Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Aνδρέας Καπετζιής κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10184/12, 16/6/2015

(4)μάρτυρες κατηγορίας και συγκεκριμένα την Γ/Λοχ. 1577 Α. Πατριώτη (Μ.Κ.1), τον Αστ. 1882 Π. Κούλουμο (Μ.Κ.2), τον κ. Samuel Agbola (Μ.Κ.3) και τον κ. Ευθύμιο Ευθυμίου (Μ.Κ.4). Η Μ.Κ.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως της εξέτασης την κατάθεση που έδωσε σχετικά με την παρούσα υπόθεση. Ανέφερε στο Δικαστήριο ότι στις 06/09/2011, στα πλαίσια γνησιότητας του γάμου των Samuel Agbola, από τη Νιγηρία με την Dorota Pilcher από τη Πολωνία, έλαβε κατάθεση από τον πρώτο στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι τον Μαϊο του 2008, εργαζόταν ως υπάλληλος Δημοσίων Σχέσεων, στο υποστατικό με την ονομασία «Star Light Disco», στην Πέγεια και εργοδότης του ήταν κάποιος με το όνομα Άντρος. Ακολούθως, από έλεγχο των στοιχείων του πιο πάνω αλλοδαπού διαπίστωσε ότι αυτός βρισκόταν στην Κύπρο με άδεια φοιτητή μέχρι τις 30/10/2008, μετά το πέρας της οποίας, δεν ανανέωσε την άδεια του και διέμενε παράνομα ενώ στις 30/10/2008 τέλεσε πολιτικό γάμο με την Dorota Pilcher, από την Πολωνία. Μετά από εξετάσεις που έκανε διαπίστωσε ότι το πρόσωπο με το όνομα Άντρος, τον οποίο ο πιο πάνω αλλοδαπός κατονόμασε ως τον εργοδότη του είναι ο Άνδρος Καππετζιής από την Πέγεια, ΔΤ 755351, τηλ. 99105630, ο οποίος κατά το έτος 2008, ήταν ιδιοκτήτης του υποστατικού «Star Light Disco», στο Κόλπο των Κοραλλίων, στην Πέγεια. Στις 10/09/2011 και ώρα 1745, επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Άνδρο Καππετζιή στο τηλ. με αρ. 99105630 και αφού τον πληροφόρησε σχετικά και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, του απάντησε: «Ναι, η δισκοθήκη Star Light και το Millenium, στο Coral Bay ήταν δικά μου. Τούτος ο μαύρος που μου λαλείς, ήταν PR, δηλαδή ήταν με 2 - 3 άλλους πόξω που το μαχαζί το Star Light και λαλούσαν του κόσμου να έρτει μέσα αν ήθελε. Εδούλεψε κοντά μου τζίνη την σεζόν, που το Μάϊο ως τον Νοέμβριο του 2008 και τον πλήρωνα 1000 ευρώ το μήνα. Ήταν παντρεμένος με μια Πολωνέζα που δούλευκε στο Millennium». Σε περαιτέρω μαρτυρία της είπε ότι δεν θυμάται που βρήκε το τηλέφωνο του εν λόγω Άνδρου και ότι όταν τον πήρε τηλέφωνο της είπε το όνομα του αφού τον ρώτησε. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας είπε ότι μίλησε στο τηλέφωνο με το άτομο το οποίο της είπε ότι ονομάζεται Άνδρος Καππετζιής. Ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι στις 18/11/2011 στον Αστυνομικό Σταθμό Πέγειας έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 ο οποίος του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το συγκεκριμένο αλλοδαπό και δεν τον εργοδοτούσε και ότι υπεύθυνος για την δισκοθήκη Starlight από τον Ιούνιο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 ήταν ο Γεώργιος Πίττας από την Πέγεια. Κατέθεσε στο Δικαστήριο ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου ως τεκμήριο 3 και γραπτή του κατηγορία ως τεκμήριο 4 στην οποία ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε «Δεν γνωρίζω οτιδήποτε σχετικά με την πιο πάνω υπόθεση». Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 20/11/2011 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Γεώργιο Πίττα στην οποία του ανάφερε ότι ήταν ιδιοκτήτης της δισκοθήκης Starlight τον Μάιο του 2008 και δεν προσέλαβε ή εργοδοτούσε το Samuel Oluwasegun. Ως εξεταστής της υπόθεσης κατέθεσε στο Δικαστήριο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 26/01/2005 το οποίο εξασφάλισε και αφορά την ενοικίαση συγκεκριμένου υποστατικού στην Πέγεια από την εταιρεία ANDREAS & EFTHYMIOS ENTERPRISES LIMITED ως τεκμήριο

1. Επίσης, κατέθεσε στο Δικαστήριο πιστοποιητικό διευθυντών της εν λόγω εταιρείας ημερομηνίας 16/12/2004 ως τεκμήριο 6 στο οποίο εμφαίνονται ως διευθυντές της κάποιος Ευθύμιος Ευθυμίου και ο κατηγορούμενος
2. Aντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο 1ος κατηγορούμενος κατηγορήθηκε με βάση τη μαρτυρία του αλλοδαπού και από τις έρευνες που έκαμε ότι ήταν, όπως είπε, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας. Επίσης, είπε ότι δεν έκαμε άλλες εξετάσεις για να διαπιστώσει κατά πόσο η συγκεκριμένη δισκοθήκη λειτουργούσε κατά τον Μάιο του
3. Ο Μ.Κ.3 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τις καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήρια 7 Α και Β και 8 Α και Β. Στο τεκμήριο 7 αναφέρει ότι το Μάιο του 2008 ήταν στο Κόλπο Κοραλλίων και δούλευε ως PR στην «Star Light Disco» στη Πέγεια. Ο μάστρος του ονομαζόταν Άντρος και δεν ξέρει οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες σχετικά με αυτόν. Εκείνο τον καιρό ο μάστρος του ήθελε μερικές γκαρσόνες για το μπαρ του το «Millenium», επίσης στο Κόλπο Κοραλλίων και ένας φίλος του στο Παραλίμνι ήξερε τη σύζυγο του και τρεις άλλες φίλες της και άρχισαν να δουλεύουν στο εν λόγω μπαρ στο τέλος του Μάη του 2008 και έτσι γνώρισε και τη γυναίκα του. Στις 30/10/2008 παντρεύτηκαν στην Λάρνακα και έμεναν στο Κόλπο Κοραλλίων όπου μετακόμισαν και εργάζονταν και οι δύο όπου έμεναν μέχρι το
4. Στο τεκμήριο 8 αναφέρει ότι δεν μπορεί να θυμηθεί την ακριβή ημερομηνία ή την ώρα που άρχισε δουλειά στην Star Light Disco και το μόνο που ξέρει είναι ότι δούλεψε μερικές μέρες κατά την διάρκεια του Μαίου του 2008, γιατί έχει περάσει πολύς χρόνος. Επίσης, αναφέρει ότι εργοδότης του ήταν ο Άντρος από την Πέγεια ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης της δισκοθήκης. Έψαχνε δουλεία λέει κατά τη διάρκεια του Μαίου του 2008 και βρήκε αυτή τη δουλεία στη δισκοθήκη αλλά δεν θυμάται πως ακριβώς συνάντησε τον Άντρο από την Πέγεια. Το μόνο που ξέρει είναι ότι είναι ο ιδιοκτήτης της εν λόγω δισκοθήκης. Ούτε θυμάται πόσα τον πλήρωνε αλλά του έδωσε κάποια λεφτά για τη δουλειά του. Σε περαιτέρω προφορική του μαρτυρία, αναγνώρισε στο Δικαστήριο τον κατηγορούμενο ως τον Άντρο που αναφέρει στις καταθέσεις του. Είπε επίσης, ότι δεν γνωρίζει τι δουλειά έκανε και ότι ο ίδιος εργαζόταν ως PR, δίνοντας διαφημιστικά φυλλάδιο και εργάστηκε μόνο για 2 μέρες. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι δουλειά τον προσέλαβε κάποιος Josef του οποίου δεν θυμάται το επίθετο και ο οποίος ήταν υπεύθυνος του club. Ήταν αυτός που του είπε εντάξει και ότι θα του δώσει μια ευκαιρία για 2 μέρες. Όταν του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε τον εργοδότησε, είπε ότι ο Josef ήταν ο υπεύθυνος του club και ο κατηγορούμενος ο ιδιοκτήτης. Μίλησε τότε για πρώτη φορά με τον κατηγορούμενο όταν είπε ότι ήθελε σερβιτόρες όταν μετακόμισε στο Κόλπο Κοραλλίων. Επίσης, είπε ότι του άνηκε το club και ήταν με την άποψη ότι ο Josef ζήτησε την άδεια του πριν τον προσλάβει αλλά αυτό δεν το γνωρίζει. Ο Μ.Κ.4 υιοθετώντας της κατάθεση του, τεκμήριο 10 ανέφερε ότι είναι επιχειρηματίας και στις 26/01/2005 ενοικίασε μαζί με τον Ανδρέα Καππετζιή το χώρο που βρίσκεται το εστιατόριο «ELEFANT» και η δισκοθήκη «STARLIGHT DISCO». Από τις 26/01/2005 μέχρι και τις 31/12/2005 ήταν υπεύθυνος διαχειριστής και διευθυντής στην ««STARLIGHT DISCO». Από τις 20/05/2006 άρχισε να λειτουργεί το εστιατόριο ««ELEFANT» μέχρι και σήμερα και ανέλαβε υπεύθυνος του εστιατορίου από την 1/1/2006 μέχρι και τον Οκτώβριο του
5. Υπεύθυνος της δισκοθήκης ανέλαβε ο Ανδρέας Καπετζιής και δεν θυμάται ποιοι ήταν διευθυντές της από το έτος 2006 μέχρι και το 2008 αλλά από ότι θυμάται τα έτη 2009 και 2010 διευθυντής ήταν ο Γεώργιος Πίττας. Επίσης, αναφέρει ότι από ότι θυμάται κάθε χρόνο η δισκοθήκη λειτουργούσε τέλη Μαίου με αρχές Ιουνίου. Περαιτέρω, αναφέρει ότι δεν θυμάται ποιος ήταν υπεύθυνος για την πρόσληψη προσωπικού από τα έτη 2006 μέχρι και το 2009 αλλά για τα έτη 2009 και 2010, επειδή είναι πιο πρόσφατο, θυμάται ότι ήταν ο Γεώργιος Πίττας που ήταν διευθυντής. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι το πιστοποιητικό διευθυντών της εταιρείας ANDREAS & EFTHYMIOS ENTERPRISES LIMITED με ημερομηνία 16/12/2004 το οποίο παρέδωσε στον Αστυνομικό ίσχυε μέχρι την ημερομηνία παράδοσης του. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή, η πλευρά της υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση, καθότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και συγκεκριμένα ότι κατηγορούμενος 1 εργοδότησε τον αλλοδαπό. Ο ίδιος ο εν λόγω αλλοδαπός είπε ότι είναι κάποιο άλλο άτομο που του έδωσε οδηγίες να εργαστεί. Επίσης, ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε που να αποδεικνύει ότι κατά την εν λόγω περίοδο η δισκοθήκη λειτουργούσε. Αντίθετη ήταν η θέση της κατηγορούσας αρχής που ανέφερε ότι υπάρχει επαρκείς μαρτυρία για να κληθούν οι κατηγορούμενοι σε απολογία και ότι είναι ζήτημα αξιολόγησης της. NΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Mετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση έτσι ώστε να χρειάζεται να καλέσει τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Στην Δικαστική Πρακτική του 1962 [1962] 1 ALL ER 448 η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, o όρος « εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει μια προκαταρκτική θεώρηση των πραγμάτων σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη της υπόθεσης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα (βλ. Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250). Επίσης, να αναφερθεί ότι στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, ο Δικαστής δεν προβαίνει κατά κανόνα σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το Δικαστήριο προβαίνει σε μια αντικειμενική θεώρηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στη γνωστή επί του θέματος απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 λέχθηκε ότι η απαλλαγή του Κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνο όταν: « (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου.» Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία να δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιος Θεοδώρου,

(2002)2 ΑΑΔ 9). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πική και Λοϊζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή έγκειται στη δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145). Πέραν των πιο πάνω, αναφορά θα πρέπει να γίνει και στα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και ποια τα συστατικά στοιχεία τα οποία θα πρέπει να αποδειχθούν. Η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος για παράνομη εργοδότηση αλλοδαπού, στηρίζεται στο άρθρο 14Β του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου Κεφ.

1. Από την ανάγνωση του άρθρου αυτού προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
2. H εργοδότηση προσώπου από τον κατηγορούμενο, με την έννοια που έχει ο όρος "εργοδότηση" στα πλαίσια του Κεφ.
4. Το πρόσωπο που εργοδοτείται να είναι αλλοδαπός.
5. Να μην έχει εξασφαλιστεί η απαιτούμενη από το Νόμο άδεια για την εργοδότηση του αλλοδαπού. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Πιρίκκη

(2001)2 Α.Α.Δ. 279 αναφέρθηκε ότι το αδίκημα της εργοδότησης αλλοδαπού χωρίς την απαιτούμενη από το Νόμο άδεια συνιστά αδίκημα αυστηρής ευθύνης (strict liability) και αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτείται απόδειξη της υποκειμενικής υπόστασης (mens rea) του αδικήματος. Σε τέτοιας φύσης υποθέσεις δεν είναι απαραίτητη η απόδειξη σχέσης εργοδότη - εργοδοτούμενου με την αυστηρή έννοια που δίδει στον όρο το αστικό δίκαιο. Η εργοδότηση με την έννοια της ανάληψης εργασίας από αλλοδαπό μπορεί να λάβει χώρα υπό συνθήκες που δεν απαιτούν συμφωνία εργοδότησης, στενό έλεγχο από τον εργοδότη ή την καταβολή μισθού. Με τη σχετική διάταξη του Νόμου επιχειρείται η άσκηση αυστηρού ελέγχου. Έτσι αυτό που πρέπει να αποδειχθεί είναι πως ο αλλοδαπός προέβαινε σε πράξεις, οι οποίες αποτελούν εργασία. Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί η ύπαρξη εργοδότησης με την έννοια συμφωνίας, ή ελέγχου από τον εργοδότη ή καταβολής ημερομισθίου (βλ. κατ' αναλογία Seraphim v. The Police

(1981)2 C.L.R. 227 και Karaoglanian v. The Police

(1984)2 C.L.R. 161 που αφορούσαν τον Καν. 38 των Κανονισμών του 1972). Ως προς το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, αλλοδαπός σύμφωνα με το Κεφ. 105, είναι οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο δεν είναι Κύπριος υπήκοος, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 2 του Συντάγματος (βλ. επίσης Jones v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 355). Τέλος, όσον αφορά το τρίτο συστατικό στοιχείο, δηλαδή την απαιτούμενη από το Νόμο άδεια αυτό δεν οφείλει να το αποδείξει η κατηγορούσα αρχή αλλά εφόσον αποδειχθεί η εργοδότηση του αλλοδαπού μετατίθεται στους ώμους του κατηγορούμενου το βάρος να αποδείξει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι είχε τέτοια άδεια από το αρμόδιο, για την έκδοση αυτής, τμήμα του κράτους (βλ. Ζυπιτής ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 220 και το σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 72). Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω νομική πτυχή και την προσαχθείσα μαρτυρία θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία ότι ο εν λόγω αλλοδαπός και πρώην 3ος κατηγορούμενος κατά το μήνα Μάιο εργάστηκε για δύο μέρες στη δισκοθήκη «STAR LIGHT» στην Πέγεια δίνοντας διαφημιστικά φυλλάδια. Η μαρτυρία του αυτή προέκυψε στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης εναντίον του για την διενέργεια εικονικού γάμου και προέβηκε στην πιο πάνω αναφορά. Επίσης, προέκυψε ότι το εν λόγω πρόσωπο κατάγεται από τη Νιγηρία και κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο ως φοιτητής με άδεια παραμονής μέχρι τις 30/10/

1. Χωρίς να υπεισέρχομαι σε ζητήματα αξιολόγησης της εν λόγω μαρτυρίας και αντικειμενικά ιδωμένη κρίνω ότι για σκοπούς του σταδίου αυτού είναι επαρκείς για να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και συγκεκριμένα το ότι επρόκειτο για αλλοδαπό και ότι εργαζόταν χωρίς την απαιτούμενη άδεια. Εκείνο το οποίο απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο εν λόγω αλλοδαπός εργάστηκε για λογαριασμό των κατηγορουμένων 1 και 2 και κατόπιν οδηγιών τους. Επί αυτού του σημείου παρατηρώ ότι υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία η οποία προέρχεται από τον Μ.Κ.4 ότι από την 1/1/2006 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2010 υπεύθυνος της δισκοθήκης ήταν ο 1ος κατηγορούμενος. Δεν υπάρχει μαρτυρία όμως ποιος ήταν ο υπεύθυνος για την πρόσληψη προσωπικού στη δισκοθήκη για τα εν λόγω έτη. Προκύπτει από τη μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος 1 με τον Μ.Κ.4 λειτουργούσαν το εστιατόριο «ELEFANT» και τη δισκοθήκη «STAR LIGHT» ως ιδιοκτήτες και ότι εργοδοτούσαν προσωπικό αφού αναφέρεται ότι για τα έτη 2009 και 2010 υπεύθυνος για τη πρόσληψη προσωπικού στη δισκοθήκη ήταν κάποιος Γεώργιος Πίττας ενώ προγενέστερα, παρόλο που φαίνεται να υπήρχε υπεύθυνο άτομο δεν υπάρχει μαρτυρία για το ποιος αυτός ήταν. Προκύπτει επίσης, από τη μαρτυρία του αλλοδαπού ότι αυτός που του έδωσε οδηγίες για να διανέμει φυλλάδια για 2 μέρες για λογαριασμό της δισκοθήκης ήταν κάποιος Josef χωρίς να θυμάται περαιτέρω στοιχεία του. Παρά τις αναφορές του στην κατάθεση του ότι εργοδότης του ήταν ο κατηγορούμενος, εντούτοις προέκυψε κατά τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο ότι αυτό το ανέφερε διότι γνώριζε ότι ο 1ος κατηγορούμενος ήταν ιδιοκτήτης της εν λόγω δισκοθήκης και θεώρησε ότι για να του πει ο εν λόγω Josef να εργαστεί ήταν με την έγκριση ή άδεια του. Προκύπτει δηλαδή, από τη μαρτυρία του εν λόγω αλλοδαπού ότι ο κατηγορούμενος 1 κατά τον Μάιο του 2008 δεν του έδωσε οδηγίες για να ασκήσει την εν λόγω εργασία αλλά κάποιο τρίτο πρόσωπο. Επίσης, ανέφερε ότι η 1η φορά που μίλησε με τον 1ον κατηγορούμενο ήταν μετά που εργάστηκε στη δισκοθήκη, όταν ο 1ος κατηγορούμενος έψαχνε προσωπικό. Περαιτέρω, ανέφερε ότι πέραν του ονόματος Άντρος δεν γνωρίζει άλλες πληροφορίες για τον κατηγορούμενο. Δεν θυμάται πώς ακριβώς το συνάντησε και το μόνο που ξέρει είναι ότι είναι ο ιδιοκτήτης της δισκοθήκης. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και την εκδοχή που προέβαλε η κατηγορούσα αρχή σε σχέση με την επίδικη εργοδότηση, πέραν του ότι ο 1ος κατηγορούμενος ήταν ο ιδιοκτήτης και διαχειριστής της εν λόγω δισκοθήκης κατά τον ουσιώδη χρόνο, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι είναι αυτός που έδωσε οδηγίες του συγκεκριμένου αλλοδαπού για να εργαστεί. Αντιθέτως, η μαρτυρία του εν λόγω αλλοδαπού αναφέρει ότι είναι κάποιο τρίτο πρόσωπο που τον εργοδότησε και του έδωσε οδηγίες για να εργαστεί για δύο μέρες. Πέραν τούτου, η αναφορά της Μ.Κ.1 σχετικά με το τι ο 1ος κατηγορούμενος της ανέφερε για το θέμα της εργοδότησης του πιο πάνω αλλοδαπού όταν τον πήρε τηλέφωνο, συγκρούεται με την πιο πάνω εκδοχή που προέβαλε η κατηγορούσα αρχή μέσω του Μ.Κ.3 και είναι αντιφατική και αντινομική. Δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να κάνει αποδεκτή την προφορική αυτή αναφορά του 1ου κατηγορούμενου στην Μ.Κ.1 και ταυτόχρονα και την εκδοχή του Μ.Κ.
2. Περαιτέρω, ακόμη και να απορριπτόταν η εκδοχή του Μ.Κ.3, που ουσιαστικά είναι αυτή που προώθησε η κατηγορούσα αρχή, κανένα λογικό Δικαστήριο θα μπορούσε να προβεί σε καταδίκη του 1ου κατηγορουμένου με βάση την αναφορά του στην Μ.Κ.1, τη στιγμή που αυτή έγινε δια τηλεφώνου και η μάρτυρας δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει αν πράγματι αυτή προήλθε από τον 1ον κατηγορούμενο. Ούτε προκύπτει από πού εντόπισε τα στοιχεία του κατηγορουμένου και το τηλέφωνο του όπως λέει και αν πράγματι αυτό ανήκει σε αυτόν. Η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι ο 1ος κατηγορούμενος του έδωσε κάποια λεφτά για την εργασία του, δεν θεωρώ ότι είναι αρκετή για να καταδείξει σύνδεση του κατηγορούμενου με τον αλλοδαπό και την εργοδότηση του, δεδομένης και της υπόλοιπης μαρτυρίας του αλλοδαπού. Συγκεκριμένα, ενώ ανέφερε ότι εργοδότης του ήταν ο κατηγορούμενος διευκρίνισε ότι θεώρησε ότι ήταν αυτός διότι πίστευε το πρόσωπο που τον προσέλαβε είχε την έγκριση του. Δεδομένης της θέσης του αυτής ακόμη και να γινόταν αποδεκτή η μαρτυρία του, το ότι αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος του έδωσε κάποια λεφτά, δεν θα μπορούσε από μόνο του να καταδείξει σχέση εργοδότη - εργοδοτουμένου αφού το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του αναιρεί μια τέτοια σχέση. Εν πάσει περιπτώσει όμως, ακόμη και να θεωρηθεί ότι υπάρχει κάποια μαρτυρία που εμπλέκει τον 1ον κατηγορούμενο με το αδίκημα, αυτή είναι ισχνή και αδύνατη και επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης, κανένα λογικό Δικαστήριο θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή και να καταδικάσει. Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το κατηγορητήριο δεν διευκρινίζει κατά πόσο ο 1ος κατηγορούμενος κατηγορείται ως αυτουργός ή συνεργός στο αδίκημα αφού σύμφωνα με τη νομολογία ακόμη και στα αδικήματα αυστηρής ευθύνης, στην περίπτωση συνεργών χρειάζεται οπωσδήποτε η απόδειξη ένοχης σκέψης (mens rea) (βλ. μεταξύ άλλων Παυλόπουλος v. Skopy Shoe Factory Ltd

(2003)2 A.A.Δ. 261). Ούτε από την προσαχθείσα μαρτυρία προκύπτει υπό ποια ιδιότητα κατηγορείται ο 1ος κατηγορούμενος. Όσον αφορά την 2η κατηγορούμενη, κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου σχετικό πιστοποιητικό διευθυντών και γραμματέως και για σκοπούς του σταδίου αυτού, θεωρώ ότι είναι επαρκή μαρτυρία για να καταδείξει την ύπαρξη της ως νομικό πρόσωπο. Επίσης, υπάρχει το ενοικιαστήριο έγγραφο συγκεκριμένου υποστατικού το οποίο θα χρησιμοποιείται ως καφεστιατόριο και/ή νυκτερινό κέντρο και η μαρτυρία του Μ.Κ.4 επί του σημείου αυτού. Από τη πιο πάνω μαρτυρία όμως, με κανένα τρόπο αποδεικνύεται ότι η κατηγορούμενη 2 ήταν ιδιοκτήτρια και/ή λειτουργούσε τη συγκεκριμένη δισκοθήκη. Ουδεμία άλλη μαρτυρία έχει τεθεί, έστω και για σκοπούς του σταδίου αυτού, ότι είναι η συγκεκριμένη εταιρεία που λειτουργούσε τη δισκοθήκη «Star Light» κατά τον ουσιώδη χρόνο. Άλλωστε και ο Μ.Κ.4 στην κατάθεση του αναφέρει ότι ιδιοκτήτης της εν λόγω δισκοθήκης και διαχειριστής ήταν ο ίδιος μαζί με τον κατηγορούμενο και πουθενά δεν διευκρινίζεται ότι είναι η 2η κατηγορούμενη που το λειτουργούσε και/ή της άνηκε και ότι ασκούσε τις εργασίες της δισκοθήκης στο υποστατικό το οποίο αναφέρεται στο ενοικιαστήριο έγγραφο. Πέραν των πιο πάνω, ακόμη και να δεχόμουν ότι για σκοπούς του σταδίου αυτού ιδιοκτήτρια της εν λόγω δισκοθήκης ήταν η κατηγορούμενη 2, το επόμενο που θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο ήταν κατόπιν δικών της οδηγιών που εργάστηκε ο εν λόγω αλλοδαπός. Όπως προκύπτει από το τεκμήριο 6, οι διευθυντές της ήταν, ο κατηγορούμενος και ο Μ.Κ.4. Η μαρτυρία που υπάρχει εναντίον του 1ου κατηγορούμενου έχει αναφερθεί ανωτέρω και δεν είναι ικανή να εγείρει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του, επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο 1ος κατηγορούμενος εργοδότησε τον αλλοδαπό για λογαριασμό της 2ης κατηγορούμενης. Εκείνο που αναζητείται είναι κατά πόσο υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι το πρόσωπο που κατά τον Μ.Κ.3 του έδωσε οδηγίες να εργαστεί στη δισκοθήκη, είχε αυτή την αρμοδιότητα και ενεργούσε για λογαριασμό της 2ης κατηγορούμενης εταιρείας. Η μόνη μαρτυρία που υπάρχει είναι ότι οδηγίες για να εργαστεί του έδωσε κάποιος Josef και η εργασία που θα έκανε ήταν να δίνει διαφημιστικά στο δρόμο. Πέραν τούτου, ουδεμία άλλη μαρτυρία υπάρχει σε σχέση με το άτομο αυτό, κατά πόσο ενεργούσε για λογαριασμό της 2ης κατηγορουμένης, πού έδωσε τέτοιες οδηγίες στον αλλοδαπό, πού διένειμε τα φυλλάδια και οτιδήποτε άλλο σχετικό που να καταδείκνυε ότι το πρόσωπο αυτό ήταν αρμόδιο και ενεργούσε για λογαριασμό της 2ης κατηγορουμένης. Οι εργασίες μιας εταιρείας ασκούνται μέσω φυσικών προσώπων τα οποία όμως έχουν κάποια εξουσία ή αρμοδιότητα να την δεσμεύουν. Στην προκειμένη ουδεμία μαρτυρία τέθηκε που να καταδεικνύει ότι το άτομο που έδωσε οδηγίες στον αλλοδαπό να διανέμει φυλλάδια ενεργούσε εκ μέρους της εταιρείας ή ήταν αρμόδιο να πράξει κάτι τέτοιο. Επομένως, θεωρώ ότι δεν υπάρχει επαρκείς μαρτυρία που να καταδεικνύει, έστω και για σκοπούς εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, σύνδεσης της 2ης κατηγορούμενης με τον εν λόγω αλλοδαπό. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2 για την κατηγορία που αντιμετωπίζουν και ως εκ τούτου, αθωώνονται και απαλλάσσονται από την κατηγορία που αντιμετωπίζουν από το στάδιο αυτό. (Υπ.) ...................................... Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο