεις του άρθρου 8 δεν εφαρμόζονται σε ποινική δίωξη που ασκήθηκε δυνάμει του άρθρου αυτού, εκτός αν ο κατηγορούμενος αποδείξει με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι αυτός αγόρασε ή απέκτησε από διανομή, ανταλλαγή, αιτία θανάτου ή λόγω γάμου τη γη αυτή από τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη ή από τους κληρονόμους του.» Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι: α) η κατοχή, καλλιέργεια, νομή ή χρησιμοποίηση με οποιοδήποτε τρόπο β) γης εγγεγραμμένης επί ονόματι άλλου και γ) χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. Στην Κυριακή Μ. Μουστάκα v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 209 λέχθηκε ότι ο όρος «εγγεγραμμένη ιδιοκτησία» αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση της κατηγορίας. Επίσης, στην Pantelis Antoni Makryas v. The Police

(1967)2 C.L.R. 245 αποφασίστηκε ότι στην κατηγορία αυτή δεν χωρεί η υπεράσπιση του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα και ότι η πράξη του έγινε καλή τη πίστη. Περαιτέρω, παραπομπή θα πρέπει να γίνει και στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφου Παπαντωνίου

(1992)2 Α.Α.Δ. 403 όπου ο εφεσίβλητος αντιμετώπισε κατηγορία κατά παράβαση του άρθρου 281

(1)(α) του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα ότι καλλιέργησε τουρκοκυπριακή γη μέρος της οποίας δεν συμπεριλαμβανόταν στο συμβόλαιο που υπέγραψε με την Επιτροπή Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Ο εφεσίβλητος κρίθηκε ένοχος για το εν λόγω αδίκημα κατ' έφεση και αφού αναφέρθηκε ότι το Ποινικό Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να ερευνήσει τη νομιμότητα του Διατάγματος Επίταξης των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, αποφασίστηκε ότι αυτός είχε καλλιεργήσει γη εγγεγραμμένη στο όνομα άλλου προσώπου και αυτό έγινε χωρίς τη συναίνεση του τουρκοκύπριου εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη, ούτε της επιτάσσουσας αρχής, η οποία σύμφωνα με το άρθρο 6

(2)της Περί Επιτάξεως Νομοθεσίας, έχει όλα τα δικαιώματα και συμφέροντα του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω νομική πτυχή των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει όλα τα συστατικά στοιχεία αυτών πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως προκύπτει τα τεμάχια αρ. 429 και 430 ΦΥΛ/ΣΧ. 45/63 που βρίσκονται στην περιοχή «Κατσικούες», έδαφος του χωριού Αξύλου και ως αυτά εμφαίνονται στο χωρομετρικό σχέδιο τεκμήριο 6 και τα αρχεία της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών και από το φάκελο Γ4/20/2 είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών. Αυτό προκύπτει και από το άρθρο 3 του Νόμου 139/1991. Επίσης, με βάση το άρθρο 5 του ιδίου Νόμου ο Κηδεμόνας θα έχει όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που θα είχε ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης τους. Έπεται από τα πιο πάνω, ότι τα εν λόγω τεμάχια είναι εγγεγραμμένα επί ονόματι άλλου εν τη έννοια του άρθρου 281

(1)(α). Είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και βρίσκονται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα ο οποίος έχει όλα τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη τους. Πέραν τούτου, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος για 14 χρόνια μέχρι τις 16/07/2011 κατείχε και καλλιεργούσε τα εν λόγω τεμάχια. Προσπάθειες που έκανε για να του παραχωρηθούν από τον Κηδεμόνα τα προηγούμενα χρόνια απέβησαν άκαρπες αφού η αρμόδια επιτροπή απέρριψε τα αιτήματα λόγω του ότι κατείχε ικανοποιητική γη (βλ. επίσης τεκμήρια 8 και 9). Επομένως, προκύπτει ότι ο ίδιος γνώριζε ότι δεν μπορούσε να κατέχει και να καλλιεργεί τα εν λόγω τεμάχια. Το σημείο στο οποίο περιστράφηκε κυρίως η ακροαματική διαδικασία ήταν κατά πόσο αυτά παραχωρήθηκαν ή κατά πόσο παραχωρήθηκαν νόμιμα στην συγκεκριμένη εταιρεία. Το ζήτημα αυτό θεωρώ ότι είναι αδιάφορο για την ποινική ευθύνη του κατηγορουμένου με βάση το άρθρο 281

(1)(α). Το αδίκημα διαπράττεται με την κατοχή ή καλλιέργεια μεταξύ άλλων γης εγγεγραμμένης επ' ονόματι άλλου και όχι με την νόμιμη κατοχή αυτής από οποιοδήποτε πρόσωπο. Στην παρούσα περίπτωση το γεγονός κατά πόσο τα εν λόγω τεμάχια παραχωρήθηκαν στην εν λόγω εταιρεία ή όχι είναι αδιάφορο. Εν πάσει περιπτώσει όμως, έχει προκύψει ως πραγματικό γεγονός ότι αυτά είχαν παραχωρηθεί για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Αναφορικά με το τεμάχιο αρ. 429, παραχωρήθηκε μέρος αυτού με ισχύ από 1/11/2008 και μέχρι σήμερα ενώ το τεμάχιο αρ. 430 ολόκληρο με ισχύ από 1/11/

1. Είναι γεγονός ότι οι λεπτομέρειες των κατηγοριών αρ. 3 και 4 δεν είναι συνταγμένες με το καλύτερο τρόπο. Παρόλα αυτά σε αυτές αναφέρεται ότι τα εν λόγω τεμάχια παραχωρήθηκαν από την Διαχείριση Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στην εν λόγω εταιρεία κάτι που υποδηλώνει ότι αυτά ανήκουν σε τουρκοκύπριους και βρίσκονται υπό τη διαχείριση της πιο πάνω υπηρεσίας. Περαιτέρω, δεν έχω διακρίνει ότι ο κατηγορούμενος παραπλανήθηκε σε σχέση με τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε αφού πέραν του ότι εκπροσωπείτο από δικηγόρο ο οποίος τεκμαίρεται ότι γνώριζε τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, δεν έτυχε αμφισβήτησης η ιδιοκτησία σε άλλο των εν λόγω τεμαχίων ούτε αυτό αποτέλεσε επίδικο θέμα. Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η απουσία συγκεκριμένου ευρήματος για πιο μέρος του τεμαχίου 429 παραχωρήθηκε στην εν λόγω εταιρεία, δεν επηρεάζει το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατείχε μέρος του εν λόγω τεμαχίου εγγεγραμμένο σε άλλο και το καλλιεργούσε κατά τον επίδικο χρόνο. Πέραν των πιο πάνω, δεν έχει προκύψει ότι ο κατηγορούμενος ενδεχομένως να είχε τη συγκατάθεση του τουρκοκύπριου ιδιοκτήτη των εν λόγω τεμαχίων ή του Κηδεμόνα. Αντιθέτως, από τη μαρτυρία της Μ.Κ.2 προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε τη συγκατάθεση τους για τη κατοχή και καλλιέργεια των εν λόγω τεμαχίων. Αιτήσεις του τα προηγούμενα χρόνια για το σκοπό αυτό απορρίφθηκαν και επίσης έχει προκύψει ότι μια τέτοια συγκατάθεση δόθηκε στην εν λόγω εταιρεία δυνάμει παραχώρησης σε αυτήν. Επομένως, προκύπτει ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε και αυτό το συστατικό στοιχείο των κατηγοριών 3 και
2. Αναφορικά με τις κατηγορίες 1 και 2, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο εισήλθε σε μέρος του τεμαχίου αρ. 429 και στο τεμάχιο 430 με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Δηλαδή, καλλιέργησε τα εν λόγω τεμάχια χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη τους και κατόχου τους. Το γεγονός το οποίο αναφέρεται στην 1ην και 4ην κατηγορία ότι εισήλθε και κατείχε και καλλιέργησε το τεμάχιο 429 ενώ όπως έχει προκύψει αυτό αφορούσε μέρος αυτού, δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο για την καταδίκη του. Εκτός του ότι δεν διαπιστώνεται οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός στον κατηγορούμενο έχοντας υπόψη τη γραμμή της υπεράσπισης του, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποδείχθηκε μέρος του κατηγορητηρίου και μπορεί να υπάρξει καταδίκη για το το μέρος αυτό δυνάμει του άρθρου 85

(1)του Κεφ. 155. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει όλες τις κατηγορίες στον απαραίτητο βαθμό με τη διαφοροποίηση στις κατηγορίες αρ. 1 και 3 που αφορούν μέρος του τεμαχίου 429 και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος σε αυτές. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............. Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο