Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Χάρη Τσιολή Χαραλάμπος κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7177/12, 27/2/2015

(1982)4 Cr. App. R(S) 388). Στην πορεία του χρόνου, οι οδηγίες αυτές, επεκτάθηκαν και διευκρινίστηκαν περαιτέρω με μεταγενέστερες Αγγλικές αποφάσεις (βλ. μεταξύ άλλων Mohum

(1993)14 Cr. App. R(S) 5, Smith

(1986)8 Cr. App. R(S) 169 και Broderick

(1993)15 Cr. App. R.(S) 476). Οι ίδιες αρχές ισχύουν και στην Κύπρο. Στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κκ. Λοΐζου και Πική σελ. 86 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: « If, however, there is a conflict between the version of the prosecution and the version of the defence regarding the circumstances under which the offence was committed, not going to plea but merely to some of the facts of the case, the proper course for the Judge is to hear evidence from both sides and resolve the question, always bearing in mind that it is for the prosecution to prove any allegations which may tend to aggravate the case with the necessary certainty required in a criminal case, beyond reasonable doubt. » Στην υπόθεση Vryoni v. The Police

(1986)2 C.L.R. 102, αφού έγινε αναφορά στην υπόθεση R v. Newton (ανωτέρω), το Δικαστήριο στην σελίδα 107, συνόψισε ως εξής τις αρχές που διέπουν το θέμα: « The position therefore may be summed up as follows: Where there is a plea of guilty but a sharp divergence or substantial conflict of issues of fact which case are relevant to the sentence and not to plea, in which case the plea of guilty should not be accepted and a plea of not guilty should be directed to be entered, the Court should either listen to submissions from both sides and proceed on the basis that the version of the accused should as far as possible be accepted, or if the Court is not prepared to do that then it must hear the evidence before forming its own view in respect of the matter which is in dispute.» Τα υπό αμφισβήτηση γεγονότα θα πρέπει επομένως να είναι σημαντικά στην επιμέτρηση της ποινής. Επιμέρους στοιχεία που δεν επηρεάζουν το βάθρο των γεγονότων και δεν άπτονται της σοβαρότητας του αδικήματος δεν είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστούν με την διαδικασία αυτή Το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών που αμφισβητεί η υπεράσπιση το φέρει η κατηγορούσα αρχή, η οποία πρέπει να αποδείξει την εκδοχή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Criminal Procedure in Cyprus ανωτέρω σελ. 86). Εν προκειμένω, πρόκειται για ουσιώδη διαφωνία ως προς τα γεγονότα, αφού το κατά πόσο το ξενοδοχείο λειτουργεί ή έχει διακοπεί η λειτουργία του αποτελεί σημαντικό στοιχείο το οποίο θα προσμετρήσει στην κρίση του Δικαστηρίου τόσον αναφορικά με την ποινή που θα επιβληθεί αλλά επίσης και όσον αφορά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την έκδοση διατάγματος διακοπής της λειτουργίας του ξενοδοχείου. Αμφότερες οι πλευρές επέμειναν στις θέσεις τους και ως εκ τούτου διατάχθηκε η προσκόμιση μαρτυρίας (Newton Trial). Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε έναν μάρτυρα προς υποστήριξη της θέσης της. Συγκεκριμένα, κατέθεσε ο Κυριάκος Χαραλάμπους Πρώτος Λειτουργός Επιθεώρησης στον Κ.Ο.Τ. Στην κυρίως εξέταση του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι την προηγούμενη ημέρα της μαρτυρίας του (δηλαδή στις 18.2.15) επισκέφθηκε το ξενοδοχείο και παρατήρησε ότι υπήρχε φωτισμός σε δύο δωμάτια. Υπήρχε δυνατότητα εισόδου στον χώρο της υποδοχής και εισήλθε στον προθάλαμο. Επίσης, υπήρχε εξωτερικός φωτισμός και δύο πινακίδες με την ονομασία του ξενοδοχείου. Εισερχόμενος στον χώρο υποδοχής παρατήρησε πως υπήρχε εσωτερικός φωτισμός και επίπλωση του χώρου της υποδοχής καθώς και ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Δεν υπήρχε οποιασδήποτε υπάλληλος και ενόψει τούτου αποχώρησε. Την επόμενη ημέρα το πρωί, δηλαδή στις 19.2.15 επισκέφθηκε ξανά το ξενοδοχείο και διαπίστωσε ότι στον χώρο της κολυμβητικής δεξαμενής υπήρχε μερική επίπλωση, ο χώρος ήταν ασκούπιστος και το νερό της κολυμβητικής δεξαμενής ακάθαρτο. Τέλος, ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο επιστολής του επιχειρηματία του ξενοδοχείου με την οποία ενημερωνόταν η κατηγορούσα αρχή ότι το ξενοδοχείο θα είναι κλειστό από τις 12.12.14 μέχρι τις 6.3.15 βάσει του σχεδίου μερικής αναστολής της λειτουργίας ξενοδοχειακών μονάδων. Το Τεκμήριο 1 στάληκε στην κατηγορούσα αρχή μέσω τηλεομοιοτύπου στις 2.12.14. Αντεξεταζόμενος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν είδε στο ξενοδοχείο πελάτες, ούτε και υπαλλήλους. Σε σχέση με το Τεκμήριο 1 είπε ότι στάληκε στην κατηγορούσα αρχή για λόγους πληροφόρησης για να φαίνεται ποιες ξενοδοχειακές μονάδες είναι κλειστές κατά την χειμερινή περίοδο. Για την υπεράσπιση δεν κατέθεσε οποιοσδήποτε μάρτυρας. Νομική Πτυχή To άρθρο 23Α

(2)(α) του περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμου Ν.40/69, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος») διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «

(2)Επιπροσθέτως προς οιανδήποτε άλλην ποινήν προβλεπομένην υπό του παρόντος άρθρου, το Δικαστήριον, επί τη καταδίκη οιουδήποτε προσώπου δι' αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)του παρόντος άρθρου, δύναται να διατάξη- (α) την διακοπήν της λειτουργίας ξενοδοχείου, ξενοδοχειακής μονάδος ή τουριστικού καταλύματος εν σχέσει με το οποίον διεπράχθη το αδίκημα, εντός τοιαύτης προθεσμίας ως προβλέπεται εν τω διατάγματι του Δικαστηρίου, αλλ' εν ουδεμιά περιπτώσει υπερβαινούσης τους δύο μήνας, εκτός εάν προ της παρελεύσεως της υπό του Δικαστηρίου ορισθείσης προθεσμίας διά την διακοπήν λειτουργίας το Διοικητικόν Συμβούλιον εκδώση άδειαν ή χορηγήση κατάταξιν ή ανανέωσιν κατατάξεως» Συμπεράσματα Όπως ανέφερα και πιο πάνω η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την εκδοχή της, δηλαδή ότι το ξενοδοχείο λειτουργεί έτσι ώστε να νομιμοποιείται να ζητά την διακοπή της λειτουργίας του. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός του άρθρου 23Α

(2)(α). Η δυνατότητα έκδοσης του εν λόγω διατάγματος δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε σκοπό ένα εκδιδόταν για ξενοδοχεία τα οποία δεν λειτουργούν. Για αυτό άλλωστε στο εδάφιο 3 του εν λόγω άρθρου περιλαμβάνεται πρόνοια για εκτέλεση του διατάγματος από τον Αστυνομικό Διευθυντή της Επαρχίας στην οποία βρίσκεται το ξενοδοχείο σε περίπτωση που το πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα παραλείψει να συμμορφωθεί. Με την προσκομισθείσα μαρτυρία είναι εμφανές ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το ξενοδοχείο λειτουργεί. Ο μάρτυρας υπήρξε σαφής ότι κατά τις επισκέψεις του στο ξενοδοχείο δεν εντόπισε ούτε πελάτες, ούτε και υπαλλήλους. Επίσης, η εικόνα που περιέγραψε ότι αντίκρυσε επισκεπτόμενος το ξενοδοχείο δεν παραπέμπει σε ξενοδοχείο το οποίο βρίσκεται σε λειτουργία. Ούτε και το Τεκμήριο 1 βοηθά την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής. Αντίθετα επιβεβαιώνει ότι το ξενοδοχείο είναι κλειστό. Το τι θα συμβεί μετά τις 6.3.15 είναι άσχετο με την παρούσα υπόθεση, καθώς αφορά ένα μελλοντικό γεγονός για το οποίο εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να εξαχθεί οποιοδήποτε ασφαλές συμπέρασμα. Το Δικαστήριο δεν κέκτηται εξουσία δυνάμει του άρθρου 23Α

(2)(α) του Νόμου να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να προλαμβάνει μία κατάσταση που ενδεχομένως να δημιουργηθεί στο μέλλον. Το ζήτημα είναι κατά πόσο το ξενοδοχείο λειτουργεί σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να εκδώσει το σχετικό διάταγμα. Αφ' ης στιγμής δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία, τότε δεν υπάρχει και αντικείμενο για να εκδοθεί διάταγμα δυνάμει του άρθρου 23Α

(2)(α) του Νόμου. Σε διαφορετική περίπτωση θα καλείτο το Δικαστήριο να ενεργήσει επί ματαίω. Όπως όμως έχει επισημανθεί στη νομολογία μας τα Δικαστήρια δεν πράττουν επί ματαίω (βλ. Μαυρονικόλα ν. Φοινιώτη κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ 1659). Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι το ξενοδοχείο λειτουργεί απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των κατηγορουμένων 1 και 3 και εναντίον της κατηγορούσας αρχής ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΘΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο