Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. STEVEN LAW, Αρ. Υπόθεσης: 5076/12, 10/6/2015

(5)μάρτυρες κατηγορίας, τον Α/Αστ. 24955 Ανδρόνικο Τσαππή (Μ.Κ.1), τον κ. Philip Greenwood (M.K.2), τον Δρ. Τάσο Αλεξάνδρου (Μ.Κ.3), τον Δρ. Χαράλαμπο Καμπούρη (Μ.Κ.4) και τη Δρ. Ελλάδα Καλαϊτζιδου (Μ.Κ.5). Ο κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Περαιτέρω, κατατέθηκε εκ συμφώνου η ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου στην Αγγλική ως τεκμήριο Α και πιστή μετάφραση αυτής ως τεκμήριο Β και δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός το οποίο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο, ότι αυτή λήφθηκε από τον Αστ. 50 Ιωάννη Αγαθοκλέους. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι είναι ο εξεταστής της παρούσας υπόθεσης και ανέφερε τις ενέργειες που προέβηκε για τη διερεύνηση της. Είπε ότι μετά τον εντοπισμό του κατηγορουμένου με βάση τη περιγραφή του που έδωσε ο παραπονούμενος, στις 30/12/2011 τον συνέλαβε για το υπό κατηγορία αδίκημα και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο του απάντησε «Νο». Επίσης, ανέφερε ότι στις 16/01/2012 παρέλαβε από τον ιατρό ακτινολόγο του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου Τάσο Αλεξάνδρου δεκαεννέα ακτινογραφίες του παραπονουμένου τις οποίες κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 2 και σχετικά πιστοποιητικά ως τεκμήρια 3α) και 3β). Αντεξεταζόμενος επίσης, κατέθεσε στο Δικαστήριο επιστολή ημερομηνίας 09/01/2012 ως τεκμήριο 4 που στάληκε από τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου προς τον Επαρχιακό Ιατρικό Λειτουργό Πάφου και ζητούσε σχετικές εκθέσεις των θεραπόντων ιατρών του παραπονουμένου για σκοπούς συμπληρώσεως των Αστυνομικών Εξετάσεων. Ο Μ.Κ.2 ήταν ο παραπονούμενος ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήριο

1. Σε αυτή αναφέρει ότι είχε ένα διαμέρισμα το οποίο αποφάσισε να πωλήσει και γι το σκοπό αυτό στις 19/12/2011 είχε τοποθετήσει έξω από το σπίτι που διέμενε μια ξύλινη πινακίδα που έγραφε ότι το διαμέρισμα ήταν προς πώληση. Στις 21/12/2011 διαπίστωσε ότι αυτή έλειπε και την βρήκε στον κάλαθο των σκουπιδιών οπόταν την τοποθέτησε πίσω ξανά. Στις 28/12/2011 και περί ώρα 06:00 άκουσε θόρυβο και βγήκε έξω από το σπίτι του όπου διαπίστωσε ότι η πινακίδα του έλειπε και εντόπισε δύο πρόσωπα να περπατούν και την μεταφέρουν. Τότε τους σταμάτησε και ένας από αυτούς του είπε ότι ήταν από την Αστυνομία και δεν επιτρέπεται να έχει την πινακίδα έξω από το σπίτι του. Κατάλαβε όμως ότι δεν ήταν από την Αστυνομία και όταν του το είπε στη συνέχεια του είπε ότι είναι κτηματομεσίτης που είχε για πώληση ένα διαμέρισμα δίπλα από το δικό του για το ποσό των €70,000 ενώ η πινακίδα του έλεγε €50,00 και για αυτό την έβγαλε. Αφού ο παραπονούμενο τον εξύβρισε τότε αυτός τον κλώτσησε στο πλευρό και προσπαθούσε να αμυνθεί αλλά ήταν αδύνατο. Ένοιωσε τη πλάτη του να σπάει και δεν μπορούσε να κουνηθεί και ο ίδιος αυτός άνδρας τον άρπαξε και τον έριξε στο έδαφος. Κάθισε πάνω του και προσπάθησε να τον κτυπήσει στο πρόσωπο και εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο στο δρόμο και σταμάτησε να τον κτυπά και τότε του είπε «Ας το ξεχάσουμε γέρο». Στάθηκε πάνω και έφυγε. Δεν μπορούσε να κουνηθεί και να σηκωθεί και ο άνδρας αυτός πήγε πίσω, τον τράβηξε πάνω και έφυγε. Στη συνέχεια αναφέρει ότι κατάφερε και πήγε πίσω στο σπίτι του και ξάπλωσε στο κρεβάτι μέχρι η ώρα 03:00 το επόμενο πρωί της 29ης/12/2011 και με δυσκολία πήρε το αυτοκίνητο του και πήγε στο Νοσοκομείο. Δεν ανάφερε οτιδήποτε στους ιατρούς σχετικά με Αστυνομία και την επομένη 30/12/2011 αποφάσισε να καταγγείλει το περιστατικό. Σε περαιτέρω μαρτυρία του, αναγνώρισε τον άνδρα που τον κτύπησε ως τον κατηγορούμενο και ότι παρέμεινε στο Νοσοκομείο για 8 μέρες αφού του είπαν ότι είχε κάταγμα σπονδύλου. Μετά δεν μπορούσε να κινηθεί, ήταν δυσκίνητος και παρέμεινε στο κρεβάτι για περίοδο 3 μηνών περίπου. Στην Αγγλία είχε 9 μήνες θεραπεία, φορούσε κολάρο και έκανε φυσιοθεραπεία για 3 - 4 μήνες περίπου. Πέραν των πιο πάνω, κατέθεσε στο Δικαστήριο δέσμη από 5 φωτογραφίες που έλαβε στη σκηνή όπου διαδραματίστηκε το όλο επεισόδιο ως τεκμήριο 6 μαζί με σχετικό επεξηγηματικό πίνακα ως τεκμήριο
2. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως ο ιατρός ακτινολόγος του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και είπε ότι μετά από σχετική παραπομπή του παραπονούμενου στο ακτινολογικό τμήμα, του έγινε αξονική εξέταση όπου εμφανίστηκαν δεκαοκτώ φιλμ ακτινογραφιών (αξονικός) της οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης και ένα φιλμ ακτινογραφίας οσφυϊκής μοίρας. Αναγνώρισε στο Δικαστήριο τις εν λόγω 19 ακτινογραφίες, τεκμήριο
3. Ανέφερε επίσης, ότι ο ίδιος έκανε γνωμάτευση για τα 18 φιλμ της αξονικής τομογραφίας για τα οποία διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος έφερε συμπιεστικό συντριπτικό κάταγμα της άνω πρόσθιας επιφάνειας του σώματος του 1ου οσφυϊκου σπονδύλου και ετοίμασε σχετική Έκθεση, η οποία είναι το τεκμήριο 3 Α) ενώπιον του Δικαστηρίου. Διευκρίνισε επίσης, ότι το ....είναι χρόνιο πρόβλημα και δεν είναι κάτι πρόσφατο. Πέραν των πιο πάνω, εξήγησε ότι το συγκεκριμένο τραύμα σημαίνει ότι είχε καθίζηση, συμπίεση ο σπόνδυλος λόγο του κατάγματος και αυτό συνήθως προκαλείται από κατακόρυφη πίεση χωρίς να αποκλείεται να δημιουργείται και από άλλου είδους πίεση. Επίσης, ανέφερε ότι το κάταγμα ήταν στο άνω μέρος του σπονδύλου. Ο Μ.Κ.4 κατέθεσε ως ο ορθοπεδικός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου που εξέτασε τον παραπονούμενο και κατέθεσε στο Δικαστήριο το ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο ετοίμασε ως τεκμήριο
4. Σε αυτό αναφέρει ότι ο παραπονούμενος υπέστη κάταγμα του σώματος του Ο1 σπονδύλου, χωρίς νευρολογικά σημεία και ότι εξήλθε από τη ορθοπεδική κλινική στις 05/01/
5. Εξηγώντας το πιο πάνω τραύμα είπε ότι το κάταγμα είναι η απώλεια της συνέχειας του οστού, στην προκειμένη του σπονδύλου και σημαίνει καθίζηση και κάποιου είδους παραμόρφωση. Είπε επίσης, ότι αυτό είναι σταθερό κάταγμα, δεν έχει προκαλέσει σημαντική παραμόρφωση και αντιμετωπίζεται με συντηρητική αγωγή. Προκαλεί πόνο όμως, γι αυτό θα πρέπει να παραμείνεις για κάποιο χρονικό διάστημα στο κρεβάτι και μετά να κινητοποιηθεί με μυϊκή ζώνη και ακολούθως να προσέχει τον τρόπο που σηκώνει βάρη και να αποφεύγει την καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης. Η Μ.Κ.5 κατέθεσε επίσης ως ιατρός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων στο οποίο μετέβηκε ο παραπονούμενος και τον εξέτασε. Κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό ως τεκμήριο 10 στο οποίο αναγράφει το τι ο παραπονούμενος της ανέφερε και τις ενέργειες που έκανε. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο παραπονούμενος της ανέφερε άλγος ΟΜΣΣ μετά από κάκωση προ 2 ημερών. Έγινε κλινική εξέταση όπου διαπιστώθηκε ευαισθησία στη ψηλάφηση. Έγινε επίσης, αξονική της ΟΜΣΣ όπου παρατηρείται πιθανόν κάταγμα Ο
6. Ενημερώθηκε ο ορθοπεδικός Δρ. Γ. Χριστοδούλου και έγινε εισαγωγή του παραπονούμενου στο Νοσοκομείο. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία. Σε αυτή αναφέρει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο πήγαινε περίπατο μαζί με την γυναίκα του και είδε ένα «σκουπίδι» όπως το αποκαλεί τοποθετημένο στο πάσσαλο της ηλεκτρικής που βρίσκεται στο πεζοδρόμιο. Αυτό το «σκουπίδι» ήταν μια ξύλινη πινακίδα και δεν θυμάται τι έγραφε πάνω. Την έβγαλε και την έσπασε στα δύο με πρόθεση να τα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων. Αφού διένυσε μια απόσταση περί τα 100 μέτρα άκουσε κάποιο να του φωνάζει και σταμάτησε. Έτρεξε κοντά του και του είπε ότι η ξύλινη πινακίδα ήταν δική του και του την έδωσε πίσω. Στη συνέχεια του επιτέθηκε με τα δύο κομμάτια ξύλο και του προκάλεσε γδαρσίματα στο αριστερό μπράτσο. Επίσης, του πέταξε και ένα κομμάτι της πινακίδας και αυτός αντίδρασε, πήρε το ένα κομμάτι της πινακίδας και τον άρπαξε από τα χέρια. Μετά συνέχισε το περπάτημα με τη γυναίκα του ενώ ο παραπονούμενος επέστρεψε στο σπίτι του περπατητός και δεν φαινόταν να είναι τραυματισμένος. Αρνείται ότι έσπρωξε τον παραπονούμενο και το μόνο που ήθελε ήταν να προστατεύσει τον εαυτό του. Από την πιο πάνω μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου και η οποία αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή παρέμεινε αναντίλεκτη, προκύπτει ότι στις 28/12/2011 και περί ώρα 06:00 στην οδό Τηλεμάχου στην Πάφο δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μεταξύ κατηγορούμενου και παραπονούμενου όταν ο πρώτος αφαίρεσε μια πινακίδα η οποία βρισκόταν στερεωμένη σε ένα πάσσαλο της ηλεκτρικής που ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο. Επίσης, προκύπτει ότι ο παραπονούμενος μετά από 2 μέρες από το πιο πάνω επεισόδιο επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου διαπιστώθηκε ότι έφερε συμπιεστικό κάταγμα του πρώτου σπονδύλου (Ο1) της Οσφυϊκής Μοίρας της Σπονδυλικής Στήλης και κρατήθηκε για νοσηλεία μέχρι τις 05/01/
7. Εκείνο στο οποίο υπήρξε διάσταση ήταν το πώς ακριβώς εξελίχθηκε το όλο επεισόδιο και συγκεκριμένα κατά πόσο ο κατηγορούμενος κτύπησε τον παραπονούμενο με τον τρόπο που ο τελευταίος περιέγραψε στο Δικαστήριο και κατά πόσο το τραύμα που έφερε ο παραπονούμενος προκλήθηκε ένεκα της επίθεσης που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Περαιτέρω, έχω υπόψη μου ότι σε υποθέσεις επιθέσεων με πρόκληση σωματικής βλάβης, η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Ανδρέας Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου ότι σε τέτοιου είδους υποθέσεις το ζητούμενο είναι η αξιοπιστία των μαρτύρων και η αποτελεσματικότητα της μαρτυρίας τους με γνώμονα την ασφάλεια της καταδίκης (βλ. Δημήτρης Χρυσοστόμου v. Αστυνομίας, Ποιν.Έφεση Αρ. 235/12, Ημερ. 13/11/2013). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε τις ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης και κατέθεσε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια που είχε στην κατοχή του και συγκεκριμένα τις ακτινογραφίες του παραπονούμενου (τεκμήριο 2) και το σχετικό παραπεμπτικό για τη διενέργεια των εν λόγω ακτινογραφιών (τεκμήριο 3 α) και τα αποτελέσματα αυτών (τεκμήριο 3 β)). Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του και η αντεξέταση του είχε περισσότερο διευκρινιστικό χαρακτήρα. Οι οποιεσδήποτε αναφορές του σε σχέση με τα τραύματα του παραπονούμενου βασίζονται στα ιατρικά πιστοποιητικά των ιατρών που τον εξέτασαν και ως εκ τούτου δεν θα δοθεί βαρύτητα στις εν λόγω αναφορές του αφού ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση και εν πάση περιπτώσει οι εν λόγω ιατροί έχουν καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου και η μαρτυρία τους θα αξιολογηθεί κατωτέρω. Ούτε διαπιστώνεται κάτι μεμπτό στην αποστολή του τεκμήριου 4 προς τον επαρχιακό ιατρικό λειτουργό αφού με αυτή ζητούνται οι σχετικές εκθέσεις των ιατρών για συμπλήρωση των εξετάσεων της Αστυνομίας και δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε μεροληπτική στάση της Αστυνομίας. Εν όψει όλων των πιο πάνω, αποδέχομαι την μαρτυρία του μάρτυρα αυτού με την πιο πάνω διευκρίνιση. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της εκδοχής του Μ.Κ.2 που ήταν ο παραπονούμενος και ο άμεσα εμπλεκόμενος στο όλο επεισόδιο, κρίνω ορθό στο στάδιο αυτό να προβώ σε αξιολόγηση των Μ.Κ.3,4 και 5 που κατέθεσαν ως οι ιατροί που εξέτασαν τον παραπονούμενο. Τέτοια ιατρική μαρτυρία, όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω, αποτελεί και πραγματική μαρτυρία σε τέτοιου είδους υποθέσεις και αξιόπιστο βοήθημα για την κρίση της αξιοπιστίας των υπόλοιπων μαρτύρων. Οι μάρτυρες αυτοί θεωρούνται εμπειρογνώμονας που απώτερο σκοπό και στόχο έχουν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Είναι γνωστές οι αρχές στο Δικαστήριο πώς αξιολογείται μια τέτοια μαρτυρία (βλ. Κωνσταντίνα Σιακόλα v. Aστυνομίας Ποιν. Εφεση Αρ. 53/11, Ημερομηνίας 24/01/2013, Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 534, Evagelou & Another v. Ambizas & Another

(1982)1 C.L.R. 41, Φιλίππου v. Οδυσσέως

(1989)1 Α.Α.Δ. 1 και Μάριος Νικολάου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Kατ' αρχή σε κανένα σημείο της μαρτυρίας των Μ.Κ.3,4 και 5 έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση ότι αυτοί είναι ιατροί. Ο Μ.Κ.3 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι είναι ιατρός ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ο οποίος είδε τις ακτινογραφίες του παραπονουμένου - τεκμήριο 2 - και προέβηκε και συγκριμένα ευρήματα. Ο Μ.Κ.4 κατέθεσε ότι είναι ορθοπεδικός, επίσης στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και η Μ.Κ.5 γενικός ιατρός που κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του Νοσοκομείο Πάφου. Εν όψει των πιο πάνω, κρίνω ότι μπορώ να αποδεχθώ τους μάρτυρες αυτούς ως ειδικούς στα θέματα που αναφέρθηκαν και τους αποδέχομαι. Εκείνο το οποίο θα πρέπει να κριθεί είναι κατά πόσο οι εν λόγω μάρτυρες έχουν εξηγήσει επαρκώς τα ευρήματα τους καθώς και άλλα επιμέρους ζητήματα που τους τέθηκαν από αμφότερες τις πλευρές, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία τους και να εξάξει τα δικά του συμπεράσματα. Κατ' αρχή, θεωρώ ότι και οι τρείς πιο πάνω μάρτυρες ήρθαν στο Δικαστήριο για να καταθέσουν ως εκ της θέσης και ιδιότητας τους δηλαδή ως οι ιατροί του Νοσοκομείου οι οποίοι κατά τον ουσιώδη χρόνο εξέτασαν τον παραπονούμενο. Δεν έχω διαπιστώσει ότι οποιοσδήποτε από αυτούς είχε σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή κάποιου από τους διαδίκους αλλά σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Ουσιαστικά ο Μ.Κ.3 ανέφερε στο Δικαστήριο τα ευρήματα του τα οποία προέκυψαν από τις ακτινογραφίες - τεκμήριο 2 - του παραπονουμένου. Ο μάρτυρας αυτός έχει επεξηγήσει πλήρως και με σαφήνεια τα εν λόγω ευρήματα του. Διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος έφερε συμπιεστικό συντριπτικό κάταγμα της άνω πρόσθιας επιφάνειας του σώματος του 1ου οσφυϊκού σπονδύλου χωρίς παρουσία οπίσθιας προβολής οστικής παρασχίδας. Όσο αφορά το άλλο εύρημα του που αφορά την παρουσία όζου εξήγησε ότι αυτό είναι χρόνιο πρόβλημα και δεν ήταν κάτι πρόσφατο. Θα πρέπει να αναφερθεί επίσης, ότι ο μάρτυρας αυτός εξήγησε και τον τρόπο που συνήθως προκαλείται τέτοιου είδους κάταγμα όπως αυτό που έφερε ο παραπονούμενος. Είπε ότι αυτό προκαλείται από κατακόρυφη πίεση χωρίς να αποκλείεται και με οποιασδήποτε άλλης φύσεως πίεση. Επίσης, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να καθορίσει το χρόνο που έγινε το εν λόγω κάταγμα που έφερε ο παραπονούμενος. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι ο μάρτυρας αυτός, αντεξεταζόμενος αναφορικά με τον μηχανισμό πρόκλησης του εν λόγω τραύματος και ερωτούμενος ότι ο σπόνδυλος στο σημείο εκείνο αποτελείται από δύο ακίδες και ότι αν υπήρχε κτύπημα εκεί θα έπρεπε να υπήρχε κάταγμα εκεί και όχι μπροστά, συμφώνησε εξηγώντας ότι γι αυτό ονομάζεται συμπιεστικό κάταγμα διότι προκαλείται από κατακόρυφη πίεση, αποκλείοντας κατά κάποιο τρόπο ή καθιστώντας πιο απομακρυσμένο το σενάριο άμεσου κτυπήματος. Αποδέχομαι τα ευρήματα του μάρτυρα αυτού καθώς επίσης και τα όσα ανέφερε σε σχέση με τον μηχανισμό πρόκλησης ενός τέτοιου τραύματος. Εξήγησε πλήρως το τι διαπίστωσε από τις ακτινογραφίες και τι ακριβώς είναι το συγκεκριμένο τραύμα του παραπονούμενου. Ο Μ.Κ.4 εξήγησε επίσης επαρκώς τα ευρήματα του και αναφέρθηκε στην αγωγή που χορηγήθηκε στον παραπονούμενο. Ήταν σταθερό το κάταγμα είπε, κρατήθηκε 5 μέρες στο Νοσοκομείο και μετά απολύθηκε με ειδικό νάρθηκα. Αποδέχομαι και τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού. Η Μ.Κ.5 ανέφερε τα ευρήματα της κατά την εξέταση του παραπονούμενου στο ΤΑΕΠ και το τι αυτός της παραπονέθηκε. Δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση τα όσα καταγράφει στο τεκμήριο 10 και αυτή είχε περισσότερο διευκρινιστικής φύσεως. Ρωτήθηκε βασικά κατά πόσο στην περίπτωση που ο παραπονούμενος έφερε εκδορές, αιματώματα ή άλλους τραυματισμούς θα τους κατέγραφε στο πιστοποιητικό της με την μάρτυρα να απαντά καταφατικά και ότι η ίδια έγραψε ότι ο παραπονούμενος της ανέφερε. Δεν υπάρχει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής και την αποδέχομαι στην ολότητα της. Ερχόμενος τώρα στον Μ.Κ.2 και παραπονούμενο, αυτός περιέγραψε τον τρόπο που, κατά τη θέση του, έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο και τη συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι του καθώς επίσης και τον τρόπο που δέχθηκε επίθεση από αυτό που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του στην σπονδυλική του στήλη. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τον παραπονούμενο κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν καθώς επίσης και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Εκείνο το οποίο προκύπτει από την μαρτυρία του και συγκεκριμένα στα ουσιώδη μέρη αυτής που αφορούν τον τρόπο που κατ' ισχυρισμό δέχθηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο, αυτός δεν μπορούσε να δώσει μια σαφή εκδοχή και να εξηγήσει πώς ο κατηγορούμενος του επιτέθηκε και με ποιο τρόπο τον τραυμάτισε. Ο παραπονούμενος δίνει μια εκδοχή για τον τρόπο αυτό στην κατάθεση του, ενώ κατά το στάδιο της προφορικής του μαρτυρίας φαίνεται να δίνει και άλλες εκδοχές σε σχέση με τις ενέργειες και συμπεριφορά του κατηγορουμένου που δεν συνάδουν με την αρχική του εκδοχή. Γενικά δεν μπορεί να προκύψει με σαφήνεια ο τρόπος που ο κατηγορούμενος σύμφωνα με τη θέση του τον κτύπησε. Πέραν τούτου, η εκδοχή του ότι το κάταγμα στο συγκεκριμένο σημείο του σπονδύλου του προκλήθηκε από τα κτυπήματα του κατηγορουμένου φαίνεται να μην υποστηρίζεται και με την απαραίτητη βεβαιότητα από την ιατρική μαρτυρία την οποία το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή. Επίσης, δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα ιατρικά ευρήματα σε σχέση με άλλους τραυματισμούς του παραπονούμενου που ενδεχομένως να προκαλούνταν αν δεχόταν επίθεση με τον τρόπο που περιέγραψε. Γενικά υπάρχουν σοβαρές αδυναμίες στην εκδοχή του παραπονούμενου αναφορικά με τον τρόπο που έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο και ειδικότερα η επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο, σε βαθμό που είναι επικίνδυνο για το Δικαστήριο να βασιστεί στην εκδοχή του και να προβεί σε ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Συγκεκριμένα στην κατάθεση του αναφέρει ότι μετά τη συζήτηση που είχε με τον κατηγορούμενο σε σχέση με την αφαίρεση της πινακίδας του από το πάσσαλο της ηλεκτρικής τον εξύβρισε και τότε ο κατηγορούμενος τον πλησίασε και τον κλώτσησε στο πλευρό. Προσπαθούσε να αμυνθεί λέει αλλά ήταν αδύνατο διότι ένοιωσε την πλάτη του να σπάει. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος τον άρπαξε και τον έριξε στο έδαφος, έκατσε πάνω του και προσπαθούσε να τον κτυπήσει στο πρόσωπο και εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο και σταμάτησε να τον κτυπά. Αντεξεταζόμενος σε σχέση με τον τρόπο που δέχθηκε την κατ΄ ισχυρισμός επίθεση από τον κατηγορούμενο, ο παραπονούμενος προέβαλε μια άλλη εκδοχή. Είπε ότι ο κατηγορούμενος, μετά την εξύβριση του, άρχισε να του ρίχνει γροθιές και αυτός αμύνθηκε με την πινακίδα ανυψώνοντας της ενώ ο κατηγορούμενο συνέχιζε να του ρίχνει γροθιές. Δεν τον κτύπησε λέει και τότε έριξε την πινακίδα διότι δεν μπορούσε να δει από πού προέρχονταν οι γροθιές και υπερασπίστηκε τον εαυτό του με τους βραχίονες του. Μετά είπε ένοιωσε ένα κτύπημα, μια κλωτσιά στο πλευρό και τότε έπεσε μπρούμυτα δείχνοντας στο Δικαστήριο τον τρόπο. Συνέχισε να νιώθει κτυπήματα στα πλευρά του και μετά τον άρπαξε και τον έριξε στο έδαφος. Μετά πετάχτηκε πάνω του και προσπαθούσε να του δώσει κλωτσιές και αυτό αμυνόταν. Η πιο πάνω εκδοχή δεν συνάδει με την αρχική του εκδοχή στην κατάθεση του ούτε την επεξηγεί. Είναι μια διαφορετική εκδοχή. Το σημαντικό είναι ότι ενώ στην κατάθεση του είπε ότι μετά την κλωτσιά που δέχθηκε ένοιωσε την πλάτη του να σπάει και να μην μπορεί να κάνει οτιδήποτε, στην προφορική του μαρτυρία σε κανένα σημείο δεν ανέφερε κάτι τέτοιο και μάλιστα δίνει στον εαυτό του ένα ενεργό ρόλο αυτοάμυνας με τον τρόπο που περιέγραψε. Επίσης, παρόλο που αναφέρεται σε γροθιές δεν ξεκαθαρίζει κατά πόσο κτυπήθηκε με αυτό τον τρόπο και στη συνέχεια λέει ότι δεν δέχθηκε γροθιές στο πρόσωπο. Ενώ επίσης, αναφέρθηκε σε κλωτσιά που δέχθηκε στο πλευρό αρχικά στην κατάθεση του, στην προφορική του μαρτυρία αναφέρθηκε σε κλωτσίες και σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του είπε ότι δεν είδε κλωτσιά αλλά ένοιωσε κτυπήματα στο πλευρό του, επικαλούμενος και το σκοτάδι και ότι δεν μπορούσε να δει διότι είχε υψωμένα τα χέρια του. Όταν ερωτάται να εξηγήσει τους ισχυρισμούς της κατάθεσης του με αυτούς που προέβαλε στο Δικαστήριο ανέφερε ότι όταν την έδινε ήταν στο κρεβάτι του πόνου με παυσίπονα και δυσκολευόταν να μιλήσει στην Αστυνομία. Στο ίδιο σημείο αναφέρει ότι η κατάθεση του ήταν περιληπτική και στο Δικαστήριο επεξηγεί τον τρόπο που δέχθηκε την επίθεση. Το θέμα όμως δεν είναι ότι η κατάθεση του είναι περιληπτική και έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες στο Δικαστήριο. Το θέμα είναι ότι δίνει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή και αναιρεί και τη θέση του ότι δέχθηκε κλωτσιά στο πλευρό που όταν του υποβάλλεται ότι αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αποφεύγει να απαντήσει. Πιο κάτω είπε επίσης ότι η κλωτσιά που έφαγε δεν είχε την αίσθηση ότι ήταν με δύναμη αλλά ένοιωσε ότι τον είχαν κτυπήσει. Το ερώτημα είναι τελικά πώς ο παραπονούμενος υπέστη το συγκεκριμένο τραυματισμό. Από την κλωτσιά του κατηγορουμένου που αναφέρει στην κατάθεση του ή με κάποιο άλλο τρόπο; Αφού δεν ήταν με δύναμη το κτύπημα που δέχθηκε πώς τότε προκλήθηκε κάταγμα έχοντας υπόψη πάντοτε κα την ιατρική μαρτυρία σε σχέση με τον τρόπο που συνήθως προκαλείται ένα τέτοιο τραύμα. Ο μάρτυρας σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του εξήγησε τελικά πώς επήλθε ο τραυματισμός του. Ειδικότερα πουθενά δεν ανέφερε ότι αυτός έγινε από την πτώση του στο έδαφος που σύμφωνα με αυτά που ανέφερε δεν ήταν βίαιη. Άφησε να νοηθεί ότι είναι από τα κτυπήματα του κατηγορουμένου, αλλά δεν ήταν σε θέση να τα επεξηγήσει και να δώσει μια σταθερή εκδοχή για το πώς τελικά ο κατηγορούμενος του επιτέθηκε και κτυπήματα του κατάφερε. Ερωτούμενος αν είχε οποιαδήποτε άλλα τραύματα από τον ξυλοδαρμό που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και ότι πουθενά οι ιατροί που τον εξέτασαν διαπίστωσαν κάτι άλλο, είπε ότι έλειπε ένα κομμάτι από το δέρμα του στη μεσαία άρθρωση των δακτύλων της γροθιάς του και στα δύο του χέρια όταν κτύπησε στο έδαφος αλλά αυτά δεν είχαν σημασία γι αυτό δεν τα ανέφερε. Όταν επίσης ερωτάται να είχε μαυρίσματα ή κοκκινίλες αποφεύγει να απαντήσει λέγοντας ότι ποτέ δεν έδειξε τους γιατρούς κάτι τέτοιο διότι δεν ήταν τίποτε γι αυτό. Είχε δηλαδή και δεν τα έδειξε ή δεν είχε; Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του όταν ερωτάται να εξηγήσει πότε και πώς έσπασε η πλάτη του, δεν γνώριζε να πει και ανέφερε ότι ίσως όταν τον πέταξε στο έδαφος προς τα πίσω. Η θέση αυτή πρώτη φορά προβάλλεται αφού σε προηγούμενες αναφορές του πουθενά δεν φαίνεται να έπεσε βίαια στο έδαφος. Μάλιστα έδειξε και στο Δικαστήριο πώς έπεσε μπρούμυτα στο έδαφος και τα δύο του χέρια ήταν στο έδαφος. Όταν του έδωσε την κλωτσιά είπε ήταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον κατηγορούμενο αλλά δεν είδε κλωτσιά ούτε μπορούσε να δικαιολογήσει πώς είναι δυνατό να τον κτυπήσει η κλωτσιά στην πλάτη. Όταν ερωτάται πώς είναι δυνατό αφού η κλωτσιά ήταν χαμηλής έντασης να υποστεί ένα τέτοιο κάταγμα, επικαλείται τους ιατρούς του στην Αγγλία και λέει ότι μπορεί να ήταν αθλητικός τραυματισμός διότι ήταν έξι το πρωί, ήταν κρύο και δεν είχε κάνει προθέρμανση. Τι σχέση έχει αυτό με το κτύπημα; Ή εννοεί ότι ενδεχομένως να ήταν από απότομη δική του κίνηση; Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω και το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας του παραπονούμενου κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ σε αυτό και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Η μαρτυρία του σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες, είναι αντιφατική και ακατανόητη σε κάποια σημεία. Επίσης, ο τρόπος που ισχυρίστηκε ότι υπέστη το κάταγμα στο σπόνδυλο δεν συνάδει με την ιατρική μαρτυρία και εν πάσει περιπτώσει δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από αυτή, ότι δηλαδή από ένα αδύνατο κτύπημα μπορεί να προκληθεί ένα τέτοιου είδους τραύμα. Επίσης, φαίνεται από τη μαρτυρία του παραπονούμενου ότι αυτός ήταν θυμωμένος από τον κατηγορούμενο διότι του κατέβασε την πινακίδα του και εν όψει των πιο πάνω αδυναμιών της μαρτυρίας του σε σχέση με τον τρόπο που εκτυλίχθηκε και έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο είναι επικίνδυνο να βασιστώ στη μαρτυρία του. Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος κατάθεσε ενόρκως και παρέθεσε την εκδοχή του αναφορικά με τον τρόπο που εκτυλίχθηκε το όλο επεισόδιο. Έχω παρακολουθήσει τον κατηγορούμενο κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και την όλη εκδοχή που προέβαλε. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι δεν παράθεσε στο Δικαστήριο τα ακριβή γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επίσης, κατά την αντεξέταση του υπέπεσε σε αντιφάσεις και ανακρίβειες για τον τρόπο που κατά τη θέση του έλαβε χώρα το όλο συμβάν. Γενικά κρίνω ότι είναι επικίνδυνο να βασιστώ στη μαρτυρία του κατηγορούμενου και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ο κατηγορούμενος για να δικαιολογήσει την ενέργεια του να αφαιρέσει από το πάσσαλο της ηλεκτρικής την πινακίδα του παραπονουμένου, προβάλει ως δικαιολογία την οικολογική του συνείδηση και την αποκαλεί ως «σκουπίδι» γι αυτό την αφαίρεσε. Προέκυψε όμως κατά την αντεξέταση του ότι η πινακίδα αυτή ήταν διαφήμιση για πώληση του διαμερίσματος του παραπονουμένου, ο ίδιος ο κατηγορούμενος είναι κτηματομεσίτης και κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε προς πώληση και ο ίδιος διαμέρισμα στο σημείο εκείνο. Παραδέχτηκε επίσης, ότι και προηγουμένως υπήρχε άλλη παρόμοια πινακίδα και πάλι την αφαίρεσε. Περαιτέρω, ανέφερε ότι η πινακίδα βρισκόταν στον πάσσαλο σε ύψος 2 μέτρων περίπου. Επομένως, όσο και αν προσπάθησε να καταδείξει ότι αθώα αφαίρεσε την εν λόγω πινακίδα διότι τη θεωρούσε «σκουπίδι» και φαινόταν άσχημα, η θέση του αυτή δεν πείθει. Φάνηκε επίσης και από την ίδια τη μαρτυρία του σε άλλο σημείο ότι ο ίδιος είχε οικονομικό συμφέρον και γι αυτό αφαίρεσε τη πινακίδα. Περαιτέρω, ανέφερε στην κατάθεση του ότι όταν έβγαλε την πινακίδα την έσπασε σε δύο κομμάτια με σκοπό να την πετάξει στον κάλαθο που βρισκόταν πιο κάτω. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι η πινακίδα έσπασε στα δύο όταν την έβγαλε από το πάσσαλο διότι ήταν λεπτη. Σε σχέση με τον τρόπο που εκτυλίχθηκε το επεισόδιο ήταν η θέση του ότι ο παραπονούμενος του επιτέθηκε με την πινακίδα και του προκάλεσε γδαρσίματα στο αριστερό μπράτσο. Ο ίδιος αναφέρει ότι τον έπιασε από τα χέρια με σκοπό να αμυνθεί. Στην κατάθεση του όμως αναφέρει ότι πήρε και το ένα κομμάτι της πινακίδας που του έριξε ο παραπονούμενος και τον έπιασε από τα χέρια του για να αμυνθεί. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι δεν έπιασε το κομμάτι από την πινακίδα αφού τα έδωσε και τα δύο στον παραπονούμενο. Πιο κάτω αναφέρει ότι ήταν ενοχλημένος από την επίθεση που έλαβε χώρα εναντίον του από τον παραπονούμενο, αλλά συνέχισε κανονικά τον περίπατο του και δεν θα ήτα κάτι που θα προέβαινε σε καταγγελία. Αργότερα όμως, όταν καταγγέλλεται από τον παραπονούμενο υποβάλει και ο ίδιος παράπονο ότι ο παραπονούμενος του επιτέθηκε και του προκάλεσε τραυματισμούς χωρίς να παρουσιάσει και οποιοδήποτε ιατρικό πιστοποιητικό για τέτοιους τραυματισμούς. Θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο να βασιστώ στη μαρτυρία του κατηγορούμενου γι αυτό την απορρίπτω στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα γεγονότα τα οποία αποτέλεσαν κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή τη μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, τα κάτωθι αποτελούν τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων του Δικαστηρίου: Στις 28/12/2011 και περί ώρα 06:00 ο κατηγορούμενος περπατούσε με τη σύζυγο του στην οδό Τηλεμάχου οπόταν σε κάποιο σημείο ο κατηγορούμενος εντόπισε μια πινακίδα που ήταν στερεωμένη σε ένα πάσσαλο της ηλεκτρικής και αφορούσε διαφήμιση για την πώληση ενός διαμερίσματος. Η πινακίδα αυτή τοποθετήθηκε από τον παραπονούμενο και αφορούσε την πώληση ενός διαμερίσματος που είχε στην περιοχή. Ο κατηγορούμενος ο οποίος είναι κτηματομεσίτης και είχε και ο ίδιος προς πώληση διαμέρισμα στην περιοχή αφαίρεσε την εν λόγω πινακίδα. Ο παραπονούμενος που τον είδε έτρεξε και τον σταμάτησε και ζήτησε το λόγο που του αφαίρεσε την πινακίδα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί επεισόδιο μεταξύ κατηγορούμενου και παραπονούμενου. Ο παραπονούμενος στις 29/12/2011 και περί ώρα 03:00 επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου παραπονούμενος για πόνο στην πλάτη. Διαπιστώθηκε ότι έφερε συμπιεστικό κάταγμα του σώματος του 1ου σπονδύλου, χωρίς νευρολογικά σημεία όπου παρέμεινε για νοσηλεία στην ορθοπεδική κλινική του Νοσοκομείου για περίθαλψη μέχρι τις 05/01/2011. Εξήλθε από το Νοσοκομείο και του χορηγήθηκε ειδικός νάρθηκας και παρέμεινε στο κρεβάτι για κάποια περίοδο περίοδο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα προνοεί τα ακόλουθα: «231. Όποιος προκαλεί παράνοµα βαριά σωµατική βλάβη σε άλλο είναι ένοχος κακουργήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηµατική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές.» Παράνομη είναι μια πράξη όταν γίνεται χωρίς νόμιμη δικαιολογία (βλ. Police v. Djioppou

(1972)10 JSC 1365). O τραυματισμός δηλαδή προσώπου θα πρέπει να γίνεται αδικαιολόγητα και έτσι αποκλείεται ο τραυματισμός ο οποίος γίνεται ως αποτέλεσμα νόμιμης αυτοάμυνας, ζήτημα όμως το οποίο θα πρέπει να εγείρει η υπεράσπιση (βλ. Kallishis v. The Republic

(1981)2 C.L.R. 143, Μαραγκός v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 251 και Ανδρέας Αχταρ κ.α. v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397). Επίσης, να αναφερθεί ότι απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης του κατηγορούμενου για να τραυματίσει άλλο πρόσωπο (βλ. Petros Stavrinou v. The Republic

(1969)2 C.L.R. 97). Βαριά σωματική βλάβη είναι σοβαρός τραυματισμός ο οποίος προκαλείται ένεκα της επίθεσης λαμβανομένου υπόψη όλων των περιστάσεων. Στην Ανδρέας Α. Αεροπόρος v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 275 τραύματα στο πρόσωπο του θύματος τα οποία προκλήθηκαν από δυνατές γροθιές του κατηγορούμενου μεταξύ αυτών και κάταγμα ρινικού οστού αποτελούσαν βαριά σωματική βλάβη. Περαιτέρω, παραπέμπω στην Evripides Christou v. The Police

(1972)2 CL.R. 38 σε σχέση με το τι συνιστά και βαριά σωματική βλάβη. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με βάση τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι ουδεμία μαρτυρία ή εύρημα του Δικαστηρίου υπάρχει ότι ο κατηγορούμενος κατά το επεισόδιο παράνομα προκάλεσε στον παραπονούμενο βαριά σωματική βλάβη ή τουλάχιστον οποιαδήποτε άλλη βλάβη ή τραυματισμό. Δεν έχει προκύψει ότι ο κατηγορούμενος καθοιονδήποτε τρόπο επιτέθηκε σε αυτόν ή με οποιοδήποτε τρόπο του επέφερε τον τραυματισμό που έφερε. Η απόρριψη κυρίως της εκδοχής του παραπονουμένου για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, αφήνουν την κατηγορία έκθετη σε απόρριψη. Ουσιαστικά η εκδοχή του παραπονούμενου ήταν ότι ο τραυματισμός του επήλθε από αλλεπάλληλα κτυπήματα που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε αποδεκτό για τους λόγους που αναλυτικά εξηγούνται πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του. Η θέση του αυτή επίσης, δεν ενισχύεται από την ιατρική μαρτυρία η οποία ουσιαστικά αναφέρει ότι ένα τέτοιου είδους τραύμα επέρχεται συνήθως από κατακόρυφη πίεση του σπονδύλου παρά από άμεσο κτύπημα. Επίσης, να αναφερθεί ότι δεν έχει προκύψει ότι ο παραπονούμενος έφερε οποιουσδήποτε άλλους εξωτερικούς τραυματισμούς. Επομένως, η εκδοχή του σε σχέση με τον τρόπο που επήλθε ο εν λόγω τραυματισμός του καθίσταται και από ιατρικής πλευράς απομακρυσμένη αν όχι αδύνατη. Εν όψει της απουσίας ευρημάτων αναφορικά με το τι ακριβώς έλαβε χώρα κατά το επεισόδιο και πώς ακριβώς επήλθε ο τραυματισμός του παραπονούμενου, η κατηγορούσα αρχή που φέρει και το βάρος απόδειξης έχει αποτύχει να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1ην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............ Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο