Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Αντρέας Αντρέου, Αρ. Υπόθεσης: 4255/12, 27/4/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:B55 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4255/12 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Kατηγορούσας Αρχής v Αντρέας Αντρέου Κατηγορουμένου ----------------------- Ημερομηνία: 27/04/
- Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ειρ. Σάββα. Για τον Κατηγορούμενο : κ. Ε. Κορακίδης. Κατηγορούμενος : παρόν. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, την κατηγορία της κλοπής κατά παράβαση του άρθρου 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, αυτός μεταξύ των ημερομηνιών 10/09/2011 και 12/09/2011 στην τοποθεσία «Λίμνες» στη Γιόλου της Επαρχίας Πάφου έκλεψε από ανοικτό χώρο, ατσάλινο συρματόσχοινο μήκους 400 μέτρων, ένα σιδερένιο στρογγυλό καρούλι με 150 μέτρα ατσάλινο συρματόσχοινο και μια αλουμινένια τροχαλία, όλα συνολικής αξίας €1,020, περιουσία της εταιρείας «ELECTROMONTAZ». Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την πιο πάνω κατηγορία και η υπόθεση προχώρησε σε ακροαματική διαδικασία. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 3 μάρτυρες κατηγορίας και συγκεκριμένα τον Αστ. 3854 Χ. Χριστοφόρου (Μ.Κ.1), τον κ. Σταύρο Λεωνίδου (Μ.Κ.2) και τον Αστ. 2190 Σ. Φιλίππου. Ο κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε ένοχος εκ πρώτης όψεως, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε οποιουσδήποτε άλλους μάρτυρες υπεράσπισης. Πέραν των πιο πάνω, δηλώθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο ως παραδεκτά γεγονότα τα κάτωθι: 1) Γραπτή κατηγορία (τεκμήριο Α) στην οποία ο κατηγορούμενος απάντησε στην κατηγορία που του απαγγέλθηκε «παραδέχομαι». 2) Γραπτές καταθέσεις κάποιου Μάριου Χαραλάμπους ημερομηνίας 23/09/2011 (τεκμήρια Β και Γ). Σε αυτές το εν λόγω πρόσωπο αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτης εταιρεία παλαιών μετάλλων και διατηρεί εργοτάξιο στην περιοχή Ανατολικού και με την συγκατάθεση του έγινε έρευνα από την Αστυνομία στις 23/09/
- Ανευρέθηκαν ένα καρούλι συρματόσχοινο στήριξης πύργων, τεμάχια με συρματόσχοινα καθώς επίσης και ένα «μακαρα» - καρούλι. Τα εν λόγω αντικείμενα του τα πήρε έναντι απόδειξης ένας άγνωστος άνδρας ηλικίας 32 έως 37 ετών με μούσι που οδηγούσε ένα διπλοκάμπινο μάρκας Mitsubishi με αρ. εγγραφής ΗΑΤ 283, πριν περίπου δύο εβδομάδες. Συνοπτικά, η υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τους μάρτυρες κατηγορίας έχει ως ακολούθως: Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι στις 12/09/2011 δέχθηκε καταγγελία από τον DAVID CLAUDIU από τη Ρουμανία, ηλεκτρολόγο μηχανικό στην εταιρεία «ELECTROMONTAZ» ότι μεταξύ των ωρών 1200 - 0700 των ημερομηνιών 10 - 12/09/2011, άγνωστος (οι) έκλεψαν από την τοποθεσία «Λίμνες» στην Γιόλου 1) ένα ατσάλινο συρματόσχοινο μήκους 400 μέτρων, 2) ένα σιδερένιο στρογγυλό καρούλι με 150 μέτρα ατσάλινο συρματόσχοινο και 3) μια αλουμινένια τροχαλία, όλα συνολικής αξίας 1020 ευρώ, περιουσία της πιο πάνω εταιρείας. Μετά την καταγγελία επισκέφθηκε τη σκηνή και προέβηκε σε επιτόπιες εξετάσεις χωρίς να ανευρεθεί οποιοδήποτε τεκμήριο που να οδηγεί στην ταυτότητα των δραστών. Επίσης, ανέφερε ότι η σκηνή δεν προσφερόταν για περαιτέρω επιστημονικές εξετάσεις και ούτε υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη. Περαιτέρω, κατέθεσε ως τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφο (βλ. τεκμήριο 2) το οποίο περιλαμβάνει 2 φωτογραφίες που απεικονίζουν την κλοπιμαία περιουσία η οποία παραλήφθηκε από το χώρο συλλογής παλαιών μετάλλων του Μάριου Χαραλάμπους και τα οποία παραδόθηκαν πίσω στον παραπονούμενο. Επιπρόσθετα, ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
- Ο Μ.Κ.2 κατέθεσε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν επιστάτης στην Α.Η.Κ. Πάφου και ότι είχαν αναθέσει στην εταιρεία «ELECTROMONTAZ» την ανέγερση των πυλώνων στην περιοχή Στρουμπί προς Μεταλλείο της Λίμνης. Η εν λόγω εταιρεία είχε δικά της μηχανήματα καθώς επίσης και υλικά που χρησιμοποιούσε για την ανέγερση των εν λόγω πυλώνων και τα είχαν τοποθετημένα σε δύο κλειστούς χώρους. Όταν θα τα χρησιμοποιούσαν τα έπαιρνα στο σημείο που θα ανέγειραν τους πυλώνες με δικά τους αυτοκίνητα, φορτηγά. Ο ίδιος είδε αυτά τα υλικά δύο μια με δύο φορές όταν επισκέφθηκε τον χώρο που τα είχαν φυλαγμένα, στο Στρουμπί. Στις 23/09/2011 επισκέφθηκε το χώρο παλαιών μετάλλων του Μάριου Χαραλάμπους και αναγνώρισε ένα καρούλι με συρματόσχοινο στήριξης των πυλώνων και μερικά άλλα τεμάχια συρματόσχοινα να βρίσκονται εκεί. Αναγνώρισε από το τεκμήριο 2 τα εν λόγω αντικείμενα τα οποία είδε στο πιο πάνω χώρο και είπε ότι αυτά ανήκουν στην εταιρεία «ELECTROMONTAZ». Οι λόγοι που διαπίστωσε ότι αυτά ήταν της εν λόγω εταιρείας ήταν διότι τα είδε μια με δύο φορές στο χώρο φύλαξης τους και ότι δεν υπάρχουν στην Κύπρο άλλα τέτοια συρματόσχοινα και μακαράδες καθώς επίσης και στο γεγονός ότι παρόν ήταν και ο άνθρωπος της Ρουμάνικης εταιρείας που τα αναγνώρισε ως δικά του. Ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι στο εργοτάξιο παλαιών μετάλλων του Μάριου Χαραλάμπους ο David Claudio από τη Ρουμανία του υπέδειξε τα κλοπιμαία αντικείμενα από την τοποθεσία «Λίμνες» στην Γιόλου τα οποία ήταν αυτά που φαίνονται στο τεκμήριο
- Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος υιοθέτησε τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία τεκμήριο 3 και σε αυτή ουσιαστικά αναφέρει ότι οδηγώντας το όχημα του στο παλαιό δρόμο Δρύμου - Γιόλου είδε ένα βουνάρι με συρματόσχοινα πετάμενα στον όχτο και επειδή φαίνονταν εγκαταλελειμμένα τα φόρτωσε στην κάσια του αυτοκινήτου του και μετά από δύο μέρες τα πούλησε στον Μάριο Χαραλάμπους, έμπορα παλαιών μετάλλων. Σε περαιτέρω προφορική του μαρτυρία ανέφερε ότι τα εν λόγω αντικείμενα ήταν εγκαταλελειμμένα γι αυτό τα πήρε. Ήταν πάνω σε ένα όχτο, δίπλα από το δρόμο μέσα σε χόρτα, ήταν «αγιομένα» όπως χαρακτηριστικά είπε και θεώρησε ότι δεν άνηκαν σε κανένα. Επίσης, είπε ότι δεν γίνονταν οποιεσδήποτε εργασίες για ανέγερση πυλώνων της Α.Η.Κ. στο συγκεκριμένο σημείο ούτε υπήρχε οποιοσδήποτε στύλος. Δεν είχε σπίτια και το χωριό Δρύμου ήταν μακριά από το σημείο. Απέναντι από τα εν λόγω αντικείμενα και δίπλα από το δρόμο υπήρχε γκρημνός. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον, τη γραμμή αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας και την μαρτυρία που παρέμεινε αναντίλεκτη ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων προκύπτουν τα ακόλουθα γεγονότα: Κατά τον ουσιώδη χρόνο η Ρουμάνικη εταιρεία ««ELECTROMONTAZ» ανέλαβε την κατασκευή πυλώνων της Α.Η.Κ. για την περιοχή Στρουμπί μέχρι το Μεταλλείο της Λίμνης. Για την κατασκευή των λόγω πυλώνων χρησιμοποιούσαν διάφορα υλικά όπως συρματόσχοινα, μακαράδες, τροχαλίες τα οποία είχαν μαζεμένα σε κλειστούς χώρους, μεταξύ αυτών στο Στρουμπί. Κατά την εκτέλεση των εργασιών τους μετέφεραν τα εν λόγω υλικά και ότι άλλο χρειαζόταν στο σημείο όπου θα ανέγειραν συγκεκριμένο πυλώνα. Στις 12/09/2011 καταγγέλθηκε στην Αστυνομία από κάποιο DAVID CLAUDIU από την Ρουμανία ότι μεταξύ των ωρών 1200 - 0700 των ημερομηνιών 10-12/09/2011 κλάπηκαν από την τοποθεσία «Λίμνες» στην Γιόλου 1) ένα ατσάλινο συρματόσχοινο μήκους 400 μέτρων, 2) ένα σιδερένιο στρογγυλό καρούλι με 150 μέτρα ατσάλινο συρματόσχοινο και 3) μια αλουμινένια τροχαλία, όλα συνολικής αξίας 1020 ευρώ. Τα εν λόγω αντικείμενα ανευρέθηκαν σε εργοτάξιο εμπορίας παλαιών μετάλλων του Μάριου Χαραλάμπους που βρίσκεται στην περιοχή Ανατολικού στην Πάφο και παραδόθηκαν πίσω στον παραπονούμενο. Ο ιδιοκτήτης του εν λόγω εργοταξίου ανέφερε ότι αυτά του τα παρέδωσε έναντι απόδειξης ένα άγνωστο προς αυτόν πρόσωπο που οδηγούσε ένα διπλοκάμπινο με αρ. εγγραφής ΗΑΤ
- Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος σε θεληματική του κατάθεση ανέφερε ότι είναι αυτός που πήρε τα εν λόγω αντικείμενα από το συγκεκριμένο σημείο και τα μετέφερε στο εν λόγω εργοτάξιο. Εκείνο που προέκυψε να αμφισβητείται από την υπεράσπιση είναι η πρόθεση του κατηγορούμενου να αποστερήσει τα συγκεκριμένα αντικείμενα από τον ιδιοκτήτη τους και πιο συγκεκριμένα ήταν η θέση της ότι αυτά ήταν εγκαταλελειμμένα. Ουσιαστικά η θέση που ο κατηγορούμενος θέτει είναι ότι τα συγκεκριμένα αντικείμενα ήταν εγκαταλελειμμένα και ότι ο ίδιος προσωπικά πίστευε κάτι τέτοιο και ενεργώντας με τον τρόπο που ενέργησε δεν είχε δόλιο σκοπό και πρόθεση να αποστερήσει το συγκεκριμένα αντικείμενα από τον ιδιοκτήτη τους. Επομένως, απαιτείται να προβώ σε αξιολόγηση την ενώπιον μου τεθείσας μαρτυρίας με σκοπό να καταλήξω σε συγκεκριμένα ευρήματα γεγονότων και ακολούθως να προβώ στην κατάληξη μου έχοντας υπόψη και τη νομική πτυχή του ζητήματος. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Ο Μ.Κ.1 αναφέρθηκε στα γεγονότα που περιήλθαν στην αντίληψη του και την εμπλοκή του στην υπόθεση αυτή. Ήταν το άτομο που δέχθηκε την καταγγελία από το συγκεκριμένο άτομο που ανέφερε ο οποίος ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός της εταιρείας ««ELECTROMONTAZ» και αυτός που έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του και στις ενέργειες που προέβηκε. Ούτε έχει διαπιστωθεί ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα. Εκείνο που παρατηρείται όμως, είναι ότι παρά τη θέση του κατηγορούμενου στην κατάθεση του ότι πήρε τα εν λόγω αντικείμενα διότι κατά αυτόν φαίνονταν εγκαταλελειμμένα και παρά το ότι ο ίδιος επισκέφθηκε τη σκηνή, εντούτοις καμία περιγραφή έδωσε του χώρου όπου αυτά τα αντικείμενα βρίσκονταν σύμφωνα με την καταγγελία. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του με την πιο πάνω επισήμανση. Ο Μ.Κ.2 επίσης, θεωρώ ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και τα γεγονότα τα οποία ο ίδιος γνώριζε. Το ουσιαστικό από τη μαρτυρία του είναι η αναγνώριση από μέρους του των εν λόγω αντικειμένων και ότι αυτά άνηκαν στην εταιρεία «ELECTROMONTAZ». Θεωρώ ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου τη θέση του αυτή καθότι έδωσε επαρκείς και πειστικούς λόγους. Ως εκ της θέσεως του κατά τον ουσιώδη χρόνο επισκέφθηκε το χώρο φύλαξης των εν λόγω αντικειμένων από την Ρουμάνικη εταιρεία, αναγνώρισε αυτά που είδε στο εργοτάξιο παλαιών μετάλλων ως τα ίδια με αυτά που κατείχε και χρησιμοποιούσε η εν λόγω εταιρεία για την κατασκευή των πυλώνων της Α.Η.Κ. καθώς επίσης ανέφερε ότι τέτοια υλικά δεν υπάρχουν άλλα στην Κύπρο. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του και την αποδέχομαι στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.3 αναφέρθηκε στην αναγνώριση των εν λόγω αντικειμένων από το πρόσωπο που έκανε την καταγγελία στην παρουσία του στο χώρο παλαιών μετάλλων. Αποδέχομαι το γεγονός και τη θέση του ότι έλαβε χώρα μια τέτοια αναγνώριση από το εν λόγω πρόσωπο στην παρουσία του διότι κρίνω ότι ο μαρτυράς αυτός ήταν ειλικρινής και δεν έχει διαπιστωθεί να έλεγε ψέματα ή κάτι τέτοιο να μην έλαβε χώρα. Πέραν των πιο πάνω, θεωρώ ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου και το περιεχόμενο της αναγνώρισης, ότι δηλαδή τα εν λόγω αντικείμενα ήταν περιουσία της συγκεκριμένης εταιρείας. Παρόλο που η εν λόγω μαρτυρία είναι εξ' ακοής εντούτοις θεωρώ ότι μπορώ να της δώσω βαρύτητα εν όψει και την υπόλοιπης αποδεκτής μαρτυρίας του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι τα εν λόγω αντικείμενα είναι αυτά που χρησιμοποιούσε η εταιρεία αυτή για την κατασκευή των πυλώνων της Α.Η.Κ. έχει αποδεικτεί από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2. Επίσης, το άτομο που τα αναγνώρισε ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός της εν λόγω εταιρείας, κάτι το οποίο δεν έτυχε αμφισβήτησης, και ήταν σε θέση να τα αναγνωρίσει. Ως εκ τούτου, αποδέχομαι και τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού στην ολότητα της. . Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Έχω παρακολουθήσει τον κατηγορούμενο κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Δεν έχω διακρίνει κάτι μεμπτό σε αυτή λαμβάνοντας υπόψη μου και την υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου ή καλύτερα που δεν τέθηκε ενώπιον μου. Δεν υπάρχει άλλη αποδεκτή μαρτυρία σε σχέση με την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα εν λόγω αντικείμενα, τον τόπο που βρίσκονταν και γενικά κατά πόσο στο συγκεκριμένο σημείο φαινόταν να διεξάγονταν εργασίες ανέγερσης πυλώνων. Δεδομένων, αυτών και των όσων ανέφεραν ανωτέρω κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του κατηγορούμενου και να προβώ σε ασφαλή ευρήματα γεγονότων καθότι είναι και η μόνη που δίνει περιγραφή του χώρου και της κατάστασης των εν λόγω αντικειμένων. Ούτε το τεκμήριο 2 στο οποίο φαίνονται τα εν λόγω αντικείμενα συγκρούεται με την εκδοχή του για την κατάσταση που αυτά βρίσκονταν. Παρόλο που είναι πραγματική μαρτυρία και το Δικαστήριο μπορεί να προβεί σε συμπεράσματα κοιτάζοντας τα, εντούτοις ελλείψει οποιασδήποτε άλλη επεξήγησης αυτών και της κατάστασης τους, δεν θα ήταν ορθό να πράξω κάτι τέτοιο. Εκείνο που προκύπτει τουλάχιστον είναι ότι η κατάσταση τους όπως απεικονίζεται στις φωτογραφίες δεν συγκρούεται με την εκδοχή του κατηγορουμένου. Πέραν τούτου, ο κατηγορούμενος εξέφρασε την πεποίθηση του και τη θέση του ότι τα πήρε διότι τα θεώρησε εγκαταλελειμμένα. Εκτός του ότι δεν έχω διαπιστώσει να έλεγε ψέματα, η θέση του αυτή επεξηγήθηκε, οι επεξηγήσεις που έδωσε έγιναν αποδεκτές για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω και δεν διαπιστώνω οποιοδήποτε λόγο γιατί να μην την αποδεκτώ. Ως εκ τούτου, αποδέχομαι τη μαρτυρία του κατηγορούμενου στην ολότητα της. Τέλος, θα πρέπει να γίνει αναφορά και στην απάντηση του κατηγορουμένου στην γραπτή του κατηγορία και συγκεκριμένα στο γεγονός ότι όταν του απαγγέλθηκε η κατηγορία που αντιμετωπίζει αυτός απάντησε «Παραδέχομαι» Η απάντηση του αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ρητή και ξεκάθαρη παραδοχή του αδικήματος που αντιμετωπίζει και συγκεκριμένα της κλοπής. Ο τρόπος σύνταξης της εν λόγω κατηγορίας που του απαγγέλθηκε δεν καταδεικνύει συγκεκριμένα γεγονότα τα οποία παραδέχθηκε ο κατηγορούμενος και τα οποία συνθέτουν το αδίκημα. Κατηγορήθηκε ότι έκλεψε τα συγκεκριμένα αντικείμενα από τη συγκεκριμένη περιοχή. Η πράξη του η ίδια είναι ξεκάθαρη και ενώπιον του Δικαστηρίου και την παραδέχθηκε. Πέραν τούτου, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της κλοπής απαιτείται και η απόδειξη άλλων συστατικών στοιχείων και συγκεκριμένα η γνώση του ότι τα εν λόγω αντικείμενα είχαν ιδιοκτήτη και ότι είχε πρόθεση να του αποστερήσει την περιουσία του. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να προκύπτει από την εν λόγω κατηγορία και ούτε φαίνεται ο κατηγορούμενος να το αποδέχεται όπως προκύπτει και από τη γραπτή του κατάθεση που δίνει την εκδοχή του. Επομένως, από την απάντηση του και μόνο στην κατηγορία δεν μπορεί να προκύψει οποιοδήποτε συμπέρασμα ενοχής. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας και την μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσα υπόθεσης: Ο κατηγορούμενος στις 11/09/2011οδηγώντας το όχημα του με αρ. εγγραφής ΗΑΤ 283, τύπου διπλοκάμπινο στο παλαιό δρόμο Δρύμου - Γιόλου σε κάποιο σημείο του δρόμου στην περιοχή «Λίμνες», τοποθεσία Γιόλου, είδε σε ένα όχτο δίπλα από το δρόμο, μέσα σε χόρτα ένα καρούλι με 400 μέτρα συρματόσχοινο, ένα καρούλι με 150 μέτρα ατσάλινο συρματόσχοινο καθώς επίσης και μια αλουμινένια τροχαλία. Στο σημείο δεν υπήρχαν σπίτια, ούτε διεξάγονταν οποιεσδήποτε εργασίες που να μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα εν λόγω αντικείμενα, ήταν οξυδωμένα και μπεγμένα και ο κατηγορούμενος θεώρησε ότι ήταν εγκαταλελειμμένα. Η αξία των εν λόγω αντικειμένων ήταν 1020 ευρώ, και ήταν περιουσία της εταιρείας «ELECTROMONTAZ». Η εν λόγω εταιρεία ανέλαβε την κατασκευή των πυλώνων της Α.Η.Κ. και όλα τα υλικά που χρησιμοποιούσε τα είχε σε κλειστό εργοτάξιο στο Στρουμπί και τα μετέφερε στο χώρο όπου θα ανέγειραν τους πυλώνες. Ο κατηγορούμενος μετά από 2 μέρες μετέφερε και πούλησε τα εν λόγω αντικείμενα στο εργοτάξιο παλαιών μετάλλων του Μάριου Χαραλάμπους έναντι απόδειξης για το πόσο των 95 ευρώ περίπου. Η δουλεία του κατηγορούμενου είναι οδηγός φορτηγού. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: «. 255.—
(1)Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, που γίνεται µε δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώµατος µε καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκοµίζει οτιδήποτε που µπορεί να καταστεί αντικείµενο κλοπής µε σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη µόνιµα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οποιουδήποτε τέτοιου πράγµατος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόµιµα, αν είναι θεµατοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, µε δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη. Οι πρόνοιες τoυ πιο πάνω άρθρου καταδεικνύουν ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής είναι τα ακόλουθα: α) Απόκτηση β) Περιουσίας που ανήκει σε άλλο γ) Με δόλιο τρόπο και χωρίς τη συναίνεση του και αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, και δ) Με πρόθεση να την αποστερήσει μόνιμα από τον ιδιοκτήτη του. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής, όπως προκύπτει είναι τα ίδια με αυτά του s.1 και 2 του Αγγλικού Theft Act 1968 και θεωρώ ότι μπορεί να αντληθεί καθοδήγηση από την Αγγλική νομολογία σε σχέση με την ερμηνεία που αποδίδονται σε αυτά και πώς αποδεικνύονται. Αναφορικά με το δόλο που θα πρέπει να αποδειχθεί παραπέμπω στο κάτωθι απόσπασμα της R v. Ghosh [1982] Q.B. 1053, 75 Cr. App. R. 154, C.A και στο τεστ που έθεσε ο Lord Lane για να διαπιστωθεί αυτό: «Ιn determining whether the prosecution has proved that the defendant was acting dishonestly, a jury must first of all decide whether according to the ordinary standards of reasonable and honest people what was done was dishonest. If it was not dishonest by those standards, that is the end of the matter and the prosecution fails. If it was dishonest by those standards, then the jury must consider whether the defendant himself must have realised that what he was doing was by those standards dishonest. In most cases, where the actions are obviously dishonest by ordinary standards, there will be no doubt about it. It will be obvious that the defendant himself knew that he was acting dishonestly. It is dishonest for the defendant to act in a way which he knows ordinary people consider to be dishonest, even if he asserts or genuinely believes that he is morally justified in acting as he did.» Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Archbold 2009, par. 21-2b και 21-2c το τεστ είναι διπλό και το πρώτο είναι αντικειμενικό ενώ το δεύτερο υποκειμενικό. Επίσης, ζήτημα εφαρμογής του πιο πάνω τεστ προκύπτει όταν ο κατηγορούμενος το εγείρει και ότι δεν γνώριζε ότι κάποιος θα θεωρούσε ότι το έκανε δόλια. Σε συνάρτηση με τα πιο πάνω και σχέση με την περιουσία που δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, σε αυτή δεν περιλαμβάνεται περιουσία η οποία έχει εγκαταλειφθεί από τον ιδιοκτήτη της (βλ. R v. White, 7 Cr. App. R. 266, C.C.A). Ακόμη και στην περίπτωση όμως που η εν λόγω περιουσία δεν έχει εγκαταλειφθεί αλλά ο κατηγορούμενος πιστεύει ότι έχει εγκαταλειφθεί δεν μπορεί να καταδικαστεί για το αδίκημα της κλοπής ανεξάρτητα αν η πεποίθηση του αυτή ήταν λογική ή παράλογη. Σε αυτή την περίπτωση δεν ενεργεί με δόλιο τρόπο. Παραπέμπω στον Archbold 2009, par. 21-30 κάτω από τον τίτλο «Belief that property has been abandoned» όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « Property that has been abandoned cannot be stolen (see post, 21-64). If property had not been abandoned, but the defendant believed that it had, he cannot be convicted of theft, whether his belief was reasonable or unreasonable. He would not be acting dishonestly: R v. Small, 86 Cr. App. R.
- The relevance of reasonableness of the belief is as to whether it was actually held: ibid. Where the prosecution case is that it was patently unreasonable for the defendant to have believed the property to have been abandoned, the jury should be specifically reminded that even an unreasonable belief may nevertheless be an honest one: R v. Wood [2002] 4 Archbold News 3, C.A.; and where the sole question for the jury was as to the genuineness of the defendant's belief as to the factual situation, not as to the ordinary person's idea of honesty, the giving of a Ghosh direction (ante) was inappropriate and liable to confuse the jury: ibid. Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι μπορεί να υπάρξει καταδίκη για κλοπή περιουσίας η οποία ανήκει σε άγνωστο πρόσωπο με την προϋπόθεση ότι μπορεί να αποδειχθεί ότι η περιουσία θα έπρεπε να ανήκει σε κάποιο και ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι άνηκε σε άλλο εκτός από τον εαυτό του. Επίσης, το ότι περιουσία κλάπηκε αποδεικνύεται με περιστατική μαρτυρία (βλ. επίσης Archbold 2009, par. 21-66). Eπιπρόσθετα, το γεγονός ότι η κατοχή ή έλεγχος της κλαπείσας περιουσίας ήταν νόμιμος από το θύμα δεν απαιτείται να αποδειχθεί (βλ. Archbold 2009, par. 21-67). Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο σκοπός για τον οποίο κλάπηκε μια περιουσία δεν έχει σημασία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η ενέργεια του κατηγορουμένου να πάρει τα εν λόγω αντικείμενα τα οποία δεν του άνηκαν και άνηκαν στην εταιρεία «ELECTROMONTAZ» στοιχειοθετούν το actus reus του αδικήματος της κλοπής. Να σημειωθεί ότι το παράπονο έγινε από τον ηλεκτρολόγο μηχανικό της εταιρείας ο οποίος και αναγνώρισε τα εν λόγω αντικείμενα ότι αποτελούν περιουσία της εν λόγω εταιρείας, θέση που ενισχύεται και από τη μαρτυρία του Μ.Κ.
- Το για ποίο λόγο αφέθηκαν στο σημείο που βρέθηκαν από τον κατηγορούμενο είναι αδιάφορο. Το σημαντικό είναι ότι αυτά είχαν ιδιοκτήτη και άρα δεν ήταν εγκαταλελειμμένα. Εκείνο το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο στοιχειοθετείται και η υποκειμενική υπόσταση του εν λόγω αδικήματος δηλαδή το mens rea. Είναι γεγονός και αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι τα εν λόγω αντικείμενα είχαν ιδιοκτήτη. Επομένως, αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν περιουσία που δύναται να κλαπεί. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι είχαν ιδιοκτήτη τα εν λόγω αντικείμενα ή θα έπρεπε να γνωρίζει γι αυτό. Ουσιαστικά εκείνο που απαιτείται να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος ο ίδιος πίστευε ότι η εν λόγω περιουσία είχε εγκαταλειφθεί. Αυτό θα πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση με όλα τα γεγονότα της υπόθεσης και το σημείο όπου ανευρέθηκαν. Όπως έχει προκύψει αυτά βρίσκονταν σε ένα «όχτο» παρά τον παλαιό δρόμο Δρύμου - Γιόλου. Το Δικαστήριο έχει αποδεκτεί τη μαρτυρία του κατηγορούμενου σε σχέση με την κατάσταση που αυτά βρίσκονταν και όλες τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες τα πήρε. Ουσιαστικά αποδέκτηκε την θέση του, για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, ότι ο ίδιος πίστευε ότι ήταν εγκαταλελειμμένα. Η αποδοχή της εκδοχής του κατηγορούμενου σφραγίζει και την τύχη της υπόθεσης αφού είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει αποδειχθεί ο δόλος και η πρόθεση του να τα αποστερήσει από τον ιδιοκτήτη του. Πέραν τούτου, ακόμη και μην έκανα αποδεκτή την εκδοχή του κατηγορουμένου, η κατάληξη πάλι θα ήταν η ίδια. Δεν θα υπήρχαν οποιαδήποτε άλλα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με την περιγραφή του χώρου αυτού που ανευρέθηκαν τα αντικείμενα. Φαίνεται να ήταν κοντά στον παλαιό δρόμο που ενώνει τα δύο πιο πάνω χωρία. Πέραν τούτου, δεν έχει δοθεί περιγραφή του δρόμου αυτού, του σημείου όπου ανευρέθηκαν, το κατά πόσο υπήρχαν στο σημείο υπό ανέγερση πυλώνες ή άλλες ενδείξεις ότι γίνονταν τέτοιες εργασίες. Επίσης, ουδεμία μαρτυρία τέθηκε που να καταδεικνύει ότι τα εν λόγω αντικείμενα μεταφέρθηκαν εκεί με σκοπό τη συγκεκριμένη εργασία, πότε αυτό έγινε και κατά πόσο ολοκληρώθηκε ή όχι μια τέτοια εργασία. Η φύση των εν λόγω αντικειμένων χωρίς να συνδυάζεται με άλλη μαρτυρία και γεγονότα όπως τα ανωτέρω, δεν θεωρώ ότι είναι αρκετά στο να καταδείξουν σε ένα τρίτο ότι αυτά ήταν εκεί για συγκεκριμένη εργασία και ότι άνηκαν σε κάποιο πρόσωπο. Ελλείψει μαρτυρίας σε σχέση με την κατάσταση που τα εν λόγω αντικείμενα βρίσκονταν, περιγραφή του χώρου όπου βρίσκονταν και άλλων παρεμφερών γεγονότων, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να καταλήξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας για την υποκειμενική αντίληψη του κατηγορούμενου και συγκεκριμένα ότι όφειλε να είχε αντιληφθεί ότι δεν είναι εγκαταλελειμμένα και ότι άνηκαν σε κάποιο τρίτο. Το κατά πόσο ο ιδιοκτήτης των εν λόγω αντικειμένων τα θεωρούσε ως δικά του και όχι εγκαταλελειμμένα είναι άσχετο και άλλο ζήτημα. Εκείνο που εξετάζεται είναι η υποκειμενική κατάσταση του κατηγορούμενου και κατά πόσο ο ίδιος τα θεωρούσε ως τέτοια. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1ην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.) ............... Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο