Δημοκρατία ν. Aristo Developers Ltd κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10239/14, 28/7

Δημοκρατία ν. Aristo Developers Ltd κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10239/14, 28/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDPAF:2015:12 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10239/14 Δημοκρατία v.

Aristo Developers Ltd
Θεόδωρος Αριστοδήμου
Σωτηρούλα Αριστοδήμου
Χρίστος Σολομωνίδης
Σάββας Σάββα Κατηγορουμένων ----------------- Ημερομηνία: 28 Ιουλίου 2015 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Ν. Κέκκος Για τους Κατηγορούμενους 1, 2, 3: κ. Γ. Παπαϊωάννου με κ. Κ. Δαμιανό Για τον κατηγορούμενο 4: κ. Μ. Πικής Για τον κατηγορούμενο 5: κ. Η. Στεφάνου Κατηγορούμενοι 2, 3, 4, 5 - παρόντες ------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ Η κατηγορούμενη 1 εταιρεία Aristo Developers Ltd, ασχολείται, όπως εξάλλου υποδηλοί και η επωνυμία της με αναπτύξεις γης. Μία από τις αναπτύξεις της, η επίδικη, αφορούσε το έργο S. George Gardens, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Περιοχή Σκαλί, Ενορία Αγ. Θεόδωρος, στην Κάτω Πάφο. Πρόκειται για μια μεγάλη ανάπτυξη διαχωρισμού γης, αποτελούμενης από έντεκα συνολικά ακίνητα σε 178, όπως τελικά οριστικοποιήθηκε οικόπεδα. Η αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας υπ' αριθμό 25/10 καταχωρήθηκε στις 4.3.2010 και εκδόθηκε πολεοδομική άδεια υπ' αριθμό 5708 στις 2.8.2010 για διαχωρισμό της γης σε 177 οικόπεδα (σχετικό Τεκμήριο 2). Ακολούθησε η καταχώρηση στις 23.8.2010 της αίτησης Α166/10 για έκδοση άδειας διαχωρισμού. Στις 23.12.11 εγκρίθηκε η άδεια και τελικά εκδόθηκε στις 28.12.11 η άδεια διαχωρισμού υπ' αριθμό Δ.
Με την άδεια αυτή εγκρινόταν ο διαχωρισμός της γης σε 178 αντί 177 οικόπεδα. Η διαφορά αυτή στον αριθμό οικοπέδων, ήταν η αιτία για καταγγελία το Μάιο του 2014 περί παράβασης και πλαστογραφία της άδειας, αρχικά προς τον Μ.Κ. 2 Ανδρέα Χρυσάνθου, Δημοτικό Σύμβουλο, ο οποίος τη διαβίβασε προς τα μέλη της Πολεοδομικής Επιτροπής, η οποία συζήτησε το θέμα σε συνεδρία της στις 23.6.
Η καταγγελία έλεγε πως ενώ η άδεια διαχωρισμού η οποία εκδόθηκε, αναφερόταν σε 177 οικόπεδα, εντούτοις η επί τόπου κατάσταση ήταν διαφορετική αφού κατασκευάσθηκαν 178 οικόπεδα. Αποφασίσθηκε η διερεύνηση της υπόθεσης, η οποία άρχισε από τον Ιούνιο 2014 και κατέληξε στη καταγγελία προς την Αστυνομία από τον Μ.Κ.3 Φιλιππίδη, Δημοτικό Γραμματέα, την 1.7.2014 και στη διατύπωση κατηγορητηρίου εναντίον των υφισταμένων πέντε κατηγορουμένων στις 14.11.
Προηγήθηκε σύλληψη των παρόντων φυσικών προσώπων και ενός ακόμη, της τεχνικού του Δήμου Πάφου. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν 31 κοινές για όλους κατηγορίες, οι οποίες τους καταλογίζουν αδικήματα πλαστογραφίας, κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου, εξασφάλιση εγγραφής με ψευδείς παραστάσεις και αδίκημα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επιπροσθέτως αυτών των κατηγοριών ο πέμπτος κατηγορούμενος, βρίσκεται αντιμέτωπος με κατηγορίες δεκασμού δημοσίου λειτουργού, κατάχρηση εξουσίας από δημόσιο λειτουργό, δόλο και κατάχρηση εξουσίας και έτερον αδίκημα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Με ενδιάμεση μας απόφαση ημερομηνίας 30 Απριλίου 2015, όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάγησαν από την κατηγορία
Απαλλαγής και αθώωσης, πρόσθετα της κατηγορίας 31 έτυχε ο κατηγορούμενος 4 των κατηγοριών 4-28 και κατηγορία
Αποφασίσαμε να ομαδοποιήσουμε τις κατηγορίες και να εξετάσουμε αυτές ξεχωριστά, ανάλογα με το κατ' ισχυρισμό πλαστό σχέδιο ή έγγραφο στο οποίο απευθύνονται. Σημειώνουμε πως κατά την εξέταση των επί μέρους κατηγοριών και ενοτήτων, έχουμε πάντοτε κατά νου τόσο τη δοθείσα μαρτυρία όσο και τα κατατεθέντα τεκμήρια. Είναι φανερό πως, κάθε μιας κατηγορίας πλαστογραφίας ακολουθεί κατηγορία της κυκλοφορίας του εγγράφου ή σχεδίου εκείνου. Είναι επίσης φανερό πως, μερικές κατηγορίες πλαστογραφίας, ενώ αριθμούνται ως ξεχωριστές κατηγορίες, αποδίδουσες ξεχωριστά αδικήματα, εντούτοις, έχουν ως αντικείμενο το ίδιο σχέδιο. Καταγράφουμε κατωτέρω τις κατηγορίες με αναφορά στο κατ΄ ισχυρισμό πλαστό έγγραφο/σχέδιο: Κατηγορίες 2 και
Πλαστογραφία και κυκλοφορία πλαστού εγγράφου δηλαδή καταρτισμός κτηματολογικού σχεδίου κλίμακας 1:5000 που αφορά την περιοχή Αγίου Θεοδώρου (αφορά το Τεκμήριο 8, σχέδιο κλίμακας 1:5000) Κατηγορίες 4, 5, 6, 7, 14 και
Πλαστογραφία εγγράφου, δηλαδή του σχεδίου 1:2000 με αριθμό σχεδίου 2 -147-348 δια της εισαγωγής δύο σφραγίδων με τις οποίες παρουσιαζόταν ως να ήταν το σχέδιο με το οποίο εκδόθηκε η πολεοδομική άδεια με αριθμό 5708 και η άδεια διαχωρισμού Δ.1619 (Τεκμήριο 3, Ερυθρό 142 και Τεκμήριο 2 σχέδιο 3) Κατηγορίες 8, 9, 19,
Πλαστογραφία εγγράφου, δηλαδή σχεδίου 1:1000 ημερομηνίας 26.2.2008 το οποίο ακυρώθηκε χωρίς εξουσία (αφορά το σχέδιο 6 του Τεκμηρίου 2/και επίσης σχ. 13 του Τεκμηρίου 3.) Κατηγορίες 10 και
Πλαστογραφία εγγράφου, δηλαδή ακύρωση σχεδίου κλίμακας 1:5000 χωρίς εξουσία (αφορά το σχέδιο 5 του Τεκμηρίου 2, Τεκμήριο 7). Κατηγορίες 12, 13, 16,17, 18,23, 24, 25 και
Πλαστογραφία σχεδίου 1:1000 με τελευταία ημερομηνία αναφοράς 3.4.12, στο οποίο έγινε εισαγωγή σφραγίδων της πολεοδομικής άδειας και της άδειας διαχωρισμού (αφορά το σχέδιο 1 του Τεκμηρίου 2 και το σχέδιο 7 του Τεκμηρίου 3). Κατηγορίες 21 και
Πλαστογραφία σχεδίου κλίμακας 1:1000 ημερομηνίας 21.12.11 το οποίο ακυρώθηκε χωρίς εξουσίας (σχέδιο 11 και σχέδιο 12 Τεκμηρίου 3). Κατηγορίες 27 και
Πλαστογραφία εγγράφου, δηλαδή αλλοίωση της πολεοδομικής άδειας με αριθμό 5708 και μετατροπή του αριθμού οικοπέδου από 177 σε 178 χωρίς εξουσιοδότηση (Τεκμήριο 2). Ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτή προωθήθηκε μέσα από τη μαρτυρία, πώς το σχέδιο κλίμακος 1:5000 που συνόδευε την αίτηση 25/10 κατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε με προφανή σκοπό την παραπλάνηση των τεχνικών του Δήμου στις μετρήσεις, ώστε να επωφεληθούν οικοπεδοποιήσιμη γη. Μετά την έκδοση της πολεοδομικής άδειας, ακυρώθηκε το τεκμήριο 7 σχέδιο 1:5000 αφού σ΄ εκείνο ο αριθμός των οικοπέδων που εμφανιζόταν ήταν 177 ενώ η πολεοδομική άδεια όπως παράνομα τροποποιήθηκε, ανέγραφε τον αριθμό
Για τον ίδιο λόγο, δηλαδή για να συνάδει η άδεια στην οποία αναγραφόταν πλέον 178 οικόπεδα, ακυρώθηκαν χωρίς εξουσία τα Σχέδια 6 του Τεκμηρίου 2 (κατηγορία 8), Σχέδια 13 του Τεκμηρίου 3 (κατηγορία 19). Στη θέση των ακυρωθέντων σχεδίων τέθηκαν στους φακέλους άλλα, τα οποία παρουσίαζαν διαχωρισμό γης σε 178 οικόπεδα και διαφοροποίηση στο χώρο πρασίνου. Ιδιαίτερες και εμπεριστατωμένες αναφορές γίνονται κατωτέρω. Η διαδικασία ήταν μακρά και επίπονη. Κατέθεσαν 27 συνολικά μάρτυρες για την κατηγορούσα αρχή και κατατέθηκαν 211 τεκμήρια, αρκετά από τα οποία αποτελούν δέσμες τεκμηρίων και καταλαμβάνουν μεγάλους φακέλους. Εκ μέρους των κατηγορουμένων κατέθεσαν 8 συνολικά μάρτυρες και παρουσίασαν σημαντικό αριθμό τεκμηρίων, ο συνολικός αριθμός των οποίων ανήλθε στα
Η δοθείσα μαρτυρία μπορεί να ταξινομηθεί, ανάλογα με την προέλευση της στις εξής ομάδες: Ανακριτές / αστυνομική διερεύνηση / πραγματογνώμονες Μ.Κ. 1 Α/αστ 3070 Α. Τσεκούρας Μ.Κ. 4 Αστ. 1939 Α. Γεωργίου Μ.Κ. 9 Αστ. 1525 Γ. Μανούρης Μ.Κ.11 Λοχίας 837 Γ. Χρυσάνθου Μ.Κ. 15 Αστ 4889 Μ. Αναστάση Μ.Κ. 16 Αστ. 2952 Ν. Χειμώνας Μ.Κ. 24 Λοχίας 3990 Ζ. Γεωργίου Λειτουργοί / Υπάλληλοι Δήμου Μ.Κ. 3 Θέμης Φιλιππίδης Μ.Κ. 5 Σαβούλλα Κούσπου Μ.Κ. 7 Αντρούλα Ευθυμίου Μ.Κ. 22 Σοφοκλής Σοφοκλέους Μ.Κ. 27 Χαράλαμπος Καραολίδης Λειτουργοί Κτηματολογίου / Πολεοδομίας και άλλων Κυβερνητικών Τμημάτων Μ.Κ. 6 Ιάκωβος Ιακώβου (Κτηματολόγιο Πάφου) Μ.Κ. 8 Α. Σωκράτους (Λειτουργός Κτηματολογίου Λευκωσίας) Μ.Κ. 12 Ιωάννα Παναγιώτου (Κτηματολόγιο Πάφου) Μ.Κ. 14 Σάββας Ιωάννου (Κτηματολόγιο Πάφου) Μ.Κ. 23 Θεόδωρος Χατζηγεωργίου (Τμήμα Πολεοδομίας, Λευκωσία) Μ.Κ. 26 Α. Δημητρίου (Κτηματολόγιο) Μ.Κ. 10 Υπαστυνόμος Χριστάκης Πενταράς (Πυροσβεστική Υπηρεσία) Μ.Κ. 13 Γιώργος Καραγιάννης (Σ.Α.ΠΑ) Μ.Κ. 17 Χάρης Κασιουλής (Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων) Μ.Κ. 18 Γεώργιος Ιωάννου Χριστοδούλου (Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων) Μ.Κ. 21 Στέφανος Ρουσιάς (Εκτιμητής Κτηματολογίου) Άλλοι μάρτυρες Μ.Κ. 19 Γιαννούλα Δημητρίου (πρώην υπάλληλος Aristo) M.K. 25 Ελισάβετ Μιχαήλ (υπάλληλος Aristo) M.K. 20 Χαρίτα Χαραλάμπους (υπάλληλος Panayiotou & Associate) M.K. 2 Αντρέας Χρυσάνθου (Δημοτικός Σύμβουλος) Άπαντες οι κατηγορούμενοι αμφισβητούν έντονα ό,σα τους καταλογίζονται. Επιμένουν πως οι ενέργειες και πράξεις τους διέπονται από τυπικότητα και νομιμότητα και πως κανένα δόλιο σκοπό δεν είχαν κατά νου, αλλά ούτε και οποιοδήποτε συμφέρον δικό τους προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. Ο κατηγορούμενος 4 επέλεξε να προσφέρει ανώμοτη δήλωση, δηλώνοντας ταυτόχρονα μέσω του δικηγόρου του, πως τα γεγονότα έχουν καλυφθεί μέσα από τη μαρτυρία που πρόσφεραν οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι. Αρνούμενος κάθε κατηγορία για την οποία κλήθηκε σε απολογία, εξήγησε τον τρόπο ετοιμασίας του σχεδίου 1:5000 (Τεκμήριο 8) και το σκοπό για τον οποίο τούτο ετοιμάσθηκε, αναφέροντας συγκεκριμένα τα εξής: «Στο πλαίσιο των καθηκόντων μου ως σχεδιαστής τοποθέτησα την επίδικη ανάπτυξη επί του κτηματολογικού σχεδίου κλίμακας 1:5000 (τεκμήριο 8) βάσει της επίσημης εξωτερικής οριοθέτησης του Κτηματολογίου, η οποία μου δόθηκε από την εταιρεία Aristo για σκοπούς σχεδιασμού της επίδικης ανάπτυξης. Επίσης σχεδίασα το αρχιτεκτονικό σχέδιο κλίμακας 1:1000 (σχέδιο 6 του τεκμηρίου 2) βάσει της επίσημης εξωτερικής οριοθέτησης του Κτηματολογίου με όλες τις τοπογραφικές λεπτομέρειες και συντεταγμένων που δόθηκαν με αυτή σε ηλεκτρονική μορφή σε δισκάκι (CD). Οι χώροι πρασίνου και κοινοτικού εξοπλισμού επί του σχεδίου κλίμακας 1:1000 σχεδιάστηκαν βάσει των σχεδίων προκαταρκτικών απόψεων που εκδόθηκαν από τον Δήμο Πάφου, καθ΄ υπόδειξη του προϊσταμένου μου αρχιτέκτονα Κυριάκου Αριστείδη. Το ίδιο ισχύει και για τους χώρους πρασίνου και κοινοτικού εξοπλισμού του κτηματολογικού σχεδίου κλίμακας 1:5000.» Προβάλλει περαιτέρω τον ισχυρισμό πως καμία πρόθεση καταδολίευσης υπήρχε κατά την ετοιμασία του σχεδίου αυτού. Τουναντίον η τοποθέτηση της επίδικης ανάπτυξης επί του κτηματολογικού σχεδίου έγινε βάσει της επίσημης εξωτερικής οριοθέτησης για να ανταποκρίνεται όσο το δυνατό περισσότερο στην πραγματικότητα. Ως προς την αξία και τρόπο προσέγγισης από το Δικαστήριο ανώμοτων δηλώσεων, σχετικές είναι και οι αποφάσεις στις υποθέσεις Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Khadar and another v. Republic

(1978)2 C.L.R. 152, Σημιανός ν. Δημοκρατίας και Σάββας Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195. Συνοψίζοντας τις αρχές οι οποίες εξάγονται από την ανωτέρω νομολογία, μπορεί να λεχθεί ότι μια ανώμοτη δήλωση, ενώ δεν συνιστά μαρτυρία με την αυστηρή έννοια του όρου, εντούτοις δεν είναι χωρίς καμία απολύτως αποδεικτική αξία και ισχύ. Μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας από κάποια διαφορετική σκοπιά. Επί του ιδίου θέματος, παραπέμπουμε επίσης στην υπόθεση Σίφουνας ν. Αστυνομίας και Πέτρου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 91 όπου επιβεβαιώθηκε πως η αξία της ανώμοτης δήλωσης είναι μάλλον περιορισμένη αφού δεν υποβάλλεται στη δοκιμασία της αντεξέτασης. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 4 πρότεινε πως η ανώμοτη δήλωση του πελάτη του έχει πειστική αξία αφού υποστηρίζεται από τη λοιπή μαρτυρία. Στα πλαίσια της αγόρευσης του, πρότεινε να μη ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο η καταγραφείσα στο ημερολόγιο ενεργείας (Τεκμήριο 44) δήλωση του κατηγορούμενου, που τον φέρει να ομολογεί ότι εκείνος είναι το άτομο που τοποθέτησε τη σφραγίδα πίσω από το Τεκμήριο 8 διότι λήφθηκε κατά παράβαση των δικαστικών κανόνων. Του θέματος τούτου επιλαμβανόμαστε κατωτέρω. Ένορκη μαρτυρία προσφέρθηκε από τους κατηγορούμενους 2, 3 και 5 οι οποίοι κλήτευσαν και μάρτυρες. Συγκεκριμένα η Υπεράσπιση των κατηγορουμένων 1, 2 και 3 πλην των κατηγορουμένων 2 και 3 (Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2) κάλεσε τους Ανδρέα Σταυρινίδη (Μ.Υ.3), Ανδρέα Νικολάου (Μ.Υ.4), Ναπολέων Κυριάκου (Μ.Υ.5) και Ιωάννη Πολυβίου (Μ.Υ.6), ενώ ο κατηγορούμενος 5 (Μ.Υ.7) κάλεσε ως μάρτυρα υπεράσπισης τον Άκη Χρυσόμηλο (Μ.Υ.8). Έχουμε πάντοτε κατά νου καταγράφοντας τη δοθείσα μαρτυρία τον τρόπο αξιολόγησης της και πως το έργο του Δικαστηρίου στην αναζήτηση της αλήθειας στο μέτρο βεβαίως του ανθρώπινα δυνατόν, είναι έργο περίπλοκο, περίτεχνο και ιδιαίτερα λεπτό. Η ανθρώπινη εμπειρία, την αντικειμενική υπόσταση της οποίας εκφράζει το κάθε Δικαστήριο, διδάσκει ότι είναι απροσδιόριστα απεριόριστη η περιπτωσιολογία της ανθρώπινης έκφρασης με όλες τις εκφάνσεις της. Είναι γι΄ αυτό, τονίστηκε στην υπόθεση Alexandru Nicolae Munteanu v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 219/11 ημερ. 1.7.2013 που ένα Δικαστήριο, ιδιαιτέρως ποινικής δικαιοδοσίας οφείλει να διυλίζει, να διηθίζει και να φιλτράρει την όλη μαρτυρία με περισσή επιμέλεια και τέτοια προσοχή έτσι ώστε αν καταλήξει σε ενοχή αυτή να είναι συμβατή με το διαχρονικό αξίωμα και θεμέλιο στην ποινική δίκη, ότι ουδείς καταδικάζεται εκτός εάν κριθεί ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θα μπορούσε να λεχθεί πως στην κρινόμενη περίπτωση, λίγα είναι τα αμφισβητούμενα γεγονότα κυρίως για τις κατηγορίες της πλαστογραφίας. Έχουμε ακούσει πλείστους όσους μάρτυρες, να εκθέτουν και αναλύουν καταστάσεις, χωρίς να αμφισβητείται η ειλικρίνεια τους. Το δύσκολο του έργου στην παρούσα υπόθεση, αποτελεί η ερμηνεία και η διάκριση της βούλησης της πίστης και της πεποίθησης πίσω από τα πεπραγμένα. Ενδεχομένως να ακούγεται και να εκλαμβάνεται ως συλλήβδην αξιολόγηση αλλά το επιχειρούμε. Κρίνουμε πως οι μάρτυρες κατηγορίας, πλην εκείνων για τους οποίους γίνεται ειδική μνεία κατωτέρω, κατά την παράθεση των γεγονότων, εξιστόρησαν αυτά, με τον τρόπο που οι ίδιοι τα αντελήφθησαν (αναφερόμαστε στους Μ.Κ.2, 3, 5, 6, 8, 10, 12, 13, 14, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 25, 27). Έχουμε κληθεί από τον κ. Κέκκο, να μην αποδεχθούμε ως ορθή τη μαρτυρία των Μ.Κ.5 και 27 Κούσπου και Καραολίδη αντίστοιχα. Υπέδειξε σε σχέση με την κα Κούσπου πως δεν ήταν δυνατό να κατάφερε να προβεί σε μετρήσεις επί του σχεδίου κλίμακας 1:5000 και αυτές να ταυτίζονται με εκείνες της εταιρείας. Είτε, εισηγήθηκε, ουδόλως μέτρησε, είτε απλά σύγκρινε κάποια μεγέθη και όταν αντιλήφθηκε πως ταίριαζαν με εκείνα της κατηγορούμενης 1 εταιρείας τα αποδέχθηκε. Δεν συμφωνούμε με την εισήγηση αυτή. Η Μ.Κ.5 η οποία αρχικά είχε αντιμετωπισθεί ως ύποπτη, κατέθεσε στο Δικαστήριο, με σαφήνεια και ειδικά για τις μετρήσεις για τις οποίες παραπονείται ο κ. Κέκκος, παρατηρούμε πως τουλάχιστον εκείνη η μάρτυρας εξέτασε τα σχέδια και τις υποβληθείσες αιτήσεις και εξ όσων διαπιστώνεται από τις σημειώσεις στο Τεκμήριο 2, προέβη σε μετρήσεις. Σημειώνουμε δε, πως όταν ο κ. Κέκκος εξέτασε τη μάρτυρα αυτή, δεν διακρίναμε αμφισβήτηση των λεχθέντων της, ούτε τέθηκαν κάποιες στοχευμένες ή διευκρινιστικές ερωτήσεις προς την κατεύθυνση αυτή. Ο Μ.Κ.27 ο οποίος προσφέρθηκε για αντεξέταση από την Κατηγορούσα Αρχή και του οποίου τώρα τη μαρτυρία καλούμαστε να αγνοήσουμε, ήταν απόλυτα σαφής, ξεκάθαρος και ευθύς στις τοποθετήσεις τους. Δεν είναι δυνατό όποιος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής τάχθηκε ή εξέφρασε θέσεις που υποστηρίζουν την εκδοχή της Υπεράσπισης να κηρύσσεται αναληθής. Ο Μ.Υ.8 κ. Χρυσόμηλος συνδέεται με κάποιου είδους συγγένεια με τον κατηγορούμενο 5. Κληθήκαμε να τον εκλάβουμε αναξιόπιστο. Υπομνήσκουμε την αρχή πως η συγγένεια μάρτυρα με διάδικο, δεν καθιστά εκ προοιμίου και άνευ άλλου τινός, αναξιόπιστη τη μαρτυρία τους (βλ. Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 385 και Μουζάκης ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 220). Δεν διακρίνουμε καμιά προσπάθεια υποβοήθησης του κατηγορούμενου 5 ούτε προσπάθεια απόκρυψης γεγονότων. Ας σημειωθεί ότι, παρά το ότι το όνομα του ήταν γραμμένο στο κατάλογο μαρτύρων, δεν κλήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ούτε προσφέρθηκε για αντεξέταση, διότι θεωρήθηκε αναξιόπιστος. Ο λόγος για τούτο, όπως δόθηκε από τον κ. Κέκκο τότε, ήταν πως δεν μπορούσε να εξηγήσει την τελευταία πρόταση της κατάθεσης του και του είχε αναφέρει γεγονότα που δεν περιλαμβάνονταν σε αυτή. Ενώπιον του Δικαστηρίου αντεξετάζοντας το Μ.Υ.8 του τέθηκε η θέση πως είπε τα ό,σα περιλαμβάνονται στις τρεις τελευταίες γραμμές της κατάθεσης του με σκοπό να βοηθηθεί ο κατηγορούμενος 5 αφήνοντας μια «ουρά» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε για να έχει την ευχέρεια να εναρμονίσει τα λεχθέντα του. Δεν συμφωνούμε με την ανωτέρω θέση. Ο Μ.Υ.8 κατέθεσε στο Δικαστήριο ό,σα καταγράφονται και στην κατάθεση του, επεξηγώντας αυτά όταν ρωτήθηκε. Εκτενέστερη αναφορά γίνεται σε άλλο σημείο της απόφασης μας. Αναξιόπιστο χαρακτηρίζει τον κατηγορούμενο 5 ο κ. Κέκκος διότι μεταξύ άλλων «τόσο στο Τεκμήριο 66 όσο και στην ανακριτική του κατάθεση (Τεκμήριο 39 σελ. 4, 5) ο 5ος κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ψευδώς ότι ζητούσε επισταμένα από την Μ.Κ.7 Α. Ευθυμίου να υπογράψει τα νέα τροποποιημένα σχέδια και αυτή αρνιόταν πεισματικά και ότι δήθεν το συμβάν αυτό, έλαβε χώρα στη παρουσία της Μ.Κ.5 Σ. Κούσπου, Μ.Κ.27 Χ. Καραολίδη και υπαλλήλων του Αρχείου των Τεχνικών Υπηρεσιών. Οι Μ.Κ.5, Μ.Κ.7 και Μ.Κ.27 ανέφεραν στις καταθέσεις τους ότι τέτοιο συμβάν δεν έλαβε χώρα.» Δεν συμμεριζόμαστε την άποψη αυτή. Όντως ο κατηγορούμενος 5 ισχυρίσθηκε και κατέθεσε ότι επίμονα ζητούσε από την κα Ευθυμίου να υπογράψει τα σχέδια. Δεν αναφέρει όμως στην κατάθεση του, ότι το αίτημα του αυτό έγινε παρουσία των ανωτέρω προσώπων. Στην κατάθεση του αναφέρει πως παρόντα ήσαν τα μέλη του Αρχείου. Και συνεχίζει καταγράφοντας πως, μετά την άρνηση της κας Ευθυμίου ανέλαβε την ευθύνη ο ίδιος και προέβη στη διόρθωση της άδειας στην παρουσία Μελών του Αρχείου των Τεχνικών Υπηρεσιών, κατονομάζοντας τους Ολυμπία Ματθαίου, Ντίνο Ανδρέου και Χρύσω Νεοφύτου. Για μεν την παρουσία της Κούσπου δεν εξέφρασε βεβαιότητα, για δε το όνομα του Καραολίδη καμία μνεία έκανε. Απλά στην επιστολή (Τεκμήριο 66) την οποία συνέταξε μετά την καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία, αναφέρεται στην αύξηση των οικοπέδων από έξι σε επτά, στο σημείο της ανάπτυξης από το οποίο μεταφέρθηκε το πράσινο και τοποθετήθηκε κατά μήκος του αργακιού. Δηλαδή ότι το συγκεκριμένο σχέδιο τέθηκε υπόψη της κας Ευθυμίου και κου Καραολίδη, «όμως η κα Ευθυμίου δεν ήθελε να το υπογράψει». Καμία αναφορά γίνεται για ταυτόχρονη παρουσία κας Ευθυμίου και κου Καραολίδη. Περισσότερη αναφορά γίνεται για τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο σε άλλο σημείο της απόφασης μας. Έχει ασκηθεί ιδιαίτερη κριτική στο χειρισμό της υπόθεσης από την Αστυνομία, κατά τη διερεύνηση αυτής της καταγγελίας αλλά και κατά την παρουσίαση της στα αρχικά στάδια των προσωποκρατήσεων. Οφείλουμε να σημειώσουμε πως οι παρουσιασθέντες στο Δικαστήριο αστυνομικοί μάρτυρες (Μ.Κ.1, 4, 9, 11, 15, 16, 24) άφησαν καλή εντύπωση κατά την εδώ παρουσία τους. Διεφάνη, πως ανέφεραν στο Δικαστήριο, ό,σα οι ίδιοι πληροφορήθηκαν για τα πεπραγμένα στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Πάφου, σχετικά με την κρινόμενη υπόθεση. Οφείλουμε όμως να τονίσουμε πως στοιχεία που λήφθηκαν από καταθέσεις δεν χρησιμοποιήθηκαν με τον δέοντα τρόπο, όπως π.χ. η αναφορά της Σ. Κούσπου (Μ.Κ.5) στην κατάθεση του (Ένδειξη Ε4) πως η εταιρεία για το επιπλέον εμβαδόν 750 τ.μ. περίπου των οικοπέδων (αρ. 6, 7) θα πλήρωνε €32.800,70.- ποσό το οποίο δεν κατέβαλε και επομένως κέρδισε. Ενώ σαφέστατα προκύπτει πως η αναφορά στο ποσό αυτό ήταν €326.- αφού για όλη την ανάπτυξη των 155259 τ.μ. η εταιρεία πλήρωσε €18.126,55.- Τούτο χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα επιβαρυντικά στοιχεία στη διαδικασία προσωποκράτησης. Κατά την αντεξέταση της μάρτυρος αυτής (Σ. Κούσπου) αποκαλύφθηκε η διαφορά αυτή η οποία οφειλόταν σε λάθος υπολογισμούς της κατά την ώρα που λαμβανόταν η κατάθεση η οποία λήφθηκε ενώ η Μ.Κ.5 τελούσε υπό κράτηση (αφού συνελήφθηκε ως ύποπτη) και νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς). Έτερο στοιχείο, που εκ των υστέρων ιδωμένο χαρακτηρίζεται μη ακριβές, αποτελεί η αναφορά για τη μείωση του εμβαδού του οδικού δικτύου κατά τη διαδικασία διαχωρισμού χωρίς αναφορά ότι η μείωση του πλάτους των δρόμων από 11 μ. όπως τα είχε σχεδιάσει η κατηγορούμενη 1 εταιρεία, αποτελούσε όρο της πολεοδομικής άδειας, η οποία έτασσε οι δρόμοι να κατασκευασθούν με πλάτος 35 πόδια δηλαδή 10 μ. και 70 εκ (όπως ίσχυε παλαιόθεν που το μετρικό σύστημα αναφερόταν σε πόδια). Ούτε μεταφέρθηκε ορθά και αυτούσια στο δικαστήριο, κατά το στάδιο της προσωποκρατήσεως ή αναφορά στην κατάθεση του κ. Χ"Γεωργίου (Ένδειξη ΚΑ) ότι «οι όροι υπερισχύουν προφανώς των σχεδίων». Ιδιαίτερη σημασία προσδόθηκε κατά τη διαδικασία της προσωποκράτησης, αλλά και στις καταθέσεις των αστυνομικών μαρτύρων στα ημερολόγια που παραλήφθηκαν από το γραφείο του κατηγορούμενου 2 και στις καταγραφείσες σημειώσεις για προγραμματισμό συναντήσεων του με τον κατηγορούμενο

Λέχθηκε πως πάντοτε των συναντήσεων του κατηγορούμενου 5 με τον κατηγορούμενο 2 προηγείτο ή έπετο συνάντηση του με τον κατηγορούμενο 4 με σκοπό να διαφανεί συνεργασία και τυχόν συμφωνία. Διεφάνη κατά την αντεξέταση (κυρίως του Μ.Κ.24) πως μια ή δύο φορές κατεγράφη σημείωση για επικείμενη συνάντηση (χωρίς να επιβεβαιωθεί ότι έγινε) του κατηγορούμενου 4 με τον κατηγορούμενο 2 και αυτές απείχαν μέρες ή ώρες από τις προγραμματισμένες να γίνουν συναντήσεις του με τον κατηγορούμενο
Οφείλουμε να καταγράψουμε πως παρά το γεγονός πως αμφισβητήθηκαν έντονα οι Μ.Κ.1 (Τσεκούρας) και Μ.Κ.24 (Ζωνάκης) οι οποίο ανέκριναν προφορικά τον κατηγορούμενο 4 ότι δεν έδωσαν την απαραίτητη προειδοποίηση σ΄ εκείνον ούτε έκαναν επίστηση της προσοχής του στο Νόμο, σύμφωνα με τους δικαστικούς κανόνες, εντούτοις τούτο το στοιχείο και οι σχετικές περί αυτού υποβολές παρέμειναν μετέωρες αφού δεν υποστηρίχθηκαν με μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου. Επισημαίνουμε εκ του περισσού πως: Εκείνο που κατεγράφη στα ημερολόγια ενεργείας ως τα προφορικά λεχθέντα από τον κατηγορούμενο 4 ήταν η εκ μέρους εκείνου αποδοχή του γεγονότος του σχεδιασμού του Τεκμηρίου
Κάτι που παραδέχεται και με την ανώμοτη του δήλωση. Αναφορικά με τα καταγραφέντα στο Τεκμήριο 44 για τη τοποθέτηση-σκανάρισμα της σφραγίδας ήταν η θέση όπως ανωτέρω γράψαμε, πως δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη διότι δεν έγινε επίστηση στο Νόμο. Σημειώνουμε πως η θέση του Μ.Κ.1 για την καταγραφή της δήλωσης μετά από επίστηση είναι αποδεκτή από το Δικαστήριο. Δεν διακρίνουμε προσπάθεια απόδοσης δολιότητας στον κατηγορούμενο
Αντίθετα, καταγράφεται η δήλωση του πως δεν είχε πρόθεση να καταδολιεύσει κανένα. Σημειώνουμε περαιτέρω πως, η χρήση σφραγίδας από άλλο σχέδιο της ανάπτυξης έγινε παραδεκτό γεγονός και δηλώθηκε ως τέτοιο από όλους τους συνηγόρους των κατηγορουμένων (Τεκμήριο 210). Παρά τις ανωτέρω επισημάνσεις, εκείνο που εμείς καθηκόντως πράττουμε, είναι η εξέταση της υπόθεσης με ό,σα γεγονότα, στοιχεία και δεδομένα με αποδεκτή μαρτυρία τέθηκαν ενώπιον μας. Της κριτικής των συνηγόρων δεν απέφυγε η κα Ευθυμίου (Μ.Κ.7) προϊσταμένη του Πολεοδομικού Τμήματος του Δήμου Πάφου. Έτυχε έντονης, επίμονης και επίπονης αντεξέτασης. Της αποδόθηκαν παραλείψεις και εσκεμμένη παρασιώπηση και παραποίηση δεδομένων, με σκοπό να διωχθεί ο κατηγορούμενος 5, με τον οποίο, όπως άπαντες οι μάρτυρες υπάλληλοι του Δήμου, κατέθεσαν, είχε διαφορές. Μελετήσαμε με τη δέουσα προσοχή τη μαρτυρία της (όπως και όλων των άλλων) και συγκρίναμε με τα λοιπά στοιχεία, τις καταθέσεις που η ίδια έδωσε στην αστυνομία αλλά και τα κατατεθέντα τεκμήρια. Παρατηρήσαμε μια διαφοροποίηση των θέσεων που εξέφρασε στις καταθέσεις της και εκείνων που κατέθεσε στο Δικαστήριο, όχι μόνο κατά την αντεξέταση αλλά και κατά την κυρίως εξέταση. Με τις καταθέσεις της περιγράφεται μια κατάσταση πλήρης παρανομιών, λαθών και παρατυπιών ενώ κατά την αντεξέταση της δηλώνει ότι δεν μίλησε για παράνομα σχέδια. Επιρρίπτει εμμέσως, ευθύνη στη τεχνικό που εξέτασε και τις δύο αιτήσεις. Κατά την αντεξέταση παρουσιάζει την εικόνα ανθρώπου που αποδέχεται λάθη και δηλώνει πως δεν επιρρίπτει ευθύνη στους υφιστάμενους της αλλά ότι αποδέχεται κάθε μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί. Βιάστηκε να ετοιμάσει την έκθεση (Τεκμήριο 96), η οποία παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο στη συνεδρία του ημερ. 23.6.
Κατά την ετοιμασία του Τεκμηρίου 96 δεν έκανε σύγκριση του σχεδίου της Πολεοδομικής άδειας και εκείνου της άδειας διαχωρισμού. Με οδηγίες της δεν προσμετρήθηκαν στο χώρο πρασίνου ούτε το αργάκι ούτε τα πρανή αυτού εμβαδού πέραν των 2000 τ.μ., ούτε ο χώρος της εκκλησίας. Με αποτέλεσμα να αναφερθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο πως υπολείπεται χώρος πρασίνου πέραν των 4000 τ.μ., ενώ παρέλειψε να αναφέρει στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι στο πρώτο σχέδιο προσμέτρησε ως χώρο πρασίνου και το αργάκι και τα πρανή του. Παρέλειψε επίσης να εξηγήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο, το θέμα του οδικού δικτύου, και της ανάγκης μείωσης του εμβαδού του, και ότι αυτό αποτελούσε υποχρέωση της εταιρείας προς συμμόρφωση των όρων αδείας. Ούτε στις καταθέσεις της προς την αστυνομία εξηγήθηκαν τούτα τα στοιχεία. Κατανοούμε την σύγχυση και το κλίμα που επικρατούσε, με τους πλείστους του Δήμου να θεωρούνται ύποπτοι και δύο εξ αυτών να συλλαμβάνονται. Δεν δικαιολογούμε όμως την σπουδή με την οποία το Τεκμήριο 96 ετοιμάστηκε (στο οποίο εντοπίσθηκαν λάθη μετρήσεων) αφού, αυτό φαίνεται να αποτέλεσε τη βάση της καταγγελίας. Ενώπιον του Δικαστηρίου η κα Ευθυμίου, δέχθηκε, όπως κατωτέρω καταγράφεται, αρκετές από τις θέσεις της Υπεράσπισης και παρουσιάστηκε πιο διαλλακτική προς τους κατηγορούμενους υπομένοντας με ευγένεια τις αμέτρητες ώρες της σκληρής αντεξέτασης. Ο κατηγορούμενος 2 έδωσε με τη μαρτυρία του τη γενικότερη εικόνα της εταιρείας, των εργασιών, των στόχων αυτής και του τρόπου λειτουργίας της. Για τα ουσιαστικά επίδικα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση επικαλέστηκε και παρέπεμψε στη σύζυγο του, κατηγορουμένη
Ουσιαστικής και βασικής υφής υπήρξε η παράθεση των γεγονότων για τις κατηγορίες του δεκασμού, τις οποίες αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
Με τούτο το θέμα θα ασχοληθούμε ξεχωριστά, αξιολογώντας τους λοιπούς κατηγορούμενους κατά την παράθεση των γεγονότων, έχοντας πάντοτε στο μυαλό μας πως η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να αποδείξει την ενοχή των κατηγορουμένων και όχι οι κατηγορούμενοι την αθωότητα τους (Woolmington v. D.P.P.

(1935)A.C. 462). Δεν θα επιχειρήσουμε αναλυτική παράθεση της μαρτυρίας ενός εκάστου μάρτυρα. Τούτο θεωρούμε ότι θα αποτελέσει αχρείαστη και κουραστική επανάληψη των λεχθέντων και συνάμα θα ήταν χρονοβόρο και αντιπαραγωγικό έργο [βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Α. Ηρακλέους

(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 1]. Έχουμε ομαδοποιήσει τις μαρτυρίες ανάλογα με το αντικείμενο και το περιεχόμενο της κάθε μιας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αγνοούμε ή παραλείπουμε ό,τι έπρεπε να περιληφθεί. Έχουμε πάντα κατά νου και λαμβάνουμε υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίσθηκε στην υπόθεση, όπως αυτή είναι καταγεγραμμένη στα τηρηθέντα πρακτικά, είτε προβαίνουμε σε ειδικές αναφορές, είτε όχι [βλ. Χρ. Καννάουρου κ.ά. ν. Α. Σταθκιώτη

(1990)1 Α.Α.Δ. 35]. Το ίδιο θα πράξουμε και με τις τελικές αγορεύσεις των συνηγόρων, οι οποίες ήσαν ιδιαίτερα εμβριθείς και βοηθητικές, χωρίς να παραθέσουμε τη σύνοψη των αγορεύσεών τους. Θα προβαίνουμε σε ειδικές αναφορές εκεί όπου απαιτείται, ενώ θα εξετάζουμε τα επιμέρους θέματα που απασχόλησαν κατά τη δίκη. Συνακόλουθα η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κατάλληλο νομικό κανόνα (ή όπως έχει τεθεί στο σύγγραμμα Βασιλείου Ζησιάδη «Η Ψυχολογική Θεώρηση της Ποινικής Δίκης» το αποτέλεσμα της υπαγωγής της ελάσσονας πρότασης του δικανικού συλλογισμού στη μείζονα πρόταση) θα γίνεται κατά την εξέταση των επί μέρους θεμάτων. Περιστατική μαρτυρία: Πριν να ασχοληθούμε με την παράθεση των γεγονότων, να τονίσουμε πως, η δοθείσα μαρτυρία προς απόδειξη αυτών είναι περιστατική. Όπως, υποδεικνύει ο κ. Στεφάνου παραπέμποντας σε σχετική νομολογία εδώ και 150 χρόνια ο Δικαστής Pollock στην υπόθεση R. v. Exall

(1866)4 F & R 922, έχει θέσει τη σημασία και την έννοια αυτής. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο πως τα ξεχωριστά μέρη της περιστατικής μαρτυρίας θα πρέπει έτσι να παρομοιάζονται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα στοιχεία περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σύνολο. Στην υπόθεση Γεωργίου Κουφού ν. Δημοκρατίας

(1984)2 Α.Α.Δ. 165 αναφέρεται ότι η περιστατική μαρτυρία είναι εξίσου καλή με οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία στις περιπτώσεις που τα διάφορα κομμάτια της μαρτυρίας που τη συνθέτουν μπορούν να συναρμολογηθούν και να συνδυαστούν με τρόπο ώστε να συμπληρώνεται ο κύκλος της αλυσίδας χωρίς να μένουν περιθώρια αμφιβολίας αναφορικώς με το τελικό συμπέρασμα που εξάγεται από αυτή. Στη σελίδα 198 της ως άνω αποφάσεως γίνεται αναφορά στο εξής απόσπασμα από το σύγγραμμα του Will's Principles of Circumstantial Evidence, 7η έκδοση, σελίδα 142: «Στην προσπάθεια ανακαλύψεως της αληθείας, καμία νομική μαρτυρία δεν πρέπει να αποκλείεται αλλά μεγάλη προσοχή πρέπει να ασκείται για να αποφεύγεται η απόδοση υπέρμετρης σπουδαιότητας σε περιπτώσεις που δεν είναι κατ΄ ανάγκη ασυμβίβαστες με την αθωότητα παρόλο που μπορεί να δημιουργηθούν υποψίες. Περιστάσεις τέτοιας μορφής είναι απλώς δημιουργοί βαρύτητας και τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από του να ενδυναμώνεται μια αδύνατη υπόθεση με την απόδοση σ΄ αυτή μεγαλύτερης σπουδαιότητας από εκείνο που αξίζει.» Ναι μεν, νομολογιακά, η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται σε δύναμη οποιασδήποτε άλλης μορφής μαρτυρίας αλλά θα πρέπει τα σκόρπια μέρη της να έχουν τέτοια συνεκτικότητα που να εδραιώσουν, με ακαταμάχητη πειστικότητα, την καταδίκη για ένα έγκλημα (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9). Για να οδηγήσει όμως σε καταδίκη, πρέπει να είναι τέτοια που στο σύνολο της να οδηγεί αναπόφευκτα σε συμπέρασμα ενοχής, μη επιδεχόμενη λογικά άλλη ερμηνεία ή εξήγηση και να μην είναι συμβατή με άλλη άποψη των πραγμάτων. Η ενοχή του κατηγορούμενου πρέπει να προκύπτει από τη σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Λούκας Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 51/2012, ημερ. 22.10.2013). Κατηγορίες 2, 3 και 29 Πιστεύουμε, πως για σκοπούς ταξινόμησης των γεγονότων που αφορούν τα πλαστά κατ' ισχυρισμό σχέδια, αυτά μπορούν να χωρισθούν σε δύο ενότητες. Αυτά που αναφέρονται στην έκδοση της Πολεοδομικής Άδειας αρ. 5708 και σε εκείνα που περιβάλλουν την έκδοση της Άδειας Διαχωρισμού Δ.

(Σχετικοί φάκελοι Τεκμήριο 2 και Τεκμήριο 3 αντίστοιχα). Προτού παρουσιάσουμε αυτά θεωρούμε σκόπιμο να καταγράψουμε το σχετικό για το αδίκημα της πλαστογραφίας άρθρο, αφού αυτό το αδίκημα καλύπτει πλείστες όσες κατηγορίες, ξεκινώντας με τη 2η κατηγορία και το σχέδιο 1:5000 (Τεκμήριο 8). Σχετικά είναι τα Άρθρα 331 και 333(α) του Ποινικού Κώδικα:
Πλαστογραφία είναι ο καταρτισμός πλαστού εγγράφου με σκοπό καταδολίευσης
Καταρτίζει πλαστό έγγραφο όποιος: (α) καταρτίζει έγγραφο που εμφανίζεται ως να μην είναι στην πραγματικότητα (β) αλλοιώνει έγγραφο χωρίς εξουσία κατά τέτοιο τρόπο ώστε αν η αλλοίωση είχε εξουσιοδοτηθεί, αυτή θα μετέβαλλε τις συνέπειες του εγγράφου.» Το άρθρο αυτό τυγχάνει εφαρμογής στις κατηγορίες πλαστογραφίας σχεδίων (κατηγορίες 4-28). Ο ορισμός που δίνεται από τον νομοθέτη στην παράγραφο (α) του άρθρου 333 θα πρέπει να ερμηνεύεται σαν αναφερόμενος σε ένα έγγραφο που είναι ψευδές. Όπως ορθά παρατηρείται στο σύγγραμμα Russel on Crime 10th Ed. Vol. 2, 1953, page 1219, και επιβεβαιώθηκε μεταξύ άλλων και στην Αγγλική απόφαση R v. More

(1987)3 All E. R. 825, για να είναι πλαστό ένα έγγραφο πρέπει να λέγει ένα ψέμα για τον εαυτό του. Για παράδειγμα να παρουσιάζεται να έχει γίνει από ένα πρόσωπο που δεν το κατάρτισε ή να φαίνεται ότι έγινε υπό περιστάσεις που στην πραγματικότητα δεν ισχύουν. Πιστεύουμε ότι αυτές είναι από τις περιπτώσεις που είχε υπόψη του ο Νομοθετικός συντάκτης του άρθρου

Είναι γεγονός ότι το λεκτικό της παραγράφου (α) του άρθρου 333 όπως αυτό αποδόθηκε στην Ελληνική, δεν είναι κατά την άποψη μας το καλύτερο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Οι λέξεις «.. Καταρτίζει έγγραφο που εμφανίζεται ως να μην είναι στην πραγματικότητα» δεν μεταφέρουν σαφέστατο νόημα. Παρατηρούμε πως το Αγγλικό κείμενο του S333(α) του Κυπριακού Criminal Code (αρ. 154 που ήταν το επίσημο κείμενο πριν από τη μετάφραση του στην Ελληνική είχε ως εξής: «Any person makes a false document, who (α) makes a document purporting to be what in fact it is not..» Το Αγγλικό κείμενο αποδίδει με περισσότερη σαφήνεια το νόημα της παραγράφου αυτής. Σε καλύτερη Ελληνική απόδοση θα μπορούσε να διαβάζεται έτσι ώστε να περιλάμβανε την κατασκευή εγγράφου το οποίο εμφανίζεται να είναι κάτι, που στην πραγματικότητα δεν είναι. Επανερχόμαστε στα γεγονότα. Η συνήθης διαδικασία η οποία τηρείται κατά την εξέταση Πολεοδομικής Άδειας περιεγράφη από τη Σ. Κούσπου (Μ.Κ.5) και επιβεβαιώθηκε και από την Α. Ευθυμίου (Μ.Κ.7). Ο αιτητής υποβάλλει την αίτηση του σε συγκεκριμένο έντυπο και μαζί επισυνάπτει τρία σετ τοπογραφικών σχεδίων του κτηματολογίου, στα οποία φαίνεται ο προτεινόμενος διαχωρισμός καθώς επίσης τρεις σειρές σχέδια του προτεινόμενου διαχωρισμού τα οποία αναλαμβάνει ο μελετητής της υπόθεσης. Τα σχέδια του μελετητή γίνονται με βάση το επίσημο κτηματολογικό σχέδιο-τοπογραφικό. Ακολούθως ορίζεται εξεταστής της αίτησης Τεχνικός του Δήμου Πάφου, ο οποίος και αναλαμβάνει να εξετάσει τα τεχνικά θέματα της υπόθεσης και τις μετρήσεις. Οι μετρήσεις στις οποίες προβαίνει ο τεχνικός γίνονται ως ακολούθως: από το συνολικό εμβαδόν των τεμαχίων σύμφωνα με τους τίτλους ιδιοκτησίας, αφαιρείται το συνολικό εμβαδόν των δημοσίων οδών, δηλαδή δρόμοι πεζόδρομοι και το εμβαδόν που προκύπτει από την αφαίρεση, πολλαπλασιάζεται επί το αντίστοιχο σύμφωνα με την νομοθεσία ποσοστό, για δημόσιο πράσινο. Το αποτέλεσμα που προκύπτει από την αφαίρεση των δημόσιων οδών και του δημόσιου πρασίνου είναι το οικοδοποιήσιμο εμβαδόν. Το ποσοστό δημοσίου πρασίνου εξαρτάται από το εμβαδόν των τεμαχίων. Ακολούθως ο φάκελος της υπόθεσης διαβιβάζεται στην προϊσταμένη Λειτουργό της Υπηρεσίας και αφού ελεγχθεί στην συνέχεια παρουσιάζεται στην Πολεοδομική Επιτροπή του Δήμου Πάφου, για εξέταση και εισήγηση της απόφασης της προς την ολομέλεια του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πάφου. Η αίτηση 25/10 καταχωρήθηκε στις 4 Μαρτίου
Συνοδευόταν από ένδεκα τίτλους ιδιοκτησίας των τεμαχίων 295, 1617, 1637, 1640, 1643, 1873, 2350, 1657, 1666, 2351,
Συνοδευόταν επίσης από τοπογραφικό - κτηματικό σχέδιο κλίμακας 1:5000 και αρχιτεκτονικό σχέδιο κλίμακας 1:
Ο φάκελος που ετοιμάσθηκε από το Αρχείο παραδόθηκε στην κα Ευθυμίου Μ.Κ. 7, αρχιτέκτονα, προϊσταμένη και υπεύθυνη του Τμήματος Πολεοδομίας, η οποία αφού προέβη σε προκαταρκτική εξέταση του φακέλου και διαπίστωσε ότι εκ πρώτης όψεως, δεν παρουσίαζε οποιοδήποτε πρόβλημα, τον προώθησε στη Σ. Κούσπου (Μ.Κ. 5) την οποία όρισε και ως την τεχνικό για να προβεί στις αναγκαίες μετρήσεις. (Σχετική αναφορά στο Ερυθρό 3 του Τεκμηρίου 2) όπου η κα Ευθυμίου ενυπόγραφα απευθύνεται στην κα Κούσπου με οδηγίες «.. Παρακαλώ για μελέτη της αίτησης. Να μιλήσουμε σχετικά.» Η αναφορά αυτή φέρει ημερομηνία 11.3.
Οι μετρήσεις στις οποίες η μάρτυρας προέβη, όπως εμφαίνονται στο (Ερυθρό 60 - 63 Τεκμήριο 2) - Τεκμήριο 13, αποκάλυψαν τα εξής: Το αρχικό εμβαδό των τεμαχίων, σύμφωνα με τους τίτλους ιδιοκτησίας ήταν 155259 τ.μ.. Το οδικό δίκτυο ήταν εμβαδού 36119 τ.μ.. Το πράσινο κατελάμβανε χώρο 21445 τ.μ., ενώ το καθαρό οικοπεδοποιήσιμο εμβαδό ανερχόταν στις 97659 τ.μ. Αξίζει να σημειωθεί πως στην αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας στην 1η σελίδα αναγράφεται ως εμβαδόν τίτλου αυτό των 154.841 τ.μ.. Στην επόμενη σελίδα, καταγράφεται το 155.259 τ.μ.. Ερωτηθείσα κατά την αντεξέταση της σε τούτη τη διαφορά, η κατηγορούμενη 3 (Μ.Υ.2) εξήγησε πως από λάθος, στη 2η περίπτωση χρησιμοποιήθηκε τίτλος ενός εκ των ακινήτων (του 2350) ο οποίος σε άλλη ημερομηνία εκδοθείς παρουσιάζει διαφορά 418 τ.μ.. Όπως παρουσιάσθηκε η μαρτυρία, τόσο η Μ.Κ.5 όσο και η Μ.Κ.7, αναφέρονται στο ανωτέρω εμβαδόν των 155.259 τ.μ.. Την 1.6.2010, η Μ.Κ. 5 έθεσε τον φάκελο (Τεκμήριο 2) ενώπιον του Δημοτικού Μηχανικού, (κατηγορούμενος 5) ο οποίος τον μελέτησε για σκοπούς καθορισμού των όρων οι οποίοι θα αποτελούσαν προϋπόθεση για έκδοση της άδειας. (Στο Ερυθρό 4α του Τεκμηρίου 2 αποκαλύπτεται ο λόγος της συνάντησης. Τα όσα καταγράφονται εκεί έχουν γραφεί από την Μ.Κ. 5 και συμπληρωθεί από τον κατηγορούμενο 5). Μεταξύ άλλων, ο κατηγορούμενος 5 έθεσε ως προϋπόθεση, το αργάκι των Αγριδίων να παραχωρηθεί στο δημόσιο. Η Μ.Κ. 5 εκτέλεσε τις μετρήσεις επί του σχεδίου 1:5000 (Τεκμήριο 8). Δυσκολεύτηκε όπως ανέφερε, αλλά το κατόρθωσε. Προς επιβεβαίωση των μετρήσεων της, χρησιμοποίησε το αρχιτεκτονικό σχέδιο 1:1000, το οποίος τις επαλήθευσε. Σε σχετική ερώτηση της αστυνομίας, όταν της ελάμβαναν την ανακριτική κατάθεση ημερομηνίας 18.9.2010 (Ένδειξη Ε2), γιατί αποδέχθηκε σχέδιο 1:5000 ενώ υπάρχει μαρτυρία ότι υπήρχε σχέδιο κλίμακας 1:2000, απάντησε: «Λόγω του ότι το σχέδιο αφορούσε μεγάλη ανάπτυξη, δέκτηκα το σχέδιο κλίμακας 1:5000 για να φαίνεται ολόκληρος ο διαχωρισμός των οικοπέδων, το οποίο όπως προανέφερα συνοδευόταν και με αρχιτεκτονικό σχέδιο κλίμακας 1:
Επίσης δεν μου ζητήθηκε από την προϊσταμένη μου να ζητήσω από τον αιτητή να προσκομίσει κτηματολογικό σχέδιο μεγαλύτερης κλίμακας.» Στις 9.6.2010 πραγματοποιήθηκε συνάντηση, (όπως κατέθεσε η Μ.Κ. 5 και επιβεβαίωσε η Μ.Κ.7) μεταξύ της κα Ευθυμίου, Σάββα (κατηγορούμενος 5) και του Προέδρου της Πολεοδομικής Επιτροπής Β. Δημητρίου. Η Μ.Κ. 7 είχε ζητήσει από τη Μ.Κ. 5 να της μεταφέρει το φάκελο στο γραφείο της, για τη συνάντηση η οποία σκοπό είχε να συζητηθεί η πρόταση που υπέβαλε η εταιρεία για έγκριση εμπορικών οικοπέδων. Δεν λήφθηκε όμως, οποιαδήποτε απόφαση σ' εκείνη τη συνάντηση. Ο φάκελος με τις μετρήσεις στις οποίες η Μ.Κ.5 προέβη, παραδόθηκε στην Μ.Κ. 7 για έλεγχο, στις 10.6.
Μετά τη συμπλήρωση των μετρήσεων και των λοιπών ενεργειών, ο φάκελος τέθηκε ενώπιον της Επιτροπής Πολεοδομίας και Τεχνικών Έργων η οποία σε συνεδρία της ημερομηνίας 10.6.2010 (Τεκμήριο 26) εισηγήθηκε τη χορήγηση της αιτούμενης πολεοδομικής άδειας για διαχωρισμό της γης σε 179 οικόπεδα (αντί 177 ως εζητείτο). Παρακαθήμενοι στη συνεδρία αυτή ήσαν οι Μ.Κ. 7 Ευθυμίου, ο Μ.Κ. 27 Καραολίδης και ο κατηγορούμενος
Το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε σε συνεδρία του ημερομηνίας 22.6.2010 την εισήγηση της Επιτροπής. Η Πολεοδομική Άδεια - Τεκμήριο 23, εκδόθηκε με αναφορά και πάλιν σε 179 οικόπεδα. Σε αμφότερα τα έγγραφα Τεκμήριο 23 και Τεκμήριο 26, έγινε διαγραφή του αριθμού 9 και αναγραφή του αριθμού 7, δίπλα από την οποία υπάρχει η υπογραφή του κατηγορούμενου
Η άδεια με αριθμό 5708 εξεδόθη στις 2.8.2010 υπό τους κάτωθι μεταξύ άλλων ειδικούς όρους: ...................................
Το αργάκι ομβρίων θα παραχωρηθεί στο δημόσιο και η κατασκευή του θα γίνει σε συνεννόηση με το Τμήμα Υδάτων, ΣΑΠΑ και τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου. ...................................
Πριν την υποβολή αίτησης για άδεια διαχωρισμού θα ετοιμαστεί ρυθμιστικό σχέδιο της επέκτασης της οδού Σωτηράκη Μαρκίδη (προστατευτική νησίδα κλπ., υφιστάμενων κυπαρισσιών) σε συνεννόηση με τις Τεχνικές Υπηρεσίες.
Πριν την υποβολή αίτησης για άδεια διαχωρισμού οι αιτητές να συνεννοηθούν με τις Τεχνικές Υπηρεσίες για την κατασκευή: (α) του δρόμου που διασχίζει το αργάκι, (β) του δημόσιου πεζόδρομου που οδηγεί προς τις οδούς Λόρδου Βύρωνα και Χρίστου Σιέλη και (γ) του δημόσιου πεζόδρομου που οδηγεί προς τα φώτα τροχαία της οδού Χριστοδούλου Σώζου και Λεωφ. Αθηνών. ...................................
Σε περίπτωση διαφοροποίησης του διαχωρισμού, είτε για σκοπούς προστασίας, είτε λανθασμένης οριοθέτησης, είτε προβλημάτων με τις άλλες Αρχές, το εγκεκριμένο σχέδιο διαχωρισμού θα παραπεμθεί στην Πολεοδομική Αρχή, για ενδεχόμενη τροποποίηση του. Με την έκδοση της άδειας, τόσο το σχέδιο 1:5000 όσο και εκείνο κλίμακας 1:1000 αποτέλεσαν τα εγκεκριμένα σχέδια του διαχωρισμού της γης τα οποία θα αποτελούσαν τη βάση για το επόμενο βήμα, της έκδοσης άδειας διαχωρισμού. Είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής πως το σχέδιο κλίμακας 1:5000, ενώ εμφανίζεται ως επίσημο κτηματικό και ενώ φέρει στη πίσω πλευρά σφραγίδα Κτηματολογίου με ημερομηνία 3.2.2010, αυτή είναι επίσης μη ακριβής και ότι μεταφέρθηκε από κτηματολογικά σχέδια της περιοχής Κουκλιών. Όπως προωθήθηκε η μαρτυρία, την οποία περισυνέλεξαν και επανέλαβαν στο Δικαστήριο οι αστυνομικοί μάρτυρες Μ.Κ. 1, Μ.Κ.3, τέτοιο κτηματικό σχέδιο σε κλίμακα 1:5000 δεν εκδιδόταν το
Παρεμβάλλουμε στο σημείο τούτο τη σχετική μαρτυρία του κ. Α. Σωκράτους (Μ.Κ. 8). Τα συγκεκριμένα τεμάχια της ανάπτυξης την επίδικη περίοδο υποβολής της αίτησης για πολεοδομική άδεια καλύπτονταν τα μεν 10 από σχέδια κλίμακας 1:500 και το ενδέκατο με αρ. 40 πρώην 295 από σχέδιο κλίμακας 1:
Αν κάποιος ζητούσε σχέδιο 1:5000 αυτό θα είχε την εικόνα που παρουσίαζε το τεκμήριο 126 στο οποίο κανένα τεμάχιο της ανάπτυξης εμφανίζεται. Σύμφωνα με το μάρτυρα εκείνο που έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι μεταφέρθηκαν αφού σμικρύνθηκαν σχέδια κλίμακας 1:500 και 1:2000 εντός του σχεδίου κλίμακας 1:
Το εγχείρημα αυτό σύμφωνα με το μάρτυρα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα αφού θα πρέπει πέραν της σάρωσης των σχεδίων και της εισαγωγής τους σε ενιαίο σχεδιαστικό περιβάλλον πρέπει να προσαρμοστεί το ένα με το άλλο και να ταυτιστούν τα σύνορα. Στην επιστήμη των μετρήσεων, όταν γίνεται μέτρηση σε μια φυσική κλίμακα στην οποία κατασκευάστηκε ένα σχέδιο, δίδεται μια «Α» ακρίβεια. Συγκρίνοντας το, η αναλογία της σμίκρυνσης πολλαπλασιαζόμενη στο τετράγωνο μειώνει την ακρίβεια υπολογισμού στη σμίκρυνση. Στο Τεκμήριο 8 έχει σμικρύνει με αναλογία 1 προς 10, τη γραμμική δυνατότητα μέτρησης πάνω σε μήκος, και 1 προς 100, δηλαδή 10 στο τετράγωνο, στη δυνατότητα υπολογισμού εμβαδού. Ερωτηθείς εάν ένας ιδιώτης δικαιούται να ετοιμάσει ένα τέτοιο σχέδιο, όπως το Τεκμήριο 8 και να το παρουσιάσει σε δημόσιες αρχές, παρέπεμψε για απάντηση στις οικείες αρχές, αφού δεν είναι θέμα κτηματολογικό, το τι σχέδιο θα αποδεκτεί μια τέτοια αρχή. Η θέση της υπεράσπισης αναφορικά με την ετοιμασία του Τεκμηρίου 8, όπως αυτή υποβλήθηκε σε μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ. 8, Μ.Κ. 1) είναι η ακόλουθη: Τα δέκα τεμάχια της προτεινόμενης ανάπτυξης ήταν σε κλίμακα 1:500 και το ενδέκατο ήταν σε κλίμακα 1:
Σε συνεννόηση με τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου τους υποδείχθηκε όπως αυτά μεταφερθούν σε σχέδιο κλίμακας 1:
Μεταφέρεται αυτούσιο απόσπασμα αντεξέτασης του Μ.Κ.8 από τον κ. Παπαϊωάννου: «Ε. Οι αχνές γραμμές τέθηκαν ώστε να φαίνεται η σχέση της ανάπτυξης με την ευρύτερη περιοχή προς διευκόλυνση της Αρμόδιας Αρχής για τη μελέτη της αίτησης. Ο λόγος που τέθηκε η ευρύτερη περιοχή με αχνές γραμμές ήταν για να μην υπάρχει κίνδυνος να εκληφθούν ως μέρος του κτηματολογικού σχεδίου. Η προτεινόμενη ανάπτυξη σχεδιάστηκε ηλεκτρονικά στο σχέδιο 1:5000 με βάση την επίσημη εξωτερική οριοθέτηση. Για τον λόγο αυτό η εταιρεία δεν ανησυχούσε για την ακρίβεια των μετρήσεων λόγω της μεταφοράς από τη μια κλίμακα στην άλλη. Μαζί με το σχέδιο αυτό κατατέθηκε και αρχιτεκτονικό σχέδιο σε κλίμακα 1:1000 που ήταν και αυτό προϊόν εξωτερικής οριοθέτησης. Η θέση μας είναι ότι στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, όπως συνοπτικά προσπάθησα να περιγράψω, καμιά μα καμιά μα καμιά διάθεση εξαπάτησης ή οτιδήποτε άλλο υπήρχε.» Στην ανωτέρω τοποθέτηση ο κ. Α. Σωκράτους (Μ.Κ.8), ιδιαιτέρως για την εξωτερική οριοθέτηση ανέφερε το εξής: «Α.Αν δεχτούμε ότι όλος ο σχεδιασμός έγινε στη βάση του αποτελέσματος της τελικής χωρομετρίας αυτή η θέση είναι σωστή. Δηλαδή αν χρησιμοποιήθηκε η άδεια η περιμετρική η οποία παραδόθηκε στο Κτηματολόγιο για σκοπούς τελικής χωρομετρίας και τελικής εγγραφής της ανάπτυξης τούτο είναι σωστό.». Σχετική μαρτυρία δόθηκε και από την κατηγορούμενη 3 (Μ.Υ.2 Σωτηρούλα Αριστοδήμου). Τα τεμάχια της ανάπτυξης δεν καλύπτονταν από την ίδια κλίμακα. Τα δέκα εξ αυτών ήταν σε κλίμακα 1:500 και το ενδέκατο το οποίο αποτελούσε και σε εμβαδό το ήμισυ της ανάπτυξης καλυπτόταν από σχέδιο 1:5000, όπως τότε πίστευαν. Για τούτο, αφού συνεννοήθηκε η κα Αριστοδήμου (Μ.Υ.2) με τον κ. Σάββα (κατηγορούμενο 5), αποφασίσθηκε στην εταιρεία και σάρωσαν στον ηλεκτρονικό υπολογιστή το σχέδιο 1:5000 και σχεδιάστηκε επ' αυτού με βάση την εξωτερική οριοθέτηση, όλη η ανάπτυξη. Ο κατηγορούμενος 4, σχεδίασε με κλίμακα 1:1 και ετοίμασε το σχέδιο 1:5000 και το αρχιτεκτονικό 1:
Με βάση την εξωτερική οριοθέτηση και τις συντεταγμένες που τους έδωσε το κτηματολόγιο ετοιμάστηκε και το σχέδιο 1:
Οι ανωτέρω θέσεις της κατηγορουμένης 3 για τον τρόπο ετοιμασίας του Τεκμηρίου 8 δεν αμφισβητήθηκαν. Σημειώνουμε τα εξής: Οι Κανονισμοί ΚΔΠ55/99 οι οποίοι ρυθμίζουν τα της καταχώρησης αίτησης για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας προνοούν: Άρθρο 2 -

(1)Η αίτηση για χορήγηση πολεοδομικής άδειας υποβάλλεται στην Πολεοδομική Αρχή σε τέσσερα αντίτυπα κατά τον τύπο που εκάστοτε καθορίζεται από τον Υπουργό και υπογράφεται από τον ιδιοκτήτη της ακίνητης ιδιοκτησίας ή τον εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπό του.

(2)Με την αίτηση συνυποβάλλονται τα ακόλουθα: (α) Πιστοποιητικό εγγραφής της προς ανάπτυξη ακίνητης ιδιοκτησίας και, σε περίπτωση που η ιδιοκτησία αυτή είναι υποθηκευμένη, δήλωση του ενυπόθηκου δανειστή ότι δεν ενίσταται στην αιτούμενη ανάπτυξη. (β) Κυβερνητικό χωρομετρικό σχέδιο της προς ανάπτυξη ακίνητης ιδιοκτησίας σε τέσσερα αντίτυπα, στη μεγαλύτερη διαθέσιμη κλίμακα, που να δείχνει την αιτούμενη ανάπτυξη. ............................. Από την ανωτέρω δοθείσα αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει ότι: Τα δέκα τεμάχια ενέπιπταν σε χωρομετρικό σχέδιο κλίμακας 1:

Σχέδιο κλίμακας 1:2000 και όχι 1:5000 κάλυπτε το ενδέκατο τεμάχιο. Χρησιμοποιήθηκε σχέδιο κλίμακας 1:5000 το οποίο την επίδικη περίοδο δεν περιελάμβανε κανένα από τα τεμάχια της ανάπτυξης και είχε τη μορφή που παρουσιάζει το Τεκμήριο
Επί αυτού με τη μέθοδο σάρωσης από ηλεκτρονικό υπολογιστή τοποθετήθηκαν, όπου έγινε σμίκρυνση τους τα τεμάχια 1:500 και εκείνο της 1:
Επί τούτων σχεδιάστηκε η ανάπτυξη. Με όλη την εκτίμηση προς τους συνηγόρους, δε θεωρούμε πως όλη αυτή η διαδικασία ήταν επιτρεπτή και ήταν η προνοούμενη από το Νόμο. Ο Νόμος απαιτεί επί κυβερνητικού σχεδίου, της μεγαλύτερης διαθέσιμης κλίμακας να σχεδιαστεί η ανάπτυξη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έγινε χρήση του σχεδίου 1:5000, πλην όμως προστέθηκαν ταμάχια τα οποία αυτό δεν περιείχε. Το ερώτημα που χρήζει απάντησης είναι αν αυτή η ενέργεια καθιστά το Τεκμήριο 8 πλαστό. Συστατικό στοιχείο της πλαστογραφίας είτε κάτω από το άρθρο 333(α) είτε υπό το άρθρο 333(β) αποτελεί η πρόθεση καταδολίευσης. Η Κατηγορούσα Αρχή προωθεί τη θέση πως κατασκευάστηκε το σχέδιο 1:5000 (σε μικρή κλίμακα, ούτως ώστε να μην είναι δυνατόν να γίνουν ακριβείς μετρήσεις και να μην αποτυπώνονται με ακρίβεια διάφορα άλλα στοιχεία όπως π.χ. το αργάκι, το οποίο προσμετρήθηκε στο χώρο πρασίνου. Οι συνήγοροι υπεράσπισης υποδεικνύουν από την αντίπερα όχθη, πως ουδείς καταδολιεύθηκε, αφού η Κούσπου στην οποία ανατέθηκε η μελέτη της αίτησης, προέβη στις μετρήσεις επί του σχεδίου εκείνου. Πιστεύουμε πως το άρθρο 334 του Ποινικού Κώδικα, δίδει την απάντηση για το στοιχείο της πρόθεσης. Δεν εξετάζουμε εάν όντως κάποιος έχει καταδολιευθεί αλλά την πρόθεση των εμπλεκομένων να ενεργήσουν δόλια με στόχο την αποκόμιση οφέλους. Άρθρο 334: Πρόθεση καταδολίευσης τεκμαίρεται, αν φαίνεται ότι κατά το χρόνο όταν καταρτίστηκε το πλαστό έγγραφο υπήρχε συγκεκριμένο πρόσωπο, εξακριβωμένο ή όχι, που δύναται να καταδολιευθεί με το έγγραφο, και το τεκμήριο αυτό δεν ανατρέπεται με την απόδειξη ότι ο υπαίτιος έλαβε ή προετίθετο να λάβει μέτρα για να αποτρέψει την καταδολίευση στην πράξη τέτοιου προσώπου, ή για το γεγονός ότι ο υπαίτιος είχε ή νόμιζε ότι είχε δικαιώματα στο πράγμα που θα αποκτώταν με το πλαστό έγγραφο. Όπως επεξηγείται και στο σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence & Practice 37th Ed. Page 670, είναι αρκετό εάν αποδειχθεί πρόθεση καταδολίευσης ή εξαπάτησης χωρίς πρόθεση να εξαπατηθεί ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Ούτε και απαιτείται να αποδειχθεί ότι ένα οποιοδήποτε συγκεκριμένο πρόσωπο εξαπατήθηκε από την πλαστογραφία, εάν μπορεί να συναχθεί από τα περιστατικά της υπόθεσης, ότι ήταν η πρόθεση του κατηγορούμενου να καταδολιεύσει. Στη Georghiou v. Republic

(1984)2 C.L.R 65 το Εφετείο αναφέρθηκε εκτενώς στην αγγλική νομολογία από την οποία θα μπορούσε να αντληθεί καθοδήγηση αναφορικά με την ερμηνεία των διατάξεων του Ποινικού Κώδικα που διέπουν το αδίκημα της πλαστογραφίας με επίκεντρο κυρίως το νομοθετικό τεκμήριο που καθιερώνεται από το Άρθρο 334 του Ποινικού Κώδικα ως προς την ύπαρξη «πρόθεσης καταδολίευσης» σε σχέση βέβαια με τον ορισμό της πλαστογραφίας. «Το κακουργιοδικείο καθοδηγούμενο από τη νομική ανάλυση των συστατικών της προθέσεως καταδολιεύσεως που έγινε από το Δικαστήριο της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Welham v. D.P.P.

(1960)αποφάσισε ότι η «πρόθεση καταδολιεύσεως» σε σχέση με το Άρθρο 331 του Ποινικού Κώδικα δεν συνεπάγεται την ύπαρξη προθέσεως προκλήσεως βλάβης σε συγκεκριμένο πρόσωπο. Πέραν τούτου η βλάβη δεν περιορίζεται σε οικονομική βλάβη. Το αδίκημα της πλαστογραφίας αποδεικνύεται εφόσον η απάτη που προκαλείται με το ψεύτικο έγγραφο μπορεί να οδηγήσει κάποιο πρόσωπο - όχι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο - να ενεργήσει σε βλάβη του, όχι κατ' ανάγκη οικονομικής φύσεως. Στην υπόθεση Welham το δικαστήριο συζήτησε σε έκταση την έννοια της «προθέσεως καταδολιεύσεως» και έδωσε έμφαση στη διάκριση μεταξύ «προθέσεως εξαπατήσεως» και «προθέσεως καταδολιεύσεως». Όπως επεξήγησε ιδιαίτερα ο Λόρδος Denning ούτε στο κοινό δίκαιο ούτε δυνάμει του περί Πλαστογραφίας Νόμου η «πρόθεση καταδολιεύσεως» συνδεόταν με την πρόκληση οικονομικής βλάβης σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο πρόσωπο σαν αποτέλεσμα της απάτης που χρησιμοποιείται. Όπως το διατύπωσε ο ευπαίδευτος δικαστής «ένα οποιοδήποτε πρόσωπο γενικά αρκεί». Επίσης η βλάβη δεν περιορίζεται σε οικονομική απώλεια - «όχι στην ιδέα αποστερήσεως από κάποιο κάτι που έχει αξία». Η πιθανότητα βλάβης, όπως επεξηγείται στην απόφαση, είναι αρκετή. Από την απόφαση στην υπόθεση R. v. Peter Martin [E.R. 168, 1354] φαίνεται ότι το κοινοδίκαιο ουδέποτε απαιτούσε απόδειξη προθέσεως προκλήσεως βλάβης σε συγκεκριμένο πρόσωπο ούτε απαιτούσε ζημιά οικονομικής φύσεως. Η καταδίκη ενός υπαλλήλου που πλαστογράφησε μια απόδειξη με σκοπό να εξαπατήσει τον εργοδότη του έτσι που ο τελευταίος να πιστέψει ότι χρήματα που πήρε απ' αυτόν ο καταδικασθείς χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό που δόθηκαν ήταν νομικά έγκυρη (βλ. επίσης R. v. Hill 173 E.R. 492). Η νομική ανάλυση που έγινε στην υπόθεση Welham πάνω στο θέμα της «προθέσεως καταδολιεύσεως» υποστηρίζεται από ισχυρές απόψεις που εκφράστηκαν σε μεταγενέστερες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Βουλής των Λόρδων (βλ. Scott v. Comr. of Police [1974] 2 All E.R. 1032 and A-G's Reference 471 (No. 1 of 19812) [1982] 2 All E.R. 417). Στην υπόθεση R. v. Allsop 64 Cr. App. R. 29 έγινε μια προσπάθεια να εξετασθεί η πραγματική φύση της εγκληματικής προθέσεως που απαιτείται για τη διάπραξη του αδικήματος της πλαστογραφίας. Υπογραμμίστηκε δε ότι ο στόχος των πλαστογράφων είναι γενικά να ωφελήσουν τον εαυτό τους· η βλάβη στα θύματα είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο κύριος στόχος των πλαστογράφων που έχουν την απαιτούμενη εγκληματική πρόθεση είναι (όπως το αντιλαμβανόμαστε) να αλλοιώσουν μια εικόνα πραγμάτων προς όφελος τους. Αν, σαν αποτέλεσμα αυτής της εξαπατήσεως, ένα άλλο πρόσωπο οδηγείται στο να ενεργήσει σε βλάβη του, όπως τούτο έχει καθορισθεί προηγουμένως, τότε διαπράττεται το έγκλημα της πλαστογραφίας. Το νομοθετικό τεκμήριο που καθιερώνεται με το Άρθρο 334 του Κεφ. 154 ως προς την ύπαρξη «προθέσεως καταδολιεύσεως», ρίχνει αρκετό φως την έννοια της «προθέσεως καταδολιεύσεως» σε σχέση με το έγκλημα της πλαστογραφίας που καθορίζεται στο Άρθρο 331. .. Το Άρθρο 334 δείχνει καθαρά ότι η εν λόγω «πρόθεση καταδολιεύσεως» σε σχέση με τον ορισμό της «πλαστογραφίας» είναι ταυτόσημη με την έννοια της «προθέσεως καταδολιεύσεως» σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο στο θέμα της πλαστογραφίας. Στην υπόθεση Τσέλεπος Χριστόδουλος ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 457 επαναβεβαιώνεται πως απαραίτητο συστατικό της κατηγορίας της πλαστογραφίας εγγράφου, είναι η πρόθεση καταδολίευσης. Η πρόθεση αυτή (intend to defraud) έχει επεξηγηθεί πως το «δολίως» (fraudulently) πρέπει να έχει ως στοιχεία το «fraudulently and without a claim of right made in good faith» (Platritis Costa v. The Police

(1967)2 C.L.R. 174). Γεγονότα υποδηλούντα ή όχι πρόθεση Η κατηγορούσα αρχή επεδίωξε να αποδείξει την πρόθεση καταδολίευσης των κατηγορουμένων προτείνοντας τα πιο κάτω στοιχεία / γεγονότα. - Οι κατηγορούμενοι σκόπιμα παρουσίασαν το σχέδιο 1:5000, ώστε να είναι δυσχερής η εμβαδομέτρηση αυτού και κυρίως του αργακιού των Αγριδιών. - Γνώριζαν ότι το τεμάχιο 40 (πρώην 295) καλυπτόταν από σχέδιο κλίμακας 1:2000, αφού τέτοιο σχέδιο προσκομίστηκε όταν υπέβαλαν τις αιτήσεις για ενιαία ανάπτυξη των επίδικων τεμαχίων τους το 2009, με αρ. αίτησης 32/09 (τεκμήριο 4

(1)- 4

(4). Στο τεκμήριο 4

(2)η ανάπτυξη σχεδιάστηκε επί σχεδίου κλίμακας 1:

- Το σχέδιο 1:5000 (τεκμήριο 8) φέρει στο πίσω μέρος αυτού σφραγίδα με ημερομηνία 3.2.
Αυτή η σφραγίδα σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα, τεκμήριο 210, «στις 16.9.2014 τα τεκμήρια 7 και 8 στάλθηκαν στο Εργαστήριο εξέτασης Εντύπων και Εκτυπώσεων Ασφαλείας της ΥΠ.ΕΓ.Ε Αρχηγείου Αστυνομίας και έτυχαν επιστημονικής εξέτασης από την Υπαστυνόμο Χρυστάλλα Χριστοφίδου, Ειδική στην εξέταση εγγράφων. Από την εξέταση διαπιστώθηκε ότι η σφραγίδα και η γραφή που υπάρχουν στο πίσω μέρος των εν λόγω τεκμηρίων δεν είναι πρωτότυπα (μελάνι), αφού αποτελούν έγχρωμη αναπαραγωγή τύπου Ink-Jet. .. Η σφραγίδα και η γραφή που υπάρχουν στο πίσω μέρος του σχεδίου με διακριτικά Α.Τ.11Κ1(Σημ.2.1), (κλίμακας 1:500 της περιοχής Αγίου Θεοδώρου, ημερομηνία 03/02/2010), του τεκμηρίου 11

(2)είναι πρωτότυπα και αποτελούν την πηγή των σφραγίδων και γραφών που υπάρχουν στο πίσω μέρος των τεκμηρίων 7, 8 και 11

(9).» - Συνυπολόγισαν ως μέρος πρασίνου το αργάκι, παρουσιάζοντας το, ως μέρος της ιδιοκτησίας τους. - Ως μέρος της ιδιοκτησίας τους παρουσίασαν και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, συνυπολογίζοντας την ως μέρος πρασίνου, εμβαδού 360 τ.μ. - Απέκρυψαν το πραγματικό εμβαδό των υπό ανάπτυξη τεμαχίων τους. Στην επίδικη αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας καταγράφουν ως εμβαδό 154841 τ.μ.. ενώ στην πραγματικότητα αυτό ήταν 160479 τ.μ.. Στις αιτήσεις τεκμήρια 4

(1)- 4

(4)που αναφέρθησαν ανωτέρω, η κατηγορούμενη 3 με επιστολή της ημερομηνίας 26.1.2009 ενημέρωνε το Δήμο Πάφου ότι τα εμβαδά των τεμαχίων τους ήσαν μεγαλύτερα κατά 5220 τ.μ. απ' ότι αναγραφόταν στους τίτλους που επεσύναψαν στην αίτηση τους. Συνεπώς είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής, το έτος 2009 οι κατηγορούμενοι απεκάλυψαν το πραγματικό εμβαδό, ενώ το 2010 απέκρυψαν εκείνο που εγνώριζαν. Η απάντηση και ο αντίλογος των κατηγορουμένων στα ανωτέρω προσφέρεται, κυρίως δια της μαρτυρίας της Μ.Υ. 2, κατηγορούμενης 3 Σωτηρούλας Αριστοδήμου, η οποία είναι αρχιτέκτονας, υπεύθυνη του αρχιτεκτονικού τμήματος της κατηγορούμενης 1 εταιρείας και ένας εκ των διευθυντών, καθώς και μέτοχος αυτής. Προτού προχωρήσουν στην επίδικη ανάπτυξη και πριν να καταθέσουν την αίτηση 25/10, ζήτησαν από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Πάφου, προκαταρκτικές απόψεις, υποβάλλοντας σχετικό αίτημα. Δεν υπάρχει εκ του Νόμου, τέτοια υποχρέωση για τον αιτητή, ούτε ο Δήμος δεσμεύεται από τις απόψεις που προκαταρκτικά εκφέρει, εξ' ου και αναγράφεται στο φάκελο ότι δεν δεσμεύονται. Με τις απόψεις αυτές παρέχεται μια ευρύτερη εικόνα στον μελετητή, αφού καθορίζεται ο χώρος που θα παραχωρηθεί το πράσινο, το οδικό δίκτυο, τα ποσοστά κάλυψης, οι συντελεστές δόμησης κ.α.. Για τούτο και ζητήθηκαν αυτές οι απόψεις, οι οποίες δόθηκαν (δέστε Μ.Κ.7) και ανοίχθηκε ο φάκελος τεκμήριο 75 (ΠΡ. ΑΠ.). Με τις απόψεις αυτές, καθοριζόταν το πράσινο σε ποσοστό 18%. Σε ένα άλλο διάβημα στο οποίο προέβη η εταιρεία, ήταν η υποβολή της αίτησης Α829/2006 ημερομηνίας 4.10.2006 για εκσυγχρονισμό των τίτλων και διερεύνηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος διαφόρων στοιχείων εντός των τεμαχίων τους. Επειδή οι χάρτες που είχαν τότε στη διάθεση τους δεν ήσαν καθαροί και περιείχαν στοιχεία τα οποία δεν ήσαν εκσυγχρονισμένα ούτε ξεκαθαρισμένα, κατόπιν επισκέψεων στο κτηματολόγιο, επαφών και συμβουλών, υπέβαλαν την αίτηση εκείνη. Μέχρι σήμερα δεν έγινε εκσυγχρονισμός των τίτλων ενός εκάστου τεμαχίου ξεχωριστά, πλην όμως εν' όψει της γενόμενης τελικής χωρομετρίας (Τεκμήριο 108) ημερομηνίας 14.10.14, κατέστη άνευ αντικειμένου. Εν πάση περιπτώσει, όμως, για εξέταση της αίτησης για εκσυγχρονισμό, χωρομέτρες από τη Λευκωσία συνεργάστηκαν με συναδέλφους τους στην Πάφο, και το έτος 2007, της ανέφεραν εμβαδά τεμαχίων, τα οποία θα είχαν, όταν θα ξεκαθάριζαν όλες οι επί τόπου καταστάσεις. Η ίδια, κατέγραψε τα εμβαδά, τα δακτυλογράφησε στο γραφείο και τα κατείχε. Στην αίτηση 32/09 ενημέρωσε το Δήμο Πάφου για τη διαφοροποίηση των εμβαδών των τίτλων με το νέο προτεινόμενο εμβαδό όπως καταγράφεται στο τεκμήριο

Δεν έπραξε το ίδιο στην επίδικη αίτηση 25/10 ημερομηνίας 2.3.2010 διότι αφ' ενός ο Δήμος δεχόταν μόνο τα εμβαδά των τίτλων (εξ' ου και δεν δέχθηκε τα προτεινόμενα εμβαδά) και αφ' ετέρου μετά την υπογραφή του τεκμηρίου 120, και τα προτεινόμενα εμβαδά εκδόθησαν άλλοι τίτλοι από το Κτηματολόγιο με διαφορετικό εμβαδό. Ενώ ανέμεναν αύξηση των εμβαδών, εκείνο μειωνόταν. Συνεπώς, μη έχοντας ένα σταθερό εμβαδόν, υπέβαλαν το εμβαδόν των τίτλων των τεμαχίων τους. Σε ένα άλλο βήμα, όχι υποχρεωτικό αλλά απαραίτητο όπως το θεωρούσε η Εταιρεία στο οποίο και προχώρησε ήταν η υποβολή αίτησης για εξωτερική οριοθέτηση των τεμαχίων τους. Τούτο έγινε για να αποφευχθούν οποιαδήποτε προβλήματα στο μέλλον, αφού θα τους υποδεικνύονταν τα σύνορα επί τόπου, με την τοποθέτηση των οροσήμων. Πράγμα που έγινε. Έγινε δεκτό από τη Μ.Υ. 2 πως με την υπόδειξη των συνόρων, εάν δεν υπάρχουν εσωτερικές αμφισβητήσεις, τότε συνεπάγεται πως το εμβαδόν που περικλείεται θα είναι και το εμβαδόν που θα έπρεπε να αναγράφεται στους επίσημους τίτλους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τους όμως, δεν ίσχυε τούτο, (όπως ο Μ.Κ.8 ανέφερε) διότι αμφισβητούντο κάποια τεμάχια όπως νευράλακο, δεξαμενή, μονοπάτια και έτσι δεν ίσχυε αυτό. Έχουμε καταγράψει ανωτέρω τη θέση της μάρτυρος για την ετοιμασία του σχεδίου 1:5000 το οποίο συνόδευε την αίτηση 25/
Την αίτηση αυτή, συνόδευε αρχιτεκτονικό σχέδιο 1:1000, επί του οποίου επίσης σχεδιάστηκε η ανάπτυξη και σχέδια 1:500 ασχεδίαστα. Τέτοια σχέδια κλίμακας 1:500, να επισημάνουμε, δεν βρέθηκαν εντός του φακέλου της αίτησης 25/10, τεκμήριο
Οφείλουμε επίσης να επισημάνουμε πως το τεκμήριο 2 δεν αποτελεί και πρότυπο παρουσίασης φακέλου Τεχνικών Υπηρεσιών. Αρκεί να σημειώσουμε πως έγινε αρίθμηση των εντύπων των φακέλων, μετά την καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία, και τα σχέδια, βρίσκονται όλα στο τέλος του φακέλου, ενώ μερικά εξ' αυτών, αν και είναι συνοδευτικά εγγράφων, συγκεκριμένης ημερομηνίας, πρέπει να αναζητηθούν, εκτός της χρονολογικής τους σειράς. Το σχέδιο 1:1000 (Σχέδιο 6, Τεκμήριο 2) το οποίο επίσης αποτελεί προϊόν εξωτερικής οριοθέτησης και συνοδεύει το σχέδιο 1:5000, αποκαλύπτει από μόνο του ότι είναι τέτοιο, διότι εμπεριέχει στοιχεία χαρτογράφησης. Όπως π.χ. τη νομική και φυσική θέση του αργακιού, και μονοπάτια. Εάν κάποιος εμβαδομετρήσει το σχέδιο 1:5000 και το 1:1000, θα βρει ακριβώς το ίδιο εμβαδό, διότι ακριβώς δούλεψαν με τις συντεταγμένες που τους έδωσε το Κτηματολόγιο. Ήταν η θέση της, απαντώντας στην κατηγορία απόκρυψης του πραγματικού εμβαδού, πως αντίθετα το έχουν αποκαλύψει με διάφορους τρόπους. Τα υποβληθέντα σχέδια, εάν κάποιος τεχνικός τα μετρούσε, θα ανακάλυπτε το εμβαδό του, επειδή ήσαν αποτέλεσμα της εξωτερικής οριοθέτησης. Ότι τα έντυπα ερυθρό 111-115 του Τεκμηρίου 2, αναφέρουν τα εμβαδά ενός εκάστου των οικοπέδων με το συνολικό αυτών να ανέρχεται στα 102945 τ.μ.. Προσθέτοντας σε αυτό, το οδικό δίκτυο και το πράσινο, όπως παρουσιάζονται στο πίνακα ερυθρό 111, αποκαλύπτεται το εμβαδό. Στο σχέδιο 1:1000 (σχέδιο 6, Τεκμήριο 2) σε κάθε ένα αριθμημένο οικόπεδο, καταγράφεται και το εμβαδό του. Ερωτηθείσα κατά την αντεξέταση γιατί δεν το ανέφερε ρητά στις Τεχνικές Υπηρεσίες, ότι είναι μεγαλύτερο από το αναγραφόμενο στους τίτλους απάντησε πως κατέγραψε στην αίτηση το εμβαδόν των τίτλων όπως απαιτείται και ότι το αποκάλυψε το πραγματικό με τα σχέδια της. Το οποίο για τους τεχνικούς είναι κείμενα που αναδεικνύουν στοιχεία και τα οποία μπορούν να τα διαβάσουν. Αποδεχόμαστε τη θέση αυτή της Μ.Υ.
Εξάλλου αποτελούν αυταπόδεικτα από τα σχέδια και τα έγγραφα γεγονότα. Εξάλλου, αντεξεταζόμενη η Μ.Κ.7 απάντησε σε σχετική επί του θέματος του εμβαδού ερώτηση πως «δεν είπα ότι απέκρυψε» (σε αντίθεση βέβαια με ό,τι καταγράφει στην κατάθεση της Ένδειξη Ζ4, στην οποία δηλώνει πως η εταιρεία απέκρυψε το εμβαδόν). Σε αποδοχή του γεγονότος της αποκάλυψης του εμβαδού, προέβη και ο κ. Χ"Γεωργίου (Μ.Κ.23) αφού τέθηκε ενώπιον του το Τεκμήριο 2 και μελέτησε και εξέτασε τόσο το σχέδιο 1:1000 όσο και τα ερυθρά 111-
Αποτέλεσε τη θέση της κατηγορούσας αρχής πώς οι τίτλοι έπρεπε να είχαν εκδοθεί προ εξαμήνου από την κατάθεση της αίτησης. Αυτή η θέση δεν υποστηρίζεται από Νομοθετική Διάταξη ή Κανονισμό. Παρά ταύτα, παρά την ύπαρξη τούτης της θέσης οι τίτλοι που κατατέθηκαν συνοδευτικοί της αίτησης, ήσαν πολύ παλαιότεροι, χρονολογούμενοι άλλοι από το 2006 άλλοι από το 2007 και έγιναν αποδεκτοί. Αν υπήρχε τέτοια υποχρέωση, γιατί δεν επιστράφησαν και να ζητηθούν νεώτεροι; Επισημαίνουμε επίσης αυτό που υπέδειξε η Μ.Υ.2 καταθέτοντας τα τεκμήρια 221Α και 221Β, πως εγκύκλιοι δίδοντες οδηγίες για μη αποδοχή τίτλων ιδιοκτησίας, πέραν του εξαμήνου, εκδόθησαν στις 25.3.12 και 2.4.12 αντίστοιχα. Η θέση αυτή της Μ.Υ.2 δεν αμφισβητήθηκε. Επιχειρήθηκε, κατά την αντεξέταση της, να εισαχθεί η αιτία της έκδοσης των εγκυκλίων αυτών, η οποία παρέπεμψε σε υπόθεση πλαστογραφίας. Αυτό όμως δεν εξηγεί τη φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε σε αμφότερες τις εγκυκλίους: «Από τούδε και στο εξής..». Ούτε, προσκομίστηκαν, παρά την εισήγηση για ύπαρξη τους, παλαιότεροι εγκύκλιοι. Συγκεκριμένα στο Τεκμήριο 221(Α) δίδονται οδηγίες στο Γραμματειακό Προσωπικό Αρχείου Τμήματος Τεχνικών Υπηρεσιών και στους Τεχνικούς του Τμήματος Τεχνικών Υπηρεσιών πως κατά την παραλαβή αιτήσεων για πολεοδομική άδεια, από τούδε και στο εξής θα πρέπει να ελέγχουν ότι στα υποβληθέντα έγγραφα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, εκσυγχρονισμένοι τίτλοι ιδιοκτησίας και τοπογραφικά Κτηματολογίου τα οποία να είναι πρόσφατα και επί των οποίων να φαίνεται με κόκκινο χρώμα το περίγραμμα της προτεινόμενης ανάπτυξης. Άλλως πως, δεν θα γίνεται παραλαβή/μελέτη της αίτησης. Με το τεκμήριο 221(Β) δίδονται οδηγίες για το ίδιο θέμα, με την υπόδειξη πως οι τίτλοι ιδιοκτησίας που υποβάλλονται θα πρέπει να είναι πρόσφατοι, το οποίο καθορίζεται στους έξι μήνες. Ούτε για τα σχέδια, υπήρξε ανάλογη υποχρέωση. Πλην της υποχρέωσης για κατάθεση κτηματικού σχεδίου στη μεγαλύτερη διαθέσιμη κλίμακα, απουσιάζει η λέξη «πρόσφατου» ή «όχι πέραν του εξαμήνου». Για τούτο, συνήθιζαν, όπως κατέθεσε η Μ.Κ.19 Δημητρίου, να καταθέτουν τίτλους και σχέδια, ανεξαρτήτως ημερομηνίας. Για τούτο το λόγο, αλλά και όλους τους κατωτέρω εκτιθέμενους, αποδεχόμαστε, ως στερούμενη οποιασδήποτε σκοπιμότητας και δολιότητας την εξήγηση που δόθηκε για την ύπαρξη της ημερομηνίας 3.2.2010 στο πίσω μέρος του τεκμηρίου
Ότι δηλαδή κατά τη χρήση των σχεδίων της ανάπτυξης, «παρείσφρησε» ουσιαστικά με το σκανάρισμα των σχεδίων και η ημερομηνία εκείνη. Η οποία εν πάση περιπτώσει, δεν προήλθε από σχέδια κτημάτων των Κουκλιών, όπως εξαρχής το παρουσίαζε η Κατηγορούσα Αρχή αλλά από σχέδια της ανάπτυξης όπως δηλώνουν τα παραδεκτά γεγονότα. Επίσης σχετική η μαρτυρία του Μ.Κ.6 Ιακώβου ο οποίος ανέφερε πως συμβαίνει να τοποθετούνται λάθος σφραγίδες σε λάθος σχέδια. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως σκανάρισμα σχεδίων και σφραγίδας, ιδίως μεγάλης ανάπτυξης, για να επιτευχθεί μεγαλύτερη ακρίβεια γινόταν και από το ίδιο το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Για τούτο, μετά την καταγγελία της υπόθεσης αυτής, κατέστη ανάγκη σύνταξης της επιστολής (Τεκμήριο 92) με το οποίο, όπως εξήγησε η Μ.Κ.12 Ι. Παναγιώτου, της ζητήθηκαν απόψεις και τους συμβούλευσε, όπου σκανάρουν σφραγίδα του Κτηματολογίου, να σημειώνουν ότι αυτή αποτελεί αντίγραφο. Το ερώτημα αν ορθά ή εύλογα η Μ.Υ.2 ετοίμασε σχέδιο 1:5000 το εξήγησε. Πρόσθεσε δε, πως εάν ετοίμαζε σχέδιο στην κλίμακα 1:500 για τα 10 τεμάχια και μετέφερε και το τεμάχιο 40 στην ίδια κλίμακα, τότε θα δημιουργείτο ένα μεγάλο σχέδιο, μήκους σχεδόν 2 μ., του οποίου δεν θα ήταν ευχερής ούτε η σχεδίαση ούτε η εξέταση, ούτε η μελέτη. Θα διογκωνόταν, θα είχε πάχος πέραν των 2 εκ., και τα σχέδια αυτά θα ήσαν υποχρεωμένοι να τα επισυνάπτουν σε κάθε συμβόλαιο πώλησης οικοπέδων. Ενέργεια που πέραν από κοπιώδης, δεν είχε καμία πρακτικότητα. Ούτε αυτή η θέση αμφισβητήθηκε. Έχουμε ήδη υπ' όψη μας το μήκος του σχεδίου 1:500 στο τεκμήριο 4

(2)το οποίο ενισχύει την άποψη της κατηγορούμενης 3. Θα μπορούσε, σημείωσε η κατηγορούσα αρχή, να προστεθεί το σχέδιο 1:2000 που κάλυπτε το τεμάχιο 40 στο σχέδιο 1:500 που κάλυπτε τα υπόλοιπα. Αυτό, εισηγείται η κατηγορούμενη 3 δοκίμασε να το πράξει μετά την αποφυλάκιση της. Αποτέλεσμα ήταν στο σχέδιο 1:500 να επικολληθεί σχέδιο 1:2000 και να μην υπάρχει πλήρης ταύτιση των γραμμών και των διαφόρων σημείων. Από το Τεκμήριο 220 το οποίο παρουσίασε στο Δικαστήριο η κατηγορούμενη 3, χωρίς να είμαστε ειδικοί, μπορούμε να διαπιστώσουμε το ανεπιτυχές του εγχειρήματος. Υποδεικνύεται με έμφαση από την κατηγορούσα αρχή, πως στο τεκμήριο 4

(1)- 4

(4)υποβλήθηκε διαχωρισμός σε σχέδια κλίμακας 1:500 και ότι περιλαμβάνετο σ' εκείνο το φάκελο σχέδιο του τεμαχίου 40 στην κλίμακα 1:

Πώς ήταν δυνατό, ένα ξένο αρχιτεκτονικό γραφείο, διερωτάται ο κ. Κέκκος, να βρήκε το πρόσφατο σχέδιο, και να μην το εντόπισε η ιδιοκτήτρια εταιρεία προβάλλοντας ως δικαιολογία, ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη του; Το ίδιο ερώτημα έχουμε υποβάλει και εμείς. Η Μ.Υ.2, είναι μια έμπειρη αρχιτέκτονας, ικανή και έξυπνη όπως παρουσιάσθηκε ενώπιον μας. Φαινομενικά εξετάζοντας το θέμα, παρουσιάζεται ως μη συνάδουσα προς την εικόνα που παρουσίασε, η αιτιολογία της άγνοιας της ύπαρξης του σχεδίου τούτου. Οφείλουμε όμως να υποβάλουμε και πάλιν το ερώτημα. Τι θα αποκόμιζε από την μη παρουσίαση του; Η απάντηση είναι, ουδέν όφελος. Προς στοιχειοθέτηση αυτής μας της άποψης επισημαίνουμε τα εξής: Παρά την αναφορά για άγνοια ύπαρξης σχεδίου 1:2000, ο τίτλος του τεμαχίου 40 που συνοδεύει την αίτηση 25/10 για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας, παραπέμπει σε σχέδιο κλίμακας 1:
Θα αποκάλυπτε κάτι που ήθελε να αποκρύψει; Πιστεύουμε πως όχι. Σημειώνουμε επίσης πως με αιτήσεις στο Κτηματολόγιο ημερ. 3.2.2010 (Τεκμήριο 28) αιτούνται σχέδια κλίμακας 1:
Σημειώνουμε επίσης, πως όπως η Μ.Υ.2 ανέφερε (και δεν αμφισβητήθηκε) το 1:2000, στην αίτηση 32/09, ήταν ασχεδίαστο. Γι' αυτό και δεν το πρόσεξε όταν υπέγραφε την αίτηση εκείνη. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παραδοχή του κ. Σωκράτους (Μ.Κ.8) ο οποίος δέχθηκε κατά την αντεξέταση του κ. Παπαϊωάννου πως τα επίσημα κτηματικά σχέδια κλίμακας 1:500 (Τεκμήρια 11

(4), 11

(5)και 11

(8)τα οποία φέρουν σφραγίδα 3.2.2010 και 4.2.2010), παραπέμπουν σε σχέδια κλίμακας 1:5000 για το τεμάχιο 40 (επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τη μαρτυρία του κατηγορούμενου 5 όταν εξηγούσε την εισήγηση του προς την κατηγορούμενη 3, πιστεύοντας ότι το τεμάχιο 40 καλυπτόταν από κλίμακα 1:5000). Επισημαίνουμε επίσης πως το σχέδιο που κάλυπτε το τεμάχιο 40 (δηλαδή 1:2000 που ίσχυε 4.3.2010) δεν είχε καμία σχέση με το αργάκι των Αγριδίων, το οποίο βρίσκεται σε άλλο τεμάχιο. Ούτε η εκκλησία εμφανίζεται στο τεμάχιο αυτό (αλλά στο τεμάχιο 2350) και κατ' επέκταση στο σχέδιο 1:2000 εμφανίζεται μόνο (την επίδικη περίοδο το τεμάχιο 40

(295). Αυτό το στοιχείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού ο ισχυρισμός της κατηγορούσας αρχής είναι πως δεν χρησιμοποιήθηκε μεγαλύτερη κλίμακα και δεν χρησιμοποιήθηκε το σχέδιο 1:2000 για να μην μετρηθεί το αργάκι. Επανερχόμενοι στο σχεδιασμό του τεκμηρίου 8, επισημαίνουμε τα εξής: Είναι αποδεκτό από όλους πως τα τεμάχια της ανάπτυξης δεν ανήκαν όλα στην ίδια κλίμακα. Η Κ.Δ.Π. 40/95 δεν καθορίζει ούτε προνοεί για το τι δέον γενέσθαι. Η Μ.Υ.2 (κατηγορούμενη 3) πίστευε ότι έπρεπε ουσιαστικά να πράξει αυτό που έγινε. Μεταφορά από μια κλίμακα σε άλλη. Εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής δεν προτάθηκε κάτι διαφορετικό. Ο Μ.Κ. 1, Αστ. Τσεκούρας, ανέφερε πως έπρεπε να γίνει σχεδιασμός στο 1:500, να γίνει κάτι σαν σεντόνι, εξ όσων και εκείνον τον πληροφόρησαν. Η Μ.Κ.5 κα Κούσπου δεν ρωτήθηκε. Ούτε η Μ.Κ.7 κα Ευθυμίου, πρότεινε κάτι διαφορετικό. Η επιλογή της κλίμακας 1:5000 εξηγήθηκε. Πρόσθετα ο κατηγορούμενος 5 (Μ.Υ.7) ανέφερε κατά την μαρτυρία του πως όταν η κατηγορούμενη 3 του παρουσίασε τα σχέδια 1:500 αυτά παραπέμπουν αναφορικά για το τεμάχιο 40 στη κλίμακα 1:

Επιβεβαίωσε και ο ίδιος πως εάν σχεδιαζόταν η ανάπτυξη σε κλίμακα 1:500 για τα 10 τεμάχια και με μεγέθυνση του τεμαχίου 40 επίσης στην κλίμακα 1:500, τότε θα έπρεπε για να μπορούν να μελετήσουν την ανάπτυξη, να απλώνουν τα σχέδια στο πάτωμα του γραφείου. Παρά την υπερβολή που διακρίνουμε στην τοποθέτηση αυτή, εντούτοις μπορούμε να κατανοήσουμε το ευμέγεθες του σχεδίου, όπως το περιέγραψε και η κατηγορούμενη
Το δυσχερές των μετρήσεων, το επιβεβαίωσε και ο κατηγορούμενος 5 αναφέροντας πως στο σχέδιο 1:5000 δεν μπορούν να γίνου μετρήσεις. Σημείωσε βέβαια πως η Μ.Κ.5 πραγματοποίησε μετρήσεις επί αυτού και ότι τέτοιο σχέδιο 1:5000, κατατέθηκε και σε άλλη, επίσης μεγάλη ανάπτυξη, κάποιας άλλης εταιρείας. Να σημειώσουμε επίσης πως πέραν της τοποθέτησης αυτής του κατηγορούμενου 5, και η κα Ευθυμίου έχει αποδεχτεί και επιβεβαιώσει ότι και σε άλλες περιπτώσεις εξέτασαν αιτήσεις ανάπτυξης, επί σχεδίου 1:5000 στα οποία υπήρχε αργάκι και εξέδωσαν πολεοδομικές άδειες (Τεκμήριο 101) για την ίδια περιοχή Αγίου Θεοδώρου, όπως και η κρινόμενη. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά της κατά την αντεξέταση, όπως μας υπόδειξε ο κ. Παπαϊωάννου «Μελετήσαμε την αίτηση με τις πρόνοιες του τοπικού σχεδίου με μετρήσεις, μέθοδο επί των κτηματολογικών,. Όπως κάναμε και στη συγκεκριμένη αίτηση». Το γεγονός τούτο (σχέδιο 1:5000) δεν εμπόδισε την Μ.Κ.5 Κούσπου να προβεί, όπως η ίδια είπε στις μετρήσεις. Δυσκολεύτηκε όπως δήλωσε αλλά τα κατάφερε. Επιβεβαίωση των μετρήσεων κατέστη δυνατή από το σχέδιο 1:
Θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία του σχεδίου τούτου αφού πέραν της δυνατότητας ευχερούς μέτρησης που παρέχει αναδεικνύει τόσο τη φυσική όσο και νομική θέση του αργακιού, μονοπατιών, της εκκλησίας. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει η τοποθέτηση της κας Ευθυμίου, κατά την αντεξέταση της, η οποία δήλωσε πως με το σχέδιο 1:1000 υπήρχε δυνατότητα μετρήσεων, δηλωνόταν το αργάκι και οποιοσδήποτε μπορούσε να το προσδιορίσει. Τα σχέδια παρουσιάστηκαν για μελέτη και εξέταση σε ειδικούς. Σε τεχνικούς, σχεδιαστές και αρχιτέκτονες, οι οποίοι είχαν την ικανότητα μελέτης τους. Σημειώνουμε πως ο κ. Α. Σωκράτους (Μ.Κ. 8) μόλις παρέλαβε στα χέρια του, κατά την ένορκη του μαρτυρία το Σχέδιο 6 του Τεκμηρίου 2 (1:1000) υπέδειξε και αναγνώρισε τη νομική και φυσική θέση του αργακιού. (Ενώ η μια εκ των θέσεων του, απουσιάζει από το σχέδιο 1:500, όπως αναγνώρισε η Μ.Κ. 7 (Ευθυμίου)). (Συνεπώς το γεγονός πως ο Μ.Υ.3 Σταυρινίδης δεν το αναγνώρισε όπως υποδεικνύει ο κ. Κέκκος, δεν ενέχει ιδιαίτερη σημασία). (Επίσης στο σχέδιο 1:500, το αργάκι παρουσιάζεται άλλοτε με μονή και άλλοτε με διπλή γραμμή). Ο κατηγορούμενος 5 (Μ.Υ.7 υπέδειξε περαιτέρω, πως μέσα στο φάκελο της αίτησης (Τεκμήριο 2) υπήρχε και σχέδιο (Σχ. 4) με αποτύπωση των τριμιθιών, των αιωνόβιων δέντρων. Από αυτό το σχέδιο ένα έμπειρο μάτι, αναγνωρίζει πως μόνο μετά από τοπογραφική μελέτη προέκυψε. Η Μ.Κ.7 (Ευθυμίου) προσπαθώντας στην κατάθεση της ημερομηνίας 5.10.14 (ένδειξη Ζ

(5)) να αναδείξει τη σημασία του κτηματολογικού σχεδίου ανέφερε πως «κατά την εξέταση της αίτησης για έκδοση Πολεοδομικής άδειας, ο τεχνικός κάνει τις μετρήσεις του με βάση το επίσημο κτηματολογικό σχέδιο και όχι το αρχιτεκτονικό που υποβάλλει η εταιρεία». Συμπληρώνει δε το εξής το οποίο θεωρούμε πολύ σημαντικό «. Η μοναδική περίπτωση ένας Τεχνικός να λάβει υπόψη του αρχιτεκτονικό σχέδιο σε συνάρτηση με το επίσημο Κτηματολογικό σχέδιο, είναι όταν το αρχιτεκτονικό σχέδιο γίνει στη βάση επιτόπιας χωρομετρικής εργασίας που έγινε από εγκεκριμένο Τοπογράφο Μηχανικό και αφού πιστοποιηθεί η ορθότητα της εργασίας από το Κτηματολόγιο. Στη συγκεκριμένη αίτηση με αριθμό 25/10 τα αρχιτεκτονικά σχέδια που υποβλήθηκαν δεν φαίνονται να έγιναν στη βάση επιτόπιας χωρομετρικής εργασίας και ούτε υπάρχει οποιαδήποτε επιβεβαίωση της ορθότητας από το Κτηματολόγιο.». Την ίδια θέση εξέφρασε και αντεξεταζόμενη τονίζοντας πως εάν γνώριζαν ότι το σχέδιο 1:1000 ήταν αποτέλεσμα εξωτερικής οριοθέτησης θα υπείχε θέση επίσημου κτηματικού. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν η γνώση του αποτελέσματος εκ του γεγονότος θα καταστούσε το σχέδιο επίσημο ή το ίδιο το πραγματικό γεγονός; Υπάρχει αναντίλεκτη μαρτυρία της Μ.Υ.2 αλλά και επιβεβαιωτική του Μ.Κ.8, του γεγονότος της εξωτερικής οριοθέτησης και πως αυτή η εξωτερική οριοθέτηση συμπίπτει με τα αποτελέσματα της τελικής χωρομετρίας. Το ίδιο το σχέδιο 1:1000 απεκάλυπτε όπως επιβεβαιώθηκε από τον Μ.Κ.8 πως ήταν προϊόν χωρομέτρησης. Συνεπώς, η άγνοια ή η μη γνώση των τεχνικών υπηρεσιών για τούτο το γεγονός δεν μπορεί να μειώσει την ισχύ του σχεδίου τούτου. Υποδεικνύουμε περαιτέρω και τα εξής: Καμία πλαστότητα αποδίδεται στο αρχιτεκτονικό 1:1000 που συνόδευε το 1:

Όπερ σημαίνει πως ό,τι περιλάμβανε τούτο το σχέδιο ήταν ορθά αποτυπωμένο. Ότι περιείχε ουσιαστικά τη γνήσιο θέση όλων των στοιχείων επί τόπου και αντικατόπτριζε τη πραγματικότητα. Το Σχ. 1:1000 όπως έχουμε ανωτέρω υποδείξει, αναγνωρίσθηκε από τον κ. Σωκράτους, ότι ήταν προϊόν εξωτερικής οριοθέτησης. Συνεπώς πως εντοπίζεται η ένοχη διάνοια ή η πρόθεση καταδολίευσης όταν εκείνα τα στοιχεία που σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή, οι κατηγορούμενοι αποκρύπτουν με το Σχ. 1:5000, αποκαλύπτουν με το Σχ. 1:1000, του οποίου οι ίδιοι αναγνωρίζουν τη γνησιότητα; Ένα εξίσου σημαντικό γεγονός της πρόθεσης ή μη των κατηγορουμένων αποτελεί η τελική χωρομετρία. Και η γνώση που είχαν πως η ανάπτυξη τους θα ελεγχόταν από το Κτηματολόγιο η έρευνα του οποίου θα αποκάλυπτε το πραγματικό επί τόπου εμβαδό του ακινήτου των οικοπέδων και των δεσμεύσεων. Και ότι τίποτε δεν θα οριστικοποιείτο και δεν θα εκδιδόταν τίτλος ιδιοκτησίας, αν δεν εξέδιδε ο Δήμος Πάφου πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως. (Η διαδικασία αυτή επιβεβαιώθηκε από τον Μ.Κ.8). Είναι χαρακτηριστική αλλά και απόλυτα ταυτισμένη με τη λογική η καταληκτική αναφορά της κατηγορούμενης 3 στην τελευταία της κατάθεση ημερ. 30.9.14 (Τεκμήριο 89): «Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι όλες οι κατά καιρούς ενέργειες μας, γίνονταν καλόπιστα, με βάση τα γεγονότα που ήταν γνωστά σε μας, στο πλαίσιο των νόμων και κανονισμών και σύμφωνα με τις υποδείξεις των αρμοδίων του Δήμου Πάφου. Θεωρώ ότι η εταιρεία μας παρά τα τριάντα και πλέον χρόνια της δραστηριότητας της και με τις εκατοντάδες αναπτύξεων που έχει κάμει σε ολόκληρη την Κύπρο και με τις χιλιάδες των ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας που έχει εκδώσει, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαμε οποιοδήποτε ουσιαστικό πρόβλημα με οποιαδήποτε αρχή στην Κύπρο. Θα επαναλάβω για ακόμα μια φορά ότι αδικαιολόγητα γίνεται λόγος για όφελος της εταιρείας αφού με βάση την υπάρχουσα διαδικασία δεν μπορεί αυτό να συμβεί. Είμαστε στο στάδιο πριν ακόμα ολοκληρωθεί η διαδικασία του ελέγχου της τελικής χωρομετρίας για το διαχωρισμό. Για να εκδοθούν οι ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας θα πρέπει ο Δήμος Πάφου να εκδώσει το τελικό πιστοποιητικό έγκρισης για το διαχωρισμό χωρίς τα αποτελέσματα της τελικής χωρομετρίας δεν μπορεί να εξαχθεί κανένα τελικό αποτέλεσμα. Όλα τελούν υπό αίρεση. Εάν προκύψει από τις μετρήσεις του Κτηματολογίου ότι θα πρέπει να παραχωρήσουμε περισσότερο εμβαδό πρασίνου ή κοινοτικού εξοπλισμού ή οτιδήποτε άλλο προκύψει, είμαστε πρόθυμοι και έτοιμοι, όπως το είχαμε τονίσει κατ΄ επανάληψη και προφορικά και γραπτώς να το παραχωρήσουμε στο δημόσιο, ότι αποδειχθεί ότι έχουμε υποχρέωση να δώσουμε.» Παρεμβάλουμε εδώ τη μαρτυρία του κ. Σ. Σοφοκλέους (Μ.Κ.22) ο οποίος κατέθεσε πως παρά το ό,τι στα προηγούμενα χρόνια δεν συνήθιζε να το πράττει, όμως από το έτος 2013, προέβαινε στις μετρήσεις επί των αποτελεσμάτων της τελικής χωρομετρίας, και εάν το ποσοστό πρασίνου ή κοινοτικού εξοπλισμού δεν συμφωνούσε με τις απαιτήσεις της Νομοθεσίας δεν εξέδιδε πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως. Τακτική που ακολούθησε και στην παρούσα περίπτωση. (Εντούτοις, την τακτική που ακολουθούσε προηγουμένως, δηλαδή να μην εξετάζει τα αποτελέσματα της τελικής χωρομετρίας και να εκδίδει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, συμφώνησε αντεξεταζόμενος πως δεν την γνωστοποίησε στους κατηγορουμένους). Έχει τεθεί εμμέσως η θέση από την Κατηγορούσα Αρχή πως οι κατηγορούμενοι είχαν τη δυνατότητα, αφού ο κατηγορούμενος 5 ήταν ο Δημοτικός Μηχανικός να ξεπεράσουν και αυτό το σκόπελο. Όμως: Η τελική χωρομετρία, όπως παραδέχθηκαν οι Μ.Κ.8 και 23, συνήθως καθυστερεί επί χρόνια να ολοκληρωθεί. Στην παρούσα περίπτωση, που έγινε επίσπευση της (όπως εξήγησε ο Μ.Κ.8), συνεπεία της κατάληξης της υπόθεσης στο Δικαστήριο, η εργασία της τελικής χωρομετρίας ολοκληρώθηκε στις 14.10.
Ο κατηγορούμενος 5 αφυπηρέτησε το Σεπτέμβρη του έτους
Πώς ήταν δυνατόν να συντονίζονταν όλα τα τμήματα για να εξυπηρετήσουν τους κατηγορούμενους ή πως θα αναμένετο συνεργασία με τον κατηγορούμενο 5, ο οποίος δεν ήταν παρών στο Τμήμα; Σημαντική είναι και πάλιν η θέση του Μ.Κ.8 Α. Σωκράτους στα ερωτήματα που επίμονα έθετε ο κ. Κέκκος, για το εάν το Κτηματολόγιο θα αποδεχόταν το Τεκμήριο 8, για να προβεί στη χωρομέτρηση. Καταγράφουμε αυτολεξεί τη θέση του: «A. Από τη στιγμή που θα ερχόταν στο στάδιο της τελικής χωρομέτρησης για μας βαρύτητα είναι οι κατασκευές επιτόπου. Είναι το τι έχει κατασκευαστεί επιτόπου. Είναι εκεί που εστιαζόμαστε γιατί τα νέα σχέδια που εμείς θα ετοιμάσουμε είναι τα επίσημα σχέδια. Οι νέοι τίτλοι που θα εκδώσουμε είναι οι επίσημοι και δεν μπορούν να στηρίζονται πουθενά αλλού εκτός από τη γη.» Επί του ιδίου βέβαια θέματος, διαφορετική ήταν η θέση του Μ.Κ.26 Δημητρίου, ο οποίος ανέφερε πως εάν έβλεπε τέτοιο σχέδιο, θα έστελλε το φάκελο πίσω. Μεταξύ των δύο αυτών μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής, επιλέγουμε και προτιμούμε εκείνη του κ. Σωκράτους. Ήταν ειλικρινής, αντικειμενικός και σαφής. Θεωρούμε πως με απόλυτη καθαρότητα παρουσίασε τα γεγονότα στο Δικαστήριο. Βέβαια, όπου εκφράζει γνώμη και άποψη, νομικής φύσεως, αυτό αποτελεί τομέα, που κριτής του πάντοτε παραμένει το Δικαστήριο. Επιβεβαιωτική της αξίας της τελικής χωρομετρίας, διεφάνη κατά την αντεξέταση της και η Μ.Κ.7 κα Ευθυμίου, όταν δέχθηκε πως με την τελευταία παράγραφο της έκθεσης του Τεκμηρίου 96, εννοούσε πως είναι πιο ορθό να αναμένουν την τελική χωρομετρία η οποία θα ξεκαθάριζε το τοπίο (σχετική παράγραφος Τεκμηρίου 96: «Επειδή οι μετρήσεις έγιναν με γραφική μέθοδο, η ορθότητα τους μπορεί μόνο να επιβεβαιωθεί από το Τμήμα κτηματολογίου και Χωρομετρίας»). Αργάκι/Εκκλησία Σημαντικό μέρος της δοθείσας μαρτυρίας περιστράφηκε γύρω από το αργάκι των Αγριδιών και την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Θέση της Κατηγορούσας Αρχής είναι πως τόσον το ένα στοιχείο όσο και το άλλο δεν είναι ιδιοκτησία της εταιρείας και συνεπώς ουδόλως εδικαιολογείτο να προσμετρήσουν το εμβαδό τους, ως μέρος πρασίνου και κοινοτικού εξοπλισμού που παραχώρησαν προς το Δημόσιο. Κύριος μάρτυρας τούτου (και όχι μόνου) του θέματος ήταν ο κ. Α. Σωκράτους (Μ.Κ.8) Πρώτος Κτηματολογικός Λειτουργός του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στη Λευκωσία. Με την αίτηση αρ. Α829/2006 η εταιρεία είχε ζητήσει διερεύνηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της υφιστάμενης εκκλησίας /αυλακιών/δεξαμενής τα οποία παρουσιάζονται στο σχέδιο 1:500 να διασχίζουν το τεμάχιο
Για την αίτηση αυτή ανοίχθηκε ο φάκελος στις 4.10.2006 (ημερομηνία κατά την οποία υπεβλήθη αίτηση και εξωτερική οριοθέτηση των τεμαχίων της ανάπτυξης). Στα πλαίσια της αίτησης, υπεγράφη γραπτή δήλωση από τους ιδιοκτήτες των τεμαχίων (κατηγορούμενη 1 και κατηγορούμενη 3) με την οποία αποδέχονται την υιοθέτηση για τα ακίνητα τους, της κλίμακας 1:
Το νέο προτεινόμενο σχέδιο επισυνάπτεται στη δήλωση (Τεκμήριο 120) και φέρει την υπογραφή του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου, (ημερ. 2.6.2007) του κατηγορούμενου 2 για λογαριασμό της κατηγορούμενης 1 (ημερ. 19.6.2007), και της κατηγορούμενης 3 (ημερ. 17.7.2007). Σύμφωνα με το ίδιο τεκμήριο οι κατηγορούμενοι δηλώνουν πως «από το χώρο της ιδιοκτησίας μας εξαιρούνται το δημόσιο αργάκι με μπλε χρώμα, οι δημόσιοι δρόμοι που φαίνονται με κόκκινο χρώμα, ο χώρος της εκκλησίας και γύρω από την εκκλησία που φαίνεται με πράσινο χρώμα (τεμ. 1446) και το αυλάκι που φαίνεται με μωβ χρώμα (τεμ. 1437) το οποίο ανήκει και σε άλλους». Ακολούθησε της ανωτέρω δήλωσης το άνοιγμα του φακέλου ΑΔΧ133/07 μετά από αίτηση της εταιρείας για διαδικασία ανταλλαγής ώστε να παραχωρηθεί η νομική θέση του αργακιού από το κράτος προς τους ιδιώτες ιδιοκτήτες και οι τελευταίοι να παραχωρήσουν τη φυσική του θέση προς το κράτος (σύμφωνα πάντοτε με τον Μ.Κ.8). (Με το τεκμήριο 118 αλλά και προφορικά εξηγήθηκε πως στις περιπτώσεις αργακιών υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις, σημαντική διάσταση μεταξύ της «φυσικής» διαμόρφωσης του αργακιού στο πεδίο και της «νομικής» διαμόρφωσης πάνω στο επίσημο κτηματικό σχέδιο). Του συγκεκριμένου αργακιού η νομική του θέση παρουσιάζεται με μονή γραμμή για μεγάλη έκταση και μετά με δύο κόκκινες γραμμές στο σχέδιο 1:500 του Τεκμηρίου 4

(2). Την τελική απόφαση των ανταλλαγών την έλαβε το Υπουργικό Συμβούλιο με την οποία παραχωρείτο στους ιδιοκτήτες η νομική θέση του αργακιού και οι ιδιοκτήτες παραχωρούν στο κράτος την υφιστάμενη επί της γης θέση. (Στην ίδια ανταλλαγή συμμετέχουν και κάποια τμήματα δρόμων τα οποία λόγω έλλειψης λειτουργικότητας το υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να συμπεριλάβει στην ανταλλαγή.) Η ανταλλαγή, σύμφωνα με το Τεκμήριο 117, το οποίο ο μάρτυρας συνέταξε έγινε με παραχώρηση από την εταιρεία 178m² γης περισσότερα (απ΄ όσα έλαβε, εννοεί). Ο Μ.Κ.8 ήταν βέβαιος, πως τα αργάκια αποτελούσαν και αποτελούν κρατική ιδιοκτησία και ότι τα συνδετικά κλειδιά clefts που εμφανίζονται επί των κτηματικών σχεδίων, δεν ερμηνεύονται ότι το αργάκι ανήκει στην ιδιοκτησία με την οποία συνδέεται, αλλά σημαίνει πως η εκατέρωθεν αυτών περιουσία είναι ενιαία. Σημασία έχει, τόνισε ο μάρτυς, το κτηματικό μητρώο που τηρείται στο Κτηματολόγιο. Στην ερώτηση κατά την κυρίως εξέταση, εάν μετά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, προέβη το κτηματολόγιο σε οποιαδήποτε τροποποίηση στα τοπογραφικά σχέδια απάντησε: «Ναι, με αρκετή καθυστέρηση, αλλά έκαμε. Η απόφαση αυτή η οποία βεβαίως ισχύει από την ημερομηνία που λήφθηκε, τα σχέδια και το σύστημα το κτηματολογικό έχουν ενημερωθεί τα μεν σχέδια, τέταρτον του 2011 και το μηχανογραφημένο σύστημα του Κτηματολογίου στις 3 Νοεμβρίου 2011». Η τελική θέση του αργακιού είναι όπως εμφαίνεται σήμερα στα σχέδια κλίμακας 1:

Ιδιαίτερη έμφαση προσδόθηκε από τον κ. Κέκκο κατά την αγόρευση του στο Τεκμήριο 155 (αίτηση ΑΔΧ 133/07 - αυτούσια η αίτηση είναι το Τεκμήριο 150) με το οποίο οι κατηγορούμενοι διά της υπογραφής του κατηγορούμενου 2 ζητούν ανταλλαγή κρατικής γης δηλαδή δημοσίων δρόμων, δημοσίου αργακιού κ.λ.π. υποδεικνύοντας πως με τη χρήση της λέξης δημόσιο οι κατηγορούμενοι γνώριζαν και αναγνώριζαν πως το αργάκι δεν τους ανήκε. Αμφότεροι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 δήλωσαν κατά τη μαρτυρία τους πως η αίτηση εκείνη αφορούσε την μετακίνηση της θέσης του αργακιού αφού, εμφανιζόταν στα σχέδια σε άλλο μέρος από εκείνο που έρρεε. Σημειώνουμε πως το Τεκμήριο 155 κατατέθηκε από τη Μ.Κ.12 στις 10.3.
Ήδη έχουμε καταγράψει ανωτέρω, ό,σα ανέφερε ο Μ.Κ.8 για την ανταλλαγή της νομικής με τη φυσική θέση του αργακιού. Αποτέλεσμα της αίτησης αυτής, όπως εξήγησε και ο κ. Κέκκος ήταν η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου η οποία κοινοποιήθηκε στους κατηγορούμενους 1-3 με το Τεκμήριο
Με βάση το Τεκμήριο 178 αναγνωρίζεται πως η αίτηση ΑΔΧ 133/07 έχει συμπληρωθεί από τις 24.1.2012 (δηλαδή μετά την καταχώρηση της αίτησης 25/10 για έκδοση πολεοδομικής άδειας (η κατηγορούμενη 3 δεν αντεξετάστηκε για ό,τι ανέφερε σε σχέση με το Τεκμήριο 155). Οι κατηγορούμενοι συμφωνούν με τις δηλώσεις τις οποίες υπέγραψαν και τα σχέδια, την αλλαγή των οποίων ενέκριναν, με την υιοθέτηση νέας κλίμακας. Αντιπροτείνουν όμως, πως μέχρι την καταχώρηση της αίτησης 25/10 στις 4.3.2010 για έκδοση πολεοδομικής άδειας, τίποτα δεν είχε αλλάξει, είτε διαφοροποιήθηκε, ώστε να τους πείθει πως εφαρμόστηκε η δήλωση (Τεκμήριο 120). Αναφέρει στην κατάθεση της (Τεκμήριο 89) η κατηγορούμενη 3: «Στις 19/06/2007 με γραπτή μας δήλωση δώσαμε τη συγκατάθεση μας στο κτηματολόγιο, όπως αφαιρεθεί από το εμβαδόν του τίτλου μας το αργάκι και η εκκλησία με τον περίβολο της. Σκοπός αυτής της δήλωσης ήταν να γίνει το συντομότερο δυνατό για τα τεμάχια μας στην περιοχή Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο, η νέα χαρτογράφηση σε κλίμακα 1:2000 και η έκδοση των νέων τίτλων των τεμαχίων (χωραφιών) με βάση το σχέδιο που επισυνάφθηκε στη γραπτή μας δήλωση. Από τις 16/06/2007 όταν υπογράψαμε την πιο πάνω γραπτή δήλωση μέχρι και το έτος 2010 δεν άλλαξε η κλίμακα των κτηματολογικών σχεδίων ώστε να γίνει από το 1:500 σε κλίμακα 1:
Για το λόγο αυτό εγώ συνέχιζα να βλέπω τα κτηματολογικά σχέδια και να μη φαίνεται ότι αφαιρέθηκε το αργάκι και η εκκλησία με τον περίβολο της, από τα κτηματολογικά σχέδια και από τα εμβαδά των τεμαχίων μας... Λόγω των πιο πάνω που έχω αναφέρει δηλαδή ότι το εμβαδόν του αργακιού και το εμβαδόν της εκκλησίας με τον περίβολο της δεν είχαν αφαιρεθεί από το εμβαδόν του τεμαχίου μας και κατ΄ επέκταση δεν είχαν εκδοθεί τίτλοι ιδιοκτησίας τους..» Κατά την ενώπιον του δικαστηρίου μαρτυρία, η κατηγορούμενη 3 (Μ.Υ.2) τόνιζε πως η δήλωση αυτή υπογράφηκε υπό προϋποθέσεις, δεν τους δέσμευε άμεσα και πως παραχωρήθηκε η χρήση του αργακιού (και όχι το αργάκι) προς το Δημόσιο. Τα επιχειρήματα του κ. Παπαϊωάννου εδραζόμενα στην δοθείσα μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, υποδεικνύουν πως: Το γράμμα της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, όπως έχει μεταφερθεί μέσω της επιστολής (Τεκμήριο 124), έρχεται σε σύγκρουση με την προφορική μαρτυρία του κ. Σωκράτους, αφού εγκρίνεται η παραχώρηση τμημάτων του δημοσίου δρόμου καθώς και τμημάτων του δημοσίου αργακιού «με αντάλλαγμα για χρήση σαν δημόσιο αργάκι τα τμήματα του κτήματος» της εταιρείας. Η θέση ότι με βάση την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου το μόνο αντάλλαγμα που προσέφερε η εταιρεία ήταν η παραχώρηση μέρους του εμβαδού της ακίνητης ιδιοκτησίας της, ήτοι της έκτασης του αργακιού στη φυσική του θέση, μόνο «για χρήση σαν δημόσιο αργάκι», χωρίς να μεταβληθεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς του παραχωρούμενου, μόνο για χρήση, τμήματος γης, επιβεβαιώνεται και από το ιστορικό εμβαδού του συγκεκριμένου τεμαχίου μέσω του οποίου διέρχετο το συγκεκριμένο αργάκι. Υπέδειξε περαιτέρω ο συνήγορος πως, όπως εξάγεται από τη μαρτυρία (αντεξέταση) του Μ.Κ.26 Α. Δημητρίου, το ιστορικό του εμβαδού του τεμαχίου 2350, μέσω του οποίου διέρχεται το αργάκι, παρουσιάζει την πιο κάτω εικόνα: - Με βάση το συνημμένο στο Τεκμήριο 150 τίτλο ιδιοκτησίας του τεμαχίου 2350 ημερ. 2.10.06 το εμβαδόν του είναι 60173 τ.μ.. - Με βάση το συνημμένο στο Τεκμήριο 112Β τίτλο ιδιοκτησίας του ιδίου τεμαχίου 2350 ημερ. 21.11.07, δηλαδή μετά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερ. 24.10.07 βάσει του τεκμηρίου 124, το εμβαδόν του τεμαχίου παραμένει το ίδιο 60173 τ.μ.. - Με βάση το συνημμένο στο τεκμήριο 112Γ τίτλο ιδιοκτησίας του ιδίου τεμαχίου με νέο αριθμό τεμαχίου 4833, ημερ. 15.4.09, το εμβαδόν του τεμαχίου παρουσιάζεται 59755 τ.μ., δηλαδή παρουσιάζεται μειωμένο κατά 418 τ.μ.. - Με βάση τον τίτλο ιδιοκτησίας του ιδίου τεμαχίου 4833 ημερ. 6.4.11, Τεκμήριο 209, το εμβαδόν του τεμαχίου παραμένει το ίδιο 59755 τ.μ.. - Με βάση το συνημμένο στο τεκμήριο 112Δ τίτλο ιδιοκτησίας του ιδίου τεμαχίου πρώην 2350, πρώην 4833, με νέο αριθμό τεμαχίου 1580, ημερ. 10.1.12, το εμβαδόν του τεμαχίου παρουσιάζεται 64804 τ.μ., δηλαδή παρουσιάζεται αυξημένο κατά 5049 τ.μ (Σχετική ανάλυση γίνεται και με το Τεκμήριο 230). Έχουν ανωτέρω καταγραφεί οι θέσεις των διαδίκων μερών. Θέλουμε να επισημάνουμε, πως σκοπός της παρούσας διαδικασίας, δεν είναι να αποφασισθεί τελεσίδικα το ιδιοκτησιακό καθεστώς αργακιού και εκκλησίας, ωσάν να αποτελούσαν επίδικη διαφορά. Η παρούσα ενασχόληση στοχεύει στην εξακρίβωση και ανίχνευση της πίστης, γνώσης και πεποίθησης ώστε να καταδειχθεί η ύπαρξη ή όχι της πρόθεσης οικειοποίησης τους. Το εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου, περιβάλλεται από το τεμάχιο 2350 των κατηγορουμένων
Σύμφωνα με το Μ.Κ. 8, καλύπτεται από την εγγραφή 1688 με τίτλο του έτους 1967 από τον οποίο, δεν φαίνεται ιδιοκτήτης αυτού. Το τεμάχιο 2350 τώρα 1619 ήταν αποτέλεσμα συνένωσης αρκετών άλλων τεμαχίων. Διαβάζοντας κτηματικό μητρώο, υπέδειξε πως σε αυτό καταγράφεται πως από το τεμάχιο 2350 εξαιρείται η εκκλησία «excluding the church of Ag. Georgios». Δέχθηκε ο μάρτυρας πως στον τίτλο 1688 δεν καταγράφεται ούτε ιδιοκτήτης, ούτε εμβαδόν. Εξέφρασε όμως την άποψη πως οπωσδήποτε το κτίσμα διαθέτει περιβάλλοντα χώρο, αφού είθισται να υπάρχει τέτοιος γύρω από τις εκκλησίες, ώστε να τελούνται λιτανείες. Εξέφρασε απόλυτη βεβαιότητα ο μάρτυς πως δυνάμει του τεκμηρίου 120 και 124 η εταιρεία γνώριζε ότι όπως και το αργάκι έτσι και η εκκλησία δεν της ανήκε αφού οι ίδιοι συμφώνησαν προς τούτο. Το βέβαιο, τόνισε είναι πως ανήκει σε οποιοδήποτε άλλο πλην της εταιρείας. Συμφώνησε πως η εκκλησία με τον περιβάλλοντα χώρο εμφανίζεται στο σχέδιο του 2011 και πως εκκρεμεί διαδικασία εγγραφής της εκκλησίας επ' ονόματι της Μητρόπολης Πάφου. Συγκεκριμένα, στις 5.6.2012 ανοίχθηκε ο φάκελος Α299/2012 με αιτητή την ιερά Μητρόπολη Πάφου για εγγραφή της εκκλησίας στο όνομα της. Οι κατηγορούμενοι αντιτείνουν ό,σα και για το αργάκι. Περαιτέρω προσθέτουν κυρίως μέσω της Μ.Υ. 2 πως η ίδια θέλοντας να ελέγξει και πληροφορηθεί για την ιδιοκτησία της εταιρείας, πληροφορήθηκε από κάποιο λειτουργό του Κτηματολογίου πως η εγγραφή 1688 που κάλυπτε την εκκλησία δεν ήταν τίτλος ιδιοκτησίας αλλά δικαίωμα κατοχής. Γνώριζαν πως μέχρι πρότινος, δεν εκδίδονται τίτλοι ιδιοκτησίας των εκκλησιών. Με δεδομένο πως και αυτό το τεμάχιο συνδεόταν με τα συνδετικά κλειδιά με το τεμάχιο 2350, είχαν την πεποίθηση πως ανήκε στην ιδιοκτησία τους. Θέλοντας όμως να παραχωρήσουν την εκκλησία, όπως έκαναν και σε άλλες περιπτώσεις, αποδέχθηκαν να παραχωρήσουν χώρο γύρω από αυτήν 6μ., πράγμα το οποίο και έκαναν, υπογράφοντας το Τεκμήριο
Αποτελεί πρόσθετο ισχυρισμό των κατηγορουμένων 1 - 3 πως έπρεπε, εάν η εκκλησία δεν ανήκε στο ακίνητο τους, να καταγράφεται στον τίτλο ιδιοκτησίας του τεμαχίου 2350, ότι εξαιρείται η εκκλησία. Όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις, τις οποίες ανέφερε η Μ.Υ.2, όπου από ακίνητα τους εξαιρούνται δένδρα. Αντίθετα, υποδεικνύουν, το μόνο που καταγράφεται στους τίτλους του συγκεκριμένου τεμαχίου είναι το δικαίωμα διαβάσεως του κοινού προς την εκκλησία. Σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του Μ.Κ.8 από τους συνηγόρους Υπεράσπισης υποβλήθηκε η θέση πως σύμφωνα με το άρθρο 57 του Κεφ. 224 (το οποίο του ανάγνωσαν από το Αγγλικό κείμενο) κάθε κτίσμα ανήκει στη γη επί της οποίας έχει ανεγερθεί. Απάντησε ο μάρτυρας πως αυτό το άρθρο εφαρμόζεται στην περίπτωση δυαδικής περιουσίας, όταν π.χ. ένα δέντρο ελιάς ανήκει σε ένα ιδιοκτήτη ενώ η γη ανήκει σε άλλο. Προβλέπεται με το σχετικό άρθρο: «
Από και μετά την έναρξη της ισχύος του Νόμου αυτού καμιά ξεχωριστή εγγραφή για οτιδήποτε στέκει, είναι φυτεμένο ή ανηγέρθηκε επί της ή για οποιοδήποτε δικαίωμα προσαρτημένο στη γη ή στο οποίο υπόκειται η γη δεν διενεργείται ξεχωριστά από τη γη αυτή, εκτός όταν το πράγμα αυτό ή δικαίωμα ανήκει σε πρόσωπο άλλο από τον κύριο της γης». Και το Αγγλικό κείμενο του σχετικού άρθρου έχει ως εξής: «
From and after the commencement of this Law no separate registration for anything standing, planted or erected on land or for any right attached or subject to the land, shall be effected independently of such land, except where such thing or right belongs to a person other than the owner of the land". Σε έρευνα που διενήργησαν μετά την μαρτυρία του κ. Σωκράτους, (τη διενήργησε εκ μέρους τους ο κ. Μαρδάς) αποκαλύφθηκε από κτηματικά μητρώα των οποίων κατέθεσαν αντίγραφα (τεκμήριο 232 , τεκμήριο 233) πως το τεμάχιο 1688 καταγράφεται ως εκκλησία έχουσα εμβαδό 160τ.π., δηλαδή περίπου 60 τ.μ. Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω εκτεθέντα παρατηρούμε τα εξής: Το αργάκι διασχίζει το τεμάχιο 2350 και συνδέεται με αυτό με τα συνδετικά κλειδιά clefts. Αυτά τα σύμβολα όπως ερμηνεύονται και στο Τεκμήριο 114 (είναι αντίγραφο από βιβλίο που εξεδόθη από Λειτουργό του Κτηματολογίου με τίτλο «Ο Κτηματικός Χάρτης της Κύπρου» για υποβοήθηση) μπορεί κάποιος τεχνικός ή μελετητής να τα εκλάβει ως σημαίνοντα ως μέρος της ιδιοκτησίας. Έτσι τα προσμέτρησε και τα ερμήνευσε και η Μ.Κ.5 Κούσπου. Βέβαια, το αργάκι συγκεκριμένα των Αγριδίων, χαρακτηρίστηκε ως σημαντικό υδατόρεμα της Πάφου. Δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στην ιδιοκτησία των κατηγορουμένων 1 - 3, αλλά τόσο ψηλότερα όσο και χαμηλότερα αυτού υπάρχει συνέχεια, έχουν γίνει κατασκευές για διοχέτευση των ομβρίων τα οποία καταλήγουν στην Κάτω Πάφο. Οι κατηγορούμενοι υπέγραψαν το Τεκμήριο 120 και ενημερώθηκαν για την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου με την επιστολή Τεκμήριο
Σημειώνεται πως δεν καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο αυτούσια η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά η ανακοίνωση αυτής (με το Τεκμήριο 124). Θεωρούμε σκόπιμο να καταγράψουμε αυτολεξεί το κείμενο του Τεκμηρίου 124: «Αίτηση για παραχώρηση δημοσίου δρόμου (τμημάτων) και μετακίνηση μέρους δημοσίου αργακιού στη Πάφο (ενορία Αγ. Θεόδωρος) Αναφέρομαι στην αίτηση σας με το πιο πάνω αριθμό φακέλου σχετικά με το πιο πάνω θέμα και σας πληροφορώ ότι το Υπουργικό Συμβούλιο στη Συνεδρία του που έγινε στις 24/10/2007, ενέκρινε την παραχώρηση σε σας των τμημάτων του δημοσίου δρόμου, του Τμήματος 3, του Φ/Σχεδίου 51/110205, της ενορίας Αγίου Θεοδώρου (Πάφος), συνολικής έκτασης 322 τετρ. Μέτρων, που φαίνονται με γαλάζιο χρώμα στο σχετικό σχέδιο, καθώς και των τμημάτων του δημοσίου αργακιού, του ιδίου πιο πάνω Τμήματος, Σχεδίου και Ενορίας, συνολικής έκτασης 333 τετρ. Μέτρων, που φαίνονται με κίτρινο χρώμα στο ίδιο σχέδιο, με αντάλλαγμα για χρήση σαν δημόσιο αργάκι, τα τμήματα του κτήματος σας με αριθμό τεμαχίου 1444, του τμήματος 3, του Φ/Σχεδίου 51/110205, της ενορίας Αγίου Θεοδώρου (Πάφος), συνολικής έκτασης 810 τετρ. μέτρων που φαίνονται με κόκκινο χρώμα στο σχέδιο, με ίσους όρους και χωρίς την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης και με τον επιπρόσθετο όρο όπως τα παραχωρούμενα τμήματα του δημοσίου δρόμου και δημοσίου αργακιού, συγχωνευθούν με τα παρακείμενα κτήματα τους». Εκείνο που παρατηρούμε από το πιο πάνω κείμενο είναι η διατύπωση και χρήση δύο ξεχωριστών ρημάτων αναφορικά με την ανταλλαγή των ακινήτων. Ενώ γίνεται η χρήση του ρήματος «παραχώρηση» των τεμαχίων κρατικής ιδιοκτησίας προς την εταιρεία εντούτοις, αναφορικά με το αργάκι χρησιμοποιείται ο όρος «χρήση» (και όχι παραχώρηση) προς το δημόσιο. Τα κτηματικά σχέδια ενημερώθηκαν τέλος του 2011, για το αποτέλεσμα της δήλωσης αυτής. Οι τίτλοι, όπως ανωτέρω αναφέρουμε δεν διατηρήθηκαν σταθεροί, ούτε αντανακλούσαν τα συμφωνηθέντα. Ήταν εύλογο συνεπώς το συμπέρασμα πως μέσα από τούτο το Τεκμήριο που ακολούθησε τα τεκμήρια 120 και 155, να προκαλούνται ερωτητικά τα οποία να δημιουργούν αμφιβολίες γύρω από τις πραγματικές καταστάσεις και συνακόλουθα τις προθέσεις. Προβάλλεται ισχυρισμός από την εταιρεία πως έπρεπε στο τίτλο του τεμαχίου 2350 να καταγράφεται ότι εξαιρείται η εκκλησία. Δεν συμφωνούμε με την άποψη αυτή. Δεν απαιτείτο να γίνει κάτι τέτοιο αφού η εκκλησία, (όπως δέχθηκε τελικά η κα Αριστοδήμου, όπου έστω και εκ των υστέρων το πληροφορήθηκε), καλύπτεται από ξεχωριστό τεμάχιο το 1688, όπως φαίνεται και στα σχέδια. Παρατηρούμε όμως ότι περιβάλλεται γύρω-γύρω από το τεμάχιο 2350 και συνδέεται με αυτό με τα κλειδιά clefts. Σημαντικά είναι ό,σα καταγράφει στο Τεκμήριο 117 ο Μ.Κ.8 «κατά τη διερεύνηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, με το φάκελο Α829/2006 προέκυψε ότι η εκκλησία βρισκόταν σε ξεχωριστό τεμάχιο το οποίο από παραδρομή δεν φαινόταν στο εν χρήσει σχέδιο και με την αλλαγή κλίμακας των σχεδίων δημιουργήθηκε νέο τεμάχιο». Αποτελεί εισήγηση του κ. Κέκκου και ερώτηση πώς είναι δυνατό αφού οι κατηγορούμενοι γνώριζαν πως αυτά τους ανήκουν να αναζητήσουν διευκρίνιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος τους; Η απάντηση έρχεται με ό,σα η κατηγορούμενη 3 ανέφερε πως το Τεκμήριο 120 υπογράφηκε για μεταφορά των κτημάτων σε κλίμακα 1:2000 χωρίς την απαιτούμενη διαδικασία του άρθρου 50Α και πως η διευκρίνιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος δεν αφορούσε μόνο αυτά τα στοιχεία, αλλά και τα μονοπάτια, νεραύλακα κ.α.. Αντιστρέφοντας δε το ερώτημα, διερωτούμαστε εάν τα θέματα ήταν τόσο ξεκάθαρα για την Κατηγορούσα Αρχή και το Κτηματολόγιο, τότε ποια ανάγκη εξυπηρετούσε, η σύνταξη των τεκμηρίων 120 και 124, ώστε να παραχωρείται η χρήση του αργακιού και όχι το αργάκι. Εάν ήταν τόσο ξεκάθαρο και σαφές πώς η εκκλησία ήταν ξεχωριστό τεμάχιο, ποια η ανάγκη καταγραφής των φράσεων «excluding the church of Ag. Georgios»; Και γιατί μόνο στα κτηματικά μητρώα τα οποία διάβασε (αλλά δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο ο Μ.Κ.8) υπάρχει αυτή η αναφορά, χωρίς να μεταφέρεται στο τίτλο ιδιοκτησίας του τεμαχίου
Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και πάλιν στο κ. Σωκράτους, ο οποίος αναφερόμενος στο Τεκμήριο 120 δήλωνε: «Α. .Είχε γίνει η υπεύθυνη δήλωση και ετοιμάστηκε το σχέδιο το οποίο αντανακλούσε αυτά τα ευρήματα, το οποίο και το ίδιο το σχέδιο έχει υπογραφεί και έχουν κατατεθεί και τα 2 στα Τεκμήρια, συμπεριλαμβανομένου και καταλόγου εμβαδών των νέων τεμαχίων, με ανάληψη από πλευράς του τμήματος της υποχρέωσης να αντικαταστήσει και τα επίσημα κτηματικά σχέδια και τους τίτλους ιδιοκτησίας με τέτοιο τρόπο που να συνάδουν, να συμφωνούν με την εκπεφρασμένη βούληση των ιδιοκτητών. Για κάποιους λόγους που μπορώ να εξηγήσω στο Δικαστήριο και να τους εξηγήσω, η επίσημη ενημέρωση τόσο των κτηματολογικών σχεδίων όσο και των μητρώων έγινε πολύ αργότερα. Έγινε, στις καταθέσεις μου νομίζω την περίοδο Απρίλης Μάιος του 2011..ήταν μια κτηματολογική έρευνα που δεν την έκαμα ο ίδιος.» Πιστεύουμε όπως, πως με ό,σα δεδομένα υπήρχαν τότε, η ύπαρξη του κλειδιού, η μη έγκαιρη ενημέρωση των σχεδίων και των τίτλων, εύλογα δημιουργούσε στους κατηγορούμενου 1-3 την πίστη και πεποίθηση πως ορθά έπρατταν όταν τα παραχωρούσαν για πράσινο. Εξάλλου, ακόμη και λανθασμένοι να είμαστε στο εύρημα μας τούτο διερωτόμαστε, ποια πλαστογραφία και δολιότητα διέπραξαν οι κατηγορούμενοι όταν αποκάλυψαν με τα σχέδια τους, τόσο το αργάκι όσο και την εκκλησία; Δεν απέκρυψαν την ύπαρξη τους. Αντίθετα. Τα σημείωσαν και τα παρουσίασαν όπως αυτά αποτυπώθηκαν με την εξωτερική οριοθέτηση. Μια ενέργεια (δηλαδή οριοθέτηση) στην οποία δεν ήσαν υποχρεωμένοι να προβούν αλλά το έπραξαν, με σημαντικά πλεονεκτήματα γι΄ αυτούς αλλά και τις αρμόδιες αρχές, οι οποίες αναγνώρισαν μετά την καταγγελία αυτής της υπόθεσης, τη σημασία της εξωτερικής οριοθέτησης όπως αποτυπώνεται στην επιστολή του κ. Τσολάκη (Τεκμήριο 95). Το σχέδιο 1:1000 ήταν τόσο σαφές ώστε δεν άφηνε καμία αμφιβολία. Εξάλλου, αυτό δεν απευθυνόταν σε αδαείς και αναρμόδιους. Απευθυνόταν στα πλέον αρμόδια άτομα του Δήμου. Στις Τεχνικές Υπηρεσίες και την Πολεοδομική Αρχή. Η ίδια η κα Ευθυμίου (Μ.Κ.7), ενώ εισηγείτο πως στο σχέδιο 1:5000 το αργάκι εμφανιζόταν μονόγραμμο και δεν μπορούσαν να το εμβαδομετρήσουν, εντούτοις συμφώνησε με τον συνήγορο υπεράσπισης τον κ. Παπαϊωάννου, πως το αργάκι έκτασης 899 τ.μ. προσμετρήθηκε στο χώρο πρασίνου. Η ίδια επίσης ενέκρινε και προσμετρήθηκε στο χώρο πρασίνου η εκκλησία και ο περίβολος της συνολικού εμβαδού 360 τ.μ.. Σημαντικό επίσης γεγονός αποτελούσε για τη διαμόρφωση εύλογα της πεποίθησης των κατηγορουμένων, τα προτεινόμενα εμβαδά των τεμαχίων. Δεδομένου πως αυτά, όπως εμφανίζονται στο Τεκμήριο 119 είναι προτεινόμενα και όχι τελικά δεν υπέχουν την ισχύ οριστικού εμβαδού. Σαφής ήσαν και για τούτο το θέμα ο κ. Σωκράτους (Μ.Κ.8). Ανέφερε κατά την κύρια εξέταση (θέση την οποία επανέλαβε και κατά την αντεξέταση) πως: «A. Ο κατάλογος αφορά τα εμβαδά των τεμαχίων, είναι προτεινόμενα τεμάχια, μιλούμε για τα τεμάχια τα οποία βασίζοντο πάνω σε επίσημα κτηματολογικά σχέδια κλίμακας 1:500 για τα οποία εξασφαλίστηκε και η συγκατάθεση της εταιρείας, των ιδιοκτητών να μεταφερθούν από την κλίμακα 1:500 στην κλίμακα 1:2000 και ο πίνακας αυτός παρουσιάζει τους νέους αριθμούς κτηματολογικών σχεδίων. E. Όπως θα εξελιχθούν δηλαδή; A. Ναι, όπως τελικά οριστικοποιώντας τη διαδικασία η αναφορά θα είναι τα συγκεκριμένα σχέδια που αναφέρει ο πίνακας, οι συγκεκριμένοι αριθμοί τεμαχίων με τα συγκεκριμένα εμβαδά.» Έχουν υποδειχθεί από τους κατηγορουμένους 2 και 3 (Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2) αντίστοιχα, τα εξής γεγονότα τα οποία όχι μόνο δεν υποδηλούν πρόθεση καταδολίευσης αλλά αποκαλύπτουν διάθεση συνεργασίας και συμμόρφωσης προς υποδειχθέντες όρους, κανονισμούς αλλά και εξυπηρέτηση του Δημοσίου. Με αντίστοιχη βέβαια εξυπηρέτηση και των δικών τους συμφερόντων, αφού η καλύτερη διαμόρφωση του τοπίου αντανακλάται στην ευρύτερη ανάπτυξη.
Κατά τη μελέτη και εξέταση των προκαταρκτικών απόψεων (Τεκμήριο 75) 90% σχεδόν του πρασίνου δόθηκε στη ζώνη ΚΑ7, η οποία έχει συντελεστή δόμησης 80% ενώ τα υπόλοιπα τεμάχια ανήκαν στη ζώνη ΚΑ8, με συντελεστή δόμησης 60%. Ο χώρος που δόθηκε το πράσινο βρισκόταν επί της κορυφογραμμής η οποία, σύμφωνα με το Μ.Υ.1 ήταν ιδιαίτερης ομορφιάς όχι μόνο της περιοχής αλλά και ολόκληρης της πόλης της Πάφου και θα φωτιζόταν. Όπως έχει εκτεθεί από τον Μ.Υ.6 Πολυβίου, εκτιμητή ακινήτων (και αυτό δεν έχει αντικρουσθεί), με βάση τα αποτελέσματα της τελικής χωρομετρίας ο δημόσιος χώρος πρασίνου και ο κοινοτικός εξοπλισμός που έχει παραχωρηθεί ανέρχεται στα 19308 τ.μ., εκ των οποίων τα 17487 τ.μ. (ποσοστό 90,57% της συνολικής έκτασης) εμπίπτουν εντός της Πολεοδομικής Ζώνης Κα7 (συντελεστής δόμησης 80%) και τα υπόλοιπα 1821 τ.μ. (ποσοστό 9,43% της συνολικής έκτασης) εμπίπτουν εντός της Πολεοδομικής Ζώνης Κα8 (Συντελεστής Δόμησης 60%). Ζητήθηκε τότε από την εταιρεία και δόθηκε ως αντάλλαγμα, μέσος όρος συντελεστή δόμησης 70%. Κατά την εξέταση της επίδικης αίτησης παρά το γεγονός ότι το πράσινο παρέμεινε στο ίδιο μέρος, δεν ζητήθηκε από την εταιρεία και δεν δόθηκε, τέτοιο αντάλλαγμα. Η κα Ευθυμίου δέχθηκε, ότι θα μπορούσαν να το ζητήσουν και θα εδίδετο. Δεν αγνοούμε πως με επιστολή της εταιρείας (ερυθρό 30 Τεκμήριο 2) ζητήθηκε και εγκρίθηκε η παραχώρηση 5 εμπορικών οικοπέδων. Αυτό, είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής, πως είναι αντάλλαγμα, διότι δεν επιτρέπεται εκεί η εμπορική ανάπτυξη. Όπως όμως τόνισε, και ο Μ.Υ.7, όταν ένα οικόπεδο παραχωρείται ως εμπορικό τότε ο συντελεστής δόμησης μειώνεται.
Τέθηκε ως όρος στην πολεοδομική άδεια, η υποχρέωση της εταιρείας για παραχώρηση 1518 τ.μ. για διαπλάτυνση της οδού Σωτ. Μαρκίδη. Τα έξοδα αυτής ανέλαβαν εξ ημισείας η κατηγορούμενη 1 εταιρεία και ο Δήμος Πάφου. Εισηγείται η Κατηγορούσα Αρχή πως απλά η εταιρεία εκτέλεσε όρο της πολεοδομικής άδειας. Αντιτείνει η εταιρεία πως εδικαιούτο και είχε δικαίωμα να καταχωρήσει ιεραρχική προσφυγή. Πράγμα που δεν έπραξε. Συμφωνεί για τούτο και η κα Ευθυμίου και στην ερώτηση που της ετέθη κατά την αντεξέταση ότι «η εταιρεία ευαισθητοποιούμενη στις υποδείξεις του Δήμου Πάφου συμφώνησε και παραχώρησε περιουσία της για αναβάθμιση της Οδού Σωτηράκη Μαρκίδη, απάντησε ότι η Πολεοδομική Αρχή έχει δικαίωμα να ζητήσει να παραχωρηθεί μέρος από την προτεινόμενη προς ανάπτυξη περιουσία, για συμπλήρωση και διεύρυνση του οδικού δικτύου όπως έχει και δικαίωμα ο αιτητής αν θεωρήσει το αίτημα της αρχής επαχθή να προβεί σε ιεραρχική προσφυγή».
Η εταιρεία αποδέχθηκε, παρά το ότι κατείχε άδειες οικοδομής για ανέγερση τεσσάρων επαύλεων, επί της κορυφογραμμής, επί του τεμαχίου 1640 να μην τις εκτελέσει και να παραχωρήσει ως χώρο πρασίνου, την περιοχή εκείνη. Το τεμάχιο 1640 βρίσκεται σε πολύ περίοπτη θέση, με καταπληκτική θέα, που βοηθούσε πολύ την αξιοποίηση του. Δεν αξιοποιήθηκε για το σκοπό που αγοράστηκε, και συμπεριλήφθηκε στο χώρο πρασίνου με απώτερο σκοπό την προστασία της κορυφογραμμής. Δεν αγνοούμε και δεν παραβλέπουμε πως οι αποφάσεις αυτές τις κατηγορούμενης 1 εταιρείας και των κατηγορούμενων 2 και 3, αντανακλούσαν, παρά την ισχυριζόμενη ζημιά, όφελος προσδίδοντας ομορφιά στην ανάπτυξη των ακινήτων τους. Πιστεύουμε πως ενήργησαν ως επιχειρηματίες, συνδυάζοντας το ωφέλιμο για εκείνους με την προσφορά προς το δημόσιο. Ένα άλλο θέμα που έχει υποδειχθεί εκ μέρους της Υπεράσπισης, με στόχο την ανάδειξη της προσφοράς των κατηγορούμενων 1 - 3 προς το δημόσιο ήταν και η περίπτωση της ανάπτυξης στη περιοχή των Κουκλιών με το όνομα Venus Rock. Εξ όσων κατέθεσε ο κατηγορούμενος 2 (Τεκμήρια 214Α, 214Β και 214Γ) στο σύνολο των δύο αυτών αδειών η εταιρεία απέδωσε προς το δημόσιο έκταση γης επιπρόσθετη προς την υποχρέωση της εμβαδού 219921 τ.μ. δηλαδή έκταση γης μεγαλύτερη απ΄ ότι ήταν όλος ο διαχωρισμός στο Σκαλί (ο επίδικος). Εξ όσων χαρακτηριστικά ανέφερε, «όλο το εμβαδόν των οικοπέδων στο Σκαλί είναι λιγότερο από ότι ήταν η παραχώρηση η επιπρόσθετη που έδωσε η εταιρεία σε αυτούς τους δύο διαχωρισμούς». Τούτο καταγράφεται όχι γιατί είναι σχετικό με την παρούσα υπόθεση ή διότι η επιδεικνυόμενη σ΄ εκείνη τη περίπτωση συμπεριφορά προοιωνίζει και καθορίζει και την παρούσα, αλλά για να διαφανεί η αξιοπιστία του κατηγορούμενου 2 καθόσον, παρά το γεγονός πως δόθηκε χρόνος στην Κατηγορούσα Αρχή για να εξεταστεί η θέση αυτή του κατηγορούμενου 2, επανερχόμενος ο κ. Κέκκος, δεν αμφισβήτησε τα δοθέντα δεδομένα. Εκείνο που προέβαλε είναι πως παραχωρώντας περισσότερο πράσινο, προσέδιδε αξία στην ανάπτυξη του. Στη θέση τούτη, τέθηκε η απάντηση από τον Μ.Υ.4 Νικολάου πως εάν ήθελαν απλά να δώσουν περισσότερο πράσινο στην ανάπτυξη τους για δικό τους όφελος, τότε θα το κρατούσαν ως ιδιωτικό πράσινο ή ως αναξιοποίητη γη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως η παραχώρηση αυτή του επιπρόσθετου πρασίνου, έλαβε χώραν το 2010 δηλαδή την επίδικη περίοδο. Τα προταθέντα, από τον κ. Κέκκο, κατά την αγόρευση του, πως από το κτηματολογικό σχέδιο 1:5000 από τον πίνακα του ερυθρού 111 (δηλαδή του Τεκμηρίου 2 όπου καταγράφονται τα εμβαδά των οικοπέδων) που δεν δηλώνεται ξεκάθαρα το εμβαδόν, φαίνεται η πρόθεση των κατηγορούμενων ότι ήταν εξ υπαρχής η δημιουργία 178 οικοπέδων. Αν, συνεχίζει η εισήγηση, οι προθέσεις της εταιρείας ήταν καλόπιστες, θα δήλωναν ξεκάθαρα ποια ήταν τα πραγματικά τους εμβαδά και δεν θα ετοίμαζαν τα ερυθρά 111-115 χωρίς καμία επεξήγηση επ΄ αυτών. Κρίνουμε πως το ανωτέρω συμπέρασμα δεν ευσταθεί και δεν υποστηρίζεται από τα γεγονότα όπως ανωτέρω τα εκθέσαμε. Έχει προταθεί από τους κατηγορούμενους 1, 2 και 3 πως η μη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους που απέρρεαν από τις ανωτέρω πράξεις τους προκάλεσε ζημιά ή όπως το έθεσαν, παρεχώρησαν προς το δημόσιο διά της μη διεκδίκησης τους ποσού ύψους €930.000 (+€130.000). Ο Μ.Υ.6 κ. Πολυβίου εκτιμά, πως με βάση την τελική χωρομετρία και την εκείθεν αναφερόμενη κατανομή πρασίνου, η διαφορά στην κατανομή μεταξύ των Ζωνών Κα7 και Κα8 επιφέρει ζημιά στην εταιρεία ύψους €907.740,
Δεν θα επιχειρήσουμε να προβούμε σε τέτοιου είδους ευρήματα πρόκλησης ή όχι ζημιάς και αποτίμησης του ύψους αυτής προς την εταιρεία. Θεωρούμε πως τέτοια ενασχόληση εκφεύγει των επίδικων θεμάτων. Η δική μας ενασχόληση με τούτο το θέμα είτε θεωρουμένου ως παραχωρήσεων είτε ως αποποιήσεων ή μη διεκδίκησης νομίμων δικαιωμάτων εκ μέρους της εταιρείας προς επαχθείς ή μη επαχθείς όρους που της ετίθεντο, στόχευε στον αποκλειστικό και μόνο σκοπό, της ανίχνευσης και διακρίβωσης της πρόθεσης καταδολίευσης. Απαραίτητο για τη διάπραξη του αδικήματος της πλαστογραφίας, συστατικό στοιχείο. Εύρημα μας, αποτελεί πως απ΄ όσα ανωτέρω παραθέσαμε, έχουν δημιουργηθεί σοβαρότατες αμφιβολίες για την πρόθεση καταδολίευσης, εκ μέρους των κατηγορουμένων 1, 2 και 3 για τις κατηγορίες 2, 3 και
Η συμπερίληψη όλων των κατηγορουμένων κάτω από το άρθρο 20 και 21 καθιστά την ύπαρξη του σκοπού για τον ένα κατηγορούμενο, κοινή και για τον άλλο συμπαρασύροντας τον ουσιαστικά και εκείνον. Στην κρινόμενη περίπτωση, η ανυπαρξία της πρόθεσης καταδολίευσης για τους πρώτους 3 κατηγορούμενους αναπόφευκτα, αθωώνει και τους λοιπούς κατηγορούμενους 4 και
Έχουμε ήδη στην ενδιάμεση μας απόφαση που δόθηκε στις 30.4.2015, αναπτύξει και αναλύσει τα άρθρα 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα. Τα υιοθετούμε και στην παρούσα μας. Ο κατηγορούμενος 5 εξήγησε όπως ανωτέρω έχουμε παραθέσει την εμπλοκή του και το εύρος αυτής, στην ετοιμασία του σχεδίου (Τεκμήριο 8). Αποδεχόμαστε την εκδοχή του. Κρίνουμε πως η συμβουλή ή η παραίνεση για ετοιμασία κάποιου σχεδίου, δεν αποδίδει σε αυτόν την ιδιότητα του συνεργού ή συνενόχου, όπως αυτή ορίζεται από τα άρθρα 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα. Εξάλλου είναι παραδεκτό πώς, τα Τεκμήρια 120 και 124 δεν του έχουν επιδοθεί ή γνωστοποιηθεί από το Κτηματολόγιο, ώστε να γνωρίζει την οποιαδήποτε συμφωνία επιτεύχθηκε μεταξύ κατηγορουμένων 1-3 ή την απόφαση που λήφθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο. Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής πως ο κατηγορούμενος 5 γνώριζε τη νομική θέση των αργακιών και ότι αυτό ανήκε στο δημόσιο, συνεπεία της επιστολής του ΤΑΥ ημερ. 30.5.2011, δυνάμει της οποίας ξεκαθαρίζουν πως το αργάκι των Αγριδιών δεν μπορούσε να παραχωρηθεί ως πράσινο διότι αποτελούσε δημόσια περιουσία, δεν μπορεί να ευσταθήσει αφού η επιστολή του ΤΑΥ στάληκε μετά την έκδοση της πολεοδομικής άδειας. Δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε πως η αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας καταχωρήθηκε στο Δήμο Πάφου και δόθηκε στην κα Ευθυμίου (όχι στο κ. Σάββα) για έλεγχο και εξέταση. Το γεγονός πως ο κ. Σάββα (κατηγορούμενος 5) έλαβε μέρος στην εξέταση του Τεκμηρίου 75 (προκαταρκτικές απόψεις) για το οποίο τον μέμφεται ο κ. Κέκκος δεν μπορεί να του καταλογίσει και προσδώσει οποιαδήποτε ευθύνη. Ας μην ξεχνάμε πως εμπλοκή και έκφραση θέσεων και απόψεων, κατ΄ εκείνο το στάδιο είχε και η Μ.Κ.7 (κα Ευθυμίου). Ο κατηγορούμενος 4, όντας υπάλληλος-σχεδιαστής στην υπηρεσία της κατηγορούμενης 1 εταιρείας και τελών υπό την καθοδήγηση της κατηγορούμενης 3, δεν ηδύνατο για τον πρόσθετο τούτο λόγο να κριθεί ότι επεδίωκε παράνομο σκοπό, καταδολίευσης, καταρτίζοντας το σχέδιο 1:
Κρίνουμε επίσης πως καμία απόκρυψη εμβαδού έγινε. Αντίθετα, με τους τρόπους που ανωτέρω έχουμε περιγράψει έγινε πλήρης αποκάλυψη αυτού. Κατηγορίες 4-28 και Κατηγορία 30 Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής Όπως προαναφέραμε η άδεια πολεοδομίας που εκδόθηκε αφορούσε 177 οικόπεδα με βάση το σχέδιο 1:5000 (Τεκμήρια 7 και 8) και με βάση το αρχιτεκτονικό σχέδιο 1:1000 Σχ. 6 του Τεκμηρίου
Αποτελεί θέση της Κατηγορούσας Αρχής όπως εξάλλου διατυπώθηκε και κατά την τελική αγόρευση από τον κ. Κέκκο (στη σελίδα 29) ότι από το στάδιο της καταχώρησης της αίτησης για πολεοδομική άδεια η πρόθεση των κατηγορουμένων ήταν η δημιουργία 178 οικοπέδων. Αφού λοιπόν σε πρώτο στάδιο με δόλιο τρόπο εξασφάλισαν την πολεοδομική άδεια δυνάμει της οποίας πέτυχαν την μειωμένη παραχώρηση πρασίνου και κοινοτικού εξοπλισμού με τον τρόπο που ήδη εξηγήθηκε, ακολούθως με σκοπό να υλοποιήσουν το δόλιο κοινό σκοπό προχώρησαν στη διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 4-28 και
Σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής οι κατηγορούμενοι γνώριζαν ότι με την έκδοση της πολεοδομικής άδειας η αποστολή του Τεκμηρίου 8 είχε περατωθεί. Σε σχέση με τούτο ανέφερε ο Μ.Κ.26 Α. Δημητρίου το Τεκμήριο 8 αν υποβαλλόταν στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας μαζί με την πολεοδομική άδεια για να γίνει η τελική χωρομετρία αυτό δεν θα γινόταν δεκτό από το Κτηματολόγιο αφού δεν αποτελεί επίσημο κτηματολογικό σχέδιο και «ο φάκελος θα παραπεμπόταν πίσω ουσιαστικά στην αρμόδια αρχή ούτως ώστε να εκδώσουν την άδεια διαχωρισμού επί του εν ισχύ κτηματικού σχεδίου.» Συνεπώς στα πλαίσια της συνομωσίας έπρεπε το 1:5000 να αντικατασταθεί. Βεβαίως, διαφορετική ήταν επί του ιδίου θέματος, η άποψη του Μ.Κ.8, όπως προαναφέραμε σε άλλο σημείο της απόφασης μας, την οποία είχαμε αποδεχθεί. Εν τω μεταξύ η αίτηση για άδεια διαχωρισμού καταχωρήθηκε από την εταιρεία μέσω του κατηγορούμενου 2 με βάση τα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομικής άδειας για 177 οικόπεδα όπως αναγνώρισε και η Μ.Κ.5 η οποία διορίστηκε εξετάστρια της εν λόγω αίτησης από τον Εκτελεστικό Μηχανικό Μ.Κ.27 κ. Καραολίδη. Στην εν λόγω αίτηση η τρίτη κατηγορούμενη υπέγραψε ως μελετητής αρχιτεκτονικής εργασίας. Η Μ.Κ.5 ακολούθως στα πλαίσια της αίτησης για άδεια διαχωρισμού αποτάθηκε γραπτώς σε διάφορες υπηρεσίες για τις απόψεις τους. Ο κατηγορούμενος 5, ο οποίος, σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή, ήξερε πολύ καλά το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 2 και 3 (παρά τις θέσεις του ότι δεν είχε μελετήσει τους σχετικούς φακέλους) και γνωρίζοντας ότι το σχέδιο βάση του οποίο είχε εκδοθεί η πολεοδομική άδεια δεν ήταν επίσημο κτηματολογικό σχέδιο, στις 7.9.2010 στην Έκθεση Τεχνικών Υπηρεσιών (Τεκμήριο 93) είχε δώσει οδηγίες προς τη Μ.Κ.5 να ζητήσει να υποβληθεί ο διαχωρισμός στα εν ισχύ τοπογραφικά σχέδια της κλίμακας 1:500, αλλά τέτοια σχέδια τελικά δεν υποβλήθηκαν. Τελικά στα πλαίσια της αίτησης άδειας διαχωρισμού η εταιρεία σε συνεννόηση με τον κατηγορούμενο 5 υπόβαλε αρχιτεκτονικά σχέδια κλίμακας 1:1000 (Σχ. 8 του Τεκμηρίου 3) με 178 οικόπεδα με διαφορετικά πολεοδομικά δεδομένα από τα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομικής άδειας. Η Μ.Κ.5 δεν προέβηκε σε οποιεσδήποτε μετρήσεις αλλά υπολόγισε τα αναπτυξιακά τέλη στη βάση του Σχ. 8 του Τεκμηρίου 3 όπου έθεσε και την υπογραφή της στις 22.12.2011 (Βλ. επίσης τους υπολογισμούς της για τα αναπτυξιακά τέλη στο Τεκμήριο 3, Ερυθρό 34 - 40). Ακολούθως, με την παρουσία και του κατηγορούμενου 5 στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής ημερ. 23.12.2011 ο οποίος μάλιστα υπό κανονικές συνθήκες ήταν με άδεια απουσίας, οι κατηγορούμενοι πέτυχαν να εγκριθεί από την Επιτροπή το εν λόγω σχέδιο, στο οποίο εσκεμμένα δεν υπήρχαν με τα ανάλογα χρώματα οι διαφορές στο χώρο πρασίνου που υπήρχαν σε σύγκριση με τα εγκεκριμένα σχέδια της Πολεοδομίας. Επιπρόσθετα η απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής λήφθηκε χωρίς να υπάρχει στο φάκελο το ανάλογο κτηματολογικό σχέδιο για 178 οικόπεδα, ούτε και είχαν μέχρι τότε ληφθεί οι απόψεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Τελικά την 28.12.2011 εκδόθηκε η άδεια διαχωρισμού στη βάση του σχεδίου 8 για 178 οικόπεδα. Πανομοιότυπα σχέδια με το σχέδιο 8 είναι και τα αρχιτεκτονικά σχέδια με διακριτικά Σχ. 11 και Σχ. 12 με τελευταία ημερομηνία αναφοράς 21.12.2011 που υπέβαλε η εταιρεία τα οποία όμως φέρουν τους ανάλογους χρωματισμούς για το χώρο πρασίνου. Σ' αυτό το σημείο επισημαίνουμε τα εξής: Είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι οι κατηγορούμενοι εξασφάλισαν την άδεια διαχωρισμού διαπράττοντας το αδίκημα της εξασφάλισης εγγραφής με ψευδείς παραστάσεις (κατηγορία 30). Με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος οι ψευδείς παραστάσεις συνίσταντο στην ακύρωση των εγκεκριμένων σχεδίων και την αντικατάσταση τους από άλλα σχέδια τα οποία σφραγίστηκαν χωρίς εξουσία. Το κατά πόσο όμως προκύπτει από οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η άδεια διαχωρισμού εκδόθηκε λόγω οποιασδήποτε ακύρωσης και αντικατάστασης σχεδίων θα εξεταστεί στο κατάλληλο στάδιο της απόφασης. Σε κάθε περίπτωση, με βάση την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής το σχέδιο 8 παρουσιάζει τέτοιες πολεοδομικές διαφορές από το εγκεκριμένο σχέδιο της πολεοδομικής άδειας, ώστε να ήταν αναγκαία η καταχώρηση νέας πολεοδομικής αίτησης, αφού οι αλλαγές αυτές δεν αποτελούσαν μικροτροποποιήσεις και δεν καλύπτονταν από την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του 2006, Τεκμήριο
Επιπρόσθετα ο όρος 12 και ο ειδικός όρος 9 της πολεοδομικής άδειας καθιστούσαν επιβεβλημένη στη προκειμένη περίπτωση την καταχώρηση νέας αίτησης στην Πολεοδομική Αρχή. Παρατίθενται οι όροι αυτοί αυτούσιοι:
Σε περίπτωση που διαπιστωθεί κατά την οριοθέτηση του διαχωρισμού από το Κτηματολόγιο ότι η επιτόπου κατάσταση δεν συμφωνεί απόλυτα με το εγκριμένο σχέδιο, το θέμα να παραπεμθεί στην Πολεοδομική Αρχή για εξέταση του ενδεχόμενου τροποποίησης του σχεδίου.
Σε περίπτωση διαφοροποίησης του διαχωρισμού, είτε για σκοπούς προστασίας, είτε λανθασμένης οριοθέτησης, είτε προβλημάτων με τις άλλες Αρχές, το εγκεκριμένο σχέδιο διαχωρισμού θα παραπεμφθεί στην Πολεοδομική Αρχή, για ενδεχόμενη τροποποίηση του. Στη σελίδα 62 της τελικής αγόρευσης της κατηγορούσας αρχής αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Από 102945 τ.μ. οικοπεδοποιήσιμης γης που ήταν το αρχικό σχέδιο, στο νέο σχέδιο ΣΧ8 με 178 οικόπεδα η οικοπεδοποιήσιμη γη ανέρχεται σε 104876 τ.μ.» Παρόλο τούτου χωρίς εξουσία, χωρίς νέα πολεοδομική έγκριση και κατά παράβαση των πιο πάνω όρων, ο κατηγορούμενος 5 στα πλαίσια του κοινού σκοπού ακύρωσε μέσω της Μ.Κ.5 τα εγκεκριμμένα πολεοδομικά σχέδια (κατηγορίες 8, 9, 10, 11, 19, 20). Επιπρόσθετα σε κτηματολογικό σχέδιο κλίμακας 1:2000 για 178 οικόπεδα που ετοίμασε η κατηγορούμενη εταιρεία, ο κατηγορούμενος 5 έβαλε σφραγίδες ώστε να φαίνεται ότι πρόκειται για το σχέδιο με βάση το οποίο είχε εκδοθεί η άδεια πολεοδομίας και διαχωρισμού (κατηγορίες 4, 5, 14, 15). Ακόμη αλλοίωσε την Πολεδομική Άδεια από 177 σε 178 οικόπεδα (κατηγορία 27). Επιπρόσθετα και πάλιν μέσω της Μ.Κ. 5 ακύρωσε τα σχέδια βάσει των οποίων εκδόθηκε η άδεια διαχωρισμού (κατηγορίες 21 και 22) και σφράγισε χωρίς εξουσία νέο αρχιτεκτονικό σχέδιο για 178 οικόπεδα ημερομηνίας 3.4.2012 το οποίο κατάρτισε η κατηγορούμενη εταιρεία παρουσιάζοντας το ότι πρόκειται για σχέδιο με βάση το οποίο εκδόθηκαν οι σχετικές άδειες (κατηγορίες 12, 13, 16, 17, 18, 23, 24, 25, 26). Τέλος οι κατηγορίες 6 και 7 αναφέρονται στην παράνομη εισαγωγή σφραγίδων του Δήμου Πάφου σε κτηματολογικό σχέδιο 1:2000, το οποίο καταχωρήθηκε στο Κτηματολόγιο στις 6.11.2013 οι οποίες το παρουσιάζουν ως το σχέδιο με βάση το οποίο εκδόθηκαν οι σχετικές άδειες πολεοδομίας και διαχωρισμού. Αμέσως παρακάτω γίνεται ειδική αναφορά σε κάθε μια κατηγορία ξεχωριστά. Να σημειωθεί ότι κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας διευκρινίστηκε από τον κ. Κέκκο ότι για τις κατηγορίες πλαστογραφίας με αρ. 4, 6, 12, 14, 16 και 23 (και προφανώς και κατηγορία 25) η πράξη που καθιστά το έγγραφο πλαστό είναι η εισαγωγή σφραγίδων. · Έδωσε οδηγίες στην κα Κούσπου (Μ.Κ.5) να ακυρώσει το σχέδιο κλίμακας 1:5000 (Τεκμήριο 7 με διακριτικά Σχ. 5) βάσει του οποίου εκδόθηκε η άδεια πολεοδομίας για 177 οικόπεδα. Οπότε η Μ.Κ.5 έγραψε τη λέξη ΑΚΥΡΟ στο σχέδιο το οποίο άφησε στο φάκελο πολεοδομίας (Τεκμήριο 2). (Αφορά τις κατηγορίες 10 και 11). Επιπρόσθετα στο φάκελο (Τεκμήριο 2) υπάρχει ακόμη ένα σχέδιο 1:5000 - Σχ. 5 που φέρει επίσης τη λέξη ΑΚΥΡΟ. · Έδωσε οδηγίες στη Μ.Κ.5 να ακυρώσει το αρχιτεκτονικό σχέδιο κλίμακας 1:1000 που αφορούσε 177 οικόπεδα, με τελευταία ημερομηνία αναφοράς 26.2.2008 βάσει του οποίου εκδόθηκε η πολεοδομική άδεια. Πρόκειται για το αρχιτεκτονικό σχέδιο με διακριτικά Σχ.6 του Τεκμηρίου
Η Μ.Κ.5 έγραψε τη λέξη ΆΚΥΡΟ επί του σχεδίου το οποίο άφησε στο φάκελο πολεοδομίας (Τεκμήριο 2) (αφορά τις κατηγορίες 8 και 9). · Έδωσε οδηγίες στη Μ.Κ.5 να ακυρώσει το αρχιτεκτονικό σχέδιο κλίμακας 1:1000 με ημερομηνία αναφοράς 26.2.2008 (Σχ. 13 του Τεκμηρίου 2) βάσει του οποίου εκδόθηκε η άδεια πολεοδομίας για 177 οικόπεδα. Η Μ.Κ.5 έγραψε τη λέξη ΑΚΥΡΟ στο σχέδιο το οποίο άφησε στο φάκελο διαχωρισμού (Τεκμήριο 3) (αφορά τις κατηγορίες 19 και 20) - (Όμως εδώ προφανώς εκ παραδρομής αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 19ης κατηγορίας ότι πρόκειται για σχέδιο βάσει του οποίου εκδόθηκε η άδεια διαχωρισμού. Όπως ξεκαθάρισε και η κα Κούσπου στην κυρίως εξέταση της πρόκειται για σχέδιο βάσει του οποίου εκδόθηκε η άδεια πολεοδομίας.) · Με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία από τη Μ.Κ.5, ο κατηγορούμενος 5 της είχε δώσει το κτηματολογικό σχέδιο κλίμακας 1:2000 για 178 οικόπεδα το οποίο είχε εκδοθεί από το Κτηματολόγιο την 12.1.2012 και της είχε ζητήσει να συμπληρώσει τόσο τη σφραγίδα της άδειας πολεοδομίας όσο και τη σφραγίδα της άδειας διαχωρισμού που ήδη υπήρχαν στο σχέδιο. Οπότε η Μ.Κ.5 συμπλήρωσε στη σφραγίδα της άδειας διαχωρισμού τα εξής: «Δ/1619, 28/12/11». Στην άδεια πολεοδομίας η Μ.Κ.5 συμπλήρωσε τα εξής: «5708 και 2.8.10». Ακολούθως η ίδια το τοποθέτησε

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.