ΕΠΑΡΧΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΣΑΒΒΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 13567/12, 2/7/2015

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, η κατηγορούμενη προέβη σε ανώμοτη δήλωση και κάλεσε δύο μάρτυρες προς υπεράσπιση ήτοι, τη Μ. Χ'Πολυδώρου (ΜΥ1) και τον Χ. Νικολάου (ΜΥ2). Μαρτυρία - Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα. Η ΜΚ1 στην κυρίως εξέταση της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου, ως υπεύθυνη στον κλάδο οικοδομών. Το επίδικο τεμάχιο βρίσκεται στην κοινότητα Τρεμιθούσας την εποπτεία της οποίας ανέλαβε το 2012 σε διαδοχή της συναδέλφου της Στέλλας Δαμιανού (ΜΚ2). Για το επίδικο τεμάχιο υπήρξε καταγγελία το 2010 στο γραφείο του Επάρχου Πάφου από το Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας. Η ΜΚ2, η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο, εκτελούσε χρέη Βοηθού Επαρχιακού Επόπτη, διενήργησε επιτόπια εξέταση και διαπίστωσε την ανέγερση μεγάλης οικοδομής από τσίγκους (στο εξής το «υποστατικό») χωρίς άδεια οικοδομής. Όταν ανέλαβε η ίδια την υπόθεση το 2012 διενήργησε νέα επιτόπια επίσκεψη τον Απρίλιο του 2012 και κατέληξε στα ίδια ευρήματα. Το υποστατικό αποτελείται στην πλειονότητα του από τσίγκους και οι διαστάσεις του είναι περί τα 12-13μ. και ύψος 5-6μ. Σε σχετικές ερωτήσεις της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, απάντησε ότι είχε επικοινωνία με τον Κοινοτάρχη (ΜΚ3), ο οποίος της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν 15-20 χρόνια και στη συνέχεια υπήρξε προέκταση του, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί στη σημερινή του κατάσταση όπως εμφαίνεται στη φωτογραφία (Τεκμήριο 2). Περαιτέρω, ανέφερε ότι το υποστατικό δεν εμφαίνεται στο επίσημο χωρομετρικό σχέδιο πράγμα που σημαίνει ότι δεν εξασφαλίστηκε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης και δεν έχει κατατεθεί οτιδήποτε στο κτηματολόγιο για να καταγραφεί στο επίσημο χωρομετρικό σχέδιο. Για το υποστατικό μέχρι και σήμερα δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια, ούτε και έχει υποβληθεί στην κατηγορούσα αρχή αίτηση για εξασφάλιση άδειας. Εν πάση περιπτώσει το υποστατικό αποτελείται από ευτελή υλικά για τα οποία δεν μπορεί να εκδοθεί άδεια. Αντεξεταζόμενη συμφώνησε με τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει επακριβώς τον χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Ανέφερε ότι προέβη σε έρευνα για να διακριβώσει κατά πόσο το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν τεθεί σε ισχύ το Κεφ.

1. Η έρευνα έγινε μέσω του τίτλου ιδιοκτησίας και του επίσημου χωρομετρικού σχεδίου, καθώς τα κτίσματα που υπήρχαν πριν τεθεί σε εφαρμογή το Κεφ. 96 και για τα οποία δεν απαιτείται άδεια οικοδομής καταγράφονται στον τίτλο ιδιοκτησίας και εμφαίνονται στο επίσημο χωρομετρικό σχέδιο της κάθε κοινότητας. Περαιτέρω, ζητείται βεβαίωση από την τοπική αρχή σε σχέση με τον χρόνο ανέγερσης και εν προκειμένω το Κ.Σ. Τρεμιθούσας βεβαίωσε ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε προ 20 περίπου ετών και η επέκταση αυτού έγινε προ 4-5 ετών. Στην επισήμανση του κ. Αλεξάνδρου ότι τα πρακτικά της έκτακτης συνεδρίας του Κ.Σ. Τρεμιθούσας ημερομηνίας 19.12.12 (Τεκμήριο 3) δεν επιβεβαιώνουν ότι ανεγέρθηκε προ 20 ετών, η ΜΚ1 είπε ότι της το ανέφερε σε προφορική συζήτηση ο Κοινοτάρχης (ΜΚ3). Επίσης, από την προσωπική της εμπειρία είναι σε θέση να γνωρίζει ότι οι οικοδομές του 1947 και παλαιότερες ήταν πετρόκτιστες και όχι από τσίγκους όπως η επίδικη. Στην ερώτηση του κ. Αλεξάνδρου κατά πόσο το 1947 υπήρχαν τσίγκοι, η ΜΚ1 είπε ότι οι οικοδομές της εποχής εκείνης παρουσιάζονται στους τίτλους ιδιοκτησίας και τα χωρομετρικά σχέδια. Συμφώνησε ωστόσο με τον κ. Αλεξάνδρου ότι δεν είναι ειδικός στο να εκφέρει άποψη για το πότε ανεγέρθηκε το υποστατικό. Ο κ. Αλεξάνδρου υπέβαλε ότι όταν η κατηγορούμενη κατέστη ιδιοκτήτρια του υποστατικού την 1.6.93 (βλ. Τεκμήριο 1) αυτό βρισκόταν στη σημερινή του κατάσταση, για να λάβει την απάντηση από τη ΜΚ1 ότι αν υπήρχε το υποστατικό θα έπρεπε να ήταν καταγραμμένο στο Τεκμήριο
2. Η ΜΚ2 στην κυρίως εξέταση της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι είναι διοικητική λειτουργός στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου όπου εκτελεί καθήκοντα Βοηθού Επαρχιακού Επόπτη και το 2010 βρισκόταν υπό την εποπτεία της το χωριό Τρεμιθούσα. Ανέλαβε να εξετάσει καταγγελία του Κ.Σ. Τρεμιθούσας σύμφωνα με την οποία διάφοροι ιδιοκτήτες γειτονικών τεμαχίων με το επίδικο, κατήγγειλαν ότι δεν κατασκευάστηκε το οδικό δίκτυο που έπρεπε να κατασκευαστεί και υπήρξε επέμβαση στο σημείο αυτό από την κατασκευή οικοδομής με ευτελή υλικά. Η κατηγορούμενη, η οποία είναι η ιδιοκτήτρια του επίδικου τεμαχίου, είχε εξασφαλίσει άδεια διαχωρισμού του με όρο να παραχωρηθεί επιβληθείσα ρυμοτομία. Σε επιτόπια επίσκεψη που διενήργησε στις 16.3.11 διαπίστωσε ότι ο δρόμος δεν κατασκευάστηκε και ότι στο μέρος που είχε επιβληθεί ρυμοτομία ανεγέρθηκε υποστατικό από τσίγκους μεγάλων διαστάσεων το οποίο χρησιμοποιείται ως γκαράζ αυτοκινήτων από τον γιο της κατηγορούμενης. Ο γιος της κατηγορούμενης ζήτησε παράταση χρόνου για να το κατεδαφίσει παραδεχόμενος ότι δεν είχε εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής για το υποστατικό. Σε σχετικές ερωτήσεις της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, η ΜΚ2 είπε ότι δεν πραγματοποίησε οποιαδήποτε άλλη επίσκεψη στο υποστατικό και κατά την πιο πάνω επίσκεψη της η κατηγορούμενη δεν της ανέφερε τη χρονολογία κατά την οποία ανεγέρθηκε το υποστατικό. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε ανεγέρθηκε το υποστατικό, πρόκειται ωστόσο για καινούρια κατασκευή, καθώς υπήρχαν παράθυρα από αλουμίνιο και οι τσίγκοι ήταν σε καλή κατάσταση. Επίσης, το υποστατικό ήταν σε θέση να λειτουργεί ως γκαράζ αυτοκινήτων και υπήρχαν διάφορα μηχανήματα και εξοπλισμός προς τον σκοπό αυτό. Ερωτηθείσα σχετικά είπε ότι στο μέρος της επιβληθείσας ρυμοτομίας δεν υπήρχε προηγουμένως δρόμος, ο οποίος όμως έπρεπε να κατασκευαστεί βάσει των όρων που τέθηκαν στην άδεια διαχωρισμού. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 7 την άδεια με αρ. Φακέλου Δ.96/84 η οποία αφορά τον διαχωρισμό του τεμαχίου με αρ.3/2, 49/2 του Φ/Σχ. 45/43 και εκδόθηκε στις 10.10.
3. Στον όρο 5 γίνεται αναφορά ότι το τεμάχιο επηρεάζεται από ρυμοτομία η οποία πρέπει να παραχωρηθεί για τη διαπλάτυνση εφαπτόμενου δρόμου. Η ΜΚ2 ανέφερε περαιτέρω, ότι για την έκδοση της εν λόγω άδειας προηγήθηκε επιτόπια επίσκεψη από αρμόδια τμήματα κατά την οποία δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη του υποστατικού, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα τίθετο όρος στην άδεια για κατεδάφιση του. Κατά την εν λόγω επίσκεψη διαπιστώθηκε μόνο η ύπαρξη μίας ημιτελούς κατοικίας. Σε σχετικές ερωτήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης, η ΜΚ2 απάντησε ότι η αίτηση για την έκδοση άδειας διαχωρισμού υποβλήθηκε το 1984 από την κατηγορούμενη η οποία ήταν ιδιοκτήτρια του τεμαχίου με αρ 3/2, 49/2 μαζί με την αδελφή της Ελένη Χριστοδούλου Γιάγκου. Στην επισήμανση του κ. Αλεξάνδρου ότι η κατηγορούμενη κατέστη ιδιοκτήτρια του επίδικου τεμαχίου την 1.6.93 σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, η ΜΚ2 απάντησε ότι στον φάκελο υπάρχει η υπογραφή της. Επίσης, στην υποβολή του κ. Αλεξάνδρου ότι η Ελένη Χριστοδούλου Γιάγκου δεν είναι αδελφή αλλά μητέρα της κατηγορούμενης, η ΜΚ2 δεν απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο. Επίσης η ΜΚ2 κατέθεσε κατά την αντεξέταση της επιστολή ημερομηνίας 14.12.10 της κατηγορούσας αρχής (Τεκμήριο 8) με την οποία καλείτο η κατηγορούμενη να κατεδαφίσει τις παράνομες κατασκευές επί του τεμαχίου 126 Φ/Σχ. 45/43,44 στην Τρεμιθούσα. Στην επισήμανση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης ότι επίδικο είναι το τεμάχιο με αρ. 125 και η κατηγορούμενη ουδεμία σχέση έχει με το τεμάχιο αρ.126 απάντησε ότι μπορεί να έγινε λάθος από το γραφέα που ανέλαβε να συντάξει την επιστολή. Η ΜΚ2 αρνήθηκε την υποβολή του κ. Αλεξάνδρου ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το 1947 λέγοντας ότι είναι καινούρια οικοδομή και για το γεγονός αυτό την πληροφόρησε σχετικά η τεχνικός κα. Δέσποινα Χ' Ττοφή (ΜΚ4) η οποία επισκέφθηκε το υποστατικό στις 11.3.
4. Ο ΜΚ3 συνοπτικά στην κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι από τον Μάρτιο του 2001 είναι Κοινοτάρχης του χωριού Τρεμιθούσα. Το επίδικο τεμάχιο βρίσκεται στην Τρεμιθούσα και ιδιοκτήτρια του είναι η κατηγορούμενη. Γνωρίζει καλά το τεμάχιο και το επισκέφθηκε αρκετές φορές, καθώς από εκεί περνούσε ο δρόμος που οδηγεί στο δημοτικό σχολείο και ως μικρό παιδί τον χρησιμοποιούσε για να μεταβαίνει στο σχολείο. Η καταγγελία για το υποστατικό έγινε από ιδιοκτήτες γειτονικών τεμαχίων και προωθήθηκε από το Κ.Σ. στην κατηγορούσα αρχή. Σε σχετικές ερωτήσεις της κας. Κωνσταντίνου, ο ΜΚ3 είπε ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε αφότου κτίστηκαν στο επίδικο τεμάχιο σπίτια μεταξύ των ετών 1982-
5. Τα πιο πάνω τα γνωρίζει από έλεγχο που έκανε με αρμόδιους λειτουργούς της κατηγορούσας αρχής. Αρχικά το υποστατικό ήταν μία μικρή αποθήκη και στη συνέχεια περί το 2010, όταν έγιναν οι καταγγελίες, υπήρξε μεγάλη επέκταση και το υποστατικό παρουσιάζει τη σημερινή του μορφή (Τεκμήριο 2) και χρησιμοποιείται ως γκαράζ αυτοκινήτων. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι οι καταγγελίες προς το Κ.Σ έγιναν προφορικά. Ο δρόμος από το σπίτι της κατηγορούμενης μέχρι το δημοτικό σχολείο δεν υφίσταται λόγω της επέκτασης που έγινε στο υποστατικό το
6. Ο ΜΚ3 αρνήθηκε τη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορουμένης ότι δεν υπήρχε δρόμος και απάντησε ότι από τον δρόμο αυτό κατευθύνονταν οι κάτοικοι του χωριού στο δημοτικό σχολείο και την εκκλησία. Σε σχετικές ερωτήσεις που αφορούσαν την έκτακτη συνεδρία του Κ.Σ. ημερομηνίας 19.12.12 (Τεκμήριο 3) ο ΜΚ3 ανέφερε ότι συμφωνεί με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3 εκτός από την αναφορά ότι δεν γνωρίζουν κατά πόσο το υποστατικό ήταν κτισμένο από το
7. Ερωτηθείς για ποιο λόγο δεν ανέφερε στο Τεκμήριο 3 ότι το υποστατικό δεν ήταν κτισμένο από το 1947, ο ΜΚ3 απάντησε ότι είναι σίγουρος πως ένα μικρό μέρος του υποστατικού ανεγέρθηκε περί το 1990 και αργότερα το 2010 έγινε επέκταση. Υπάρχουν παράθυρα από αλουμίνιο και καινούριοι τσίγκοι. Στην επιμονή του κ. Αλεξάνδρου για τον λόγο που δεν ανέφερε οτιδήποτε στο Τεκμήριο 3, ο ΜΚ3 είπε ότι όλοι, εκτός από ορισμένα μέλη του Κ.Σ., που ήλθαν στην Τρεμιθούσα μετά το 1990 γνώριζαν ότι το υποστατικό δεν υπήρχε το
8. Ο ΜΚ3 ανέφερε περαιτέρω ότι το ζήτημα με το υποστατικό περιήλθε στη γνώση του περί το 2008 ή 2009 κατόπιν των καταγγελιών που έγιναν. Τέλος αρνήθηκε σχετικές υποβολές του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορουμένης ότι το υποστατικό υπήρχε από το 1947 και έκτοτε δεν υπήρξε οποιαδήποτε επέκταση του. Η ΜΚ4 στην κυρίως εξέταση της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εργάζεται ως τεχνικός μηχανικός στην κατηγορούσα αρχή εδώ και 20 χρόνια. Επισκέφθηκε το επίδικο τεμάχιο για πρώτη φορά το 2013 και την προηγούμενη ημέρα της μαρτυρίας της, δηλαδή στις 11.2.
9. Ερωτηθείσα κατά πόσο γνωρίζει πότε ανεγέρθηκε το υποστατικό, ανέφερε ότι η ανέγερση έγινε μεταξύ των ετών 1985-
10. Συγκεκριμένα από τη μελέτη των φακέλων των αδειών οικοδομής διαπίστωσε ότι το 1984 υποβλήθηκε αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού εγκρίσεως της οικοδομής που ανεγέρθηκε στο τεμάχιο με αρ. 49/2,3/2 του Φ/Σχ. 45/44 και 45/43 και ότι αυτό δεν εκδόθηκε διότι η ανέγερση της οικοδομής για την οποία ζητείτο το πιστοποιητικό έγκρισης δεν είχε συμπληρωθεί. Η ΜΚ4 κατέθεσε ως Τεκμήριο 10 αντίγραφο σχετικής επιστολής του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ημερομηνίας 16.11.84 (Τεκμήριο 10). Ακολούθως, το 1989 κατατέθηκε νέα αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού εγκρίσεως σε σχέση με την οποία το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως δεν σύστησε την έκδοση του, καθώς, μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε και αναφέρθηκε σαφώς ότι είχε ανεγερθεί υποστατικό από πρόχειρα υλικά (τσίγκους) το οποίο θα πρέπει να κατεδαφιστεί για να εκδοθεί το πιστοποιητικό έγκρισης. Η ΜΚ4 κατέθεσε ως Τεκμήριο 11 αντίγραφο σχετικής επιστολής του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. Σε σχετική ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, απάντησε ότι είναι σε θέση να αξιολογεί τα υλικά με τα οποία χτίζονται οι οικοδομές και η εκτίμηση της είναι ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε περί το
11. Πρόκειται για φθηνή κατασκευή, της οποίας έγινε ανύψωση της οροφής από τα 3μ. στα 5 μ. προ ορισμένων χρόνων. Κατά την αντεξέταση της η ΜΚ4 ανέφερε ότι εκδόθηκε μερικό πιστοποιητικό έγκρισης στις 22.7.
12. Στην άδεια διαχωρισμού επιβλήθηκε ρυμοτομία για συνέχιση του οδικού δικτύου και στα νέα χωρομετρικά σχέδια παρουσιάζεται ο δρόμος. Η ΜΚ4 συμφώνησε με τον κ. Αλεξάνδρου ότι στα προγενέστερα του 1984 χωρομετρικά σχέδια δεν παρουσιάζεται δρόμος. Σε σχετική ερώτηση γιατί εφόσον διαπιστώθηκε με βάση το Τεκμήριο 11 η ύπαρξη του υποστατικού το 1989 δεν λήφθηκαν οποιαδήποτε μέτρα, η ΜΚ4 είπε ότι στις 17.11.89 έλαβε χώρα νέα επίσκεψη και αναφέρεται ότι ήρθη η παρανομία πράγμα που σημαίνει ότι το υποστατικό που υπήρχε κατεδαφίστηκε. Περαιτέρω, η ΜΚ4 ανέφερε ότι οι τσίγκοι του υποστατικού είναι καινούριοι. Έχει δει αρκετές οικοδομές με τσίγκους και γνωρίζει ότι η διάρκεια ζωής τους δεν ξεπερνά τα 35 χρόνια. Οι τσίγκοι του υποστατικού δεν είναι τόσο παλιοί και δεν διεπίστωσε να είναι φθαρμένοι ή οξειδωμένοι λόγω των καιρικών συνθηκών. Τέλος, αρνήθηκε την θέση του κ. Αλεξάνδρου ότι το υποστατικό είναι κτισμένο από το
13. Ο ΜΚ5 στην κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι κατοικεί στη Λευκωσία εδώ και 25 χρόνια, επισκέπτεται όμως την Τρεμιθούσα 4-5 φορές τον χρόνο. Σε σχέση με το υποστατικό δήλωσε ότι ανεγέρθηκε πριν 4 ή 5 χρόνια. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι όταν κατοικούσε στην Τρεμιθούσα, έμενε στο πατρικό του το οποίο βρίσκεται δίπλα από το υποστατικό. Η πρώτη φορά που αντιλήφθηκε το υποστατικό ήταν το 2009 ή το 2010, δεν ήταν σε θέση όμως να προσδιορίσει επακριβώς ποια από τις εν λόγω δύο χρονολογίες. Όταν αντιλήφθηκε ότι ανεγέρθηκε το υποστατικό δεν έπραξε οτιδήποτε, πέραν από το να αναφέρει το εν λόγω γεγονός στον ΜΚ3 ο οποίος του είπε ότι το υποστατικό είναι παράνομο. Ανέφερε ότι στον χώρο που βρίσκεται το υποστατικό υπήρχε μονοπάτι, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι μαθητές για να κατευθυνθούν στο δημοτικό σχολείο, όπως επίσης και στην εκκλησία. Ο ίδιος όταν ήταν μαθητής χρησιμοποιούσε το εν λόγω μονοπάτι. Ερωτηθείς σχετικά από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης, ανέφερε ότι δεν υπήρχε παλαιότερα άλλο μικρότερο υποστατικό και αρνήθηκε ότι πριν ορισμένα χρόνια έγινε επέκταση του. Ο ΜΚ5 επέμεινε στη θέση του ότι η πρώτη φορά που είδε το υποστατικό ήταν όταν αυτό ανεγέρθηκε, δηλαδή πριν 4 ή 5 χρόνια. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο ΜΚ3 τον ρώτησε αν θα ήθελε να παρουσιαστεί ως μάρτυρας για την παρούσα υπόθεση και απάντησε θετικά. Σε σχετική ερώτηση του κ. Αλεξάνδρου κατά πόσο ο ίδιος επηρεάζεται από την ύπαρξη του υποστατικού, ο ΜΚ5 απάντησε ότι επηρεάζεται καθώς το χωράφι του συνορεύει με το επίδικο τεμάχιο στο οποίο έχει ανεγερθεί το υποστατικό. Δεν έχει πρόσβαση στο χωράφι του, καθώς το πέρασμα προς αυτό περνά από το σημείο που είναι σχεδιασμένος να δημιουργηθεί ο δρόμος. Ο ΜΚ5 αρνήθηκε την υποβολή του κ. Αλεξάνδρου ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το
14. Τέλος, στην υποβολή ότι ήλθε να μαρτυρήσει διότι έχει να αποκομίσει όφελος από την κατεδάφιση του υποστατικού, ο ΜΚ5 απάντησε ότι από την στιγμή που υπάρχει δρόμος σχεδιασμένος για ποιο λόγο ο δρόμος να μην κατασκευαστεί. Η κατηγορούμενη, όταν κλήθηκε σε απολογία, επέλεξε όπως προβεί σε ανώμοτη δήλωση στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι είναι αθώα καθώς η ίδια ούτε ανήγειρε το υποστατικό, ούτε προέβη σε οποιαδήποτε πράξη σε σχέση με αυτό. Γεννήθηκε το 1955 και από τότε που θυμάται, το υποστατικό βρίσκεται στον ίδιο χώρο και στην ίδια κατάσταση. Η ανώμοτη δήλωση έχει κάποια αξία, η οποία πρέπει να εξεταστεί και αξιολογηθεί μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας. Ασφαλώς η αξία της δεν είναι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να αντικρούσει μία ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατία

(2001)2 Α.Α.Δ 195). Στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 22 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα σχετικά: « Υπενθυμίζουμε ότι στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένου και του εφεσείοντα) αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου αθωώτητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.» Η ΜΥ1 στην κυρίως της εξέταση ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι κατάγεται από την Τρεμιθούσα. Γεννήθηκε το 1932 και έκτοτε ζει στην Τρεμιθούσα. Με την κατηγορούμενη είναι γειτόνισσες και είναι φίλες με τη μητέρα της με την οποία όταν ήταν μικρές πήγαινε στο σπίτι της και έπαιζαν. Ερωτηθείσα σχετικά από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούμενης, η ΜΥ1 απάντησε ότι όταν ξεκίνησε να κάνει παρέα με τη μητέρα της κατηγορούμενης ήταν 14 -15 χρονών και θυμάται ότι το επίδικο υποστατικό υπήρχε από τότε. Βρισκόταν στο βάθος των χωραφιών και ήταν κτισμένο με τσίγκους. Η κατάσταση του υποστατικού από τότε που το πρωτοείδε μέχρι και σήμερα είναι η ίδια. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι δεν είναι συγγενείς με την κατηγορούμενη. Δεν γνωρίζει επακριβώς πότε ανεγέρθηκε το υποστατικό, από τότε όμως που ξεκίνησε να κάνει παρέα με τη μητέρα της κατηγορούμενης, δηλαδή στην ηλικία των 14 - 15 χρονών, θυμάται ότι το υποστατικό βρισκόταν στο χωράφι. Για την επίδικη υπόθεση επικοινώνησε μαζί της ο δικηγόρος της κατηγορούμενης και της ζήτησε να έρθει στο Δικαστήριο για να πει αυτά που ξέρει σε σχέση με το υποστατικό. Στην ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ποιος της είπε τι να μαρτυρήσει στο Δικαστήριο, η ΜΥ1 απάντησε ότι ήλθε να πει την αλήθεια και ότι το υποστατικό το έβλεπε. Αρνήθηκε την υποβολή της κας. Κωνσταντίνου ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την κατηγορούμενη και ότι το υποστατικό δεν υπήρχε από τότε που ισχυρίζεται. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι είναι ηλικιωμένη γυναίκα και δε λέει ψέματα. Ο ΜΥ2 ανέφερε στην κυρίως εξέταση του ότι είναι αδελφός της κατηγορούμενης. Σε σχέση με το επίδικο υποστατικό πληροφορήθηκε από τη μητέρα του ότι είναι κτισμένο από το

1. Πληροφορήθηκε το εν λόγω γεγονός όταν στάλθηκαν στην κατηγορούμενη επιστολές από την Επαρχιακή Διοίκηση στις οποίες αναφερόταν ότι είχε ανεγείρει παράνομα οικίες στο τεμάχιο που της είχε παραχωρήσει η μητέρα τους. Σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης απάντησε ότι το υποστατικό κτίστηκε από τη γιαγιά τους και βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο μέχρι σήμερα χωρίς να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή. Αναγνώρισε την χειρόγραφη επιστολή (Τεκμήριο προς αναγνώριση 1) την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Σε σχέση με το Τεκμήριο 12 ανέφερε ότι το έγραψε ο ίδιος μετά από υπαγόρευση του Κοινοτάρχη (ΜΚ3). Συγκεκριμένα, μετά την λήψη των επιστολών της κατηγορούσας αρχής από την αδελφή του, επισκέφθηκε ο ίδιος τα γραφεία της κατηγορούσας αρχής και τους ανέφερε ότι το υποστατικό κτίστηκε το
3. Επειδή όμως δεν είχε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο, η αρμόδια υπάλληλος της κατηγορούσας αρχής του είπε να αποταθεί στον Κοινοτάρχη του χωριού για να του δώσει σχετική βεβαίωση. Συναντήθηκε με τον ΜΚ3 και ο τελευταίος του είπε ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε από το θείο τους ο οποίος θέλει να ανοίξει δρόμος εκεί που βρίσκεται το υποστατικό για να κόψει οικόπεδα. Του πρότεινε όπως τοποθετήσουν κουγκρί χωρίς να γίνουν κράσπεδα, για να δείξουν έτσι ότι άνοιξε ο δρόμος και τα έγγραφα που ήθελαν θα τους τα παρέδιδε μέσω της κατηγορούσας αρχής. Παρά ταύτα καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση και ακολούθως ξανασυναντήθηκε με τον ΜΚ3, ο οποίος του είπε πως θα έπρεπε η κατηγορούμενη να ετοιμάσει επιστολή για να συζητηθεί το θέμα του υποστατικού στο Κοινοτικό Συμβούλιο. Στην ερώτηση του προς τον Κοινοτάρχη (ΜΚ3) για το τι θα έπρεπε να γράψει στην επιστολή, ο ΜΚ3 του υπαγόρευσε και έγραψε το Τεκμήριο
4. Όταν δε επρόκειτο να συζητηθεί η εν λόγω επιστολή στη συνεδρία του Κοινοτικού Συμβουλίου στις 19.12.12, η γραμματέας του Συμβουλίου του τηλεφώνησε και του ζήτησε να μην παραστεί στη συνεδρίαση, καθώς θα συζητείτο ζήτημα που θα αφορούσε συγγενικό του πρόσωπο πρώτου βαθμού. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν η κατηγορούμενη παρέλαβε το κατηγορητήριο ενημερώθηκε από τη μητέρα του ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το
5. Δεν γνωρίζει όμως πως η μητέρα του ξέρει ότι ανεγέρθηκε το
6. Ερωτηθείς δε αν γνωρίζει ποιος ανήγειρε το υποστατικό, απάντησε πως δεν γνωρίζει. Όσον αφορά την κατάσταση του υποστατικού αρχικά είπε ότι ορισμένοι τσίγκοι μπορεί να αλλάχθηκαν, στη συνέχεια όμως είπε ότι αλλάχθηκαν επειδή ήταν παλιοί. Περαιτέρω, ανέφερε ότι το υποστατικό χρησιμοποιείται από την κατηγορούμενη και τα παιδιά της, τα οποία το χρησιμοποιούν ως χώρο στάθμευσης των οχημάτων τους. Αρνήθηκε την υποβολή της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι χρησιμοποιείται το υποστατικό ως συνεργείο επιδιόρθωσης οχημάτων και αρνήθηκε επίσης ότι έγιναν προσθήκες και προεκτάσεις στο υποστατικό το
7. Τέλος, ο ΜΥ2 αρνήθηκε υποβολή της κας. Κωνσταντίνου ότι ένα μέρος του υποστατικού κτίστηκε μετά την ανέγερση των οικιών περί το
8. Οι ΜΚ1,2 και 4 σε γενικές γραμμές μου έκαναν καλή εντύπωση και θεωρώ ότι προσήλθαν στο Δικαστήριο για να καταθέσουν την αλήθεια. Το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας τους βασίζεται σε έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, αλλά και στην παράθεση των ενεργειών στις οποίες προέβησαν σε σχέση με το υποστατικό κατά τη διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης. Η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε τις ενέργειες στις οποίες προέβησαν οι ΜΚ1,2 και 4, ούτε και διαπίστωσα από την όλη τους παρουσία στο εδώλιο του μάρτυρα ότι η μαρτυρία τους υπαγορεύθηκε από αλλότρια κίνητρα. Αυτό το οποίο αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση ήταν οι αναφορές των ΜΚ1,2 και 4 σε σχέση με το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Επί του εν λόγω σημείου η μαρτυρία των ΜΚ1,2 και 4 δεν μπορεί, κατά την κρίση μου, να γίνει δεκτή για τους λόγους που θα αναφέρω αμέσως πιο κάτω. Καταρχάς, η μαρτυρία των ΜΚ1 και 2 επί του εν λόγω σημείου είναι εξ ακοής μαρτυρία, καθώς το πότε ανεγέρθηκε η οικοδομή το πληροφορήθηκαν ουσιαστικά από το ΜΚ
9. Η μαρτυρία ωστόσο του ΜΚ3, του προσώπου δηλαδή που προέβη στην αρχική δήλωση που μετέφεραν οι ΜΚ1 και 2 στο Δικαστήριο, δεν γίνεται δεκτή για τους λόγους που θα επεξηγηθούν πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ
10. Κατά συνέπεια ούτε και η μαρτυρία των ΜΚ1 και 2 επί του εν λόγω σημείου μπορεί να γίνει δεκτή. Δεν μου διαφεύγει ότι οι ΜΚ1 και 2 εξέφρασαν και την προσωπική τους άποψη ως προς τη χρονολογία ανέγερσης του υποστατικού υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για καινούριο κτίσμα. Οι εν λόγω αναφορές όμως συνιστούν απλά την προσωπική τους γνώμη, η οποία ως τέτοια δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Είναι καλά γνωστό ότι οι μάρτυρες καταθέτουν επί των γεγονότων και δεν επιτρέπεται να εκφέρουν τη γνώμη τους πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων οι οποίες εν προκειμένω δεν συντρέχουν. Σημειώνω ότι σε σχετικές υποβολές του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης, η μεν ΜΚ1 συμφώνησε ότι δεν είναι ειδική στο να εκφέρει άποψη ως προς το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού, η δε ΜΚ2 ανέφερε ότι πληροφορήθηκε από τη Δέσποινα Χ» Ττοφή (ΜΚ4) ότι το υποστατικό είναι καινούρια οικοδομή. Περαιτέρω, όσον αφορά τη ΜΚ1 δεν παραγνωρίζω ότι στη μαρτυρία της για να αποκλείσει το ενδεχόμενο το υποστατικό να ανεγέρθηκε πριν τεθεί σε ισχύ το Κεφ. 96 επικαλέστηκε τον τίτλο ιδιοκτησίας του (Τεκμήριο 1) και το επίσημο χωρομετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 6) λέγοντας ότι οι οικοδομές που ανεγέρθηκαν πριν τη θέσπιση του Κεφ.96 καταγράφονται στον τίτλο ιδιοκτησίας και παρουσιάζονται στο επίσημο χωρομετρικό σχέδιο. Όταν όμως της τέθηκε η θέση ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το 1947, η ΜΚ1 απάντησε ότι ως Επαρχιακή Διοίκηση ζητούν βεβαίωση από την τοπική αρχή για το χρόνο ανέγερσης οικοδομής. Στην προκείμενη περίπτωση έλαβε βεβαίωση ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν 20 περίπου έτη και ακολούθως έγινε επέκταση προ 4 - 5 ετών. Είναι επομένως εμφανές από τα πιο πάνω ότι το γεγονός ότι κάποια οικοδομή δεν παρουσιάζεται στο επίσημο χωρομετρικό σχέδιο και δεν καταγράφεται στο πιστοποιητικό έγκρισης δεν συνεπάγεται άνευ ετέρου ότι η εν λόγω οικοδομή ανεγέρθηκε μετά τη θέσπιση του Κεφ.
11. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε δεν θα ζητείτο και επιβεβαίωση από την τοπική αρχή σε σχέση με το χρόνο ανέγερσης. Εν πάση περιπτώσει επισημαίνω ότι τα πρακτικά της έκτακτης συνεδρίασης ημερ. 19/12/12 του Κ.Σ. Τρεμιθούσας (Τεκμήριο 3) δεν επιβεβαιώνουν τη θέση ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε προ 20 ετών. Αντιθέτως αυτό το οποίο αναφέρεται είναι ότι «....δεν μπορούμε να πιστοποιήσουμε ότι είναι κτισμένη από το 1947 για τον λόγω ότι δεν γνωρίσουμε.» Επομένως, όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν 20 έτη, αλλά ούτε και αποκλείστηκε το ενδεχόμενο να ανεγέρθηκε το
12. Από την άλλη, η ΜΚ2 επικαλέστηκε το Τεκμήριο 7 λέγοντας ότι σε περίπτωση που κατά την επιτόπια εξέταση που πραγματοποιήθηκε διαπιστωνόταν η ύπαρξη του υποστατικού, τότε θα επιβαλλόταν στο Τεκμήριο 7 όρος για την κατεδάφιση του. Τα όσα υποστήριξε η ΜΚ2 συνιστούν και πάλι τη δική της γνώμη και συμπεράσματα, τα οποία ως τέτοια δεν μπορούν να γίνουν δεκτά, ιδιαίτερα και ενόψει της απουσίας μαρτυρίας από μέρους των προσώπων που διενήργησαν την επιτόπια εξέταση αλλά και της απουσίας οποιασδήποτε εξήγησης για το λόγο που τα εν λόγω πρόσωπα δεν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες. Δεν μπορεί άλλωστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το υποστατικό να εντοπίστηκε κατά την επιτόπια επίσκεψη, αλλά να μην έγινε πρόνοια για κατεδάφιση του ενόψει του ότι ανεγέρθηκε πριν την εφαρμογή του Κεφ.96 και κατά συνέπεια δεν υπήρχε υποχρέωση για εξασφάλιση άδειας οικοδομής. Ερχόμενος τώρα στη μαρτυρία της ΜΚ4, η μαρτυρία της επίσης δεν μπορεί να γίνει δεκτή όσον αφορά τη γνώμη της σε σχέση με τον χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Η ΜΚ4 κλήθηκε από την κατηγορούσα αρχή και ως εμπειρογνώμονας σε θέματα αξιολόγησης υλικών οικοδομής προκειμένου να εκφέρει την άποψη της για το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Ως προς το καθήκον του πραγματογνώμονα έναντι του Δικαστηρίου αναφέρονται τα ακόλουθα στο σύγγραμμα των κκ. Ηλιάδη και Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» σελ. 580-581: Tο καθήκον των πραγματογνωμόνων έναντι του Δικαστηρίου κατά τη μαρτυρία τους έγκειται στην αιτιολογημένη, αντικειμενική και αμερόληπτη παρουσίαση των αναγκαίων επιστημονικών κριτηρίων ώστε να δώσουν τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να κρίνει ευχερώς την ακρίβεια των επίδικων συμπερασμάτων τους και να διαμορφώσει συναφώς τη δική του ανεξάρτητη άποψη δια της εφαρμογής των κριτηρίων αυτών στα γεγονότα της υπόθεσης (Παναγρίτη ν Χαραλάμπους, ΠΕ320/08, ημ. 15.3.12, Σαρρής ν Καλλέγιας και Πιττάλης και Άλλων ν Ianira Enterprises Ltd και Άλλων

(1997)1 (Β) ΑΑΔ 814, Philippou v Odysseos

(1989)1 CLR1). Τα πιο πάνω επιβεβαιώνονται και στην πρόσφατη απόφαση στην Ποιν. Εφ. 176/13 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γεώργιος Ευριπίδου κ.α. ημερ. 6/4/

1. Καταρχάς παρατηρώ ότι η ΜΚ4 δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία που να αφορούν την ειδική εκπαίδευση που έτυχε σε σχέση με τη αξιολόγηση των υλικών οικοδομής και ειδικότερα σε σχέση με τους τσίγκους που αποτελούν το υλικό με το οποίο ανεγέρθηκε το υποστατικό. Επιπρόσθετα, ενώ δήλωσε ότι ο χρόνος ζωής των τσίγκων είναι περί τα 35 χρόνια, δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση για τη συγκεκριμένη αναφορά της, ούτε και παρέπεμψε σε οποιοδήποτε σύγγραμμα ή σε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που να υποστηρίζει την εν λόγω θέση της. Όταν ερωτήθηκε σχετικά στην αντεξέταση της παρέπεμψε γενικά σε βιβλία που διδάχθηκε στις σχολές, χωρίς όμως να κατονομάσει σχετική βιβλιογραφία ή κάποιον συγκεκριμένο συγγραφέα ή επιστήμονα όπως η ίδια το έθεσε. Εν ολίγοις δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να μπορέσει αφενός να αξιολογηθεί η ορθότητα των ευρημάτων της και αφετέρου να διαμορφώσει το Δικαστήριο τη δική του ανεξάρτητη γνώμη. Σημειώνω δε ότι ενώ η προσωπική της εκτίμηση ήταν ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το 1985, στη συνέχεια είπε ότι στις 17.11.89 έλαβε χώρα επίσκεψη στο επίδικο τεμάχιο από αρμόδιους λειτουργούς κατά την οποία αναφέρθηκε ότι ήρθη η παρανομία που διαπιστώθηκε με το Τεκμήριο 11, δηλαδή ότι κατεδαφίστηκε το υποστατικό. Η τελευταία της δήλωση αναιρεί επομένως την εκτίμηση της ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το
2. Πώς γίνεται να τοποθετεί την ανέγερση του υποστατικού το 1985 και την ίδια ώρα να δηλώνει ότι κατεδαφίστηκε το 1989; Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, η ΜΚ4 δεν μπορούσε να προσφέρει αποδεκτή μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας σε σχέση με το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Ως εκ των ανωτέρω η μαρτυρία των ΜΚ1,2 και 4 δεν μπορεί να γίνει δεκτή αναφορικά με τα όσα οι εν λόγω μάρτυρες υποστήριξαν για τη χρονολογία ανέγερσης του υποστατικού. Αποτελεί σταθερή θέση της νομολογίας μας ότι το Δικαστήριο, αφ' ης στιγμής κρίνει ως αξιόπιστο ένα μάρτυρα, μπορεί να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (βλ. Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 243/12 ημερ. 2.5.14). Κατά συνέπεια η μαρτυρία των ΜΚ1,2 και 4 γίνεται δεκτή με εξαίρεση το πιο πάνω αναφερόμενο σημείο. Ο ΜΚ3 δεν μου προξένησε θετική εικόνα και σχημάτισα την εντύπωση ότι δεν μετέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια σε σχέση με το βασικό μέρος της μαρτυρίας του που αφορούσε το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Συγκεκριμένα, ο ΜΚ3 παρουσιάστηκε απόλυτος ως προς το ότι το υποστατικό δεν ήταν κτισμένο από το
3. Ωστόσο όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 3, ανέφερε μεν ότι συμφωνεί με το περιεχόμενο του εκτός όμως από την αναφορά που περιλαμβάνεται σε αυτό ότι τα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου δεν μπορούσαν να πιστοποιήσουν ότι το υποστατικό ήταν κτισμένο από το
4. Κατά την αντεξέταση του όταν ερωτήθηκε για ποιο λόγο δεν κατέγραψε στο Τεκμήριο 3 τη θέση του ότι το υποστατικό δεν υπήρχε το 1947, ο ΜΚ3 είπε ότι εκτός από ορισμένα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου που ήλθαν στην Τρεμιθούσα μετά το 1990 όλοι οι υπόλοιποι το γνώριζαν ότι δεν ήταν κτισμένο το
5. Ουσιαστικά με την απάντηση που έδωσε ο ΜΚ3 απέφυγε να τοποθετηθεί στην ουσία του ερωτήματος του κ. Αλεξάνδρου και η στάση του αυτή δημιουργεί ερωτηματικά. Όπως καταμαρτυρεί το Τεκμήριο 3 η έκτακτη συνεδρία έγινε μετά από αίτημα της κατηγορούμενης η οποία ζητούσε από το Κοινοτικό Συμβούλιο πιστοποίηση ότι το υποστατικό είναι κτισμένο από το
6. Εφόσον λοιπόν ο βασικός λόγος σύγκλησης της έκτακτης συνεδρίας ήταν η πιστοποίηση του χρόνου ανέγερσης του υποστατικού, θα ανέμενα από τον ΜΚ3, ως Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου, να εκφέρει και να καταγράψει ευκρινώς τη θέση του ότι το υποστατικό δεν ήταν κτισμένο από το
7. Αντιθέτως, τα πρακτικά της έκτακτης συνεδρίας (Τεκμήριο 3) τα οποία υπογράφονται από τον ίδιο, η μόνη σχετική αναφορά που περιλαμβάνουν είναι ότι τα μέλη δεν μπορούν να πιστοποιήσουν ότι το υποστατικό είναι κτισμένο από το 1947 διότι δεν γνωρίζουν. Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά των όσων υποστήριξε ο ΜΚ3 στη μαρτυρία του σε σχέση με τον χρόνο ανέγερσης του υποστατικού, ότι δηλαδή αυτό ανεγέρθηκε περί το 1990 και έγινε επέκταση του προ 4 - 5 ετών, αλλά ούτε και επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο 3 ότι ορισμένα μέλη μόνο δεν γνώριζαν ότι το υποστατικό δεν ήταν κτισμένο από το
8. Στο Τεκμήριο 3 δεν γίνεται οποιοσδήποτε διαχωρισμός και συνάγεται ότι η αναφορά πως δεν ήταν σε θέση να πιστοποιήσουν ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε το 1947 διότι δεν γνωρίζουν, αφορά το σύνολο των μελών. Περαιτέρω, η μαρτυρία του ΜΚ3 σε σχέση με το πιο πάνω αναφερόμενο ζήτημα βρίσκεται σε αντίθεση με την αξιόπιστη μαρτυρία της ΜΥ1, στη μαρτυρία της οποίας θα αναφερθώ πιο κάτω. Επίσης, παρατηρείται διάσταση και μεταξύ της χρονολογίας που η ΜΚ1 δήλωσε ότι την πληροφόρησε ο ΜΚ3 ότι ανεγέρθηκε το υποστατικό και της μαρτυρίας που ο ίδιος προσέφερε. Συγκεκριμένα, η ΜΚ1 είπε ότι με βάση την πληροφόρηση που έλαβε από τον ΜΚ3 το υποστατικό ανεγέρθηκε προ 15-20 ετών, δηλαδή μεταξύ των ετών 1994 - 1999, ενώ ο ΜΚ3 δήλωσε ότι αυτό ανεγέρθηκε περί το
9. Το ζήτημα του χρόνου ανέγερσης του υποστατικού, ως έχει ήδη αναφερθεί, αφορά το πλέον ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ
10. Για τους λόγους δε που παρέθεσα πιο πάνω η μαρτυρία του επί του συγκεκριμένου σημείου δεν γίνεται αποδεκτή, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ρήγμα στην εν γένει αξιοπιστία του. Κατά συνέπεια το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία του ΜΚ
11. Αναφορικά με το ΜΚ5, θεωρώ ότι το Δικαστήριο επίσης δεν μπορεί να αποδώσει βαρύτητα στη μαρτυρία του. Όπως ο ίδιος ανέφερε δεν είναι μόνιμος κάτοικος Τρεμιθούσας, καθώς τα τελευταία 25 χρόνια κατοικεί στη Λευκωσία και απλώς επισκέπτεται την Τρεμιθούσα 4 - 5 φορές τον χρόνο. Ο ΜΚ5 προέβαλε έναν νέο ισχυρισμό, ότι δηλαδή το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν 4 ή 5 χρόνια οπότε ήταν και η πρώτη φορά που ο ίδιος το αντίκρισε. Σημειώνω ότι κανείς από τους λοιπούς μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής υποστήριξε κάτι τέτοιο. Περαιτέρω, η μαρτυρία του βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την αξιόπιστη μαρτυρία της ΜΥ
12. Κατά συνέπεια η μαρτυρία του ΜΚ5 δεν γίνεται αποδεκτή. Η ΜΥ1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και θεωρώ ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια. Απαντούσε με ευθύτητα και φυσικότητα τις ερωτήσεις που της τέθηκαν και δεν διαπίστωσα ότι η μαρτυρία της υποκινήθηκε από αλλότρια κίνητρα. Κατά την αντεξέταση της παρέμεινε σταθερή και δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία της. Η υποβολή της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την κατηγορούμενη, παρέμεινε στη σφαίρα της γενικότητας. Το γεγονός ότι η ΜΥ1 είναι φίλη με τη μητέρα της κατηγορούμενης, πράγμα που το απεκάλυψε η ίδια στην κυρίως εξέταση της, δεν οδηγεί άνευ ετέρου και σε συμπέρασμα ότι η μαρτυρία της ήταν κατασκευασμένη προκειμένου να βοηθήσει την κατηγορούμενη. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, κατά την αντεξέταση της δεν προκλήθηκε οποιοδήποτε ρήγμα στη μαρτυρία της και η συνολική εντύπωση που άφησε στο Δικαστήριο ήταν ενός ειλικρινούς μάρτυρα. Η μαρτυρία του ΜΥ2 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του επικεντρώθηκε στο Τεκμήριο 12 και όσα προηγήθηκαν της έκτακτης συνεδρίας του Κοινοτικού Συμβουλίου ημερομηνίας 19.12.
13. Όσα αναφέρθηκαν ωστόσο από το ΜΥ2 σε σχέση με τα πιο πάνω, συνιστούν ισχυρισμούς που προβλήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη μαρτυρία του. Δεν τέθηκαν οι εν λόγω ισχυρισμοί στο ΜΚ3, ο οποίος ήταν άμεσα εμπλεκόμενος στα όσα υποστήριξε ο ΜΥ2 και δεν του δόθηκε επομένως η ευχέρεια να τοποθετηθεί επί των συγκεκριμένων ζητημάτων. Το γεγονός αυτό εκμηδενίζει, κατά την κρίση μου, την όποια βαρύτητα θα μπορούσε να αποδώσει το Δικαστήριο στους εν λόγω ισχυρισμούς. Αναφορικά με το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού, ο ΜΥ2 δεν έχει προσωπική γνώση του ζητήματος και όσα ανέφερε συνιστούν εξ ακοής μαρτυρία, καθώς τη σχετική πληροφόρηση την έλαβε από τη μητέρα του. Ως εκ των ανωτέρω, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα στη μαρτυρία του ΜΥ2 η οποία και απορρίπτεται. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλoυθα ευρήματα: Η κατηγορούμενη την 1.6.1993 κατέστη ιδιοκτήτρια του τεμαχίου με αρ. 125 Φ/Σχ. 45/43-44, το οποίο βρίσκεται στην Τρεμιθούσα της Επαρχίας Πάφου. Το 2010 υποβλήθηκε καταγγελία σε σχέση με το επίδικο υποστατικό από το Κοινοτικό Συμβούλιο Τρεμιθούσας στο γραφείο του Επάρχου Πάφου, που αποτελεί την αρμόδια αρχή για την Τρεμιθούσα με βάση τις πρόνοιες του Κεφ.
14. Κατόπιν εξέτασης του παραπόνου διαπιστώθηκε ότι στο πιο πάνω αναφερόμενο τεμάχιο και συγκεκριμένα σε μέρος του τεμαχίου στο οποίο είχε επιβληθεί ρυμοτομία, ανεγέρθηκε οικοδομή μεγάλων διαστάσεων αποτελούμενη από τσίγκους. Περαιτέρω, διαπιστώθηκε ότι η εν λόγω οικοδομή δεν καλυπτόταν από άδεια οικοδομής και πιστοποιητικό έγκρισης. Η ακριβής ημερομηνία ανέγερσης της οικοδομής είναι άγνωστη, ωστόσο αυτή υπήρχε τουλάχιστον από τα έτη 1946 -
15. Η κατάσταση της οικοδομής από τότε μέχρι και σήμερα παραμένει η ίδια. Αποτελεί επίσης εύρημα μου ότι η οικοδομή χρησιμοποιείται από τον υιό της κατηγορούμενης ως συνεργείο επιδιόρθωσης οχημάτων. Νομική πτυχή Τα άρθρα 3 και 10 του Νόμου έχουν ως ακολούθως: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (α) να διανοίγει ή κατασκευάζει οδό (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή ..................................... χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Νοείται ότι, άδεια δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι δυνατό να αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένο τμήμα οικοδομής ή οποιαδήποτε προσαρτήματα σε αυτή και αυτή η άδεια δε θα αποτελεί άδεια για άλλα τμήματα της οικοδομής για τα οποία δεν έχει εκδοθεί άδεια μετά την εξέταση σχετικής αίτησης. .................................... 10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου.» Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Νόμου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη είναι τα ακόλουθα:

(1)Η ανέγερση ή η ανοχή ανέγερσης.

(2)Οικοδομής.

(3)Χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας είναι τα ίδια με εκείνα της πρώτης με τη διαφοροποίηση ότι η κατηγορούμενη δεν κατηγορείται ότι ανήγειρε οικοδομή αλλά ότι επέτρεψε και/ή ανέχτηκε την ανέγερση οικοδομής. Αναφορικά με την τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη και αφορά την κατοχή και/ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, από το λεκτικό του άρθρου 10 του Νόμου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

(1)Ο κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί ή να ενεργεί όπως οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οικοδομή.

(2)Η εν λόγω οικοδομή να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής.

(3)Να μην έχει εκδοθεί από την αρμόδια αρχή πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή αυτή. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα αδικήματα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη. Καταρχάς δεν έχει αποδειχθεί ο χρόνος ανέγερσης του υποστατικού, γεγονός απαραίτητο για να διαπιστωθεί κατά πόσο εφαρμόζεται στα επίδικα γεγονότα το Κεφ. 96. Η κύρια θέση της υπεράσπισης ήταν ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν τεθεί σε ισχύ το Κεφ.96 και κατά συνέπεια οι πρόνοιες του εν λόγω Νόμου δεν εφαρμόζονται στο επίδικο υποστατικό. Είναι βάσιμη η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης ότι για να εξεταστεί κατά πόσο η κατηγορούμενη φέρει ποινική ευθύνη με βάση το Κεφ.96, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε μετά την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο εν λόγω Νόμος. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Επάρχου Λεμεσού

(1997)2 Α.Α.Δ 152 αναφέρθηκε ότι το Κεφ. 96 δεν καλύπτει υποστατικά που ανεγέρθηκαν πριν την εφαρμογή του. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η ευπαίδευτος συνήγορος των εφεσίβλητων δήλωσε στο Δικαστήριο ότι, εν όψει του γεγονότος ότι η οικοδομή ανεγέρθηκε πριν το 1946, όταν δηλαδή δεν υπήρχε υποχρέωση εξασφάλισης άδειας οικοδομής, δεν της επέτρεπε να υποστηρίξει την πρωτόδικη απόφαση. Αντίθετη θα ήταν η θέση της, όπως είπε, εάν η οικοδομή είχε ανεγερθεί μετά την εφαρμογή του Κεφ.96. Έχουμε εξετάσει με προσοχή το θέμα που εγείρεται και κρίνουμε ότι το άρθρο 10

(1), όπως τροποποιήθηκε, δεν καλύπτει περίπτωση ως η παρούσα. Βρίσκουμε ότι με την τροποποίηση που έγινε με το Νόμο 28/74 πρόθεση του Νομοθέτη ήταν να καλύψει περιπτώσεις όπου υπήρχε υποχρέωση εξασφάλισης άδειας και αυτή δεν εξασφαλίζετο και χρησιμοποιούνταν υποστατικά χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης. Εάν πρόθεση του Νομοθέτη ήταν να καλύπτονται και όλα τα υποστατικά που ανεγέρθηκαν πριν την εφαρμογή του Κεφ.96, θα αναμέναμε τούτο να γίνει με λεπτομερείς νομοθετικές ρυθμίσεις που να καλύπτουν και τα πρακτικά προβλήματα που θα εγείρονταν και όχι με μία απλή τροποποίηση με την προσθήκη της φράσης που αναφέραμε πιο πάνω στο τέλος του άρθρου 10

(1).» Σημειώνω ότι μετά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης υπόθεσης υπήρξε τροποποίηση του άρθρου 10 του Νόμου με το νόμο 47

(1)/2011. Η τροποποίηση ωστόσο που επήλθε με το νόμο 47

(1)/2011 δεν άλλαξε οτιδήποτε σε σχέση με τα όσα έθιξε το Ανώτατο Δικαστήριο στην εν λόγω απόφαση αναφορικά με το άρθρο 10 ως ίσχυε πριν την τροποποίηση του. Επομένως τα όσα αναφέρθηκαν εξακολουθούν να ισχύουν για το άρθρο 10 του Νόμου ως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Περαιτέρω, επισημαίνω ότι στο Κεφ. 96 δεν υπάρχει οποιαδήποτε διάταξη που να ορίζει ότι ο Νόμος έχει αναδρομική ισχύ. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, η κατηγορούσα αρχή δεν παρουσίασε αποδεκτή και αξιόπιστη μαρτυρία σε σχέση με το χρόνο ανέγερσης του υποστατικού. Αντιθέτως, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε υπήρξε συγκεχυμένη και αντιφατική σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί πάνω της. Συνοπτικά αναφέρω, ότι η ΜΚ1 δήλωσε ότι σύμφωνα με την πληροφόρηση που έλαβε από τον ΜΚ3 το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν 15-20 χρόνια (δηλαδή μεταξύ των ετών 1994-1999) και υπήρξε επέκταση του πριν 4-5 έτη. Ο ΜΚ3 στη δική του μαρτυρία ισχυρίστηκε ότι μικρό μέρος του υποστατικού ανεγέρθηκε περί το 1990 και έγινε επέκταση του με αποτέλεσμα να παρουσιάζει τη σημερινή μορφή του περί το

1. Από την άλλη η ΜΚ2 ανέφερε ότι, εξ όσων την πληροφόρησε η ΜΚ4, το υποστατικό αποτελεί καινούρια κατασκευή. Η δε ΜΚ4 ισχυρίστηκε ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε μεταξύ των ετών 1985-1989 και η προσωπική της εκτίμηση είναι ότι ανεγέρθηκε το
2. Την ίδια ώρα όμως είπε ότι στις 17.11.89 έλαβε χώρα επίσκεψη στο επίδικο τεμάχιο από αρμόδιους λειτουργούς κατά την οποία αναφέρθηκε ότι ήρθη η παρανομία που διαπιστώθηκε με το Τεκμήριο 11, δηλαδή ότι κατεδαφίστηκε το υποστατικό. Τέλος ο ΜΚ5, ο οποίος εδώ και 25 χρόνια δεν κατοικεί στην Τρεμιθούσα, αλλά την επισκέπτεται ορισμένες φορές τον χρόνο, ανέφερε ότι η πρώτη φορά που είδε το υποστατικό ήταν πριν 4-5 χρόνια. Καθίσταται εμφανές από τα πιο πάνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής για να διαπιστώσει ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε μετά που τέθηκε σε ισχύ το Κεφ. 96, ήτοι μετά την 1.9.
3. Από την άλλη υπάρχει η αξιόπιστη μαρτυρία της ΜΥ1, σύμφωνα με την οποία το υποστατικό ήταν ήδη κτισμένο περί τα έτη 1946 -
4. Περαιτέρω, σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 παρατηρώ πως δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει την κατηγορούμενη με την ανέγερση του υποστατικού, είτε υπό την έννοια ότι η ίδια ανήγειρε το υποστατικό, είτε υπό την έννοια ότι επέτρεψε ή ανέχθηκε την ανέγερση του υποστατικού. Δεν τέθηκε μαρτυρία από την οποία να προκύπτει ότι η κατηγορούμενη προέβη σε κάποια ενέργεια ή παράλειψη ή ότι συνέδραμε ή παρότρυνε άλλο πρόσωπο να ανεγείρει το υποστατικό. Το μόνο στοιχείο που τέθηκε είναι ότι η κατηγορούμενη είναι ιδιοκτήτρια του τεμαχίου εντός του οποίου ανεγέρθηκε το υποστατικό. Εν πάση περιπτώσει, οι διάφορες χρονολογίες που έχουν αναφέρει οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, πλην του ΜΚ5, αφορούν περιόδους στις οποίες η κατηγορούμενη δεν ήταν ιδιοκτήτρια του επίδικου τεμαχίου. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 το επίδικο τεμάχιο περιήλθε στην κυριότητα της κατηγορούμενης την 1.6.
5. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι στο Τεκμήριο 7 φαίνεται ότι η εν λόγω άδεια παραχωρείται στην κατηγορούμενη και σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Θεωρώ όμως ότι δεν διαφοροποιούνται με οποιοδήποτε τρόπο τα δεδομένα καθώς: H κατηγορούσα αρχή δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση πως γίνεται να παρουσιάζεται στο Τεκμήριο 7 ότι παραχωρείται η εν λόγω άδεια για το επίδικο τεμάχιο στην κατηγορούμενη στις 10.10.85, ενώ σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 (πιστοποιητικό εγγραφής του επίδικου τεμαχίου) η τελευταία κατέστη ιδιοκτήτρια του την 1.6.
6. Σημειώνω επίσης ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η σχετική αίτηση με βάση την οποία εκδόθηκε το Τεκμήριο
7. Σε πλησιόχρονα με το Τεκμήριο 7 έγγραφα που αφορούν το επίδικο τεμάχιο και σχετίζονται με το πιστοποιητικό έγκρισης, ως αιτήτρια παρουσιάζεται μόνο η Ελένη Χριστοδούλου και όχι η κατηγορούμενη (βλ. Τεκμήρια 10 και 11). Η απουσία σαφούς μαρτυρίας περί του χρόνου ανέγερσης του υποστατικού συμπαρασύρει και την τρίτη κατηγορία, καθώς η υποχρέωση για εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης υφίσταται μόνο για οικοδομές που ανεγέρθηκαν μετά την εφαρμογή του Κεφ. 96 (βλ. Παναγιώτου ν. Επάρχου Λεμεσού πιο πάνω). Όπως έχω ήδη αναφέρει δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το υποστατικό ανεγέρθηκε μετά την 1.9.
8. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της κατηγορούμενης και εναντίον της κατηγορούσας αρχής ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο