Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Αντρέας Κυριάκου, Αρ. Υπόθεσης: 4102/12, 29/6/2015

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορία 2). Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε και τις δύο πιο πάνω κατηγορίες και η κατηγορούσα αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε δύο

(2)μάρτυρες κατηγορίας, τον Αστ. 1262 Π. Ανδρονίκου (Μ.Κ.1) και την κα Γιάννα Παπαπέτρου (Μ.Κ.2). Ο κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Δεν παρουσίασε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Περαιτέρω, μετά από σχετικό αίτημα της κατηγορούσας αρχής, εκδόθηκε σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου για να προσέλθει στο Δικαστήριο και να αντεξεταστεί ο κ. Επιφάνειος Επιφανείου σχετικά με το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (τεκμήριο 4), η οποία ζητήθηκε από την υπεράσπιση και κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από το Μ.Κ.

1. O μάρτυρας αυτός τελικά δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για το πιο πάνω σκοπό καθότι δεν κατέστη δυνατή η επίδοση κλήσης μάρτυρα προς αυτό. Θα ασχοληθώ με το θέμα αυτό κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Ο Μ.Κ. 1 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι στις 29/10/2011 και περί ώρα 16:00 στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς, μετέβηκε η παραπονούμενη (Μ.Κ.2) και του κατάγγειλε ότι την ίδια μέρα και περί ώρα 02:30 ενώ προσπαθούσε να φύγει από την μπυραρία του Φάνου στο Λατσί, στην έξοδο συνάντησε τον κατηγορούμενο και μετά από σχετική συζήτηση που είχαν αυτός της επιτέθηκε με τα χέρια του ρίχνοντας την στο έδαφος και δίνοντας της μια κλωτσιά στο αριστερό πλευρό. Επίσης, του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος την άρπαξε από τον γιακά σκίζοντας της την φανέλα και ότι ακόμα της έσπασε την αλυσίδα του σταυρού που φορούσε προκαλώντας ζημιά ύψους 200 ευρώ. Πέραν τούτου, ανέφερε ότι στις 19/11/11 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στην οποία του είπε ότι ό,τι έχει να πει θα το πει στο Δικαστήριο και την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 2 και ακολούθως τον κατηγόρησε γραπτώς (βλ. τεκμήριο 3) όπου αρνήθηκε την κατηγορία. Επιπρόσθετα είπε ότι παρά του ότι έχει ζητήσει κατ' επανάληψη από την παραπονούμενη να του παρουσίασε και παραδώσει ως τεκμήρια τη φανέλα που ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος της έσκισε και την καδένα, αυτή δεν το έπραξε. Αντεξεταζόμενος του ζητήθηκε και κατέθεσε στο Δικαστήριο κατάθεση που έλαβε από κάποιο Επιφάνειο Επιφανείου, ιδιοκτήτη της μπυραρίας ως τεκμήριο 4 στην οποία αναφέρει ότι δεν ξέρει τίποτε για την υπόθεση αυτή. Επίσης, ανέφερε ότι από ότι γνωρίζει η παραπονούμενη με τον κατηγορούμενο είχαν σχέσεις στο παρελθόν χωρίς να γνωρίζει τι σχέσεις ήταν αυτές. Περαιτέρω, είπε ότι δεν έλαβε άλλες καταθέσεις από άλλα άτομα διότι δεν του αναφέρθηκε ότι υπήρχαν συγκεκριμένα πρόσωπα στο μέρος που είχαν δει το επεισόδιο. Η Μ.Κ.2 ήταν η παραπονούμενη η οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως της εξέταση τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήριο
2. Σε αυτή αναφέρει ότι στις 29/10/2011 και περί ώρα 02:30 ενώ προσπαθούσε να φύγει από τη μπυραρία του Φάνου στο Λατσί, στην έξοδο βρήκε τον κατηγορούμενο και του είπε «τι κάνεις ρε Αντρέα;» Αυτός της είπε φκάλε φάουσα και του είπε μα ποιού μιλάς έτσι και τότε αυτός της είπε εν για να σηκωστώ να σε δέρω. Η ίδια του είπε έλα ρε να με δέρεις και τότε πήγε κατά πάνω της και την έπιασε με τα χέρια του και την έβαλε χαμέ και της έδωσε μια κλωτσιά μέσα στο αριστερό πλευρό. Την έπιασε επίσης από το γιακά και κόπηκε η αλυσίδα του σταυρού που φορούσε και της έσκισε τη φανέλα. Μετά το συμβάν σηκώστηκε πάνω και τον έσπρωξε και αυτός την ξαναέπιασε με τα χέρια του και την έβαλε χαμέ. Εκείνη την ώρα ήρθε ο Φάνος και την γλίτωσε. Επειδή δεν ένοιωθε καλά την πήρε ο Φάνος στο νοσοκομείο όπου την έβαλαν στον αναπνευστήρα και παρέμεινε εκεί για δύο ώρες. Πιο κάτω στην κατάθεση της, αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος την έριξε χαμέ μια φορά μέσα στην μπυραρία και μια φορά έξω από αυτή κοντά στην είσοδο της πάνω στο πλακόστρωτο. Επίσης, αναφέρει ότι η ζημιά που προκλήθηκε στην καδένα της είναι 200 ευρώ και στην φανέλα της 50 ευρώ. Αντεξεταζόμενη περιέγραψε το μπάρ όπου κατά τη θέση της εκτυλίχθηκε το όλο επεισόδιο και είπε ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν στην έξοδο αυτού και εκεί έγινε το συμβάν. Το μπάρ όπου κατά τη θέση της υπήρχαν σε αυτό γύρω στα 30 άτομα βρισκόταν σε απόσταση 1 μέτρο από τη θέση που καθόταν ο κατηγορούμενος έξω από αυτό αλλά δεν γνωρίζει αν είδε οποιοσδήποτε άλλος το επεισόδιο και ούτε γνώριζε ποιοι κάθονταν δίπλα της εντός του μπαρ. Όσον αφορά τα τεκμήρια, δηλαδή τη φανέλα και το σταυρό δεν θυμόταν να πει κατά πόσο ο Αστυνομικός της ζήτησε να του τα παραδώσει και διερωτήθηκε για ποιο λόγο χρειάζονταν. Επίσης, είπε ότι τη φανέλα την πέταξε ενώ το σταυρό τον επιδιόρθωσε χωρίς να θυμάται πόσα στοίχισε. Περαιτέρω, είπε ότι δεν γνωρίζει γιατί της συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο ο κατηγορούμενος ούτε γιατί την κτύπησε. Πέραν των πιο πάνω, κατατέθηκε εκ συμφώνου ως παραδεκτό γεγονός, ιατρικό πιστοποιητικό της παραπονούμενης ημερ. 29/10/2011 - τεκμήριο Α. Σε αυτό αναφέρεται ότι παρατηρούνται εκχυμώσεις εκτεταμένες στο ύψος του αρ. νεφρού. Επίσης, αναφέρεται ότι παραπονείτο για πόνο και δύσπνοια στο στήθος, πόνο στον αρ. αγκώνα χωρίς ακτινολογικά να καταδειχθεί οτιδήποτε. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Περαιτέρω, έχω υπόψη μου ότι σε υποθέσεις επιθέσεων με πρόκληση σωματικής βλάβης, η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Ανδρέας Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε τις ενέργειες που ο ίδιος έκανε σε σχέση με την υπόθεση αυτή και όλα τα γεγονότα τα οποία περιήλθαν σε γνώση του. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και να αναφέρει τις ενέργειες τις οποίες ο ίδιος έκανε ως εξεταστής της υπόθεσης για σκοπούς διερεύνησης της καταγγελίας της παραπονούμενης. Επίσης, έχω διαπιστώσει ότι ήταν αντικειμενικός, σαφής και ξεκάθαρος στις απαντήσεις του και ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο για όλες τις ενέργειες που ο ίδιος έπραξε και για τα γεγονότα τα οποία περιήλθαν στην αντίληψη του. Δεν έχω διαπιστώσει ότι παρέλειψε να προβεί σε ενέργειες που έπρεπε να κάμει για σκοπούς διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης ή να λάβει άλλες καταθέσεις και δεν το έπραξε. Από τη μαρτυρία του αξίζει να σημειωθεί και προκύπτει ότι ο ίδιος 2 - 3 φορές είπε στην παραπονούμενη να του παρουσιάσει και παραδώσει την φανέλα που κατ' ισχυρισμό ο κατηγορούμενος της έσκισε και το σταυρό που της έκοψε χωρίς αυτή να το έχει πράξει, παρά την υπόσχεση της ότι θα το έπραττε. Όσον αφορά την αναφορά του ότι οι διάδικοι μεταξύ τους γνωρίζονταν και είχαν σχέσεις μεταξύ τους πριν από το συμβάν, δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα στη θέση του αυτή και να εξαχθεί οποιοδήποτε ασφαλές εύρημα περί τούτου. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να καθορίσει την ακριβή σχέση που είχαν μεταξύ τους ούτε έχει προκύψει από πού και πώς ο ίδιος το γνωρίζει αυτό. Ούτε στο τεκμήριο 4 που κατέθεσε μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Πρόκειται περί κατάθεσης του εν λόγω Επιφανείου την οποία ο ίδιος έλαβε στις 22/01/2012 και ο ίδιος δεν έχει προσωπική γνώση για την αλήθεια του περιεχομένου της. Πρόκειται δηλαδή για εξ' ακοής μαρτυρία ατόμου που κατ' ισχυρισμό βρισκόταν παρόν στο επεισόδιο και είχε ενεργό ρόλο και ο οποίος δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει. Παρόλο που εκδόθηκε σχετικό διάταγμα για αντεξέταση του μάρτυρα αυτού, εντούτοις η κλήση δεν του επιδόθηκε. Κατ' αρχή με βάση το έντυπο του επιδότη που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν προκύπτει με σαφήνεια οι ενέργειες που αυτός έπραξε με σκοπό να εντοπίσει τον μάρτυρα αυτό και πού αποτάθηκε γι αυτό και σε ποια διεύθυνση. Κρίνω ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί, με βάση τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, αδυναμία στον εντοπισμό του μάρτυρα αυτού. Πέραν τούτου, η αναφορά του στην κατάθεση είναι γενική και αόριστη. Ο ίδιος λέει δεν ξέρει οτιδήποτε και δεν γνωρίζει τίποτε για το εν λόγω επεισόδιο. Τί εννοεί με αυτά όμως δεν διευκρινίζεται. Είναι ορατό το ενδεχόμενο από τη δήλωση του αυτή, να μην θέλει ο ίδιος να ανακατευτεί στην παρούσα υπόθεση και να έχει εμπλοκή και δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι ήταν παρόντας σε αυτό και ότι δεν έλαβε χώρα. Για όλα τα πιο πάνω και για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης δεν θα δώσω βαρύτητα το περιεχόμενο της αναφοράς του εν λόγω προσώπου στη γραπτή του κατάθεση. Επομένως, αποδέχομαι τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού με τις πιο πάνω διευκρινήσεις. Η Μ.Κ.2 ήταν η παραπονούμενη η οποία ανέφερε τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, κατά τη θέση της, το βράδυ εκείνο υιοθετώντας κατά την προφορική της μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, τη γραπτή της κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία ως μέρος της κυρίως εξέτασης της. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τη μάρτυρα αυτή κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έχω διεξέλθει του περιεχομένου της μαρτυρίας της, λαμβάνοντας υπόψη μου παράλληλα και την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου. H μάρτυρας αυτή δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι δεν είπε στο Δικαστήριο όλη την αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά έλαβαν χώρα. Στην προσπάθεια της να αναφέρει αντεξεταζόμενη κατά πόσο στο μέρος και συγκεκριμένα εντός του μπαρ υπήρχαν και άλλα άτομα, δεν ήταν σε θέση να απαντήσει ούτε σε άλλα ερωτήματα όταν της ζητήθηκε να περιγράψει το περιβάλλον στο οποίο έλαβε χώρα το εν λόγω περιστατικό λέγοντας ότι πέρασαν και 3 - 4 χρόνια και δεν θυμάται. Στην πορεία ανέφερε ότι εντός του μπαρ μπορεί να υπήρχαν γύρω στα 30 άτομα και δεν θυμάται να είχε εκεί και κάποιο γνωστό της. Μπορεί ανέφερε να υπήρχε και ερωτούμενη κατά πόσο είπε κάποιου να πάει να δώσει κατάθεση απάντησε ότι δεν θυμάται. Το πόσα άτομα υπήρχαν στο μέρος είναι λογικό να μην μπορεί να θυμάται επ' ακριβώς ένεκα του χρόνου που πέρασε. Αλλά δεν είναι λογικό να μην θυμάται αν είχε κάποιο γνωστό της που είδε το περιστατικό και να του είπε να πάει να δώσει κατάθεση. Στην πορεία και ερωτούμενη κατά πόσο τα πρόσωπα που κάθονταν εντός του μπαρ είδαν το επεισόδιο ή μπορούσαν να το δουν απάντησε αρνητικά διότι όπως είπε είχε ξύλο μπροστά και δεν μπορούσαν να δουν έξω. Σε προηγούμενη απάντηση της όμως, είπε ότι ο κατηγορούμενος που καθόταν έξω στο μπάρ είχε απόσταση γύρω στα 5 μέτρα από το μπαρ μέσα, ήταν φάτσα σε αυτό και έβλεπε μέσα. Πιο κάτω είπε ότι ο Φάνος, ο ιδιοκτήτης του μπαρ σε κάποια στιγμή τράβηξε από πάνω της τον κατηγορούμενο και την πήρε στο Νοσοκομείο. Ερωτούμενη να πει κατά πόσο ο Φάνος είδε τι έγινε είπε όχι και ότι απλά την ώρα που έβγαινε έξω είδε τον κατηγορούμενο από πάνω της αλλά δεν τον είδε που την κλώτσησε και της έριξε μπουνιά. Το κατά πόσο το εν λόγω πρόσωπο είδε τι έγινε ή όχι η μάρτυρας δεν το γνώριζε και φάνηκε να υπολογίζει. Επίσης, διαπιστώνεται από όλα τα πιο πάνω να παρουσιάσει μια εικόνα ότι κανένας δεν είδε το επεισόδιο και τι ακριβώς έγινε. Πέραν τούτου, με την πιο πάνω αναφορά της σε σχέση με το Φάνο, αναφέρει για πρώτη φορά ότι αυτός δεν είδε τον κατηγορούμενο, μεταξύ άλλων, την ώρα που της έριχνε μπουνιά. Πουθενά προηγουμένως στη μαρτυρία της περιγράφοντας τον τρόπο που δέχθηκε επίθεση αναφέρθηκε σε μπουνιά. Πιο κάτω ζητώντας της να εξηγήσει πώς και μετά που ρώτησε τον κατηγορούμενο τι κάνει αυτός της επιτέθηκε, είπε δεν γνωρίζει και ότι πρώτη φορά συμβαίνει και στην ίδια να μιλήσει κάποιου και να την κτυπήσει. Η πιο πάνω θέση δεν πείθει και δεν είναι λογική. Η παραπονούμενη στο σημείο αυτό φάνηκε να ήθελε να αποκρύψει κάποια ουσιώδη στοιχεία σε σχέση με το τι ακριβώς συνέβηκε αλλά και τις σχέσεις που είχε με τον κατηγορούμενο. Είπε ότι απλά ο κατηγορούμενος ήταν χωριανός της, γνώριζε μόνο το όνομα του και δεν είχε μαζί του οποιαδήποτε φιλική ή άλλη σχέση. Πήγε να τον χαιρετίσει και την κτύπησε. Αυτό δεν είναι λογικό και ούτε μπορεί να πείσει αυτή η εκδοχή. Ερωτούμενη να πει κατά πόσο ο Αστυνομικός της ζήτησε να παρουσιάσει τη φανέλα και το σταυρό, αρχικά το αρνήθηκε και ύστερα απάντησε ότι δεν θυμάται και ακολούθως ότι νομίζει ότι της είπε αλλά ουσιαστικά δεν το θεώρησε σημαντικό γι αυτό και δεν τα παρουσίασε. Πιο κάτω είπε ότι πέταξε τη φανέλα ενώ ακολούθως είπε ότι το σταυρό τον επιδιόρθωσε σε 2 - 3 μέρες σε συγκεκριμένο χρυσοχοείο στην Πόλη Χρυσοχούς. Ερωτούμενη να δώσει λεπτομέρειες δεν ήταν σε θέση να το πράξει και ούτε πόσα στοίχισε. Οι θέσεις της αυτές δεν πείθουν και θεωρώ ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Επίσης, κρίνω ότι αδυνατίζουν περαιτέρω και την ίδια αυτή την εκδοχή της σε σχέση με τον τρόπο που η κατ' ισχυρισμό επίθεση εναντίον της έλαβε χώρα από τον κατηγορούμενο. Όσον αφορά το ιατρικό πιστοποιητικό, είναι γεγονός ότι σε αυτό αναφέρεται η ύπαρξη εκχυμώσεων εκτεταμένων στο ύψος του αρ. νεφρού. Δεν έχει επεξηγηθεί όμως ο τρόπος που δύναται να προκληθούν τέτοιες εκχυμώσεις και πώς ακριβώς ήταν. Επίσης, δεν έχει δοθεί μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι αν κάποιος δεχθεί μια ή έστω δύο κλωτσιές στο πλευρό δύναται να προκληθούν τέτοιες εκχυμώσεις. Επομένως, η ιατρική μαρτυρία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνηγορεί υπέρ της θέσης της παραπονούμενης σε σχέση με τον τρόπο που κατά τη θέση της έλαβε χώρα το όλο επεισόδιο και η επίθεση που δέχθηκε. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι υπάρχουν σοβαρές αδυναμίες στην όλη εκδοχή που η παραπονούμενη προσπάθησε να παρουσιάσει ενώπιον του Δικαστηρίου, αντιφάσεις και ανακρίβειες που σε συνδυασμό με την εντύπωση που απεκόμισα από αυτή κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα, είναι επικίνδυνο να βασιστώ σε αυτή και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία της απορρίπτεται στην ολότητα της. Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα της σιωπής. Από την επιλογή αυτή του Κατηγορούμενου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (βλ. Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Είναι δικαίωμα του και αυτό δεν μπορεί να επενεργήσει σε βάρος του (βλ. Ντίνος Δημητρίου Χριστοφόρου v. Tης Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Ούτε από τη γραπτή του κατάθεση μπορεί να προκύψει οποιοδήποτε εύρημα ή συμπέρασμα αφού ουσιαστικά σε αυτή δεν ανέφερε οτιδήποτε, ως ήταν επίσης δικαίωμα του. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα γεγονότα τα οποία αποτέλεσαν κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή τη μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι η παραπονούμενη κατά τις 29/10/2011 επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς όπου διαπιστώθηκε ότι έφερε εκχυμώσεις εκτεταμένες στο ύψος του αρ. νεφρού. Πέραν τούτου, που ήταν παραδεκτό γεγονός, δεν έχουν προκύψει οποιαδήποτε άλλα ευρήματα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Σε σχέση με τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και συγκεκριμένα αυτό της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβης, σχετικό είναι το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο αναφέρει ότι όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη είναι ένοχος αδικήματος και προνοείται ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Η μεγάλη αδιαφορία στην οποία μπορεί να στοιχειοθετηθεί εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη Νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529. 534 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλ. σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Αναφορικά με τη 2η κατηγορία, αυτή της κακόβουλης ζημιάς, το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, έχει ως ακολούθως: «324

(1). Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Από το λεκτικό του υπό αναφορά άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: 1. Η καταστροφή ή πρόκληση ζημιάς σε περιουσία, η οποία να είναι 2. Εσκεμμένη και 3. Παράνομη. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 168 αναφέρθηκε ότι για τη στοιχειοθέτηση του υπό εξέταση αδικήματος δεν απαιτείται η απόδειξη της ύπαρξης ειδικής πρόθεσης (specific intent). Η απόδειξή του συναρτάται με τη θεληματική και παράνομη πρόκληση ζημιάς. Συνεπώς το αδίκημα διαπράττεται είτε όταν ο κατηγορούμενος ενεργεί με επίγνωση του τι κάνει, δηλαδή όταν έχει την πρόθεση να το διαπράξει είτε όταν η πράξη του γίνεται με αδιαφορία ως προς τις συνέπειες της (recklessly) και η ζημιά είναι η φυσική της συνέπεια. Όσον αφορά την έννοια της ζημιάς αυτή δεν περιορίζεται σε ζημιά μόνιμης φύσης (βλ. το σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2003 σελ. 431 στα πλαίσια παρόμοιου αδικήματος που καθορίζει το άρθρο 1 του Αγγλικού Malicious Damage Act 1971). Το ύψος δε της ζημιάς και η ιδιοκτησία δεν αποτελούν συστατικά στοιχεία του αδικήματος (βλ. Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ 255). Τέλος παράνομη είναι μια πράξη όταν γίνεται χωρίς νόμιμη δικαιολογία (βλ. Police v. Djioppou

(1972)10 JSC 1365). ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο δεν έχει καταλήξει σε οποιαδήποτε ευρήματα πραγματικών γεγονότων πέραν του ότι η παραπονούμενη έφερε τον πιο πάνω αναφερόμενο τραυματισμό στις 29/10/2011. Η απόρριψη ουσιαστικά της εκδοχής της παραπονούμενης σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και τη ζημιά που της προκάλεσε στην φανέλα και τον σταυρό που φορούσε, για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, αφήνουν τις κατηγορίες ατεκμηρίωτες και έκθετες προς απόρριψη. Ως εκ τούτου, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορουμένου στον απαιτούμενο βαθμό και αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1ην και 2ην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............ Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο