ΕΠΑΡΧΟΥ ΠΑΦΟΥ ν. IPSIPILI PROPERTY LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1096/15, 7/4/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:B50 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. ΑΓΙΟΜΑΜΙΤΗ, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1096/15 ΕΠΑΡΧΟΥ ΠΑΦΟΥ v.
- IPSIPILI PROPERTY LTD
- ΝΙΚΟΛΑ ΣΟΛΩΜΟΥ
- ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΡΑΔΗΜΟΥ Κατηγορουμένων ____________________________ Αίτηση ημερομηνίας 12.02.2015 Ημερομηνία: 07.04.2015 Για την Κατηγορούσα Αρχή/Αιτητή : κα Σ. Γεωργίου Για τον Κατηγορούμενη/Καθ' ης η αίτηση 1: κ Η. Ευθυμίου και κ Π. Μιχαηλίδης Για κατηγορούμενους/ Καθ΄ων η αίτηση 2, 3 και 4 : κ Ν. Παπακλεοβούλου ____________________________ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Αιτητής με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 12.2.15 αιτήθηκε την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι κατηγορούμενοι -Καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3 και 4 και/ή αντιπροσώποι και/ή υπαλλήλοι και/ή υπηρέτες αυτών και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει από αυτούς δικαιώματα όπως παύσουν και/ή αναστείλουν την παράνομη και χωρίς έγκριση της αρμόδιας αρχής διεξαγωγή οικοδομικών εργασιών και/ή εμπορική χρήση, ήτοι την παράνομη ανέγερση και λειτουργία υπερκαταστήματος/καταστήματος τύπου D.I.Y. και αίθουσας δεξιώσεως, χωρίς την προηγούμενη εξουσιοδότηση τους με οποιαδήποτε άδεια η οποία γίνεται εντός των τεμαχίων 251 και 250 του Φ/ΣΧ XLV/25.W.1, Τμήμα Β, στο Δήμο Πέγειας, μέχρι τελικής εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο ποινικής υπόθεσης. Η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 9.2.15 του Παναγιώτη Α. Παναγίδη. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης στις 13.2.15 και έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση καταστεί δια κλήσεως και επιδοθεί στους Καθ' ων η αίτηση. Οι Καθ' ων η αίτηση, μετά την επίδοση της επίδικης αίτησης, καταχώρησαν στις 19.3.15 ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης. Στις εν λόγω ειδοποιήσεις όλοι οι Καθ' ων η αίτηση εγείρουν, μεταξύ άλλων, ως λόγο ένστασης ότι η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση φέρει ημερομηνία προγενέστερη της καταχώρησης του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης. Συγκεκριμένα στις ειδοποιήσεις πρόθεσης ένστασης της Καθ' ης η αίτηση 1, των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 και του Καθ' ου η αίτηση 4 αντίστοιχα, προβάλλεται ο ακόλουθος λόγος ένστασης: «
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι προγενέστερη του κατηγορητηρίου και συνεπώς αυτή έγινε για ανύπαρκτη υπόθεση. ....................................
- Όταν έγινε η ένορκη ομολογία που συνοδεύει την αίτηση στις 09.02.2015 δεν υπήρχε το κατηγορητήριο και η Αίτηση για να την υποστηρίζει αφού αυτά καταχωρήθηκαν στις 12/02/
- .......................................
- Νομικά μια ένορκη ομολογία που έγινε πριν δεν υποστηρίζει κύρια υπόθεση που καταχωρήθηκε μεταγενέστερα. ................................ .......» Κατά το στάδιο της ακρόασης δεν προσκομίστηκε προφορική μαρτυρία και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων περιορίστηκαν σε αγορεύσεις αναπτύσσοντας εκατέρωθεν την επιχειρηματολογία τους. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν μελετηθεί, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω αυτούσιο το περιεχόμενο τους. Από τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης θεωρώ ορθό να ασχοληθώ κατά προτεραιότητα με το ζήτημα της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση. Όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης η ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Α. Παναγίδη έγινε στις 9.2.15, ενώ τόσο η αίτηση όσο και το κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης καταχωρήθηκαν στις 12.2.
- Την ίδια ημερομηνία, δηλαδή στις 12.2.15, δόθηκαν και οι σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου με τις οποίες επιτράπηκε η καταχώρηση του κατηγορητηρίου. Είναι επομένως, προφανές ότι η εν λόγω ένορκη δήλωση έγινε πριν την ημερομηνία καταχώρησης τόσο της επίδικης αίτησης όσο και του ιδίου του κατηγορητηρίου. Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των Stavros Hotels Apartments Ltd κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ 839 αποφασίστηκε πως, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ένορκη δήλωση η οποία έγινε πριν την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος στην αγωγή. Ομοίως, στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ 947, υποδείχθηκε ότι ένορκη δήλωση που προηγείται χρονικά της καταχώρησης της αγωγής δεν μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό υπόβαθρο για την χορήγηση της θεραπείας που ζητείται, αφού το περιεχόμενο της συναρτάται με ανύπαρκτη αγωγή. Επίσης, στην υπόθεση Perpetti S. P. A. v. Lounic Confectionery Ltd
(2000)1(Β) Α.Α.Δ 960, όπου ένορκη δήλωση που υποστήριζε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος είχε προηγηθεί χρονικά της καταχώρησης της αγωγής, αποφασίστηκε πως το εκδοθέν διάταγμα ήταν άκυρο από της εκδόσεως του. Οι ίδιες ουσιαστικά θέσεις επιβεβαιώθηκαν και στην πιο πρόσφατη S. A. Constantinou Limited κ.α. v. Marfin Popular Bank Public Co Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ 754. Είναι γεγονός, όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Stavros Hotels Apartments Ltd κ.α. (βλ. ανωτέρω), ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα, παρά το ότι ο όρκος δόθηκε πριν από την έκδοση του κλητηρίου, πάντα όμως υπό την προϋπόθεση ότι θα τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου οι εξαιρετικές περιστάσεις που επιτρέπουν την παρέκκλιση από τον ως άνω κανόνα και θα ακολουθήσει στη συνέχεια ο απαραίτητος συσχετισμός με την αγωγή και η ενσωμάτωση του περιεχομένου στα δεδομένα της (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδ. Τόμος 24, παρ. 1059 και Annual Practice 1958, Τόμος 1, σελ. 922). Η νομολογία και τα συγγράμματα που παραθέτω πιο πάνω αφορούν πολιτικές υποθέσεις. Θεωρώ ωστόσο ότι τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση, καθώς η επίδικη αίτηση σε ότι αφορά την διαδικασία καταχωρήθηκε με βάση τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Εν πάση περιπτώσει σημειώνω ότι το άρθρο 87
(4)του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου Ν.90/72, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, επί του οποίου στηρίζεται η επίδικη αίτηση διαλαμβάνει μεταξύ άλλων ότι: «η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.». Επομένως, κατά την κρίση μου, όσα αναφέρονται πιο πάνω σε σχέση με το ότι ένορκη δήλωση που καταχωρείται προς υποστήριξη αίτησης για προσωρινό διάταγμα δεν μπορεί να γίνει σε ημερομηνία πριν από την καταχώρηση της αγωγής ισχύουν mutatis mutandis και στις περιπτώσεις που η σχετική ένορκη δήλωση προηγείται της καταχώρησης του κατηγορητηρίου. Εν προκειμένω, ο Αιτητής όχι μόνο παρέλειψε όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Perpetti S.P.A. (ανωτέρω) να επισημάνει ότι η ένορκη δήλωση έγινε πριν την καταχώρηση του κατηγορητηρίου, αλλά ούτε και έγινε οποιαδήποτε προσπάθεια θεραπείας του εν λόγω προβλήματος. Τα πιο πάνω μάλιστα παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής είχε την ευκαιρία να το πράξει, αφού οι ενστάσεις καταχωρήθηκαν στις 19.3.15 και η επίδικη αίτηση ήταν ορισμένη για οδηγίες στις 22.3.15. Κατά την τελευταία αυτή ημερομηνία όλοι οι συνήγοροι, περιλαμβανομένης της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή, περιορίστηκαν να ζητήσουν όπως η επίδικη αίτηση οριστεί για ακρόαση. Παράλληλα σημειώνω ότι δεν τέθηκαν στον κατάλληλο χρόνο ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως εξαιρετικές περιστάσεις δυνάμενες να δικαιολογήσουν παρέκκλιση από τον κανόνα. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή στην γραπτή της αγόρευση επικαλέστηκε για πρώτη φορά ότι την ημερομηνία όρκισης της ένορκης δήλωσης δεν υπήρχαν διαθέσιμα χαρτόσημα και δικηγορόσημα για την αίτηση. Όπως ανέφερα και πιο πάνω η εν λόγω επίκληση έπρεπε να γίνει ενωρίτερα στο στάδιο των οδηγιών. Εν πάση περιπτώσει το γεγονός αυτό από μόνο του δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαιρετική περίσταση. Δεν τέθηκε για παράδειγμα ότι υπήρχε αδυναμία όρκισης του Παναγιώτη Α. Παναγίδη σε άλλη ημερομηνία έτσι ώστε να υπάρχουν και τα απαραίτητα χαρτόσημα για την αίτηση. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η αιτιολογία που προέβαλε η κα. Γεωργίου αφορά την αίτηση και όχι το κατηγορητήριο. Το πρόβλημα όμως εντοπίζεται στο γεγονός ότι η ένορκη δήλωση προηγείται της καταχώρησης του κατηγορητηρίου (βλ. S.A. Constantinou Limited κ.α. ανωτέρω). Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή στην αγόρευση της εγείρει ακόμα ένα ζήτημα σε σχέση με την υπό εξέταση ένορκη δήλωση. Συγκεκριμένα, με αναφορά στην υπόθεση Αναφορικά με την Nicolaou Bros Tourist Enterprises Ltd
(1999)1Α Α.Α.Δ 201, υποστήριξε ότι με βάση τη Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας θα μπορούσε να θεραπευθεί το γεγονός της όρκισης της ένορκης δήλωσης σε ημερομηνία προγενέστερη της καταχώρησης του κατηγορητηρίου. Καταρχάς σημειώνω ότι από την πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση δεν συνάγεται αυτό το οποίο εισηγείται η κα. Γεωργίου. Αντιθέτως στη σελ. 215 της απόφασης αναφέρθηκε ότι δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής της Δ.64. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: « Στη παρούσα περίπτωση δεν εγείρεται θέμα εφαρμογής της νέας Δ.64, αλλά θέμα εξέτασης της εγκυρότητας διατάγματος με βάση γεγονότα που - εσφαλμένα - προσκομίστηκαν κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος. Ακολουθεί πως ο σχετικός λόγος ακύρωσης ευσταθεί. Το επίδικο διάταγμα ακυρώνεται και γι' αυτό το λόγο (υπέρβαση δικαιοδοσίας λόγω νομικού σφάλματος).» Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ, ότι δεν θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για να θεραπευθεί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε. Δεν πρόκειται για μία απλή παρατυπία, αλλά για θεμελιώδη παράλειψη. Η ένορκη δήλωση περιέχει ισχυρισμούς σε σχέση με κατηγορητήριο ανύπαρκτο και αποδίδει σε πρόσωπα την ιδιότητα του κατήγορου και των κατηγορουμένων ενώ αυτή η ιδιότητα δεν υπήρχε κατά τον χρόνο όρκισης της. Στην υπόθεση Wunderlich κ.α ν. Παναγιώτου
(1999)1Α Α.Α.Δ 366 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: « Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών").» Ενόψει των πιο πάνω, η ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Α. Παναγίδη ημερομηνίας 9.2.15 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη προς υποστήριξη της επίδικης αίτησης η οποία, ελλείψει πραγματικού υποβάθρου, παραμένει μετέωρη και έκθετη σε απόρριψη. Με δεδομένο τον αποκλεισμό του πραγματικού υπόβαθρου γεγονότων που επιχειρήθηκε να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου προς υποστήριξη της επίδικης αίτησης, θεωρώ ότι δεν ενδείκνυται η ενασχόληση με οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Δεν θα ήταν ορθό το Δικαστήριο να ασχοληθεί με ζητήματα που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση Παναγίδη, αφ' ης στιγμής οι εν λόγω ισχυρισμοί είναι ωσάν να μην έχουν τεθεί. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση ημερομηνίας 12.2.15 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3 και 4 και εναντίον του Αιτητή ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο