Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Γεώργιος Θεμιστοκλέους, Αρ. Υπόθεσης: 16094/2011, 31/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:B48 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 16094/2011 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Κατηγορούσας Αρχής v. Γεώργιος Θεμιστοκλέους Κατηγορουμένου ----------------------- Ημερομηνία: 31/03/
- Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χρ. Περγαντή. Για τον Κατηγορούμενο : κ. Γ. Σιαηλής. Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (κατηγορία αρ. 1) και στην κατηγορία της παράνομης χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (κατηγορία αρ. 3). Ο κατηγορούμενος επίσης, αντιμετώπιζε και την κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (κατηγορία αρ. 2) στην οποία αρνήθηκε ενοχή και μετά από ακροαματική διαδικασία κρίθηκε ένοχος και σε αυτή την κατηγορία. Πέραν των πιο πάνω, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την Ποιν. Υπόθεση Αρ. 17412/12 Ε.Δ. Πάφου η οποία για σκοπούς επιβολής ποινής λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα. Στην υπόθεση αυτή, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, την κατηγορία της κατοχής προστατευμένων αγρίων πτηνών και την κατηγορία της κατοχής δείγματος είδους πανίδας κοινοτικού ενδιαφέροντος, κατηγορίες στις οποίες κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής. Τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή και φαίνονται και στην καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/12/2014 στην παρούσα υπόθεση έχουν ως ακολούθως: Γεγονότα στην παρούσα υπόθεση υπ' αριθμό 16094/11: Στις 12/01/2010, μετά από παρακολούθηση της οικίας του κατηγορουμένου στην Λεωφ. Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στη Χλώρακα, στην Πάφο, Αστυφύλακες της Υ.Κ.Α.Ν. Πάφου εισήλθαν σε αυτή κατόπιν δικαστικού εντάλματος έρευνας. Στην εν λόγω οικία τη δεδομένη στιγμή βρίσκονταν ο κατηγορούμενος, κάποια Λευκοθέα Δημητρίου, ανήλικη,| με την οποία ο κατηγορούμενος συζούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο και κάποιος Νίκος Χαραλάμπους και Μάριος Χριστοδούλου, οι οποίο βρίσκονταν εκεί ως επισκέπτες. Κατά την έρευνα που ακολούθησε στην παρουσία των πιο πάνω προσώπων βρέθηκαν τα ακόλουθα τεκμήρια: Στο τραπέζι του καθιστικού της οικίας όπου δειπνούσαν όλα τα πιο πάνω άτομα, ανευρέθηκαν τρία νάιλον διαφανές σακουλάκια τα οποία περιείχαν άσπρη σκόνη εκ των οποίων τα δύο κλειστά δια καψίματος (βλ. τεκμήρια 4,5 και 6). Σύμφωνα με την Έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους (τεκμήριο Ζ) στο τεκμήριο 4 υπήρχε κοκαϊνη βάρους 0,5092 γρ., στο τεκμήριο 5 κοκαϊνη βάρους 0,3573 γρ. και στο τεκμήριο 6 κοκαϊνη βάρους 0,2060 γρ. Επίσης, στο ίδιο πιο πάνω τραπέζι, κοντά στα πιο πάνω τεκμήρια, ανευρέθηκαν τρία νάιλον διαφανή σακουλάκια του ιδίου τύπου τα οποία ήταν κομμένα σε σχήμα τετραγώνων αλλά δεν περιείχαν οτιδήποτε μέσα (βλ. τεκμήριο 9). Μετά από επίστηση της προσοχής στο Νόμο προς όλους του παρευρισκομένους ότι τα εν λόγω σακουλάκια πιθανόν να χρησιμοποιούνταν για τη συσκευασία κακαϊνης, ο κατηγορούμενος απάντησε: «έχω τα για την τροφή των ψαρκών». Σε περαιτέρω έρευνα, ανευρέθηκαν πάνω στο τζάκι της οικίας ένα νάιλον διαφανές σακούλι (τεκμήριο 7) εντός του οποίου υπήρχαν 11 νάιλον διαφανές σακουλάκια κλειστά δια καψίματος τα οποία περιείχαν ποσότητα άσπρης σκόνης (βλ. τεκμήρια 8Α - 8Λ). Σύμφωνα με την Έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους, η άσπρη σκόνη που βρισκόταν και στα 11 πιο πάνω νάιλον σακουλάκια ήταν κοκαϊνη. Στο τεκμήριο 8Α ήταν βάρους 0,8617 γρ., στο τεκμήριο 8Β 0,8499 γρ., στο τεκμήριο 8Γ 0,9010 γρ., στο τεκμήριο 8Δ 0,9990 γρ., στο τεκμήριο 8Ε 0,8309 γρ., στο τεκμήριο 8Ζ 0,7710 γρ., στο τεκμήριο 8Η 0,9134 γρ., στο τεκμήριο 8Θ 0,8975 γρ., στο τεκμήριο 8Ι 0,8827 γρ., στο τεκμήριο 8Κ 0,8223 γρ. και στο τεκμήριο 8Λ 0,9722 γρ. Σύμφωνα με τα πιο πάνω, το σύνολο της ποσότητας της κοκαϊνης που ανευρέθηκε σε όλα τα σακουλάκια είναι βάρους 10,7741 γρ. Σε θεληματική του κατάθεση ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ολόκληρη η ποσότητα κοκαϊνης που ανευρέθηκε στην οικία του, είναι δική του και την είχε για δική του χρήση καθότι είναι χρήστης τέτοιας ουσίας και η τελευταία φορά που έκανε χρήση ήταν την ίδια νύκτα πριν έρθουν οι φίλοι του για φαγητό, δηλαδή στις 12/01/
- Σε γραπτή του κατηγορία τόσο για την κατοχή της εν λόγω ποσότητας και χρήση τέτοιας ουσίας όσο και σε κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα απάντησε «παραδέχομαι». Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι μετά την παραδοχή του κατηγορούμενου στις κατηγορίες αρ. 1 και 3 και την καταδίκη του στην 2ην κατηγορία, ο Γενικός Εισαγγελέας με αίτηση του ημερομηνίας 07/01/2015 ζήτησε την έκδοση διατάγματος δήμευσης για είσπραξη των εσόδων του κατηγορούμενου από τη διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος ύψους €151,681 σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες του Περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου όπως τροποποιήθηκε Ν. 188
(1)/
- Ο κατηγορούμενος καταχώρισε Έκθεση Αντίκρουσης Ισχυρισμών και τελικά στις 23/03/2015 εκδόθηκε εκ συμφώνου από το Δικαστήριο διάταγμα δήμευσης για την είσπραξη του ποσού των €123,680.91 σεντ. Γεγονότα στην Υπ. Αρ. 17412/12 Ε.Δ. Πάφου: Στις 12/10/2011 μέλη της Υ.ΚΑ.Ν Πάφου μετέβηκαν στην Λεωφόρο Αρχ. Μακαρίου Γ΄ στην Χλώρακα και έθεσαν την περιοχή υπό παρακολούθηση κατόπιν πληροφορίας και σχετικού εντάλματος έρευνας της οικίας του κατηγορούμενου, καθότι η πληροφορία ανέφερε ότι στο μέρος διεξάγεται διακίνηση ναρκωτικών από τον κατηγορούμενο. Αρχικά εντοπίστηκε το όχημα του κατηγορούμενου να βρίσκεται σταθμευμένο έξω από περίπτερο στο οποίο επέβαινε ο κατηγορούμενος, μόλις τα μέλη της Υ.Κ.Α.Ν επιχείρησαν ανακοπή του, ο κατηγορούμενος δεν συμμορφώθηκε σε σχετικό σήμα και ανέπτυξε ταχύτητα, διέφυγε από το μέρος, καταδιώχθηκε και κατευθύνθηκε στην οικία του όπου τον ακολούθησαν οι αστυφύλακες. Στην πορεία έγινε στο σπίτι του έρευνα, αφού προηγήθηκε άλλη έρευνα σε κάποια αυτοκίνητα του και δεν ανευρέθηκε οτιδήποτε. Κατά την διάρκεια της έρευνας στο σπίτι του, υπήρχε γυάλα εντός της οποίας υπήρχε ζωντανό φίδι όπου κλήθηκε στο μέρος γητευτής φιδιών, ο οποίος αφαίρεσε το φίδι από την γυάλα για την διερεύνηση της. Μετά την αφαίρεση του φιδιού, εντός της γυάλας ανευρέθηκε νάιλον διαφανές σακουλάκι κλειστό δια καψίματος το οποίο περιείχε ποσότητα άσπρης σκόνης που ομοίαζε με κοκαΐνη, παραλήφθηκε, υποδείχθηκε στον κατηγορούμενο και αυτός ανέφερε ότι την ξέχασε από παλιά. Στην πορεία μέσα στην ίδια γυάλα ανευρέθηκε ένα διαφανές σακουλάκι κλειστό δια καψίματος που περιείχε ποσότητα άσπρης σκόνης που ομοίαζε με κοκαΐνη. Για αυτό ο κατηγορούμενος δεν έδωσε καμία απάντηση. Στην πορεία ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση όπου μέσα από αυτή ομολόγησε ότι τα ναρκωτικά που εντοπίστηκαν στην οικία του είναι δικά του. Τα σχετικά τεκμήρια με τις ποσότητες της κοκαΐνης που παραλήφθηκαν στάληκαν για επιστημονικές εξετάσεις όπου σε σχετική έκθεση της η Μ.10 του Κρατικού Χημείου, ανέφερε ότι η άσπρη σκόνη είναι κοκαΐνη συνολικού βάρους 1,5896 γραμμαρίων. Αναφορικά με τις κατηγορίες αρ. 2 και αρ. 3, αναφέρθηκε ότι κατά την διάρκεια της έρευνας στην οικία του, ανευρέθηκαν σε καταψύκτη άγρια πτηνά και συγκεκριμένα 201 αμπελοπούλια καθώς επίσης και ποσότητα κρέατος αγρινού, τα οποία παραλήφθηκαν ως τεκμήρια. Στην γραπτή του κατηγορία, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε και τις τρεις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Περαιτέρω, αναφέρθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής, αναγνώρισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και εξέφρασε την απολογία και μεταμέλεια του. Αναφορικά με τις περιστάσεις διάπραξης τους, παρέπεμψε στην απόφαση του Δικαστηρίου. Ανέφερε επίσης, ότι ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή ανέλαβε τις ευθύνες του λέγοντας ότι όλα τα ναρκωτικά είναι δικά του λαμβάνοντας υπόψη ότι τη δεδομένη στιγμή υπήρχε πάρτι στο σπίτι του και βρίσκονταν και άλλα άτομα εκεί και μπορούσε να αποφύγει να το πράξει. Επίσης, αναφέρθηκε στη ποσότητα της κοκαΐνης που κατείχε για να πει ότι ήταν μικρή και ξεπερνούσε το τεκμήριο του Νόμου για την εμπορία 0,5 γραμμάρια περίπου. Σε σχέση με τις προσωπικές του συνθήκες, υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας η οποία ετοιμάστηκε κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 41 χρονών, φρουρός ασφαλείας σε πρακτορείο στοιχημάτων με μερική απασχόληση και από την εργασία του αυτή κερδίζει γύρω στα €100 εβδομαδιαίος. Επίσης, έχει εισοδήματα, όπως αναφέρεται στην έκθεση, ύψους €2000 - €4000 μηνιαίως από επιδιόρθωση και πώληση μοτοσυκλετών μεγάλου κυβισμού. Έχει αυτοκίνητο τύπου Hammer αξίας €60,000 και μοτοσυκλέτα αξίας €30,
- Διαμένει με τη συμβία του, η οποία είναι στο 3ον μήνα της εγκυμοσύνης της, σε ιδιόκτητη κατοικία όπου υπάρχει ο αναγκαίος εξοπλισμός. Περαιτέρω, αναφέρεται ότι είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων, υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες και μετά εργάστηκε ως ηλεκτρολόγος για περίοδο 3 ετών. Ακολούθως, άρχισε να εργάζεται ως σιδεράς, επάγγελμα που ασκούσε μέχρι και πριν από ένα χρόνο. Στην ηλικία των 25 ετών υπήρξε πολύ κοινωνικό άτομο, διασκέδαζε αρκετά και ήταν ευκολοσχέτιστος κάνοντας καινούργιες γνωριμίες και παρέες. Την περίοδο εκείνη, όπως ο ίδιος αναφέρει, γνωρίστηκε με άτομα τα οποία ήταν ήδη χρήστες ουσιών και μέσω του άρχισε την πειραματική χρήση. Ο κατηγορούμενος δεν θεωρεί τον εαυτό του εξαρτώμενο από τις ουσίες και θεωρεί ότι είναι άτομο που έχει καταφέρει να ελέγχει την περιστασιακή χρήση που κάνει, χωρίς να έχει επιπτώσεις στην υγεία του. Τέλος, αναφέρεται ότι έχει ενδιαφέροντα που σχετίζονται με τα αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες και είναι μέλος του Ομίλου μοτοσικλετιστών εδώ και αρκετά χρόνια και συμμετέχει σε πορείες με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Πέραν των πιο πάνω, ο συνήγορος του κατηγορουμένου κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του το χρόνο που παρήλθε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή και ο οποίος ανέρχεται στα 5 και πλέον χρόνια. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν είπε στις 12/01/2010, όλες οι καταθέσεις λήφθηκαν στις 13 και 14/01/2010 οπόταν εξιχνιάστηκε πλήρως η υπόθεση αλλά η Αστυνομία καταχώρισε την παρούσα υπόθεση, χωρίς οποιαδήποτε δικαιολογία, μετά από πάροδο σχεδόν δύο χρόνων. Επίσης, ανέφερε ότι έχουν αλλάξει οι προσωπικές του περιστάσεις αφού το 2010 εργαζόταν μηνιαίως και σταθερά. Από το 2012 άρχισε να εργάζεται στο αεροδρόμιο Πάφου ως φρουρός ασφαλείας ενώ τώρα εργάζεται σε πρακτορείο στοιχημάτων και αναμένετε τον Απρίλιο να επαναεργοδοτηθεί στο αεροδρόμιο Πάφου. Επίσης, έχει αρραβωνιαστεί και η σύζυγος του βρίσκεται στον 3ον μήνα της εγκυμοσύνης της. Περαιτέρω, είπε ότι έκτοτε άλλαξε προς το καλύτερο. Επίσης, αναφέρθηκε ότι ο κατηγορούμενος είναι χρήστης ναρκωτικών ουσιών μέχρι σήμερα και τέτοια άτομα το Δικαστήριο θα πρέπει να τα αντιμετωπίσει ως ασθενείς που χρήζουν βοήθεια και διερωτήθηκε κατά πόσο ο εγκλεισμός του στις φυλακές θα έχει σωφρονιστικό χαρακτήρα ή θα τον μεταλλάξει προς το χειρότερο έχοντας υπόψη τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές. Πέραν των πιο πάνω, τόνισε το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και την έμπρακτη του μεταμέλεια, όπως ανέφερε, καθώς επίσης και το γεγονός ότι η εν λόγω παραβατική συμπεριφορά του, του στοίχισε το ποσό των €123,680.91 σεντ για το οποίο εκδόθηκε διάταγμα δήμευσης. Τέλος, ο συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να επιδείξει κάθε δυνατή επιείκεια προς το πρόσωπο του κατηγορουμένου και ότι τυχόν πολύμηνη ποινή φυλάκισης θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις. Αναμφίβολα τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται και από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Συγκεκριμένα για τα αδικήματα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 12 χρόνια ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές ενώ για τα αδικήματα της κατοχής τέτοιου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα και τη χρήση του, προνοείται μέχρι και δια βίου φυλάκιση, πέραν της ποινής του προστίμου. Βέβαια δεν παραγνωρίζεται ότι το Δικαστήριο αυτό έχει εξουσία επιβολής ποινής φυλάκισης μέχρι 5 χρόνων, όμως οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος και το οποίο λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α.
(1990)2 Α.Α.Δ. 264, Souilmi v. Aστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Λεβέντης v. Aστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Πέραν των πιο πάνω, αντλώ δικαστική γνώση για τη συχνότητα που διαπράττονται τέτοιας φύσεως αδικήματα από τις πολλές υποθέσεις που άγονται καθημερινά ενώπιον του Δικαστηρίου και την ανάγκη που υπάρχει για αποτροπή. Η νομολογία έχει καταδείξει ότι τέτοιας φύσεως αδικήματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα και την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 240 λέχθηκαν σχετικά τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6162 και 6162/15.7.96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή.» Περαιτέρω, παραπέμπω, στην υπόθεση Beyki ν. Αστυνομίας(ανωτέρω) όπου λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.» Ακόμη όμως και στην περίπτωση των χρηστών, η ποινή φυλάκισης δεν είναι ως θέμα αρχής κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, λανθασμένη. Σε σχέση με την αντιμετώπιση των χρηστών στην Παγιαβλάς (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι, και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών.» Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι περιστασιακός χρήστης σε συνδυασμό με τη μικρή ποσότητα των ναρκωτικών επενεργεί στη σημαντική μείωση της σοβαρότητας του αδικήματος (βλ. Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ 502). Η μικρή ποσότητα ναρκωτικών λοιπόν θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Όμως, από μόνο του το γεγονός αυτό, δεν έχει αναγκαία αποφασιστική σημασία. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να συνδυάζεται με άλλους μετριαστικούς παράγοντες όπως π.χ η απουσία εμπορίας και η περιστασιακή χρήση (βλ. Τρύφωνος ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) και Σελλής ν. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 215). Η προσπάθεια ενός χρήστη να απεγκλωβιστεί από τον εθισμό του αποτελεί ένα επιπρόσθετο μετριαστικό παράγοντα. Τέτοια προσπάθεια, σύμφωνα με τη νομολογία, πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα, καθ' ην έκταση με την ενδεχόμενη απεξάρτηση θα εκλείψει και η ανάγκη διάπραξης αδικημάτων προς εξασφάλιση της δόσης του χρήστη (βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ 82). Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, στις περιπτώσεις των χρηστών υπάρχει κάποιο περιθώριο επίδειξης επιείκειας και αντιμετώπισης τους με διαφορετικό τρόπο εφόσον οι περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος το επιτρέπουν. Στην περίπτωση των εμπόρων όμως, το κυρίαρχο στοιχείο θα πρέπει να είναι η αποτροπή. Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Marcos Alexander dos Santos
(2005)2 Α.Α.Δ 297 λέχθηκαν τα εξής: «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορος των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Περαιτέρω, παραπέμπω στην Hussein Hassan v. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ 356 όπου τονίστηκε η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών και ο τρόπος που πρέπει να αντιμετωπίζονται. Συγκεκριμένα παραπέμπω στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση: «Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι τα αδικήματα που έχουν σχέση με το εμπόριο και τη διακίνηση ναρκωτικών προσλαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Το στοιχείο της αποτροπής, που στην προκείμενη περίπτωση εξυπηρετεί ένα από τους πιο βασικούς σκοπούς της ποινής, εμφανίζεται να έχει δύο παραμέτρους. Η μια έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον και η άλλη αφορά στην αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων. Πολλοί άνθρωποι έγιναν χρήστες ναρκωτικών επειδή κάποιοι αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό τους όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών κυρίως μεταξύ των νέων οι οποίοι, καθώς φαίνεται, αποτελούν την πιο ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού. Οι επικρατούσες συνθήκες στη χώρα μας λόγω της κατοχής, καθιστούν ευκολότερη τη διακίνηση ναρκωτικών από τα κατεχόμενα προς τις ελεύθερες περιοχές. Αυτοί που εμπλέκονται σε τέτοιου είδους συναλλαγές πρέπει να αντιληφθούν ότι η ανάμιξή τους ενέχει σοβαρές γι' αυτούς συνέπειες. Η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος λοιπόν, είναι δεδομένη, όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω. Στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνω υπόψη μου την ποσότητα και το είδος των ναρκωτικών που κατείχε ο κατηγορούμενος. Αν και η ποσότητα των ναρκωτικών που ανευρέθηκε δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη, εντούτοις δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι επρόκειτο για ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α και συγκεκριμένα κοκαΐνη, που είναι από τις σοβαρότερες μορφές ναρκωτικών του Νόμου. Επίσης, ανευρέθηκαν συσκευασμένες σε διάφορα σακουλάκια και ο σκοπός που κατέχονταν ήταν η προμήθεια τους σε τρίτα πρόσωπα. Περαιτέρω, και ο ίδιος ο κατηγορούμενος είναι χρήστης τέτοιων ουσιών από την ηλικία των 25 χρόνων του και μέχρι σήμερα, όπως έχει προκύψει από όλα τα ενώπιον μου στοιχεία. Εκείνο που ουσιαστικά προκύπτει στην παρούσα υπόθεση είναι ότι έχουμε ένα χρήστη τέτοιων ναρκωτικών ουσιών για πολλά χρόνια χωρίς οποιανδήποτε ένδειξη ή προσπάθεια απεξάρτησης του καθώς επίσης και εμπλοκή του στην εμπορία τέτοιων ουσιών. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ακόμη και μετά τη σύλληψη του για την παρούσα υπόθεση αυτός σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών, συνελήφθηκε εκ νέου να κατέχει πάλι ποσότητα κοκαΐνης και παράλληλα διέπραξε και άλλα αδικήματα που σχετίζονται με τον Περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών κα Θηραμάτων Νόμο 152
(1)/2003 όπως εμφαίνονται στις κατηγορίες της υπόθεσης αρ. 17412/12 Ε.Δ. Πάφου η οποία λαμβάνεται υπόψη στην παρούσα. Σε εκείνη την υπόθεση μάλιστα ο κατηγορούμενος προσπάθησε να αποφύγει και την έρευνα του από τους άντρες της Υ.ΚΑ.Ν αφού παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σχετικό σήμα τους. Είναι νομολογημένο ότι στην περίπτωση που λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής και άλλες υποθέσεις το Δικαστήριο δύναται να επιβάλει μεγαλύτερη ποινή από αυτή που θα επέβαλλε αν είχε μόνο ενώπιον του μια υπόθεση ((βλ. Ιωάννου ν. Γενικού Εισαγγελέα
(2005)2 Α.Α.Δ. 598, Γενικός Εισαγγελέας ν. Cham & άλλων
(1993)2 Α.Α.Δ 129, Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 382 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ 194). Είναι προφανές λοιπόν ότι τόσο τα ίδια τα αδικήματα όσο και οι περιστάσεις διάπραξης τους είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Τέτοιες ενέργειες και συμπεριφορές είναι απαράδεκτες, ενέχουν κινδύνους για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και θα πρέπει να αποτρέπονται. Κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα και ουσιαστικά η διάδοση του αργού θανάτου όπως έχει χαρακτηριστεί, είναι αδίκημα ιδιαίτερης σοβαρότητας και θα πρέπει να αντιληφθούν τα άτομα που εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις ότι τα Δικαστήρια θα είναι αμείλικτα και οι ποινές που θα επιβάλλονται αυστηρότατες. Παρά τα πιο πάνω όμως, η κάθε περίπτωση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται η εξατομίκευση της έτσι ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία του κατηγορουμένου και των γεγονότων. Η υποχρέωση για εξατομίκευση της τιμωρίας δεν ατονεί ώστε να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη, νοουμένου ότι η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά της υπόθεσης. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1996)2Α.Α.Δ. 245, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Κόκκινος v. Aστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ.
- Προς όφελος του κατηγορουμένου λαμβάνω υπόψη μου τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος του ανέφερε στο Δικαστήριο και συγκεκριμένα τα ακόλουθα:
- Χωρίς να παραγνωρίζω το γεγονός ότι αυτός κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία στην 2ην κατηγορία που αντιμετωπίζει, λαμβάνω υπόψη μου την ομολογία και συνεργασία του με την Αστυνομία σε σχέση με τις υπόλοιπες κατηγορίες. Συγκεκριμένα, κατά την έρευνα στην οικία του και την ανεύρεση των ναρκωτικών, ο ίδιος ομολόγησε ότι είναι δικά του και ανέλαβε τις ευθύνες του. Αν και θα μπορούσε να λεχθεί ότι δεν είχε και πολλές επιλογές αφού αυτά ανευρέθηκαν στην οικία του, εντούτοις η παρουσία και άλλων ατόμων κατά τον ουσιώδη χρόνο στο σπίτι του και το γεγονός ότι βρίσκονταν εκτεθειμένα ενδεχομένως να του έδιναν την ευκαιρία να αρνηθεί την κατοχή τους. Θα λάβω υπόψη μου το γεγονός αυτό και θα του δώσω την ανάλογη βαρύτητα. Επίσης, ο ίδιος ανέφερε ότι την ίδια νύκτα και πριν από την έρευνα και σύλληψη του έκανε χρήση, κάτι που οδήγησε στο να του προσαφθεί η 3η κατηγορία εφόσον δεν προκύπτει να υπήρχε άλλη σχετική μαρτυρία. Περαιτέρω, όταν κατηγορήθηκε γραπτώς παραδέχτηκε τη διάπραξη όλων των αδικημάτων. Όλα τα πιο πάνω στοιχεία βοήθησαν στην γρήγορη και ταχεία διερεύνηση της υπόθεσης, στοιχείο που θα προσμετρηθεί υπέρ του κατηγορουμένου. Eπίσης, θα λάβω υπόψη μου την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου στις κατηγορίες 1 και 3 και την απολογία του όπως εκφράστηκε από το συνήγορο του. Αυτά καταδεικνύουν και τη μεταμέλεια του κατηγορουμένου η οποία θα ήταν πλήρης όμως αν αυτό γινόταν ευθύς εξ' αρχής και σε σχέση με την 2ην κατηγορία που αντιμετωπίζει (βλ. TEREZA GRAZYNA GORKO κ.α. v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ 458)).
- Το λευκό ποινικό του μητρώο, στοιχείο που του δίνει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου.
- Το γεγονός ότι εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα δήμευσης της περιουσίας του για είσπραξη του ποσού των €123,680.91 σεντ.
- Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως φαίνονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και όπως τις έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ο συνήγορος του. Ειδικότερα ότι: α) ότι είναι ηλικίας 41 ετών, αρραβωνιασμένος και η σύζυγος του βρίσκεται στον 3ον μήνα της εγκυμοσύνης της. β) ότι είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής και έχει υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Όμως, αναφορικά με τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι σωστό να λεχθεί ότι σε τέτοιου είδους υποθέσεις λαμβάνονται μεν υπόψη, δεν εξουδετερώνουν όμως την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από την διάδοση του αργού θανάτου και την καταστροφή προσώπων, νέων στην πλειονότητα τους (βλ. Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 220). Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577 υιοθετήθηκε το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 30: «Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων, λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη και η εξατομίκευση έχει τη θέση της, αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας.» 5. Το χρόνο που παρήλθε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή και ανέρχεται πέραν των 5 χρόνων. Η καθυστέρηση είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται σοβαρά υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 Α.Α.Δ. 355 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις που θεωρείται απόλυτα αναγκαίο, είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος - (βλ. Μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου
(1991)2 Α.Α.Δ. 5, σελ. 10 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα
(1991)2 Α.Α.Δ. 71, σελ. 77). Η πάροδος μακρού χρόνου από το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος μειώνει ουσιαστικά την αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον κατηγορούμενο. Περαιτέρω, οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου στο διάστημα αυτό μπορεί να αλλάξουν ριζικά, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση.» Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Πεγειώτης κ.α
(2001)2 Α.Α.Δ. 617 λέχθηκε ότι όταν για την καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης ευθύνεται ο κατηγορούμενος τότε δεν μπορεί να την επικαλείται ως ελαφρυντικό παράγοντα (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας v. Bαρνάβα
(1999)2 Α.Α.Δ. 638). Πέραν των πιο πάνω, έχει νομολογηθεί ότι βασικός λόγος για τον οποίο η καθυστέρηση προσμετρά ως ελαφρυντικός παράγοντας είναι διότι στο μεταξύ οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου μπορεί να έχουν αλλάξει. Περαιτέρω, η αποτίμηση της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται ως προ το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του (βλ. Σωτήρης Αβραάμ v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 365). Περαιτέρω, θα πρέπει να γίνει και ιδιαίτερη αναφορά στην Αβραάμ (ανωτέρω) όπου διαφαίνεται ότι ακόμη και στην περίπτωση που για την καθυστέρηση ευθύνεται ο κατηγορούμενος, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μαζί με τα υπόλοιπα περιστατικά και τη φύση της υπόθεσης. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Παρά τη θέση της νομολογίας ως προς τις επιπτώσεις της καθυστέρησης όταν για αυτήν ευθύνεται ο κατηγορούμενος και τη θέση της ως προς την ευθύνη του δικαστηρίου για τη διεξαγωγή της μέσα σε εύλογο χρόνο παραμένει το γεγονός της επιβολής ποινής μετά την παρέλευση 40 μηνών από τη διάπραξη των αδικημάτων». Στην παρούσα υπόθεση τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 12/01/2010 και το κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 19/12/2011 χωρίς να δοθεί οποιοσδήποτε λόγος από την κατηγορούσα αρχή. Φαίνεται και προκύπτει από τα τεκμήρια που τέθηκαν ενώπιον μου κατά την ακροαματική διαδικασία ότι η σχετική έκθεση του χημείου ετοιμάστηκε στις 20/10/2011 παρόλο που όλα τα σχετικά τεκμήρια στάληκαν στις 19/01/
- Δεν δόθηκε όμως οποιοσδήποτε λόγος γι αυτή την καθυστέρηση που θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη. Ούτε υπάρχει οποιοδήποτε άλλο στοιχείο ενώπιον του Δικαστηρίου που να δικαιολογεί την τόση καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου. Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να εξεταστεί και η περαιτέρω πορεία της υπόθεσης. Ορίστηκε για πρώτη εμφάνιση στις 12/01/2012 οπόταν και ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και απάντησε παραδοχή στις κατηγορίες αρ. 1 και 3 και μη παραδοχή στη δεύτερη κατηγορία. Ακολούθως, η υπόθεση ορίστηκε σε διάφορες άλλες ημερομηνίες για ακρόαση στη 2η κατηγορία και γεγονότα και ποινή στις κατηγορίες αρ. 1 και
- Ορίστηκε αρχικά στις 02/05/2012 οπόταν αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης, ακολούθως ορίστηκε στις 22/10/2012 οπόταν και αναβλήθηκε πάλι κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης. Στη συνέχεια επαναορίστηκε για ακρόαση στις 28/02/2013 οπόταν αναβλήθηκε εκ νέου πάλι κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης και ορίστηκε ξανά για ακρόαση στις 29/05/
- Την εν λόγω ημερομηνία αναβλήθηκε λόγω αιτήματος της κατηγορούσας αρχής και ορίστηκε στις 29/10/2013 οπόταν αναβλήθηκε λόγω αιτήματος της υπεράσπισης και ορίστηκε εκ νέου στις 30/01/2014 ημερομηνία κατά την οποία αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου και ορίστηκε στις 28/03/
- Την εν λόγω ημερομηνία αναβλήθηκε πάλι λόγω αιτήματος της υπεράσπισης και ορίστηκε στις 23/05/2014 οπότε αναβλήθηκε για τον ίδιο λόγο και ορίστηκε στις 02/07/
- Αναβλήθηκε πάλι λόγο αιτήματος της υπεράσπισης και ορίστηκε στις 7/10/2014 οπότε αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος της κατηγορούσας αρχής και ορίστηκε στις 6/11/2014 ημερομηνία κατά την οποία άρχισε η ακροαματική διαδικασία η οποία ολοκληρώθηκε στις 25/11/2014 και το Δικαστήριο εξέδωσε σχετική απόφαση στις 08/12/
- Την εν λόγω ημερομηνία ορίστηκε για γεγονότα και ποινή στις 07/01/2015 για όλες πλέον τις κατηγορίες και παράλληλα ζητήθηκε έκθεση του γραφείου ευημερίας. Την εν λόγω ημερομηνία καταχωρήθηκε από το Γενικό Εισαγγελέα Αίτηση για δήμευσης περιουσίας η οποία δόθηκε στην άλλη πλευρά την ημέρα εκείνη και ζητήθηκε χρόνος για καταχώριση έκθεσης αντίκρουσης ισχυρισμών. Ακολούθως, η υπόθεση ορίστηκε στις 02/02/2015, 24/02/2015 και 23/03/2015 με σκοπό να ξεκαθαρίσει το ποσό της δήμευσης μεταξύ των μερών. Στις 23/03/2015 ακούστηκαν περαιτέρω γεγονότα και μετριασμός της ποινής. Από την πιο πάνω πορεία της υπόθεσης, προκύπτει ότι για την μετέπειτα καθυστέρηση σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρει και ο κατηγορούμενος αφού αναβλήθηκε κατ' επανάληψη λόγω δικών του αιτημάτων, κάτι το οποίο θα πρέπει να συνυπολογιστεί με όλους τους άλλους παράγοντες. Σε σχέση με τις προσωπικές του συνθήκες λαμβάνω υπόψη μου τις διάφορες αλλαγές στην εργασία του κατηγορούμενου καθώς επίσης και στο γεγονός ότι συμβιεί με γυναίκα την οποία γνώρισε τον τελευταίο χρόνο και η οποία είναι στον 3ον μήνα της εγκυμοσύνης της. Λαμβάνω υπόψη μου τις πιο πάνω αλλαγές στη ζωή του κατηγορούμενου που ακόμα και να θεωρηθούν ουσιώδης, ειδικότερα το ότι αναμένει παιδί, δεν θα μπορούσαν από μόνες τους να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής που θα πρέπει να επιβληθεί την παρούσα. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω που αφορούν το παράγοντα χρόνο, το γεγονός ότι και ο κατηγορούμενος φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την προκληθείσα καθυστέρηση καθώς επίσης τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει, την πάγια θέση της νομολογίας για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα, τις περιστάσεις διάπραξης τους και το γεγονός ότι στην παρούσα λαμβάνεται υπόψη και η άλλη πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση, έχω καταλήξει ότι η ποινή φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί για το λόγο αυτό και μόνο, λόγω δηλαδή της παρέλευσης του χρόνου. Οποιαδήποτε άλλη ποινή, θεωρώ ότι θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα και δεν θα εξυπηρετούσε την ανάγκη για αποτροπή. Παρόλα αυτά όμως, η καθυστέρηση αυτή θα ληφθεί σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής και θα παίξει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του ύψους της. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα δεδομένα που αφορούν την παρούσα υπόθεση ως έχουν λεπτομερώς αναφερθεί ανωτέρω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή φυλάκισης. Οποιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε κατά την κρίση μου τους σκοπούς του νόμου και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Στην MOHSEN JOKARBOZORGI v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 726 ο εφεσειών ο οποίος καταγόταν από το Ιράν ήρθε στην Κύπρο ως επισκέπτης με σκοπό να παραμείνει στη χώρα. Συνελήφθηκε να μεταφέρει 12,266 γρ. ηρωίνης έτοιμος να τα προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο. Είχε την φροντίδα των γονιών του και των τριών ανήλικων τέκνων του τα οποία ήταν ορφανισθέντα από την μητέρα τους. Επιβλήθηκε πρωτοδίκως ποινή φυλάκισης 4 ετών η οποία αν και χαρακτηρίστηκε αυστηρή από το Εφετείο επικυρώθηκε. Στην ΑLI AHMET HIJAZI v. Της Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 99 ο εφεσειών που ήταν Λιβάνιος, ηλικίας 33 ετών, παντρεμένος με τέσσερα παιδία βρέθηκε ένοχος με δική του παραδοχή ότι είχε στην κατοχή του σκεύασμα που περιείχε 9,9 γραμμάρια κοκαϊνη. Ο σκοπός που τα κατείχε ήταν για να τα προμηθεύσει σε κάποιο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας στο εξωτερικό. Ποινή φυλάκισης 4 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα επικυρώθηκε κατ' έφεση και τονίστηκε η σοβαρότητα του αδικήματος αυτού. Στην Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 16/2012, Ημερομηνίας 25/05/2012 ο εφεσειών κρίθηκε ένοχος μετά από ακρόαση για το αδίκημα της κατοχής 19,8362 γραμμαρίων κοκαϊνης την οποία είχε κρυμμένη σε συγκεκριμένα μέρη της οικίας του. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου, υπήρξε καθυστέρηση τεσσάρων χρόνων με αποτέλεσμα να αλλάξουν οι προσωπικές του συνθήκες και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 1 χρόνου η οποία χαρακτηρίστηκε επιεική ;ς από το Εφετείο και ελλείψει αντέφεσης από τη Δημοκρατία δεν επενέβηκε για να την αυξήσει. Αναφέρθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον Εφεσείοντα ήταν επιεικής, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι ο Εφεσειών δεν είχε προς όφελος του το ελαφρυντικό της παραδοχής. Ο χρόνος της καθυστέρησης δεν μπορεί να προσμετρήσει προς όφελος του Εφεσείοντος, εφόσον όπως και ο συνήγορος του δέχθηκε, τις πλείστες φορές ζητήθηκε αναβολή από την πλευρά του. Μπορεί το Δικαστήριο να ενέκρινε τα αιτήματα αναβολής, αλλά δεν μπορεί ο Εφεσειών να αποκομίσει όφελος από την ανοχή που του επέδειξε το πρωτόδικο Δικαστήριο. Κατανοούμε τους προβληματισμούς του κ. Μαππουρίδη, αλλά από τη στιγμή που η Νομική Υπηρεσία, για δικούς της λόγους, δεν έκρινε σκόπιμο να εφεσιβάλει την ποινή, δεν θεωρούμε ότι η παρούσα περίπτωση είναι η κατάλληλη για να εξετάσουμε τις δυνατότητες που ενδεχομένως υπάρχουν, δυνάμει του άρθρου 147
(1), αλλά και του άρθρου 145
(2)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, για διαφοροποίηση της ποινής.» Πέραν των πιο πάνω, παραπέμπω και στην Αfroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174 όπου το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης 3 ετών που είχε επιβληθεί για κατοχή ναρκωτικών τάξεως Α, δηλαδή 22.243 γραμμαρίων οπίου, σε φυλάκισης 18 μηνών. Ο εφεσειών ήταν Ιρανός ηλικίας 24 ετών με λευκό ποινικό μητρώο, χρήστης ναρκωτικών ο ίδιος, ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή και βοήθησε στη διερεύνηση των εγκλημάτων. Στην Γεωργίου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 24/06, ημερ. 11/09/2006 το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης από 3 σε 2 χρόνια για το αδίκημα της κατοχής ναρκωτικών, τάξεως Α, δηλαδή για κατοχή 4 περίπου γραμμαρίων κοκαϊνης αφού έλαβε υπόψη πως ο εφεσειών ήταν χρήστης ναρκωτικών ο οποίος με δική του θέληση ακολούθησε πρόγραμμα απεξάρτησης, με επιτυχία, και, επίσης, ότι η ποσότητα των ναρκωτικών που είχε στην κατοχή του ήταν μικρή. Τέλος, στην BEYKI v. Αστυνομίας (ανωτέρω) ποινή 3 χρόνων που επιβλήθηκε σε Ιρανό ηλικίας 41 χρόνων, λευκού ποινικού μητρώου, νυμφευμένο και με ένα ανήλικο τέκνο ηλικίας 6 ½ χρόνων, για κατοχή 12,1311 γρ. οπίου μειώθηκε κατ' έφεση σε 2 χρόνια. Ο εφεσειών προέβη αμέσως σε θεληματική κατάθεση και παραδέχθηκε ότι τα ανευρεθέντα ναρκωτικά ήταν δικά του και για δική του χρήση. Λαμβάνω υπόψη μου τα πιο πάνω αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ποινή που επιβάλλεται σε συγκεκριμένη υπόθεση δεν δημιουργεί δεσμευτικό προηγούμενο, με την έννοια που ο όρος ενέχει στον προσδιορισμό αρχών δικαίου. Η ποινή είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και τις συνθήκες του παραβάτη (MOHSEN JOKARBOZORGI v. Αστυνομίας (ανωτέρω)). Καταληκτικά, συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και τα ελαφρυντικά του κατηγορουμένου και ασκώντας τη μέγιστη δυνατή επιείκια μου, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι ακόλουθες ποινές: Στην 1η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην 2η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 2 ½ χρόνων. Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Λήφθηκε επίσης υπόψη και η Υπόθεση. Αρ. 17412/12 Ε.Δ. Πάφου. Επιπλέον ασκώντας τις εξουσίες που μου παρέχονται από το άρθρο 31 του Νόμου 29/77, διατάσω όπως τα τεκμήρια της υπόθεσης ήτοι η ποσότητα ναρκωτικών που αναφέρεται στις κατηγορίες καθώς επίσης και τα υπόλοιπα τεκμήρια της υπόθεσης δημευθούν και καταστραφούν. Επίσης, τα τεκμήρια της Υπόθεσης. Αρ. 17412/12 Ε.Δ. Πάφου να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου και παρόλο που δεν υπήρξε άμεση εισήγηση για αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν, θα προχωρήσω να εξετάσω το ενδεχόμενο αυτό, δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972 Ν. 95/72. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε το πιο πάνω Νόμο η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς, όπως προνοείται «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από το Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού
(1997)2 Α.Α.Δ. 373) Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελέγκου
(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή
(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou v. Republic
(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police
(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou
(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία ν. Πέπη
(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος
(1996)2 Α.Α.Δ. 303. Στη Γενικός Εισαγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 ΑΑΔ 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως εξής: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41
(1)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας» Στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου όλα τα δεδομένα της υπόθεσης και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων και τα ίδια τα αδικήματα τα οποία είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Δεν προκύπτει οποιοδήποτε κίνητρο στη διάπραξη τους το οποίο θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη στα πλαίσια του σταδίου αυτού. Το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου καθώς επίσης και η μερική παραδοχή του στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και η απολογία του λήφθηκαν δεόντως υπόψη ανωτέρω κατά την επιμέτρηση της ποινής. Επιπρόσθετα, λαμβάνω υπόψη μου τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες όπως έχουν αναφερθεί ανωτέρω. Ειδικότερα λαμβάνω υπόψη μου ότι είναι αρραβωνιασμένος και η σύζυγος του βρίσκεται στον 3ον μήνα της εγκυμοσύνης της. Τόσο αυτό το γεγονός όμως όσο και οι υπόλοιπες προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου λήφθηκαν δεόντως υπόψη ανωτέρω και έπαιξαν ρόλο στο ύψος των ποινών που επιβλήθηκαν. Τέλος, τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε σε σχέση με την κατάσταση των φυλακών θεωρώ ότι δεν χρήζουν σχολιασμού. Ήταν μια γενική και ατεκμηρίωτη θέση. Εκείνο το οποίο θα πρέπει να αναφερθεί είναι ότι η Κύπρος είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τεκμαίρεται ότι σέβεται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η Κεντρικές Φυλακές επιτελούν τον αναμορφωτικό και σωφρονιστικό τους ρόλο. Ισοζυγίζοντας τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και όλα τα ανωτέρω που αναφέρθηκαν, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλακίσεως που επιβλήθηκαν. Τα έξοδα στην υπόθεση 16094/11 ύψους €165 και τα έξοδα στην υπόθεση 17412/12 ύψους €170 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Η περίοδος κατά την οποία ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση για την υπόθεση αυτή, δηλαδή από τις 23/03/2015 μέχρι σήμερα να ληφθεί υπόψη και λογιστεί έναντι των πιο πάνω ποινών, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 117
(1)του Κεφ.155. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο