ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΕΛΕΝΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 18438/12, 19/5/2015

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι προέβη σε αλλαγές/μετατροπές στα οχήματα με αρ. εγγραφής ΜΒ 303, UD 038, ΕΑΝ 736, ΕΒΥ 272 και KVA 667. Μετά το πέρας της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, o ευπαίδευτoς συνήγορος της κατηγορούμενης εισηγήθηκε, δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της πελάτισσας του έτσι ώστε να κληθεί σε απολογία. Αντίθετη υπήρξε η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, η οποία εισηγήθηκε ότι η κατηγορούμενη θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε τέσσερις μάρτυρες, ήτοι τον Αστ. 2556 Γ. Κωνσταντίνου (ΜΚ1), τον Ε/Αστ. 5872 Ν. Χριστοφορίδη (ΜΚ2), τον Ι. Μιλτιάδους (ΜΚ3), και τη Γ/Αστ. 3257 Μ. Ευδοκίου (ΜΚ4). Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. O MK1, υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο της κατάθεσης του (Τεκμήριο 1) δυνάμει του άρθρου 25 περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σε αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι υπηρετεί στο Αρχηγείο Αστυνομίας και είναι αποσπασμένος στην Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών. Στις 24.11.11 μετείχε σε επιχείρηση του Τ.Α.Ε Αρχηγείου σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση παραποίησης οχημάτων στην Επαρχία Πάφου. Στα πλαίσια της εν λόγω επιχείρησης έλαβε αριθμό φωτογραφιών των επίδικων οχημάτων καθ' υπόδειξη του ΜΚ

1. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 5 δέσμη φωτογραφιών που έλαβε και αφορούν τα επίδικα οχήματα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η εμπλοκή του στην όλη επιχείρηση ήταν ως φωτογράφος. Άκουσε την κατηγορούμενη να διαμαρτύρεται στον επικεφαλή της επιχείρησης Υπ/μο Ι. Κατσιολούδη λέγοντας του ότι οι αλλαγές στα οχήματα έγιναν βάσει του εγχειριδίου (Τεκμήριο 10) και ότι τα οχήματα δεν κυκλοφορούσαν, αλλά απλώς βρίσκονταν στο χώρο για σκοπούς επίδειξης. Συμφώνησε με τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης ότι ο κ. Κατσιολούδης ανέφερε στην κατηγορούμενη πως δεν αναγνωρίζει το Τεκμήριο
2. Περαιτέρω, συμφώνησε με τον κ. Μάτσα ότι τα οχήματα βρίσκονταν εντός περιφραγμένου χώρου. Ο ΜΚ2 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο των καταθέσεων του ημερομηνίας 24.11.11 (Τεκμήρια 6Α και 6Β) δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σε αυτές καταγράφει τις μετατροπές που εντόπισε στα επίδικα οχήματα και συγκεκριμένα: 1) Το όχημα με αρ. εγγραφής ΜΒ303 είχε ύψος 2.03 εκ. και υπήρχαν τοποθετημένα ζήλια 13.5εκ. και spacer για να βγάζουν έξω τα ρίμς 3,5εκ. Τα λάστιχα είχαν διαστάσεις 35Χ14,5Χ
3. 2) Το όχημα με αρ. εγγραφής UD038 είχε ύψος 1.82εκ. και πλάτος επίσης 1.82εκ. Υπήρχαν εγκατεστημένα ζήλια 16εκ. και spacer 25 χιλ. τα οποία βγάζουν πιο έξω τα ρίμς. 3) Το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΑΝ736 είχε ύψος 1.90εκ. και υπήρχαν εγκατεστημένα ζήλια 16εκ. Το πισινό εξώστ του οχήματος ήταν άλλου τύπου και τα ελαστικά του ήταν διαστάσεων 33Χ12,5Χ
4. 4) Το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΒΥ272 είχε ύψος 1.90 εκ. Υπήρχαν εγκατεστημένα ζήλια και τοποθετήθηκε άλλου τύπου σύστημα ανάρτησης. Τα ελαστικά ήταν διαστάσεων 305Χ70Χ
5. 5) Το όχημα με αρ. εγγραφής KVA667 είχε ύψος 1.95 εκ. Το σύστημα ανάρτησης ήταν άλλου τύπου και τοποθετήθηκε επιπλέον προφυλακτήρας σιδερένιου τύπου. Τα ελαστικά ήταν διαστάσεων 33Χ12.5Χ
6. Στη δια ζώσης μαρτυρία του ανέφερε ότι είναι εξουσιοδοτημένος εξεταστής μηχανοκινήτων οχημάτων από το Κ.Ε.Π.Α. Αναγνώρισε τις φωτογραφίες (Τεκμήριο 5) και υπέδειξε σε αυτές τις μετατροπές που εντόπισε σε κάθε επίδικο όχημα. Περαιτέρω, επεξήγησε ότι τα ζήλια είναι εξαρτήματα τα οποία χρησιμοποιούνται για να υψωθεί ένα όχημα και τα «spacer» είναι μία πλάκα η οποία τοποθετείται στην εσωτερική πλευρά των ριμς προκειμένου να βγαίνει ο τροχός προς τα έξω. Επειδή τα "spacer" τοποθετούνται στην εσωτερική πλευρά των ριμς δεν μπορούσαν να φωτογραφηθούν. Σε σχέση με το σύστημα ανάρτησης ανέφερε ότι είναι οι κόντρα σούστες του οχήματος. Ερωτηθείς σχετικά από την ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούσας αρχής είπε ότι τα ελαστικά των οχημάτων με αρ. εγγραφής KVA 667 και MB 303 προεξείχαν του αμαξώματος. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 είπε ότι δεν ενημερώθηκε επίσημα για την ύπαρξη του Τεκμηρίου 10, καθώς δεν κοινοποιήθηκε στο Τμήμα που υπηρετούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο μέσω του Αρχηγού Αστυνομίας. Σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης απάντησε ότι έμαθε για το Τεκμήριο 10 μετά την επίδικη επιχείρηση στις 24.11.
7. Στη συνέχεια ωστόσο όταν ερωτήθηκε πόσο καιρό μετά τις 24.11.11 ενημερώθηκε για το Τεκμήριο 10, είπε ότι τελικά έμαθε για αυτό στις 24.11.11 από την κατηγορούμενη. Ανέφερε επίσης ότι για το εν λόγω έγγραφο ρώτησε τους προϊσταμένους του στο Τμήμα Β και συγκεκριμένα το Λοχία Τάσο Ασίκκη, ο οποίος του είπε ότι δεν έχει νομική ισχύ. Συμφώνησε με τον κ. Μάτσα ότι η κατηγορούμενη διαμαρτυρήθηκε στους υπεύθυνους της επιχείρησης επιδεικνύοντας τους το Τεκμήριο
8. Στην υπόδειξη του κ. Μάτσα ότι οι αλλαγές που διαπίστωσε στα επίδικα οχήματα ήταν επιτρεπόμενες με βάση το Τεκμήριο 10, ο ΜΚ2 απάντησε ότι κατέγραψε τις πραγματικές διαστάσεις των οχημάτων τη συγκεκριμένη ημέρα βάσει των εργοστασιακών προδιαγραφών του κάθε οχήματος. Ακολούθως θα γινόταν ο έλεγχος από το φάκελο που τηρείται στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών (στο εξής Τ.Ο.Μ) για το κάθε όχημα για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξαν πράγματι αλλαγές ή μετατροπές. Την ευθύνη για τη διενέργεια του εν λόγου ελέγχου την είχε ο εξεταστής της υπόθεσης που ήταν στην προκειμένη περίπτωση η Τροχαία Πάφου. Ο ΜΚ3 υιοθέτησε, δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο των καταθέσεων του ημερομηνίας 1.2.12, 24.5.12 και 22.6.12 (Τεκμήρια 7,8 και 9 αντίστοιχα). Σε αυτές, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι εργάζεται στο Τ.Ο.Μ ως Λειτουργός Οδικών Μεταφορών. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 10 υπάρχουν τρεις κατηγορίες αλλαγών/μετατροπών. Συγκεκριμένα οι αλλαγές οι οποίες απαγορεύονται, (1η κατηγορία) οι αλλαγές οι οποίες επιτρέπονται αλλά χρειάζεται παρουσίαση στοιχείων ή και του οχήματος για έγκριση από το Τ.Ο.Μ (2η κατηγορία) και τέλος οι αλλαγές που επιτρέπονται χωρίς παρουσίαση στο Τ.Ο.Μ και οι οποίες αφορούν τον εσωτερικό και εξωτερικό εξοπλισμό του οχήματος (3η κατηγορία). Στην προφορική μαρτυρία του αναγνώρισε ότι το Τεκμήριο 10 εκδόθηκε από το Τ.Ο.Μ για σκοπούς ορθής εφαρμογής του Κανονισμού 55 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών. Αναφορικά με τις αλλαγές/ μετατροπές που έγιναν στα οχήματα και περιγράφονται στο κατηγορητήριο, ο ΜΚ3 είπε ότι όλες, πλην αυτών που περιγράφονται στα αδικήματα 7 και 13, εμπίπτουν στην 3η κατηγορία, δηλαδή σε αυτές που επιτρέπονται νοουμένου ότι τηρηθούν οι όροι και προϋποθέσεις που αναφέρονται στο Τεκμήριο
9. Για τα αδικήματα 7 και 13 που αφορούν την τοποθέτηση άλλου τύπου εξωστ στο όχημα με αρ. εγγραφής ΕΑΝ 736 και εγκατάσταση επιπρόσθετου προφυλακτήρα στο όχημα με αρ. εγγραφής KVA 667, είπε για το μεν πρώτο ότι θα πρέπει να ενημερώνεται ο φάκελος του οχήματος και να παρουσιάζονται στοιχεία ή το ίδιο το όχημα για έγκριση από το Τ.Ο.Μ. Εμπίπτει δηλαδή στην 2η κατηγορία του Τεκμηρίου
10. Για το δε αδίκημα της τοποθέτησης επιπρόσθετου προφυλακτήρα είπε ότι εμπίπτει στις αλλαγές/μετατροπές που απαγορεύονται εφόσον προεξέχουν του προφυλακτήρα (1η κατηγορία). Ο ΜΚ3 κατά την αντεξέταση του κατέθεσε ως Τεκμήρια 15 και 16 αντίγραφα δύο επιστολών ημερομηνίας 20.11.08 και 17.5.12 αντίστοιχα οι οποίες αναφέρονται στο Τεκμήριο 10 και έχουν ως αποδέκτη, μεταξύ άλλων, και τον Αρχηγό Αστυνομίας. Συμφώνησε με τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης ότι με βάση την παράγραφο 5.1.2 του Τεκμηρίου 10 μετά την αλλαγή ή μετατροπή η οποία εμπίπτει στην κατηγορία των επιτρεπόμενων αλλαγών, δηλαδή μετατροπές για τις οποίες δεν χρειάζεται να παρουσιαστούν στοιχεία ή το όχημα για έλεγχο στο Τ.Ο.Μ, οι εν λόγω αλλαγές/μετατροπές θεωρούνται ότι είναι εγκεκριμένες εφόσον συμπληρωθεί από τον ιδιοκτήτη του οχήματος το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 και στον επόμενο έλεγχο του οχήματος σε Ιδιωτικό Κέντρο Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (Ι.Κ.Τ.Ε.Ο) για έκδοση πιστοποιητικού καταλληλότητας ο υπεύθυνος της γραμμής επιβεβαιώσει την ορθότητα των αλλαγών/μετατροπών. Αν επιβεβαιωθεί, τότε το όχημα κρίνεται ως κατάλληλο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση το όχημα κρίνεται ακατάλληλο και η άδεια κυκλοφορίας του θεωρείται ως ανασταλείσα. Ο ΜΚ3 αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 17 έγγραφο από το μηχανογραφημένο σύστημα του Τ.Ο.Μ στο οποίο αναφέρεται ότι το όχημα με αρ. εγγραφής MB 303 δηλώθηκε ως ακινητοποιημένο με ημερομηνία έναρξης ακινητοποίησης την 10.12.10 και ημερομηνία λήξης την 22.12.
11. Ερωτηθείς κατά πόσο υπήρξε παραβίαση των προνοιών του Τεκμηρίου 10 αφ' ης στιγμής το όχημα με αρ. εγγραφής MB 303 ήταν ακινητοποιημένο, ο ΜΚ3 απάντησε ότι για τα ακινητοποιημένα οχήματα δεν υπάρχει υποχρέωση έκδοσης άδειας κυκλοφορίας. Ο μοναδικός έλεγχος που διενεργείται από το Τ.Ο.Μ για αυτήν την κατηγορία οχημάτων είναι για να διαπιστωθεί κατά πόσο είναι ακινητοποιημένα στη διεύθυνση που δηλώθηκε από τον ιδιοκτήτη τους. Ο ΜΚ3 συμφώνησε επίσης με τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης ότι όταν ένα όχημα είναι ακινητοποιημένο μπορούν να γίνουν οποιεσδήποτε αλλαγές/μετατροπές σε αυτό. Περαιτέρω, ο ΜΚ3 αναγνώρισε και κατέθεσε ως Δέσμη Τεκμηρίου 18 πιστοποιητικό καταλληλότητας του οχήματος με αρ. εγγραφής MB 303 με ημερομηνία λήξης 16.1.13, δελτίο επιτυχούς τεχνικού ελέγχου ημερομηνίας 18.1.11 και αντίγραφο εντύπου Τ.Ο.Μ 143 υπογεγραμμένο από την κατηγορούμενη και τον υπεύθυνο γραμμής του Ι.Κ.Τ.Ε.Ο στο οποίο ελέγχθηκε το εν λόγω όχημα. Σε σχετική ερώτηση του κ. Μάτσα ο ΜΚ3 είπε ότι με το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 (Δέσμη Τεκμηρίου 18) υπάρχει βεβαίωση του υπεύθυνου γραμμής ότι οι μετατροπές που έγιναν στο εν λόγω όχημα και περιγράφονται στο έντυπο είναι σύμφωνες με τις πρόνοιες του Τεκμηρίου
12. Σε σχέση με το όχημα με αρ. εγγραφής UD 038 o MK3 αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήρια 20

(1), 20

(2)και 20

(3), το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 υπογεγραμμένο από την κατηγορούμενη και τον υπεύθυνο γραμμής του Ι.Κ.Τ.Ε.Ο στο οποίο ελέγχθηκε το όχημα, δελτίο επιτυχούς τεχνικού ελέγχου και πιστοποιητικό καταλληλότητας αντίστοιχα. Ο ΜΚ3 είπε ότι εφόσον το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 είναι υπογεγραμμένο από τον υπεύθυνο της γραμμής, τότε σημαίνει ότι η διαδικασία και οι όροι του Τεκμηρίου 10 έχουν τηρηθεί και συνεπάγεται ότι έχει δοθεί η έγκριση του Εφόρου. Αναφορικά με το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΑΝ 736 ο ΜΚ3 αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήρια 22 και 21 αντίστοιχα το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 και έγγραφο από το μηχανογραφημένο σύστημα του Τ.Ο.Μ στο οποίο μεταξύ άλλων αναγράφεται ότι το εν λόγω όχημα ήταν ακινητοποιημένο από την 1.7.11 μέχρι και την 5.2.

1. Για το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΒΥ 272 ο ΜΚ3 επίσης αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 23 έγγραφο από το μηχανογραφημένο σύστημα του Τ.Ο.Μ στο οποίο μεταξύ άλλων αναγράφεται ότι το όχημα ήταν ακινητοποιημένο από την 1.7.11 μέχρι και την 16.5.
2. Ο ΜΚ3 αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 24 έντυπο ακινητοποίησης του οχήματος με αρ. εγγραφής KVA 667 με ημερομηνία έναρξης την 1.7.10 και λήξης την 31.5.
3. Σε σχετικές ερωτήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης, ο ΜΚ3 απάντησε ότι όταν υπογραφεί το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 από τον ιδιοκτήτη του οχήματος, τότε θεωρείται δεδομένο ότι έχει λάβει την έγκριση του Εφόρου και στον επόμενο τεχνικό έλεγχο του οχήματος ο υπεύθυνος γραμμής επιβεβαιώνει κατά πόσο οι αλλαγές έγιναν σύμφωνα με τους όρους του Τεκμηρίου
4. Συμφώνησε επίσης με τον κ. Μάτσα ότι τα οχήματα που είναι ακινητοποιημένα δεν υπόκεινται σε τεχνικό έλεγχο. Τέλος, ο ΜΚ3 ανέφερε ότι προτού δώσει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου δεν γνώριζε για την ύπαρξη των εντύπων Τ.Ο.Μ 143 και των εγγράφων ακινητοποίησης των οχημάτων που κατέθεσε κατά την αντεξέταση του. Στην επανεξέταση του και σε σχετική ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, ο ΜΚ3 συμφώνησε μαζί της ότι πριν τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο επιθεώρησε το φάκελο της υπόθεσης. Ως ΜΚ4 κατέθεσε η εξεταστής της υπόθεσης. Στην κυρίως εξέταση της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι υπηρετεί στην Τροχαία Πάφου και στα πλαίσια των καθηκόντων της, της ανατέθηκε η εξέταση της παρούσας υπόθεσης. Για τους σκοπούς εξέτασης της παρούσας υπόθεσης επικοινώνησε με τον υπεύθυνο του Τ.Ο.Μ στη Λευκωσία Ιωσήφ Μιλτιάδους (ΜΚ3), από τον οποίο ζήτησε και της παρέδωσε τους φακέλους των επίδικων οχημάτων. Τα τεκμήρια 11, 12, 13 14, 17, 19, 21 και 23 βρίσκονταν στους φακέλους των επίδικων οχημάτων, ενώ τα Τεκμήρια 18, 20

(1)-

(3)και 22 της τα παρέδωσε η κατηγορούμενη όταν παρουσιάστηκε για ανάκριση στην Τροχαία Πάφου. Στις 15.5.12 έλαβε κατάθεση από την κατηγορούμενη (Τεκμήριο 25). Η κατηγορούμενη είναι ιδιοκτήτρια της εταιρείας με την επωνυμία "KJS MOTORSPORTS CAR SALES PARTS & SERVICE" και ασχολείται με πωλήσεις και επιδιορθώσεις οχημάτων, ως επίσης και με πωλήσεις εξαρτημάτων. Ερωτηθείσα από την ευπαίδευτη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής σε σχέση με το πρόσωπο που προέβη στις επίδικες αλλαγές/μετατροπές, η ΜΚ4 απάντησε ότι η κατηγορούμενη είναι η υπεύθυνη του χώρου στον οποίο εντοπίστηκαν τα επίδικα οχήματα και οι επίδικες αλλαγές έγιναν με δικές της οδηγίες προς τους υπαλλήλους της. Τέλος, σε σχετική ερώτηση της κας. Μανώλη είπε ότι ορισμένα από τα επίδικα οχήματα ήταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση, ενώ κάποια άλλα ήταν ακινητοποιημένα. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι η ίδια δεν ήταν παρούσα κατά την έρευνα που έγινε, καθώς η Τροχαία Πάφου ενημερώθηκε όταν ολοκληρώθηκε η επιχείρηση. Για τη διαπίστωση των αλλαγών/μετατροπών στα επίδικα οχήματα βασίστηκε στην κατάθεση του ΜΚ

1. Σε σχέση με το Τεκμήριο 10 η ΜΚ4 είπε ότι το είχε υπόψη της κατά την εξέταση της υπόθεσης, ωστόσο δεν αποτελεί νομοθεσία το εν λόγω Τεκμήριο το οποίο εν πάση περιπτώσει επιτρέπει ορισμένες αλλαγές υπό την προϋπόθεση ότι δεν αλλάζουν οι διαστάσεις που ορίζει ο κατασκευαστής του οχήματος. Η ΜΚ4 ανέφερε επίσης ότι με βάση τον κανονισμό 55 αφ' ης στιγμής αλλάζουν οι διαστάσεις ή το βάρος του οχήματος διαπράττεται αδίκημα. Αρνήθηκε τις υποβολές του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης ότι από τη στιγμή που υπάρχει συμπληρωμένο έντυπο Τ.Ο.Μ 143 και το όχημα είναι ακινητοποιημένο δεν διαπράττεται αδίκημα, λέγοντας ότι ο κανονισμός 55 δεν εξαιρεί τα ακινητοποιημένα οχήματα αλλά αναφέρεται σε όλα τα εγγεγραμμένα οχήματα. Ερωτηθείσα σχετικά ανέφερε ότι ο ΜΚ3 δεν της είπε οτιδήποτε σε σχέση με τα έγγραφα ακινητοποίησης των οχημάτων παρά το ότι αυτά βρίσκονταν στους φακέλους. Παραδέχθηκε ωστόσο ότι δεν ρώτησε τον ΜΚ3 κατά πόσο η ακινητοποίηση των οχημάτων διαδραματίζει οποιοδήποτε ρόλο. Σε σχετική ερώτηση του κ. Μάτσα η ΜΚ4 απάντησε ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη των επιστολών (Τεκμήρια 15 και 16) και δεν γνωρίζει αν ο Αρχηγός Αστυνομίας διαφώνησε με το περιεχόμενο τους. Η ΜΚ4 αρνήθηκε τις υποβολές του κ. Μάτσα ότι η κατηγορούμενη προσπαθούσε να της παραδώσει τα έντυπα Τ.Ο.Μ 143 και τα έγγραφα ακινητοποίησης των οχημάτων και αρνήθηκε να τα παραλάβει, υποστηρίζοντας ότι όσα έγγραφα ζήτησε η κατηγορούμενη να της παραδώσει τα παρέλαβε. Όταν κλήθηκε να παρουσιάσει κάποιο έγγραφο ή ημερολόγιο ενεργείας στο οποίο να καταγράφονται τα έγγραφα που της παρέδωσε η κατηγορούμενη απάντησε ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε γραπτό. Τέλος, η ΜΚ4 αρνήθηκε ότι η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε εναντίον της κατηγορούμενης ετσιθελικά και καταχρηστικά λέγοντας ότι δεν έχει οτιδήποτε εναντίον της κατηγορούμενης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης στην επιχειρηματολογία προς υποστήριξη της εισήγησής του ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση, ανέφερε ότι από τη μαρτυρία που έχει παρουσιάσει η κατηγορούσα αρχή δεν αποκαλύπτεται η διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος από την κατηγορούμενη. Αυτό διότι, σύμφωνα με τον κ. Μάτσα, οι όποιες αλλαγές έγιναν στα επίδικα οχήματα δεν παραβιάζουν τον κανονισμό 55 αφού αυτές είτε έγιναν σε οχήματα ακινητοποιημένα, είτε υπήρχε συμπληρωμένο έντυπο Τ.Ο.Μ 143 με το οποίο οι αλλαγές καθίσταντο νόμιμες στη βάση του Τεκμηρίου 10 που είναι ερμηνευτικό/καθοδηγητικό έγγραφο για σκοπούς του κανονισμού
2. Στην αντίπερα όχθη η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής υποστήριξε ότι οι αλλαγές που έγιναν στα επίδικα οχήματα παραβιάζουν τον κανονισμό 55 και κατά συνέπεια στοιχειοθετούν τη διάπραξη του αδικήματος από την κατηγορούμενη. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης μέσα από την επιχειρηματολογία του εγείρει δύο νομικά ζητήματα που άπτονται της ερμηνείας του κανονισμού
3. Το πρώτο ζήτημα αφορά το κατά πόσο ο κανονισμός 55 τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις οχημάτων που έχουν δηλωθεί ως ακινητοποιημένα. Το δεύτερο ζήτημα άπτεται του κατά πόσο ο κανονισμός 55 θα πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του Τεκμηρίου
4. Στην υπόθεση Azinas v. The Republic

(1981)2 C.L.R 9 υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 (All E.R.) 448) η οποία καθορίζει τα κριτήρια για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή (Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of The Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England Issued in 1962 -

(1962)1 All E.R. 448). Η κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή στο Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Azinas and another v. Police (πιο πάνω). Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο τον επίμαχο κανονισμό, ήτοι τον κανονισμό 55 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ως έχουν μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής οι «Κανονισμοί»): " Απαγορεύεται η αλλαγή, μετατροπή ή προσαρμογή της μηχανής ή του συστήματος οδηγήσεως ή πεδήσεως ή του κόρμου κινητήρος ή του πλαίσιου ή του αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκίνητου οχήματος ή οιαδήποτε αλλαγή, μετατροπή ή προσαρμογή επηρεάζουσα τας διαστάσεις ή το βάρος τοιούτου οχήματος, ή οιαδήποτε αλλαγή, προσαρμογή ή μετατροπή, συμπεριλαμβανομένης και της προσθήκης καθίσματος ή υαλοπινάκων εις τας πλευράς του οχήματος, ως εκ της οποίας μετατρέπεται το όχημα εις άλλον τύπον ή κατηγορίαν οχήματος, ή κατά τέτοιο τρόπο ώστε σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να μη συνάδει με το Πιστοποιητικό Συμμόρφωσης ή την έγκριση τύπου τα οποία προσκομίζονται βάσει των παρόντων Κανονισμών κατά την εγγραφή του, εκτός εάν τηρουμένων των διατάξεων του Κανονισμού 76 και υπό την επιφύλαξιν ότι θα καταβληθούν οι αναλογούντες εις τον νέον τύπον ή κατηγορίαν οχήματος δασμοί και φόροι δυνάμει των εκάστοτε εν ισχύι περί Τελωνειακών Δασμών και Φόρων Καταναλώσεως Νόμων, ο 'Εφορος παράσχη επί τούτω άδειαν και τηρηθώσιν οι εκάστοτε υπ' αυτού επιβαλλόμενοι όροι. Εάν επενεχθή αλλάγη, προσαρμογή ή μετατροπή κατά παράβασιν της παρούσης παραγράφου ή κατά παράβασιν όρου τεθέντος εις την παρασχεθείσαν υπό του Εφόρου άδειαν, η εγγραφή του οχήματος ακυρούται , προσέτι δε η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος καθίσταται άκυρος και επιστρέφεται εις τον 'Εφορον ομού μετά του πιστοποιητικού καταλληλότητος του.» Ο κανονισμός 55

(1)αναφέρει γενικά τις περιπτώσεις κατά τις οποίες απαγορεύονται αλλαγές, μετατροπές ή προσαρμογές επί εγγεγραμμένων μηχανοκινήτων οχημάτων, χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε μνεία για τις περιπτώσεις οχημάτων που καίτοι εγγεγραμμένα έχουν δηλωθεί ως ακινητοποιημένα. Θα πρέπει, κατά την άποψη μου, να αναζητηθεί ο σκοπός της συγκεκριμένης διάταξης προκειμένου να εξακριβωθεί ποιες περιπτώσεις επιθυμούσε ο νομοθέτης να ρυθμίσει με τον εν λόγω κανονισμό. Ο σκοπός για τον οποίο θεσπίζεται μια νομοθεσία λαμβάνεται πάντοτε υπόψη κατά την ερμηνεία νομοθετικών διατάξεων, σύμφωνα με την νομολογία μας (Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ κ.α. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348). Στην Π.Ε. 300/08 Κυριακίδης κ.α. ν. Δικηγοροπούλου κ.α. ημερ. 31.05.12 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): « Στην παρούσα περίπτωση το λεκτικό του Νόμου δεν προσδιορίζει το χρόνο υπολογισμού της αξίας της περιουσίας που ο κληρονομούμενος είχε παραχωρήσει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ως εκ τούτου, θα επιχειρήσουμε να ανιχνεύσουμε την πρόθεση του Νομοθέτη με αναφορά στους ερμηνευτικούς κανόνες. Παρενθετικά σημειώνουμε ότι η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος, έχει πλέον νομολογιακά εδραιωθεί (Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ. κ.ά. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348). Στην προσπάθεια μας να διαπιστώσουμε την πρόθεση του Νομοθέτη θα λάβουμε υπόψη τους πιο κάτω ερμηνευτικούς κανόνες: (α) Ένας Νόμος πρέπει να ερμηνεύεται στο σύνολό του (Georghiades v. Republic

(1969)3 C.L.R. 396, P. Katsaras and others v. Republic

(1973)3 C.L.R. 145), (β) Ένας Νόμος δεν μπορεί να ερμηνεύεται με τρόπο που οδηγεί σε άδικα, παράδοξα, παράλογα ή άτοπα αποτελέσματα (Katsaras (πιο πάνω), Southfields Industries Ltd. ν. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 59 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου

(2003)2 Α.Α.Δ. 82) και (γ) Ο σκοπός για τον οποίο έχει θεσπιστεί ο Νόμος αποτελεί σημαντικό παράγοντα για σκοπούς της ορθής ερμηνείας του (Ράφτης ν. Δημοκρατίας

(2002)3 Α.Α.Δ. 345).» Από το όλο πνεύμα του κανονισμού 55 προκύπτει ότι με την εν λόγω διάταξη ο νομοθέτης σκοπεί στο να καταστήσει απαγορευμένες εκείνες τις αλλαγές, μετατροπές ή προσαρμογές οι οποίες τείνουν να καταστήσουν ένα όχημα επικίνδυνο κατά την οδική του χρήση. Αντικείμενο επομένως εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού είναι μόνο τα εγγεγραμμένα οχήματα τα οποία κινούνται ή χρησιμοποιούνται. Η έννοια άλλωστε του εγγεγραμμένου οχήματος συνεπάγεται τη δυνατότητα της οδικής του χρήσης. Αυτό, κατά την άποψη μου, συνάγεται και από τον κανονισμό 4 στον οποίο διαλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή οδηγηθεί μηχανοκίνητο όχημα, εκτός εάν προηγουμένως εγγραφεί δυνάμει των διατάξεων των Κανονισμών. Η υποχρέωση δηλαδή για εγγραφή ενός οχήματος υφίσταται μόνο όταν αυτό θα χρησιμοποιηθεί ή οδηγηθεί. Αντιθέτως, τα οχήματα τα οποία έχουν δηλωθεί ως ακινητοποιημένα απαγορεύεται να χρησιμοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 5Β

(4)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος») και επομένως εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του υπό αναφορά κανονισμού. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία του κανονισμού 55, θεωρώ ότι θα αντιστρατευόταν το πνεύμα και το σκοπό του. Προς επίρρωση των πιο πάνω, αναφέρω και την πρόνοια που περιλαμβάνεται στον ίδιο τον κανονισμό 55

(1)περί ακύρωσης της εγγραφής του οχήματος και της άδειας κυκλοφορίας του. Ποια σκοπιμότητα θα εξυπηρετούσε η ακύρωση της άδειας κυκλοφορίας ενός ακινητοποιημένου οχήματος για το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 5Β

(3)του Νόμου δεν υφίσταται υποχρέωση καταβολής τελών άδειας κυκλοφορίας και επομένως έκδοσης άδειας κυκλοφορίας. Εν πάση περιπτώσει πως θα μπορούσε να καταστεί επικίνδυνο ένα όχημα το οποίο ως ακινητοποιημένο απαγορεύεται να χρησιμοποιείται. Τα πιο πάνω αναφερόμενα προκύπτουν από το σύνολο των ρυθμίσεων που περιλαμβάνονται τόσο στους Κανονισμούς όσο και στο Νόμο δυνάμει του οποίου εκδόθηκαν. Είναι φανερό, κατά την άποψη μου, από το περιεχόμενο τους ότι αυτό το οποίο επιδιώκουν να ρυθμίσουν είναι αυτό που συνεπάγεται ο ίδιος ο τίτλος τους. Δηλαδή την τροχαία κίνηση και την οδική χρήση των μηχανοκινήτων οχημάτων, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται, στο μέτρο του δυνατού η ασφαλής χρήση τους και κατ΄ επέκταση η ασφάλεια όλων των προσώπων του χρησιμοποιούν τους δρόμους. Μόνο όταν ένα όχημα χρησιμοποιείται ή κυκλοφορεί αποκτά νόημα η απαγόρευση μετατροπής, αλλαγής ή προσαρμογής του. Σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγούμασταν σε παράδοξα αποτελέσματα. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το δεύτερο ζήτημα που εγείρει ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης είναι το κατά πόσο ο κανονισμός 55 θα πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του Τεκμηρίου

1. Το Τεκμήριο 10 έχει εκδοθεί από το Τ.Ο.Μ του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων (όπως ονομαζόταν τότε) και όπως αναφέρεται στην παράγραφο 2.1 αυτού αποσκοπεί στον καθορισμό της διαδικασίας και των τεχνικών προδιαγραφών που πρέπει να τηρούνται προκειμένου να παρασχεθεί η απαραίτητη από τον Έφορο άδεια για αλλαγές, μετατροπές ή προσαρμογές σε οχήματα δυνάμει του κανονισμού
2. Περαιτέρω, στην Εισαγωγή του Τεκμηρίου 10 ρητά αναφέρεται ότι δεν αποτελεί νομοθεσία, είναι ωστόσο ερμηνευτικό και καθοδηγητικό έγγραφο της νομοθεσίας που αφορά αλλαγές, μετατροπές και προσαρμογές σε οχήματα κατηγορίας Μ
3. Καθίσταται επομένως φανερό από τα πιο πάνω ότι ναι μεν το Τεκμήριο 10 δεν αποτελεί νομοθεσία και δεν αντικαθιστά τον κανονισμό 55, πλην όμως ο εν λόγω κανονισμός πρέπει να διαβάζεται και να ερμηνεύεται με το φακό του Τεκμηρίου 10 το οποίο απευθύνεται, μεταξύ άλλων, σε πρόσωπα που ασκούν έλεγχο, εποπτεία ή αστυνόμευση των σχετικών με το θέμα νομοθεσιών, αλλά και στους ιδιοκτήτες οχημάτων κατηγορίας Μ1 που επιθυμούν να προβούν σε κάποια αλλαγή, μετατροπή ή προσαρμογή. Ειδικότερα δε όσον αφορά την αστυνομία, προκύπτει από το Τεκμήριο 15 ότι ο Αρχηγός αστυνομίας ενημερώθηκε ότι από την 1.12.08 θα εφαρμόζονται οι πρόνοιες του Τεκμηρίου
4. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα καταστρατηγούσε, κατά την κρίση μου, το σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε το Τεκμήριο 10 αφενός και αφετέρου θα δημιουργούσε ανασφάλεια δικαίου καθώς πρόσωπα που θα ήθελαν να επιφέρουν σε όχημα κάποια αλλαγή, μετατροπή ή προσαρμογή δεν θα γνώριζαν με ασφάλεια ποια διαδικασία θα πρέπει να ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα και οι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο οχημάτων βάσει του κανονισμού 55 δεν θα γνώριζαν πότε κάποιος θεωρείται ότι παραβιάζει τις πρόνοιες του. Κατά συνέπεια ο κανονισμός 55 δεν πρέπει να εφαρμόζεται κατ' αποκλεισμό του Τεκμηρίου 10, αλλά θα πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται με βάση τις πρόνοιες του εν λόγω Τεκμηρίου. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και αντικρίζοντας αντικειμενικά τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την κατηγορούσα αρχή, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης, καθώς απουσιάζουν συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Συγκεκριμένα: α) Αναφορικά με τα οχήματα με αρ. εγγραφής ΜΒ 303 (κατηγορίες 1-3), ΕΑΝ 736 (κατηγορίες 6-8), ΕΒΥ 272 (κατηγορίες 9-11) και KVA 667 (κατηγορίες 12-15) δεν έχει αποδειχθεί ότι πρόκειται για οχήματα τα οποία χρησιμοποιούνταν ή ήταν σε κυκλοφορία και ότι επομένως εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού
5. Αντιθέτως, από τα Τεκμήρια που έχουν τεθεί ενώπιον μου (βλ. Τεκμήρια 17, 21, 23 και 24 αντίστοιχα) προκύπτει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή στις 24.11.11, ήταν δηλωμένα ως ακινητοποιημένα. Περαιτέρω, από τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την κατηγορούσα αρχή δεν προκύπτει ότι τα εν λόγω οχήματα κυκλοφορούσαν παρά το ότι είχαν δηλωθεί ως ακινητοποιημένα. Οι ΜΚ1 και 2 δήλωσαν μάλιστα ότι αυτά βρίσκονταν σε κλειστό περιφραγμένο χώρο. β) Όσον αφορά το όχημα με αρ. εγγραφής UD 038 (κατηγορίες 4 και 5) δεν έχει στοιχειοθετηθεί οποιαδήποτε παράβαση του κανονισμού 55

(1), καθώς για τις αλλαγές που κατηγορείται η κατηγορούμενη ότι επέφερε στο εν λόγω όχημα είχε τη σχετική άδεια του Εφόρου. Συγκεκριμένα, η κατηγορούμενη κατηγορείται ότι τοποθέτησε ζήλια 16 cm. και spacer 25χιλ. Για τις εν λόγω ωστόσο αλλαγές η κατηγορούμενη συμπλήρωσε το έντυπο Τ.Ο.Μ 143 το οποίο και έτυχε επιβεβαίωσης από τον υπεύθυνο γραμμής του Ι.Κ.Τ.Ε.Ο (βλ. Τεκμήριο 20

(1)). Επίσης, το εν λόγω όχημα έτυχε τεχνικού ελέγχου στις 15.7.10 και κρίθηκε κατάλληλο, ενώ την ίδια ημέρα εκδόθηκε και σχετικό πιστοποιητικό καταλληλότητας (βλ. Τεκμήρια 20

(2)και 20

(3)αντίστοιχα). Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι στο Τεκμήριο 20

(1)γίνεται αναφορά σε spacer 30χιλ, ενώ στις λεπτομέρειες αδικήματος της πέμπτης κατηγορίας γίνεται λόγος για spacer 25χιλ. Θεωρώ όμως ότι δεν προκύπτει οποιοδήποτε πρόβλημα, αφ 'ης στιγμής υπήρχε έγκριση για spacer μεγαλύτερων διαστάσεων από αυτό που εντοπίστηκε στις 24.11.11. Κατά συνέπεια και έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία του ΜΚ3 ότι οι πιο πάνω αναφερόμενες αλλαγές εμπίπτουν στην τρίτη κατηγορία του Τεκμηρίου 10, δηλαδή στην κατηγορία αλλαγών που επιτρέπονται νοουμένου ότι τηρηθεί η διαδικασία που προβλέπεται στο Τεκμήριο 10, θεωρώ ότι δεν υπάρχει παράβαση του κανονισμού 55

(1). Όπως καταμαρτυρούν τα τεκμήρια 20

(1), 20

(2)και 20

(3)ακολουθήθηκε η διαδικασία που αναφέρεται στο Τεκμήριο 10 και συγκεκριμένα στην παράγραφο 5.1.2 και επομένως θεωρείται ότι έχει παραχωρηθεί άδεια από τον Έφορο. Αυτό άλλωστε δήλωσε και ο ΜΚ3. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση θεμελιακών ζητημάτων για την ευθύνη του κατηγορούμενου μπορεί, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Παραπέμπω σχετικά στην απόφαση του Έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Δράκου κ.α.

(2012)2 Α.Α.Δ. 851 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: « Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η κλήση της κατηγορούμενης σε απολογία, καθώς από την αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον μου δεν στοιχειοθετείται η διάπραξη των αδικημάτων που καταλογίζονται σε αυτήν. Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή, κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ( Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.)............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο