Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14335/11, 30/7/2015

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, οι εν λόγω κατηγορούμενοι επέλεξαν να προβούν σε ένορκες καταθέσεις καλώντας παράλληλα από κοινού ένα μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης προσκομίστηκαν 10 τεκμήρια. Περαιτέρω, τα μέρη παρουσίασαν τα πιο κάτω ως παραδεκτά γεγονότα:

(1)Στις 30.07.11 ο αστυφύλακας 250 Αντώνης Φιλίππου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1, ο οποίος ακολούθως αφού κατηγορήθηκε γραπτώς στην κατηγορία της επίθεσης στον Θεοδόση Χριστοδούλου που του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Η εν λόγω κατάθεση και το πιο πάνω αστυνομικό έντυπο γραπτής κατηγορίας τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήρια 4Α και 4ΣΤ αντίστοιχα.

(2)Στις 16.08.11 ο αστυφύλακας 1105 Νίκος Ιωάννου έλαβε νέα ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 καθώς και ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 3 ανακριτικές , οι οποίοι στη συνέχεια αφού κατηγορήθηκαν γραπτώς στην κατηγορία της επίθεσης στον Γεώργιο Παπαγεωργίου που του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη απάντησαν ότι δεν παραδέχονται. Οι εν λόγω καταθέσεις τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήρια 4Β και 4Γ ενώ τα πιο πάνω αστυνομικά έντυπα γραπτής κατηγορίας ως Τεκμήρια 4Δ και 4Ε. Τα εν λόγω παραδεχτά γεγονότα εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και αποτελούν αυτόματα μέρος των ευρημάτων του. ΜΚ1 ήταν ο Θεοδόσης Χριστοδούλου, δεύτερος παραπονούμενος στην υπόθεση αυτή. Στην κυρίως εξέταση του παρουσίασε ως Τεκμήρια 1 και 2 γραπτές καταθέσεις του στην αστυνομία ημερομηνίας 29.07.11 και 21.08.11 με την τελευταία να είναι ανακριτικής φύσεως στα πλαίσια διερεύνησης αντίστοιχης καταγγελίας για επίθεση και δημόσια εξύβριση εναντίον του πρώην κατηγορουμένου 2, στις οποίες αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 28.07.11 και περί ώρα 19:00 μετέβηκε στο γυμναστήριο"Braiv" που βρίσκεται στη λεωφόρο Μεσόγης στην Πάφο για να γυμναστεί όπου συνάντησε τυχαία τον κουνιάδο του και πρώτο παραπονούμενο, Γεώργιο Παπαγεωργίου (ΜΚ2). Μετά την προθέρμανση του κατέβηκε μαζί με τον ΜΚ2 στον κυρίως χώρο του γυμναστηρίου όπου ο ΜΚ2 πρόσεξε ότι και οι τρεις πάγκοι ήταν κατειλημμένοι από τους κατηγορουμένους και τον πρώην κατηγορούμενο 2, οι οποίοι ασχολούνταν συγχρόνως με τα ίδια όργανα. Ο ΜΚ2 σχολίασε το γεγονός αυτό στον ΜΚ1 υπό τη μορφή μεταξύ τους συζήτησης αλλά ο πρώην κατηγορούμενος 2 τον άκουσε με αποτέλεσμα να του επιτεθεί φραστικά τόσο ο ίδιος όσο και αδελφός του, κατηγορούμενος

1. Ο ΜΚ2 του εξήγησε ότι απλά παρατήρησε το γεγονός με τους κατειλημμένους πάγκους και πήγε σε άλλο σημείο του γυμναστηρίου για να γυμναστεί χωρίς οποιοσδήποτε να αντιδράσει. Ενώ ο εν λόγω μάρτυρας καθόταν σε όργανο γυμναστικής και ο ΜΚ1 βρισκόταν σε απόσταση 2-3 μέτρων από αυτόν μπροστά σε άλλο όργανο και όρθιος, πέρασε από δίπλα του ο πρώην κατηγορούμενος και τον έσπρωξε με τον ώμο του. Ο ΜΚ2 ζήτησε το λόγο και ο μάρτυρας αυτός επιχείρησε να αποτρέψει πιθανό καβγά λέγοντας τους 'σταματάτε ρε παιθκιά' αλλά προτού τα καταφέρει ο κατηγορούμενος 1 ήλθε από πίσω του και αφού πιάστηκε στο σβέρκο του ΜΚ1 επιτέθηκε στον ΜΚ2 με αποτέλεσμα ο τελευταίος να πέσει στο έδαφος και ο εν λόγω μάρτυρας να τραυματιστεί στον αυχένα. Ακολούθως ο μάρτυρας αυτός άνοιξε τα χέρια του για να προστατέψει τον ΜΚ2 αλλά κατηγορούμενος 1 ήλθε από απέναντι του ΜΚ1 και μαζί με τον πρώην κατηγορούμενο 2 και βοηθούμενοι από τον κατηγορούμενο 3 επιτέθηκαν στον ΜΚ2 που ήταν στο πάτωμα κτυπώντας τον με γροθιές και κλωτσιές. Ο εν λόγω μάρτυρας μαζί με υπευθύνους του γυμναστηρίου και άλλους θαμώνες κατάφεραν τελικά και τους χώρισαν. Μετά τον τερματισμό του επεισοδίου ο μάρτυρας αυτός ανακάλυψε ότι αιμορραγούσε στον αυχένα και γι' αυτό μετέβηκε στην τουαλέτα του γυμναστηρίου για να περιποιηθεί του τραύματος του και χωρίς να είναι σε θέση να ελέγξει τη σοβαρότητα του τραύματος από την τοποθεσία του χρειάστηκαν 20 λεπτά περίπου για να σταματήσει η αιμορραγία. Στη συνέχεια ο εν λόγω μάρτυρας συνέχισε το πρόγραμμα άσκησης του στο γυμναστήριο για περίπου 45 λεπτά. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης κατάθεσης του ο εν λόγω μάρτυρας κατάθεσε ως Τεκμήριο 3 δύο έγχρωμες φωτογραφίες του τραύματος του που έλαβε η σύζυγος του στις 29.07.11 και ώρα 15:30 και εκτύπωσε ο ίδιος από εκτυπωτή που έχει στην οικία του. Ερχόμενος στο επίδικο περιστατικό ο εν λόγω μάρτυρας διευκρίνισε ότι με το που δέχτηκε το κτύπημα από τον κατηγορούμενο 1 ο ΜΚ2 βρέθηκε στο πάτωμα καθισμένος αλλά αμέσως μετά που δέχτηκε την κοινή επίθεση από τους κατηγορουμένους και τον πρώην κατηγορούμενο 2 ενόσω ήταν χάμω αναγκάστηκε να ξαπλώσει εντελώς στο πάτωμα. Σε σχέση με το δικό του τραύμα το οποίο λόγω της θέσης του δεν μπορούσε να δει, ο εν λόγω μάρτυρας είπε ότι αισθανόταν τσούξιμο, κάψιμο και γδάρσιμο. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως εκείνη τη στιγμή στο γυμναστήριο υπήρχαν αρκετά άτομα. Αναφερόμενος στην φραστική επίθεση που ο ΜΚ2 δέχτηκε στην αρχή είπε ότι προερχόταν τόσο από τον πρώην κατηγορούμενο 2 ο οποίος με έντονο ύφος του είπε επί λέξει 'ήνταμπου θέλεις ρε' όσο και από τον κατηγορούμενο 1 ο οποίος κατά λέξει είπε στον ΜΚ2 'κόψε το ρε'. Όπως ο εν λόγω μάρτυρας είπε ουδεμία εξύβριση ή οποιασδήποτε μορφής πρόκλησης ή αντίδρασης υπήρξε από μέρους του αλλά και από τον ΜΚ
2. Ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας διευκρίνισε ότι ο πρώην κατηγορούμενος 2 έσπρωξε στην αρχή τον ΜΚ2 με τον αριστερό του ώμο ενώ στη αμέσως συνέχεια οι κατηγορούμενοι μαζί με τον πρώην κατηγορούμενο 2 τον κτύπησαν με κλωτσιές και γροθιές στα πόδια, στην πλάτη, στο κεφάλι και στα χέρια. Ο πρώην κατηγορούμενος 2 κτυπούσε τον ΜΚ2 μπροστά από τα πόδια του ενώ ο κατηγορούμενος 1 τον κτυπούσε στην περιοχή της κεφαλής ενώ ο κατηγορούμενος 3 τον κτυπούσε από απέναντι. ΜΚ2 ήταν ο Γεώργιος Παπαγεωργίου, πρώτος παραπονούμενος στην υπόθεση αυτή. Στην κυρίως εξέταση του παρουσίασε ως Τεκμήρια 5Α, 5Β και 5Γ τρεις γραπτές καταθέσεις του στην αστυνομία ημερομηνίας 29.07.11, 31.07.11 και 17.08.11, με την τελευταία να είναι ανακριτικής φύσεως στα πλαίσια διερεύνησης αντίστοιχης καταγγελίας για επίθεση εναντίον του πρώην κατηγορουμένου 2, στις οποίες αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι όταν παρατήρησε την κατάληψη των πάγκων στον ΜΚ1 αντέδρασε με έντονο τρόπο ο πρώην κατηγορούμενος 2 λέγοντας του 'να που είπες ρε'. Τότε ο μάρτυρας του εξήγησε ότι είπε κάτι για τους πάγκους και αυτός φωνάζοντας του είπε 'μα σοβαρομιλάς ρε'. Όταν ο εν λόγω μάρτυρας του ζήτησε να μην φωνάζει παρενέβη ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος και αυτός σε έντονο ύφος του είπε 'κόψε το ρε'. Τότε ο μάρτυρας πήγε σε άλλο σημείο του γυμναστηρίου για να γυμναστεί και σε κάποια στιγμή που σταμάτησε να πιει νερό από μπουκάλι τον πλησίασε ο πρώην κατηγορούμενος 2 και τον έσπρωξε με τον ώμο του. Ο εν λόγω μάρτυρας ανταπέδωσε το σπρώξιμο με το δικό του ώμο. Ο πρώην κατηγορούμενος 2 ζήτησε το λόγο και με τα χέρια του έσπρωξε τον μάρτυρα αυτό, ο οποίος τοποθετώντας τα δάκτυλα του στο στήθος του πρώην κατηγορουμένου 2 τον έσπρωξε προς τα πίσω. Ο κατηγορούμενος 1 τότε φώναξε στον μάρτυρα αυτό λέγοντας του 'τον αρφό μου ρε έσπρωξες τον'. Ακολούθως βρέθηκε στο έδαφος καθούμενος με τα οπίσθια χάμω και με τα πόδια απλωμένα ευθεία μπροστά. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος ο εν λόγω μάρτυρας δεχόταν συνεχή κτυπήματα, γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα περιλαμβανομένου στο κεφάλι και στο γόνατο από τους κατηγορουμένους και τον πρώην κατηγορούμενο
3. Επενέβησαν άτομα και τερμάτισαν τον καβγά. Ο κατηγορούμενος 1 φώναζε συνεχώς και ο εν λόγω μάρτυρας του είπε 'ένε μαγκιά να είμαι κάτω και να με κτυπάτε'. Μετά ηρέμησαν τα πνεύματα και ο ΜΚ2 αποχώρησε από το γυμναστήριο και αφού πρώτα ηρέμησε στο σπίτι μετέβηκε αρχικά στην αστυνομία και ύστερα στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όταν διαπίστωσε ότι το δεξί του γόνατο είχε φουσκώσει και δεν μπορούσε να βαδίσει με αυτό φυσιολογικά. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης κατάθεσης του ο εν λόγω μάρτυρας πρόσθεσε ότι όταν βρισκόταν στο πάτωμα προσπάθησε να σηκωθεί 1-2 φορές αλλά η σφοδρότητα των κτυπημάτων που δεχόταν ήταν τόση που υποχρεώθηκε να τοποθετήσει τις γροθιές του και να καλύψει το μέτωπο του προκειμένου να προστατέψει το πρόσωπο του, τη μύτη, τα δόντια του και άλλα εκεί μέρη από τυχόν κατάγματα και τραύματα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως αυτό που χαμηλοφώνως είπε στον ΜΚ1 και μόνο σχετικά με τους πάγκους ήταν επί λέξει 'καλά εν μπορούσαν να άφηναν ένα πάγκο να χρησιμοποιεί και κάποιος άλλος δαμέ;' Όταν έκανε το σχόλιο αυτό τόσο ο ίδιος όσο και ο ΜΚ1 στέκονταν σε κάποια απόσταση πίσω από τους πάγκους αλλά ο πρώην κατηγορούμενος 2 τον άκουσε επειδή εκείνη τη στιγμή βρισκόταν πίσω από τον ΜΚ1, ο οποίος τον κάλυπτε και έτσι δεν φαινόταν. Ακολούθως, όπως ο εν λόγω μάρτυρας είπε, μετέβηκε σε άλλο χώρο του γυμναστηρίου επειδή αισθάνθηκε ότι βρισκόταν σε επικίνδυνη εστία, χωρίς να εκνευριστεί και δίχως γενικότερα να αντιδράσει. Με την άκρη του ματιού του πρόσεξε σε κάποια στιγμή τα δύο αδέλφια να τον κοιτούν και να μουρμουρούν μεταξύ τους. Όταν ο εν λόγω μάρτυρας ανταπέδωσε το σπρώξιμο που δέχτηκε στον ώμο με το δικό του ώμο ο πρώην κατηγορούμενος 2 του είπε επί λέξει 'τόλμησε να με κουντήσεις ρε'. Ο εν λόγω μάρτυρας τότε του είπε 'έσπρωξες με, έπρεπε να σε σπρώξω πίσω'. Τότε διακατεχόμενος από ένταση και οργή ο πρώην κατηγορούμενος τοποθέτησε τις γροθιές του πάνω στο στήθος του μάρτυρα και του είπε σπρώχνοντας τον 'τόλμησες να με κουντήσεις ρε'. Ο εν λόγω μάρτυρας απάντησε 'κατέβασε τις γροθιές σου κάτω, εν να με κτυπήσεις' και τον έσπρωξε προς τα πίσω για να τον απωθήσει. Όπως επίσης ο εν λόγω μάρτυρας είπε, αμέσως πριν να πέσει χάμω δέχτηκε κτύπημα από τον κατηγορούμενο 1 στο πίσω μέρος της κεφαλής του ενώ όταν βρέθηκε κάτω στο έδαφος είδε τον κατηγορούμενο 3 να έρχεται κατά πάνω του. Αμέσως μετά δέχτηκε καταιγισμό κτυπημάτων που διήρκεσαν ορισμένα δευτερόλεπτα. Μετά τον τερματισμό του επεισοδίου ο κατηγορούμενος 1 επιδίωξε να μιλήσει με τον ΜΚ
4. Χωρίς να απολογηθεί και δικαιολογώντας την συμπεριφορά του ο κατηγορούμενος 1 επέμενε να δώσουν τα χέρια με τον ΜΚ2, ο οποίος το έδωσε για να μην είναι προκλητικός και έφυγε από το γυμναστήριο οδηγώντας το όχημα του. Ως αποτέλεσμα της επίθεσης ο ΜΚ2 ζαλιζόταν και για μία εβδομάδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ. Είχε εκδορές στα χέρια από τις οποίες έτρεχε αίμα ενώ πονούσε τους καρπούς του και το δεξί πόδι του. ΜΚ3 ήταν ο Δρ. Μαξίμ Ντιντιτσένκο, ιατρικός λειτουργός στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Στην κυρίως εξέταση του κατάθεσε ως Τεκμήριο 6 ιατρικό έντυπο ημερομηνίας 29.07.
5. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του, ο εν λόγω ιατρός στις 29.07.11 και ώρα 13:45 εξέτασε τον ΜΚ1 όπου και εντόπισε θλαστικό τραύμα αυχενικής χώρας με διαστάσεις 4,5 εκ. χ 0,5 εκ. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του ο εν λόγω ιατρός εξήγησε ότι θλαστικό τραύμα στην περιοχή εκείνη είναι απώλεια δέρματος στην αυχενική περιοχή που για να προκληθεί χρειάζεται να ασκηθεί κάποιας μορφής πίεσης. Παρατηρώντας τις δύο φωτογραφίες του Τεκμηρίου 3, ο εν λόγω ιατρός αναγνώρισε το τραύμα που απεικονίζεται στον αυχένα του ΜΚ2 ως εκείνο που διαπίστωσε μέσα από την πιο πάνω ιατρική εξέταση που του έκανε στις 29.07.
6. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως το θλαστικό τραύμα που εντόπισε ήταν επιφανειακό που δεν μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία εκτός αν επηρεάστηκε φλέβα. Χαρακτήρισε δε το θλαστικό τραύμα αυτό φρέσκο. Προσδιόρισε ως περίοδο επούλωσης του 4-5 ημέρες. ΜΚ4 ήταν η Δρ. Νίκη Βασιλείου, επίσης ιατρικός λειτουργός στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Στην κυρίως εξέταση της κατάθεσε ως Τεκμήριο 7 ιατρικό έντυπο ημερομηνίας 29.07.11 μέσα από το οποίο σημειώνεται ότι στις 29.07.11 και ώρα 01:20 εξέτασε τον ΜΚ2 όπου και διαπίστωσε εκχυμώσεις στο δεξί γόνατο του καθώς και 3-4 μικροεκδορές στην περιοχή των μετακαρπίων αλλά και άλγος στη δεξιά πηχαιοκαρπική. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας της η εν λόγω ιατρός, μεταξύ άλλων, εξήγησε ότι η 'εκχύμωση' είναι επιφανειακό αιμάτωμα, μια ερυθρότητα που μπορεί μετά να μετατραπεί σε μώλωπα και προκαλείται μετά από κάκωση. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ4 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως τα τραύματα που εντόπισε προκλήθηκαν την ίδια ημέρα της ιατρικής εξέτασης. Εξήγησε πως το τραύμα στο γόνατο δύναται να προκληθεί από πολλούς τρόπους όπως από μια πτώση, από μια κλωτσιά και από γλίστρημα, από κτύπημα κάποιου οργάνου γυμναστικής. Οι δε εκδορές στις παλάμες μπορούν επίσης να προκληθούν από πολλούς τρόπους όπως από πτώση και από επαφή αιχμηρού αντικειμένου. ΜΚ5 ήταν ο Δρ. Γεώργιος Μεταξάς, ορθοπεδικός χειρούργος του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω ιατρός κατάθεσε ως Τεκμήρια 8 και 9 δύο ιατρικά πιστοποιητικά του ημερομηνίας 07.09.11 και 20.01.12 αντίστοιχα. Σύμφωνα με το περιεχόμενο τους, κατά την κλινική εξέταση του ΜΚ2 στις 29.07.11 διαπιστώθηκε ενδαθρική συλλογή του γόνατος με αιμάτωμα στην άνω επιφάνεια της δεξιάς κνήμης ενώ παράλληλα παρατηρήθηκε άλγος στον έξω πλάγιο σύνδεσμο και χωλότητα στη βάδιση. Στον ΜΚ2 χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή καθώς επίσης του συνεστήθη ειδικός νάρθηκας και η μη φόρτιση του σκέλους. Στις 03.08.11 έγινε επανεξέταση της ιατρικής κατάστασης του ΜΚ2 και μέσα από μαγνητική τομογραφία εντοπίστηκε οστική κάκωση στην πρόσθια έξω επιφάνεια της επιγονατίδας, διάταση του έξω πλαγίου και σημαντική ενδαρθρική συλλογή. Στον ΜΚ2 συνεστήθη η συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής καθώς και φυσιοθεραπεία. Στις 26.08.11 υποχώρησε η ενδαρθρική συλλογή αλλά παρέμεινε ο περιορισμός των κινήσεων του γόνατος και στον ΜΚ2 συνεστήθη η συνέχιση της φυσιοθεραπείας. Στις 20.01.12 επειδή ο ΜΚ2 παραπονιόταν για δυσκολία στις ακραίες κινήσεις του γόνατος, στις σκάλες και κατόπιν παρατεταμένης ορθοστασίας του συνεστήθη ενίσχυση των μυών του γόνατος όπως ασκήσεις κολύμπι. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του ο εν λόγω ιατρός εξήγησε ότι ο ιατρικός όρος 'ενδαρθρική συλλογή' σημαίνει την ύπαρξη υγρού στην άρθρωση του γόνατος ενώ 'αιμάτωμα' την τοπική περιορισμένη αιμορραγία μετά από κάκωση. Το δε άλγος που παρατήρησε ήταν χωλότητα από μέρους του ΜΚ2 στην βάδιση. Εξηγώντας την οστική κάκωση ο εν λόγω ιατρός διευκρίνισε ότι επρόκειτο για οστικό οίδημα στην πρόσθια και έξω επιφάνεια της επιγονατίδας. Περαιτέρω εξήγησε ότι ο εντοπισμός 'διάτασης του έξω πλαγίου' παρέπεμπε σε πρώτου βαθμού διάταση και ειδικότερα σε μερική ρήξη των ινών του συνδέσμου. Όπως επίσης ο ΜΚ5 ανάφερε, τα αιμάτωμα και η κάκωση είναι απότοκα άμεσης πλήξης και συγκεκριμένα μιας δύναμης που δρα τοπικά στο σημείο της κακώσεως. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ5, ανάμεσα σ' άλλα, χαρακτήρισε το τραύμα στο γόνατο του ΜΚ2 ως μέτριας έντασης ενώ με βάση τα κλινικά ευρήματα του και το ιστορικό προσδιόρισε πρόσφατο τον τραυματισμό του ΜΚ2 με ελάχιστη περίοδο επούλωσης τις 6 εβδομάδες. Εξηγώντας την ύπαρξη άλγους ο ΜΚ5 είπε ότι ο πόνος στη συγκεκριμένη περίπτωση οφείλεται στην άμεση πλήξη, δηλαδή στο αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί και στη διάταση του πλαγίου με τον πόνο να αυξάνεται όσο το αιμάτωμα μεγάλωνε μέσα στην ενδαρθρική συλλογή. Σύμφωνα με τον ΜΚ5, το τραύμα στο γόνατο δύναται να προκληθεί από άμεση πλήξη και ειδικότερα αν ο ΜΚ2 κτυπήσει ή τον κτυπήσουν ή προσκρούσει σε κάτι νοουμένου και εφόσον υπάρξει άμεση πλήξη και ραιβότητα του γόνατος υπό τη μορφή της έσω παρεκτόπισης της κνήμης σε σχέση με τον μηριαίο οπότε θα δικαιολογούσε την κάκωση του έξω πλαγίου συνδέσμου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ο κατηγορούμενος 1 παρουσίασε ως Τεκμήρια 4Α και 4Β δύο γραπτές ανακριτικές καταθέσεις του στην αστυνομία ημερομηνίας 30.07.11 και 16.08.11 αντίστοιχα. Δυνάμει του περιεχομένου τους, σημειώνεται ότι στις 28.07.11 και περί ώρα 19:00 ο κατηγορούμενος 1 πήγε στο προαναφερόμενο γυμναστήριο μαζί με τον αδελφό του (πρώην κατηγορούμενο 2) και τον κατηγορούμενο 3 όπου στα πλαίσια εκτέλεσης των ασκήσεων τους χρησιμοποιούσαν τους τρεις πάγκους που βρίσκονταν στη σειρά. Τότε ήλθαν κοντά τους οι δύο παραπονούμενοι και ο ΜΚ2 είπε ειρωνικά στον ΜΚ1 'καλά τούτοι εν ανάγκη να βαστούν και τους τρεις τους πάγκους;' Ο πρώην κατηγορούμενος 2 τότε του είπε 'καλά φίλε μου είμαστε τρία άτομα χρειαζόμαστε τους τρεις πάγκους'. Στη συνέχεια ο ΜΚ2 είπε στον ΜΚ1 'άτε ρε φίλε εν να πάω να γυμναστώ ποτζεί γιατί ενευρίασα'. Ύστερα από λίγο και ενώ γυμναζόταν ο κατηγορούμενος 1 είδε τον ΜΚ2 να σπρώχνει με γροθιές τον αδελφό του στο στήθος του και μετά μαζί με τον ΜΚ1 να τον γρονθοκοπούν στο κεφάλι και στο στομάχι. Τότε ο κατηγορούμενος 1 παρενέβη και μαζί με άλλους παρευρισκομένους σταμάτησαν τον καβγά. Την στιγμή της παρέμβασης ο ΜΚ1 τους εξύβρισε με τις λέξεις 'κωλόπαιδα, σκατόπαιδα'. Ακολούθως ο εν λόγω κατηγορούμενος ζήτησε από γυμναστή του γυμναστηρίου να μιλήσει με τον ΜΚ2 και να του ζητήσει να συμφιλιωθούν επειδή δεν του άρεσε αυτό που είχε γίνει. Όπως επίσης σημειώνεται, ο ΜΚ2 ανταποκρίθηκε και έδωσαν τα χέρια αλλά πριν αποχωρήσει από το γυμναστήριο του είπε 'άλλη φορά να μαθαίνετε με ποιο πάτε να τα βάλετε, γιατί έχει δέκα χρόνια που κάμνω επαγγελματική πυγμαχία και είσαστε τυχεροί που με τραβήσαν πίσω'. Όπως περαιτέρω καταγράφεται, ο κατηγορούμενος 1 δεν ήλθε σε επαφή με τον ΜΚ1 και δεν τον κτύπησε καθότι ο ΜΚ1 ήταν πίσω από τον ΜΚ2 και αυτός πίσω από άλλα άτομα που ήταν μεταξύ τους και στη μέση ένας γυμναστής του γυμναστηρίου. Ούτε κτύπησε τον ΜΚ2 και ούτε τον κλώτσησε. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του ο κατηγορούμενος 1 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον ΜΚ2 επειδή δεν ήθελε να υπάρχει ένταση και λόγω του ότι φοβόταν ότι αν ο αδελφός του βρισκόταν μόνος στο γυμναστήριο μαζί με αυτά τα άτομα αυτοί θα τον κτυπούσαν. Πέραν όμως της προσπάθειας για συμφιλίωση, ο κατηγορούμενος 1 τηλεφώνησε στην αστυνομία και αφού τους ανάφερε την εκδοχή του για το περιστατικό ζήτησε να γίνουν παρατηρήσεις στους ΜΚ1 και ΜΚ2 έτσι ώστε να μην κτυπήσουν πάλι τον αδελφό του. Αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος 1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως ζήτησε να συμφιλιωθεί μόνο από τον ΜΚ2 και όχι από τον ΜΚ1 επειδή το βλέμμα και η υβριστική συμπεριφορά του τελευταίου δεν του έδωσαν την εντύπωση ότι μπορούσε να μιλήσει μαζί του. Επιπλέον ο εν λόγω κατηγορούμενος επανέλαβε τη θέση του ότι ουδείς από αυτούς κτύπησε είτε τον ΜΚ1 είτε τον ΜΚ
7. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ο κατηγορούμενος 3 παρουσίασε ως Τεκμήριο 4Γ γραπτή ανακριτική κατάθεση του στην αστυνομία ημερομηνίας 16.08.
8. Μέσα από το περιεχόμενο της σημειώνονται, μεταξύ άλλων, ότι στις 28.07.11 και περί ώρα 19:30 ο κατηγορούμενος 3 μετέβηκε στο πιο πάνω γυμναστήριο μαζί με τον κατηγορούμενο 1 και τον πρώην κατηγορούμενο 2, με τους οποίους συνδέεται φιλικά. Εντός του γυμναστηρίου υπήρχαν μόνο τρεις πάγκοι και χρησιμοποιούνταν από τους κατηγορουμένους 1 και 3 καθώς και από τον πρώην κατηγορούμενο
9. Πίσω από αυτούς ήταν οι ΜΚ1 και ΜΚ2 και συζητούσαν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος 3 άκουσε τον ΜΚ2 να λέει στον ΜΚ1 'καλά τούτοι θέλουν και τους τρεις πάγκους'. Τότε ο πρώην κατηγορούμενος 2 του είπε επειδή ήταν τρία άτομα χρειάζονταν και οι τρεις πάγκοι. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα αλλά μετά από λίγα λεπτά είπε στον ΜΚ1 'πάω να φύω που δαμέ γιατί ενευρίασα' και κατευθύνθηκε προς άλλο σημείο. Σε κάποια στιγμή ο πρώην κατηγορούμενος 2 πήγε να συνεχίσει την γυμναστική του σε άλλα όργανα που βρίσκονταν προς την περιοχή όπου ήταν ο ΜΚ
10. Ακολούθως ακούστηκαν φωνές και ο κατηγορούμενος 3 πρόσεξε τον κατηγορούμενο 1 να τρέχει προς την κατεύθυνση όπου ήταν ο πρώην κατηγορούμενος 2 και ο ΜΚ
11. Την ώρα που έτρεχε ο κατηγορούμενος 3 είδε τον πρώην κατηγορούμενο 2 να βρίσκεται στο έδαφος και από πάνω του να είναι οι ΜΚ1 και ΜΚ2 και να τον κτυπούν με γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα. Αμέσως ο κατηγορούμενος 3 τράβηξε τον κατηγορούμενο 1 για να μην εμπλακεί στον καβγά. Επιπλέον αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος 3 δεν εμπλάκηκε στον καβγά και ούτε κτύπησε οποιονδήποτε, όπως και ο κατηγορούμενος 1, παρόλο ότι ο ΜΚ1 απευθυνόμενος προς αυτούς τους εξύβρισε με τη λέξη 'κωλόπαιδα'. Επίσης σημειώνεται ότι μετά τον τερματισμό του επιδίκου περιστατικού ο κατηγορούμενος 1 ζήτησε από γυμναστή του γυμναστηρίου να μιλήσει με τον ΜΚ2 για να συμφιλιωθούν, πράγμα που έγινε. Όπως ακόμη καταγράφεται την ώρα που ο ΜΚ2 έφευγε τους είπε 'ευτυχώς που μας χώρισαν, γιατί έκαμνα 10 χρόνια επαγγελματική πυγμαχία'. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του ο κατηγορούμενος 3 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν έδωσε σημασία στην κατ' ισχυρισμό υβριστική συμπεριφορά τουΜΚ1 επειδή θεώρησε ότι δεν απευθυνόταν στο πρόσωπο του αφού ήταν άτομο που επενέβη για να σταματήσει τον καβγά. Αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος 3 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως δεν γνωρίζει πως ξεκίνησε το επεισόδιο επειδή είχε την πλάτη του γυρισμένη στο χώρο όπου συνέβηκε το επίδικο περιστατικό. Ακόμη ο εν λόγω κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι επειδή οι ΜΚ1 και ΜΚ2 προέβηκαν σε εναντίον του καταγγελία, προχώρησε και αυτός σε καταγγελία στην αστυνομία εναντίον τους. Σύμφωνα ακόμη με τον κατηγορούμενο 3, τόσο ο ίδιος όσο και ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε κτύπησαν είτε τον ΜΚ1 είτε τον ΜΚ
12. Κοινός και συνάμα μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης (ΜΥ1) ήταν ο Δημήτρης Παναγιώτου, υπάλληλος στο προαναφερόμενο γυμναστήριο κατά τον ουσιώδη χρόνο που το επίδικο περιστατικό διαδραματίστηκε. Στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας προσκόμισε ως Τεκμήριο 10 γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 01.09.11 στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ενώ βρισκόταν στο στούντιο που είναι ξεχωριστό δωμάτιο από το χώρο όπου χρησιμοποιείται από τους θαμώνες για να γυμνάζονται άκουσε φωνές και φασαρία. Όπως σημειώνεται στο εν λόγω τεκμήριο, ο ΜΥ1 δεν είδε από την αρχή το επίμαχο επεισόδιο και τι προηγήθηκε. Αυτό που ο ΜΥ1 μόνο είδε όταν έφθασε στο χώρο από όπου προερχόταν η φασαρία είναι τον ΜΚ2 να σπρώχνει με τις γροθιές του στο στήθος τον πρώην κατηγορούμενο 2 με αποτέλεσμα αυτός να πάει προς τα πίσω χωρίς όμως να πέσει. Ο ΜΚ1 βρισκόταν δίπλα από τον ΜΚ2 και ο κατηγορούμενος 1 δίπλα από τον αδελφό του καθώς και από τον κατηγορούμενο 3, ο οποίος έφθασε στο μέρος ταυτόχρονα με την άφιξη του ΜΥ1 και προσπαθούσε να τερματίσει τον καβγά. Σε κάποια στιγμή που πέτυχαν τον τερματισμό του καβγά ο ΜΚ1 εξύβρισε τους κατηγορουμένους καθώς και τον πρώην κατηγορούμενο 2 με τη λέξη 'κωλόπαιδα', ενώ ο ΜΚ2 τους έλεγε ότι είναι τυχεροί γιατί μπορούσε να τους είχε όλους σκοτώσει λόγω της επαγγελματικής ενασχόλησης του με την πυγμαχία. Περαιτέρω σημειώνεται ότι στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 1 πλησίασε τον ΜΥ1 και του ζήτησε να φωνάξει τον ΜΚ2 με σκοπό να συμφιλιωθούν, πράγμα που έγινε. Όπως ακόμη καταγράφεται στο Τεκμήριο 10, ουδείς άλλος κτυπήθηκε στην παρουσία του ΜΥ
13. Από το δε σβέρκο του ΜΚ1 ο εν λόγω μάρτυρας πρόσεξε να τρέχει αίμα, πράγμα που επίσης σημειώνεται στην κατάθεση. Στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του ο ΜΥ1 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι στο επίδικο περιστατικό ο κατηγορούμενος 1 προσπαθούσε να προστατεύσει τον πρώην κατηγορούμενο 2 ενώ οι ΜΚ1 και ΜΚ2 προσπαθούσαν να τους κτυπήσουν. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, μετά το επεισόδιο όλοι συνέχισαν τη γυμναστική τους. Αντεξεταζόμενος ο ΜΥ1, ανάμεσα σ' άλλα, επέμεινε ότι δεν ήταν από την αρχή στο χώρο όπου συνέβηκε το επεισόδιο αλλά τη στιγμή που έφθασε εκεί είδε τον ΜΚ2 να σπρώχνει με τις γροθιές του στο στήθος του πρώην κατηγορουμένου
14. Ακόμη επανέλαβε τη θέση του ότι ο κατηγορούμενος 3 έφθασε στο χώρο που το περιστατικό συνέβηκε την ίδια στιγμή που και αυτός έφθασε χωρίς να κτυπήσει οποιονδήποτε. Επίσης ο εν λόγω μάρτυρας δήλωσε πως τόσο ο κατηγορούμενος 1 όσο και ο αδελφός του δεν τραυματίστηκαν από το επίδικο περιστατικό. Παράλληλα ο ΜΥ1 είπε πως μέσα από το επεισόδιο άκουσε βρισιές να εκστομίζονται τόσο από τους παραπονούμενους όσο και από τους κατηγορουμένους. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει αξιόπιστες τις μαρτυρίες των κατηγορουμένων και του μάρτυρα υπεράσπισης αποδεχόμενος έτσι τις θέσεις της υπεράσπισης ενώ παράλληλα να κρίνει ως αναληθή τις μαρτυρίες των παραπονούμενων απορρίπτοντας έτσι την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής. Είναι η θέση της κυρίας Κωνσταντίνου ότι οι παραπονούμενοι υπέπεσαν σε ουσιώδεις αντιφάσεις καταφεύγοντας σε ανακρίβειες και σε ψευδή γεγονότα και τούτο, κατά τη γνώμη της συνηγόρου υπεράσπισης, ενισχύεται από την προσκομισθείσα ιατρική μαρτυρία. Στη βάση αυτών η εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο αθωώσει τους κατηγορουμένους στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής, η οποία ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι αμφότεροι παραπονούμενοι ήλθαν και είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με την κυρία Παπαλαζάρου οι αναφορές των παραπονούμενων υποστηρίζονται από την προσαχθείσα ιατρική μαρτυρία, γεγονός που τις καθιστούν πειστικές. Είναι ακόμη η θέση της κυρίας Παπαλαζάρου ότι τυχόν μικρές διαφορές στις μαρτυρίες των παραπονούμενων δεν μειώνουν την αξιοπιστία τους. Παράλληλα η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την εκδοχή της υπεράσπισης, την οποία χαρακτήρισε αναληθής και αναξιόπιστη. Με βάση το σκεπτικό αυτό η κυρία Παπαλαζάρου ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η προσαχθείσα μαρτυρία είναι τέτοιας ποιότητας που οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να κριθούν ένοχοι στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Αξιολόγηση Μαρτυρίας και Ευρήματα Δικαστηρίου: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Η δε αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες των κοινών μαρτύρων (Ψάλτης v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113) και Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα

(2001)!Β Α.Α.Δ. 1077). Το Δικαστήριο μπορεί να δεχτεί μέρος της μαρτυρίας του ενός ή άλλου εμπειρογνώμονα και να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα (Πιττάλης v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 814). Βέβαια η συμπεριφορά ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα στο εδώλιο δεν έχει τόση σπουδαιότητα για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας του, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης του (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou

(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 875 και Χαραλάμπους v. Αβραάμ κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1441). Ο ρόλος του εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύει το Δικαστή με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για την αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του για να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη γνώμη εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (Νομικό Σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκης Ηλιάδης, 1994, σελίδες 138-146, Καούρης v. Δημητρίου

(2008)1Β Α.Α.Δ. 967 και Davie v. Edinburgh Magistrates

(1953)S.C. 34). Στο βαθμό και την έκταση που ο πραγματογνώμονας βασίζει τη γνώμη του σε γεγονότα που του έχουν γνωστοποιηθεί, τα γεγονότα αυτά πρέπει να αποδεικνύονται σύμφωνα με τους αποδεικτικούς κανόνες (Ττοουλιάς v. Δημοκρατία

(1989)2 Α.Α.Δ. 258, Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1Β Α.Α.Δ. 746, Republic v. Chacholiades

(1980)2 C.L.R. 481 και Χαραλάμπους v. Σάββα

(1996)1Α Α.Α.Δ. 576). Η μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα γίνεται αποδεκτή για να παρέχει το Δικαστήριο με επιστημονική μαρτυρία που μπορεί να μην βρίσκεται μέσα στις γνώσεις και εμπειρίες του Δικαστή (Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1). Η παρούσα υπόθεση είναι από αυτές που θα κριθεί με γνώμονα την αξιοπιστία των εμπλεκομένων ατόμων που πρωταγωνίστησαν στο επίδικο επεισόδιο, δηλαδή των παραπονούμενων και των κατηγορουμένων, αλλά και των άλλων ατόμων που τοποθετούνται στην σκηνή τη στιγμή του περιστατικού, υπό το φως βέβαια και της ιατρικής μαρτυρίας των Δρ. Μαξίμ Ντιντιτσένκο (ΜΚ3), Δρ. Νίκης Βασιλείου (ΜΚ4) και Δρ. Γεώργιου Μεταξά (ΜΚ5). Είναι μέσα από την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτών των προσώπων επικουρούμενη από την όποια επιστημονική μαρτυρία γίνει αποδεκτή που θα καθοριστεί το πλαίσιο των επιδίκων γεγονότων. Η νομολογία υποδεικνύει ότι η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Η ιατρική μαρτυρία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ιδιαίτερα σε δίκη αναφορικά με τη διάπραξη αδικημάτων επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51 και Γεωργίου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 439). Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές των μερών αφού πρώτα αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι μέσα από τις θέσεις τόσο των παραπονούμενων όσων και των κατηγορουμένων αλλά και του μάρτυρα υπεράσπισης που τοποθετείται ως αυτόπτης μάρτυρας αναδύεται ως αναντίλεκτο γεγονός ότι στις 28.07.11 και μεταξύ των ωρών 19:30-20:00 στο γυμναστήριο "Braiv" που βρίσκεται στη λεωφόρο Μεσόγης στην Πάφο διαδραματίστηκε περιστατικό καβγά στο οποίο παρόντες ήταν αμφότεροι παραπονούμενοι καθώς και οι κατηγορούμενοι. Αυτό που το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει είναι αν οι κατηγορούμενοι διαδραμάτισαν το ρόλο και παράλληλα επέδειξαν την συμπεριφορά που τους αποδίδεται. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο ΜΚ1 έκανε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Με σεβασμό στην αλήθεια ήλθε και με παραστατικότητα περίγραψε τα γεγονότα που προσωπικά βίωσε και περιβάλλουν το επίμαχο επεισόδιο. Στις διάφορες ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν απαντούσε με σαφήνεια και ευθύτητα χωρίς προσχεδιασμό και δίχως τάση υπερβολής. Οι αναφορές του ήταν σταθερές και συνεπείς και συνοδεύονταν από λογικές εξηγήσεις, στοιχείο που τις καθιστούσε πειστικές. Η ένορκη μαρτυρία του συνάδει με τις γραπτές καταθέσεις του, στοιχείο που αποδεικνύει συνέπεια και σταθερότητα των θέσεων του. Η εκδοχή του εν λόγω μάρτυρα υποστηρίζεται από την ιατρική μαρτυρία και σχετικά επιστημονικά ευρήματα του ΜΚ3 ενώ παράλληλα ενισχύεται από την μαρτυρία του ΜΚ2 καθιστώντας την έτσι μέρος μιας λογικής συνοχής και συνέχειας γεγονότων. Περαιτέρω η ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε ήταν διάχυτη μέσα από την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα. Παρά την έντονη και πιεστική αντεξέταση στην οποία υπεβλήθηκε, εντούτοις δεν υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις που θα κλόνιζαν ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του, η οποία παρέμεινε σε υψηλό επίπεδο μέχρι το τέλος. Σημαντικό μέρος της εκδοχής του είναι ότι υπέστηκε τραύμα στον αυχένα όταν ο κατηγορούμενος 1 ήλθε από πίσω του και προκειμένου να επιτεθεί στον ΜΚ2 στηρίχτηκε στο σβέρκο του. Η θέση του αυτή κατ' αρχήν αντικατοπτρίζεται μέσα από τις δύο έγχρωμες φωτογραφίες του Τεκμηρίου 3, οι οποίες σαφώς απεικονίζουν τραύμα στον αυχένα του ΜΚ

1. Ακολούθως όμως η εν λόγω αναφορά του επαληθεύεται όταν ο ιατρός που τον εξέτασε (ΜΚ3) αναγνώρισε και επιβεβαίωσε ότι το θλαστικό τραύμα που εντόπισε στην αυχενική περιοχή κατά την ιατρική εξέταση του ΜΚ1 στις 29.07.11 ήταν αυτό που απεικονίζεται στις δύο έγχρωμες φωτογραφίες του Τεκμηρίου 3, που είχαν ληφθεί την ίδια ημέρα της εξέτασης του και δείχνουν θλαστικό τραύμα στο επίμαχο σημείο του αυχένα του ΜΚ
2. Περαιτέρω η ιατρική αναφορά του Δρ. Ντιντιτσένκο ότι το τραύμα του ΜΚ1 ήταν φρέσκο και ότι για να προκληθεί χρειάζεται να ασκηθεί κάποιας μορφής πίεσης, υπό το φως μη προσκόμισης άλλης περί του αντιθέτου μαρτυρίας προς οποιαδήποτε συγκεκριμένη κατεύθυνση, επιβεβαιώνει την εκδοχή του εν λόγω μάρτυρα ότι το συγκεκριμένο τραύμα του προκλήθηκε την προηγούμενη ημέρα στο προαναφερόμενο γυμναστήριο μέσα από την πιο πάνω περιγραφόμενη ενέργεια του κατηγορουμένου 1 και στα πλαίσια του επιδίκου περιστατικού. Ταυτόχρονα αποκλείει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας να προκλήθηκε από άλλη αιτία. Παράλληλα η απουσία ίχνους συγκεκριμένης άλλης μαρτυρίας προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση αποκλείει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την πιθανότητα αυτοτραυματισμού και ως εκ τούτου οποιαδήποτε τέτοια σκέψη θεωρείται εκτός πραγματικότητας. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι όταν ο μάρτυρας περίγραφε το τραύμα του αναφέρθηκε σε αιμορραγία που είχε, ένα όρο που ο ιατρός που τον εξέτασε (ΜΚ3) απέκλεισε. Θα έλεγα ότι με την αυστηρή έννοια του ιατρικού όρου ο χαρακτηρισμός αυτός από μέρους του μάρτυρα δεν ταυτίζεται πλήρως με την όλη εικόνα της κατάστασης του τραύματος, η οποία γίνεται δεκτή. Ωστόσο από το σύνολο των λεχθέντων του μάρτυρα θεωρώ ότι αυτό που τελικά εννοούσε ήταν η στιγμιαία εμφάνιση αίματος στο σημείο του θλαστικού τραύματος που υπέστηκε και όχι η εντύπωση που δημιουργήθηκε για ακατάσχετη ροή αίματος. Εξ' ου και η χρήση χαρτί υγείας από τον εν λόγω μάρτυρα. Εν πάση όμως περιπτώσει από τη στιγμή που διαπιστώθηκε θλαστικό τραύμα στην αυχενική περιοχή η ύπαρξη ή όχι αίματος στο σημείο εκείνο είναι πλέον, υπό τις περιστάσεις, άνευ σημασίας. Το δε ζήτημα αυτό, μέσα από σφαιρική προσέγγιση της μαρτυρίας του, κρίνεται ήσσονος σημασίας και σε καμία περίπτωση κρίνεται ικανό να επηρεάσει την αξιοπιστία του μάρτυρα αυτού. Στη βάση των πιο πάνω παραμέτρων αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΚ1, περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 1 και 2 που αποτελεί μέρος αυτής και ότι η μαρτυρία αυτή εκφράζει την αληθινή όψη των γεγονότων της υπόθεσης. Επίσης κομμάτι της αποδεκτής μαρτυρίας του ΜΚ1 στο Δικαστήριο αποτελούν οι δύο έγχρωμες φωτογραφίες του Τεκμηρίου 3, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητήθηκε όπως δεν αμφισβητήθηκε η ορθότητα της εικόνας και της κατάστασης του θλαστικού τραύματος που αντικατοπτρίζεται στην αυχενική περιοχή του εν λόγω μάρτυρα. Συγκεκριμένα από την μαρτυρία του ΜΚ1 δέχομαι τα πιο κάτω που αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Στις 28.07.11 και περί ώρα 19:00 ο ΜΚ1 μετέβηκε για να γυμναστεί στο προαναφερόμενο γυμναστήριο όπου εκεί συνάντησε τυχαία τον κουνιάδο του και πρώτο παραπονούμενο, Γεώργιο Παπαγεωργίου (ΜΚ2). Μετά την προθέρμανση του κατέβηκε μαζί με τον ΜΚ2 στον κυρίως χώρο του γυμναστηρίου όπου ο ΜΚ2 πρόσεξε ότι και οι τρεις πάγκοι ήταν κατειλημμένοι από τους κατηγορουμένους και τον πρώην κατηγορούμενο 2, οι οποίοι ασχολούνταν συγχρόνως με τα ίδια όργανα. Ο ΜΚ2 σχολίασε το γεγονός αυτό στον ΜΚ1 υπό τη μορφή μεταξύ τους συζήτησης αλλά ο πρώην κατηγορούμενος 2 τον άκουσε με αποτέλεσμα να του επιτεθεί φραστικά τόσο ο ίδιος όσο και αδελφός του, κατηγορούμενος
3. Ο ΜΚ2 του εξήγησε ότι απλά παρατήρησε το γεγονός με τους κατειλημμένους πάγκους και πήγε σε άλλο σημείο του γυμναστηρίου για να γυμναστεί χωρίς οποιοσδήποτε να αντιδράσει. Ενώ ο εν λόγω μάρτυρας καθόταν σε όργανο γυμναστικής και ο ΜΚ1 βρισκόταν σε απόσταση 2-3 μέτρων από αυτόν μπροστά σε άλλο όργανο και όρθιος, πέρασε από δίπλα του ο πρώην κατηγορούμενος 2 και τον έσπρωξε με τον ώμο του. Αυτό αποτέλεσε την αιτία για έναρξη καβγά. Παρόλο ότι ο μάρτυρας αυτός επιχείρησε να τον αποτρέψει λέγοντας τους 'σταματάτε ρε παιθκιά' εντούτοις ο κατηγορούμενος 1 ήλθε από πίσω του και αφού στηρίχτηκε από το σβέρκο του επιτέθηκε στον ΜΚ2 κτυπώντας τον με αποτέλεσμα ο τελευταίος να πέσει στο έδαφος και ο εν λόγω μάρτυρας να τραυματιστεί στον αυχένα. Ακολούθως ο μάρτυρας αυτός άνοιξε τα χέρια του για να προστατέψει τον ΜΚ2 αλλά κατηγορούμενος 1 ήλθε από απέναντι του ΜΚ1 και μαζί με τον πρώην κατηγορούμενο 2 και βοηθούμενοι από τον κατηγορούμενο 3 επιτέθηκαν στον ΜΚ2 που βρέθηκε στο πάτωμα καθισμένος, τον κτύπησαν με γροθιές και κλωτσιές στα πόδια, στην πλάτη, στο κεφάλι και στα χέρια. Ο εν λόγω μάρτυρας μαζί με υπευθύνους του γυμναστηρίου και άλλους θαμώνες κατάφεραν τελικά και τους χώρισαν. Εξαιτίας του τραύματος του ο ΜΚ1 αισθανόταν τσούξιμο, κάψιμο και γδάρσιμο. Στις 29.07.11 και ώρα 15:30 η σύζυγος του ΜΚ1 φωτογράφισε το τραύμα σε δύο φωτογραφίες, τις οποίες ακολούθως ο ΜΚ1 εκτύπωσε από εκτυπωτή που έχει στην οικία του. Εξίσου πολύ καλή εικόνα στο Δικαστήριο δημιούργησε και ο ΜΚ
4. Ήταν ευθύς, σαφής και επεξηγηματικός στις τοποθετήσεις του. Με σεβασμό στην αλήθεια ο εν λόγω μάρτυρας ήλθε και με λεπτομέρειες κατάθεσε με παραστατικότητα γεγονότα προσωπικών βιωμάτων του που περιβάλλουν το επίμαχο επεισόδιο. Από την όλη στάση και συμπεριφορά του στο εδώλιο κρίνω ότι ήταν ειλικρινής μάρτυρας. Ο τρόπος που απαντούσε ήταν αυθόρμητος και συνεσταλμένος αλλά συνάμα θετικός. Σε κάθε τι που ερωτήθηκε έδωσε ολοκληρωμένες πειστικές εξηγήσεις διαφωτίζοντας έτσι το Δικαστήριο για την υπόθεση αυτή. Επί της ουσίας και ειδικότερα σε σχέση με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το επίδικο περιστατικό συνέβηκε καθώς και γενικότερα αναφορικά με τα γεγονότα που το περιβάλλουν, η ένορκη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα συνάδει με το περιεχόμενο των τριών καταθέσεων του, γεγονός που δείχνει σταθερότητα και συνέπεια στις αναφορές του καθ' όλη τη διάρκεια εκδίκασης της υπόθεσης. Η περιγραφή των γεγονότων που κατά τη γνώμη του περιβάλλουν το περιστατικό του καβγά που συνέβηκε δεν είναι επιλεκτική προς όφελος του και εις βάρος των κατηγορουμένων, στοιχείο που από την αρχή αποδεικνύει την ειλικρίνεια του ως μάρτυρας και παράλληλα αναδεικνύει επίπεδο αμεροληψίας από μέρους του, παρόλο ότι είναι άμεσα ενδιαφερόμενος ως παραπονούμενος στην υπόθεση αυτή. Ενδεικτικό του πιο πάνω είναι οι γραπτές αναφορές του ΜΚ2, οι οποίες επαναδιατυπώθηκαν κατά την ένορκη μαρτυρία του, στις οποίες αποκαλύπτεται η ενέργεια του ΜΚ2 να ανταποδώσει το σπρώξιμο που δέχτηκε από τον ώμο του πρώην κατηγορουμένου 2 με το δικό του ώμο καθώς και το ότι στη συνέχεια ο ίδιος ανταπέδωσε το σπρώξιμο που ακολούθως δέχτηκε από τα χέρια του πρώην κατηγορουμένου 2 σπρώχνοντας τον τελευταίο προς τα πίσω τοποθετώντας τα δάκτυλα του στο στήθος του. Περαιτέρω το ότι η μαρτυρία του ΜΚ2 συμφωνεί με τα γεγονότα που ο ΜΚ1 ανάφερε στα πλαίσια της δικής του μαρτυρίας ενώ παράλληλα υποστηρίζεται από τις επιστημονικές μαρτυρίες των ΜΚ4 και ΜΚ5 είναι στοιχεία που καθιστούν την εκδοχή του συγκεκριμένου μάρτυρα αληθοφανή και παράλληλα πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Η δε μαρτυρία του παρέμεινε μέχρι το τέλος απαλλαγμένη από ουσιώδεις αντιφάσεις που θα έπλητταν καίρια την αξιοπιστία της. Ένα από τα ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας του ΜΚ2 είναι τα τραύματα που υπέστηκε μέσα από το επεισόδιο του καβγά. Είναι η θέση του εν λόγω μάρτυρα ότι όταν βρισκόταν στο πάτωμα η σφοδρότητα των κτυπημάτων που δεχόταν ήταν τόση που υποχρεώθηκε να καλύψει το μέτωπο του με τις γροθιές του προκειμένου να προστατέψει το πρόσωπο του, τη μύτη, τα δόντια του και άλλα εκεί μέρη από τυχόν κατάγματα και τραύματα. Η αναφορά αυτή του εν λόγω μάρτυρα επαληθεύεται από την ιατρική μαρτυρία της ΜΚ4 που εξετάζοντας τον ΜΚ2 λίγες ώρες μετά το επίδικο περιστατικό διαπίστωσε εκδορές στην περιοχή των μετακαρπίων του καθώς και άλγος στη δεξιά πηχεοκαρπική. Τα κτυπήματα που αναφέρει ότι δέχτηκε στο κεφάλι δικαιολογούν τη ζάλη που αισθανόταν μετά το επεισόδιο. Η δε τοποθέτηση του για κτυπήματα που δέχτηκε στο πόδι επιβεβαιώνεται από τα ιατρικά ευρήματα του ΜΚ5 καθώς και τη θεραπευτική αγωγή που συνέστησε στον ΜΚ
5. Περαιτέρω η επίσκεψη του ΜΚ2 στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου λίγες μόνο ώρες μετά το επίδικο περιστατικό σε συνδυασμό με την ιατρική αναφορά του Δρ. Μεταξά ότι ο τραυματισμός του ΜΚ1 ήταν φρέσκος και ότι διαπιστώθηκε οστική κάκωση στην πρόσθια έξω επιφάνεια της επιγονατίδας, διάταση του έξω πλαγίου καθώς και σημαντική ενδαρθρική συλλογή, τα οποία προκλήθηκαν από άμεση πλήξη και ραιβότητα του γόνατος υπό τη μορφή της έσω παρεκτόπισης της κνήμης σε σχέση με τον μηριαίο, αποτέλεσμα άσκησης δύναμης, υπό το φως μη προσκόμισης άλλης περί του αντιθέτου μαρτυρίας προς οποιαδήποτε συγκεκριμένη κατεύθυνση, επιβεβαιώνει την εκδοχή του εν λόγω μάρτυρα ότι τα τραύματα του προκλήθηκαν από τα κτυπήματα που δέχτηκε από τους κατηγορουμένους κατά το επεισόδιο του καβγά. Ταυτόχρονα αποκλείει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα τραύματα αυτά να προκλήθηκαν από άλλη αιτία. Παράλληλα η απουσία ίχνους συγκεκριμένης άλλης μαρτυρίας προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση αποκλείει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την πιθανότητα αυτοτραυματισμού και ως εκ τούτου οποιαδήποτε τέτοια σκέψη θεωρείται εκτός πραγματικότητας. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο ΜΚ2 αναφέρει στο Τεκμήριο 5Α ότι βρέθηκε στο έδαφος επειδή γλίστρησε από τα νερά που είχαν χυθεί στο πάτωμα από την μπουκάλα όταν αυτός την κρατούσε και υπέστη σκόπιμο σπρώξιμο στον ώμο από τον ώμο του πρώην κατηγορουμένου 2, στο δε Τεκμήριο 5Γ προβάλει ως επιπρόσθετη αιτία που γλίστρησε το σπρώξιμο που δέχτηκε από τον πρώην κατηγορούμενο 2 ενώ στην κυρίως εξέταση της ένορκης μαρτυρίας του παρουσιάζει επιπλέον λόγο παράλληλο κτύπημα που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο 1 επικαλούμενος γι' αυτό ενημέρωση που έτυχε από τον ΜΚ
6. Είναι γεγονός ότι στο ζήτημα αυτό ο ΜΚ2 δεν είναι απόλυτα σίγουρος και διαφωτιστικός. Η διάσταση αυτή που εντοπίστηκε ανάμεσα σε πτυχές της μαρτυρίας του ΜΚ2, υπό το πρίσμα του συνόλου της μαρτυρίας του, είναι ήσσονος σημασίας και δεν επηρεάζει το υψηλό επίπεδο αξιοπιστίας που τη χαρακτηρίζει. Είναι φυσιολογικό και ταυτόχρονα κατανοητό ότι σε ένα επεισόδιο καβγά τέτοιου βαθμού και έκτασης όπως το επίδικο ένας εμπλεκόμενος κάτω από συναισθήματα άγχους, αναστάτωσης, φόβου και σοκ να υποπέσει σε τέτοιου είδους ανακρίβειες και γενικότερα να μην είναι σε θέση να αναφέρει στο Δικαστήριο με πάσα ακρίβεια την κάθε λεπτομέρεια που συνέβηκε στη σκηνή. Επί του πιο πάνω σημείου και αφού μελέτησα με προσοχή τις μαρτυρίες των ΜΚ1 και ΜΚ2 και μετά που αξιολόγησα την εγγύτητα της παρουσίας του ΜΚ1 στο χώρο του επεισοδίου, ο οποίος κατά τρόπο σίγουρο και θετικό βεβαιώνει τον τρόπο που ο ΜΚ2 βρέθηκε στο πάτωμα, καταλήγω στο εύρημα ότι το κτύπημα που ο ΜΚ2 δέχτηκε από τον κατηγορούμενο 1 στο πίσω μέρος της κεφαλής του τη στιγμή που αυτός στηρίχτηκε στο σβέρκο του ΜΚ1, σε συνδυασμό με τα νερά που χύθηκαν χάμω από την μπουκάλα όταν αυτός την κρατούσε και υπέστη σκόπιμο σπρώξιμο στον ώμο από τον ώμο του πρώην κατηγορουμένου 2, ήταν αυτά που προκάλεσαν την πτώση του ΜΚ2 στο έδαφος. Στη βάση των πιο πάνω αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ2 ως αληθή και αξιόπιστη και ότι εκφράζει την αληθινή όψη των γεγονότων, περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 5Α, 5Β και 5Γ που αποτελούν μέρος αυτής, με εξαίρεση βέβαια το προαναφερόμενο σημείο. Ειδικότερα από την μαρτυρία του ΜΚ2 δέχομαι τα πιο κάτω που αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Στις 28.07.11 και περί ώρα 19:30 ο ΜΚ2 μετέβηκε για να γυμναστεί στο προαναφερόμενο γυμναστήριο. Περί ώρα 20:00 πρόσεξε ότι οι κατηγορούμενοι και ο πρώην κατηγορούμενος 2 χρησιμοποιούσαν και τους τρεις πάγκους του γυμναστηρίου, γεγονός που παρατήρησε στον ΜΚ1 υπό τη μορφή μεταξύ τους συνομιλίας λέγοντας επί λέξει 'καλά εν μπορούσαν να άφηναν ένα πάγκο να χρησιμοποιεί και κάποιος άλλος δαμέ;'. Όταν ο ΜΚ2 έκανε το σχόλιο αυτό τόσο ο ίδιος όσο και ο ΜΚ1 στέκονταν σε κάποια απόσταση πίσω από τους πάγκους αλλά ο πρώην κατηγορούμενος 2 τον άκουσε επειδή εκείνη τη στιγμή βρισκόταν πίσω από τον ΜΚ1, ο οποίος τον κάλυπτε και έτσι δεν φαινόταν. Αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση του πρώην κατηγορουμένου 2, ο οποίος είπε στον ΜΚ2 'να που είπες ρε'. Τότε ο ΜΚ2 του εξήγησε ότι είπε κάτι για τους πάγκους και αυτός φωνάζοντας του είπε 'μα σοβαρομιλάς ρε'. Όταν ο ΜΚ2 του ζήτησε να μην φωνάζει παρενέβη ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος και αυτός σε έντονο ύφος του είπε 'κόψε το ρε'. Τότε ο μάρτυρας πήγε σε άλλο σημείο του γυμναστηρίου για να γυμναστεί επειδή αισθάνθηκε ότι βρισκόταν σε επικίνδυνη εστία, χωρίς να εκνευριστεί και δίχως γενικότερα να αντιδράσει. Με την άκρη του ματιού του πρόσεξε σε κάποια στιγμή τα δύο αδέλφια να τον κοιτούν και να μουρμουρούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή που ο ΜΚ2 σταμάτησε να πιει νερό από μπουκάλι τον πλησίασε ο πρώην κατηγορούμενος 2 και τον έσπρωξε με τον ώμο του με αποτέλεσμα να χυθούν νερά στο πάτωμα. Όταν ο ΜΚ2 ανταπέδωσε το σπρώξιμο που δέχτηκε στον ώμο με το δικό του ώμο ο πρώην κατηγορούμενος 2 του είπε επί λέξει 'τόλμησε να με κουντήσεις ρε'. Ο ΜΚ2 τότε του είπε 'έσπρωξες με, έπρεπε να σε σπρώξω πίσω'. Τότε διακατεχόμενος από ένταση και οργή ο πρώην κατηγορούμενος 2 τοποθέτησε τις γροθιές του πάνω στο στήθος του μάρτυρα και του είπε σπρώχνοντας τον 'τόλμησες να με κουντήσεις ρε'. Ο ΜΚ2 τότε του είπε 'κατέβασε τις γροθιές σου κάτω, εν να με κτυπήσεις' και τοποθετώντας τα δάκτυλα του στο στήθος του πρώην κατηγορουμένου 2 τον έσπρωξε προς τα πίσω για να τον απωθήσει. Εκείνη τη στιγμή παρενέβη ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος φώναξε στον μάρτυρα αυτό λέγοντας του 'τον αρφό μου ρε έσπρωξες τον'. Αμέσως μετά ο κατηγορούμενος 1 κτύπησε τον ΜΚ2 στο πίσω μέρος της κεφαλής του. Το κτύπημα αυτό σε συνδυασμό με τα νερά που χύθηκαν χάμω προκάλεσαν την πτώση του ΜΚ2 στο έδαφος. Ο ΜΚ2 έπεσε στο έδαφος καθούμενος με τα οπίσθια χάμω και με τα πόδια απλωμένα ευθεία μπροστά. Εκείνη τη στιγμή είδε τον κατηγορούμενο 3 να έρχεται κατά πάνω του. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος ο εν λόγω μάρτυρας δεχόταν συνεχή κτυπήματα, γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα περιλαμβανομένου στο κεφάλι και στο γόνατο από τους κατηγορουμένους και τον πρώην κατηγορούμενο
7. Ο ΜΚ2 προσπάθησε 1-2 φορές να σηκωθεί αλλά η σφοδρότητα των κτυπημάτων που δεχόταν ήταν τόση που υποχρεώθηκε να τοποθετήσει τις γροθιές του και να καλύψει το μέτωπο του προκειμένου να προστατέψει το πρόσωπο του, τη μύτη, τα δόντια του και άλλα εκεί μέρη από τυχόν κατάγματα και τραύματα. Ο ΜΚ2 δέχτηκε καταιγισμό κτυπημάτων που διήρκεσαν ορισμένα δευτερόλεπτα. Επενέβησαν άτομα και τερμάτισαν τον καβγά. Ο κατηγορούμενος 1 φώναζε συνεχώς και ο εν λόγω μάρτυρας του είπε 'ένε μαγκιά να είμαι κάτω και να με κτυπάτε'. Τελικά τα πνεύματα ηρέμησαν. Μετά τον τερματισμό του επεισοδίου ο κατηγορούμενος 1 επιδίωξε μέσω του ΜΥ1 να μιλήσει με τον ΜΚ
8. Χωρίς να απολογηθεί και δικαιολογώντας την συμπεριφορά του ο κατηγορούμενος 1 επέμενε να δώσουν τα χέρια με τον ΜΚ2, ο οποίος το έδωσε για να μην είναι προκλητικός και έφυγε από το γυμναστήριο οδηγώντας το όχημα του. Μετά ο ΜΚ2 αποχώρησε από το γυμναστήριο και αφού πρώτα ηρέμησε στο σπίτι μετέβηκε αρχικά στην αστυνομία και ύστερα στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όταν διαπίστωσε ότι το δεξί του γόνατο είχε φουσκώσει και δεν μπορούσε να βαδίσει με αυτό φυσιολογικά. Ως αποτέλεσμα της επίθεσης ο ΜΚ2 ζαλιζόταν και για μία εβδομάδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ. Είχε εκδορές στα χέρια από τις οποίες έτρεχε αίμα ενώ πονούσε τους καρπούς του και το δεξί πόδι του. Οι ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5 ήταν οι ιατροί του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου που εξέτασαν τους παραπονούμενους. Όλοι τους έκαναν καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Οι δε μαρτυρίες τους ήταν διαφωτιστικές για το Δικαστήριο σε σχέση με κρίσιμα ζητήματα αλλά και τα επίδικα θέματα της υπόθεσης. Κάθε ένας από αυτούς έδωσε σαφείς και επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στις ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν περιοριζόμενος πάντοτε στον τομέα της ειδικότητας του αλλά και στα γεγονότα που βίωσε και διαπίστωσε προσωπικά μέσα από την κλινική εξέταση των παραπονούμενων καθώς και μαγνητική τομογραφία που στην πορεία ο ΜΚ2 υπεβλήθηκε. Ολόκληρη η μαρτυρία έκαστου μάρτυρα παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη. Στη βάση αυτών, αποδέχομαι τις μαρτυρίες έκαστου από τους ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5 ως επιστημονικά ορθές και αξιόπιστες. Μαζί με αυτά αποδέχομαι και τα Τεκμήρια 6, 7, 8 και 9 που είναι οι ενυπόγραφες από τους μάρτυρες ιατρικές βεβαιώσεις και πιστοποιητικά ημερομηνίας 29.07.11, 07.09.11 και 20.01.12 αντίστοιχα, τα οποία αποτελούν μέρος της μαρτυρίας τους που βασικά δεν έχουν αμφισβητηθεί από τους κατηγορουμένους. Συγκεκριμένα από την μαρτυρία του ΜΚ3 δέχομαι και τούτα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι αυτός στις 29.07.11 και ώρα 13:45 εξέτασε τον ΜΚ1 όπου και εντόπισε θλαστικό τραύμα αυχενικής χώρας (απώλεια δέρματος) με διαστάσεις 4,5 εκ. χ 0,5 εκ., το οποίο ήταν φρέσκο και προκλήθηκε από την άσκηση πίεσης και επουλώνεται σε περίοδο 4-5 ημέρες. Παράλληλα από την μαρτυρία της ΜΚ4 αποδέχομαι ότι η εν λόγω ιατρός στις 29.07.11 και ώρα 01:20 εξέτασε τον ΜΚ2 όπου και διαπίστωσε εκχυμώσεις στο δεξί γόνατο του, δηλαδή επιφανειακά αιματώματα που προκλήθηκαν μετά από κάκωση, μία αιτία της οποίας είναι κτύπημα από κλωτσιά. Επίσης δέχομαι ότι εντοπίστηκαν 3-4 μικροεκδορές στην περιοχή των μετακαρπίων, μία αιτία των οποίων είναι η επαφή με αιχμηρό αντικείμενο. Ακόμη δέχομαι ότι διαπιστώθηκε άλγος στη δεξιά πηχαιοκαρπική. Όλα αυτά αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Από την μαρτυρία δε του ΜΚ5 δέχομαι τα ακόλουθα, τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: (α) Στις 29.07.11 ο ΜΚ5 υπό την ιδιότητα του ορθοπεδικού χειρούργου εξέτασε τον ΜΚ2 όπου και διαπίστωσε ενδαθρική συλλογή του γόνατος (δηλαδή ύπαρξη υγρού στην άρθρωση του γόνατος) με αιμάτωμα στην άνω επιφάνεια της δεξιάς κνήμης (δηλαδή τοπική περιορισμένη αιμορραγία μετά από οστική κάκωση). (β) Παράλληλα παρατηρήθηκε άλγος στον έξω πλάγιο σύνδεσμο και χωλότητα στη βάδιση από μέρους του ΜΚ
9. (γ) Στον ΜΚ2 χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή καθώς επίσης του συνεστήθη ειδικός νάρθηκας και η μη φόρτιση του σκέλους. (δ) Ο τραυματισμός του ΜΚ2 κρίθηκε ιατρικά πρόσφατος με βάση τα κλινικά ευρήματα του και το ιστορικό. (ε) Το τραύμα στο γόνατο κρίθηκε μέτριας έντασης με ελάχιστη περίοδο επούλωσης τις 6 εβδομάδες. (στ) Στις 03.08.11 ο ΜΚ5 επανεξέτασε ιατρικά τον ΜΚ2 και μέσα από μαγνητική τομογραφία εντοπίστηκε οστική κάκωση στην πρόσθια έξω επιφάνεια της επιγονατίδας, διάταση του έξω πλαγίου καθώς και σημαντική ενδαρθρική συλλογή. (ζ) Η οστική κάκωση που εντοπίστηκε ήταν οστικό οίδημα στην πρόσθια και έξω επιφάνεια της επιγονατίδας. (η) Το τραύμα στο γόνατο προκλήθηκε από άμεση πλήξη και ραιβότητα του γόνατος υπό τη μορφή της έσω παρεκτόπισης της κνήμης σε σχέση με τον μηριαίο, πράγμα που οδήγησε στην κάκωση του έξω πλαγίου συνδέσμου. (θ) Ο εντοπισμός 'διάτασης του έξω πλαγίου' παρέπεμπε σε πρώτου βαθμού διάταση και ειδικότερα σε μερική ρήξη των ινών του συνδέσμου. (ι) Το αιμάτωμα και η οστική κάκωση είναι απότοκα άμεσης πλήξης και συγκεκριμένα μιας δύναμης που δρα τοπικά στο σημείο της κακώσεως. (κ) Το αίσθημα του άλγους οφείλεται στην άμεση πλήξη, δηλαδή στο αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί και στη διάταση του πλαγίου με τον πόνο να αυξάνεται όσο το αιμάτωμα μεγάλωνε μέσα στην ενδαρθρική συλλογή. (λ) Μετά τη νέα ιατρική εξέταση του ΜΚ2, του συνεστήθη η συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής καθώς και φυσιοθεραπεία. (μ) Ο ΜΚ2 εξετάστηκε εκ νέου στις 26.08.11 όπου και διαπιστώθηκε ότι η ενδαρθρική συλλογή υποχώρησε αλλά παρέμεινε ο περιορισμός των κινήσεων του γόνατος και γι' αυτό στον ΜΚ2 συνεστήθη η συνέχιση της φυσιοθεραπείας. (ν) Στις 20.01.12 ο ΜΚ2 εξετάστηκε ιατρικά εκ νέου από τον ΜΚ5 επειδή παραπονιόταν για δυσκολία στις ακραίες κινήσεις του γόνατος, στις σκάλες και κατόπιν παρατεταμένης ορθοστασίας του κατά την οποία του συνεστήθη ενίσχυση των μυών του γόνατος όπως ασκήσεις κολύμπι. Ο κατηγορούμενος 1 έκανε πολύ φτωχή εντύπωση στο Δικαστήριο. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι δεν είπε την αλήθεια σε σχέση με τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν κατά το επίδικο περιστατικό. Προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του και γενικότερα της συμπεριφοράς που επέδειξε, παρουσίασε στο Δικαστήριο μια έκδηλα κατασκευασμένη εκδοχή διάτρητη από κενά και ερωτηματικά και με κύριο μέρος του περιεχομένου αυτής να μην αντέχει τη βάσανο της λογικής. Παράλληλα σε καίρια ζητήματα της υπόθεσης ο ίδιος απέφυγε να δώσει κάποια εξήγηση με αποτέλεσμα η περιγραφή του στα κατ' ισχυρισμό γεγονότα να είναι επιλεκτική. Κάποια δε πτυχή της μαρτυρίας του έρχεται σε αντίθεση με μέρος της μαρτυρίας του κατηγορουμένου 3 καθώς και του ΜΥ
10. Περαιτέρω μέσα από την ένορκη κατάθεση του υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις, γεγονός που έπληξε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του. Ενδεικτικά των πιο πάνω αναφέρω τα εξής: (α) Η καθ' όλα ευγενική και μειλίχια αντίδραση του πρώην κατηγορουμένου 2, όπως ο κατηγορούμενος 1 την παρουσίασε, στο σχόλιο του ΜΚ2 για την κατάληψη των πάγκων δεν δικαιολογεί τον εκνευρισμό που αποδίδει στον ΜΚ2 που, όπως είπε, τον οδήγησε στο να μεταβεί σε άλλο χώρο του γυμναστηρίου. (β) Ουδεμία αναφορά έγινε ως προς το τι προηγήθηκε της σκηνής που ισχυρίζεται ότι είδε τον ΜΚ2 να σπρώχνει με γροθιές τον αδελφό του. (γ) Ο ισχυρισμός του ότι ουδείς από αυτούς κτύπησαν τόσο τον ΜΚ1 όσο και τον ΜΚ2 παραμένει εκτεθειμένος στην επιστημονική μαρτυρία και ιατρικά ευρήματα των ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ
11. (δ) Ενώ ο κατηγορούμενος 1 ισχυρίζεται ότι παρενέβη για να αποτρέψει τον καβγά διαδραματίζοντας έτσι πυροσβεστικό ρόλο, τόσο ο κατηγορούμενος 3 όσο και ο ΜΥ1 παρουσιάζουν την επίδειξη διαφορετικής αντίδρασης από μέρους του κατηγορουμένου
12. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος 3 ισχυρίζεται ότι κατάφερε και τράβηξε τον κατηγορούμενο 1 για να μην εμπλακεί στον καβγά και ότι τελικά ο κατηγορούμενος 1 δεν εμπλάκηκε καθόλου στον καβγά ενώ ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 παρενέβη και προσπαθούσε να προστατεύσει τον αδελφό του. (ε) Ενώ ο κατηγορούμενος 3 δήλωσε πως είδε τον πρώην κατηγορούμενο 2 να κείτεται στο έδαφος την στιγμή που έτρεξε πίσω από τον κατηγορούμενο 1, ουδεμία τέτοια αναφορά γίνεται από τον κατηγορούμενο
13. (στ) Είναι άξιο απορίας και δεν στέκει στη λογική γιατί ο κατηγορούμενος 1 αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει από τον ΜΥ1 να μεσολαβήσει για να συμφιλιωθεί ο ίδιος με τον ΜΚ2 αφού όπως ισχυρίζεται προσπάθησε απλά να αποτρέψει τον καβγά, τη στιγμή που ο κατηγορούμενος 3 δεν αισθάνθηκε την ίδια ανάγκη όπως ούτε το φερόμενο κατά τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου 1 θύμα (πρώην κατηγορούμενος 2). Προς τι η συμφιλίωση με κάποιον, που όπως ο κατηγορούμενος 1 ισχυρίζεται, δεν τσακώθηκε; (ζ) Παραμένει αναπάντητο ερωτηματικό γιατί ο κατηγορούμενος 1 δεν ζήτησε τη συμφιλίωση του πρώην κατηγορουμένου 2 με τον ΜΚ2, ιδιαίτερα υπό το φως της δικαιολογίας που προέβαλε κατά την ένορκη μαρτυρία του για την προσπάθεια αυτή που κατέβαλε. (η) Η δικαιολογία που προέβαλε για το θέμα της συμφιλίωσης επέβαλλε προσπάθεια συμφιλίωσης και με τον ΜΚ1, πράγμα με το οποίο ο κατηγορούμενος δεν επιθυμούσε να ασχοληθεί, αποδεικνύοντας έτσι ως αναληθή και εκ των υστέρων εφεύρημα το λόγο πίσω από την προσπάθεια αυτή. (θ) Ο λόγος της προσπάθειας για συμφιλίωση που ο κατηγορούμενος 1 προέβαλε μέσα από την ένορκη μαρτυρία του διαφέρει από αυτόν που σημειώνεται μέσα από το περιεχόμενο Τεκμηρίου 4Α, στοιχείο που δείχνει ότι ο λόγος που παρουσιάστηκε στην ένορκο μαρτυρία είναι εκ των υστέρων κατασκεύασμα του κατηγορουμένου 1 που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. (ι) Η καταγγελία του κατηγορουμένου 1 στην αστυνομία σχετικά με το επίδικο περιστατικό επιπλέον αποδεικνύει ότι ο λόγος της προσπάθειας για συμφιλίωση που ο κατηγορούμενος 1 προέβαλε μέσα από την ένορκη μαρτυρία του είναι μετέπειτα εφεύρημα του που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. (κ) Η δήλωση του κατηγορουμένου 1 ότι ο ΜΚ1 εξύβρισε όλους τους παριστάμενους με τις λέξεις 'κωλόπαιδα, σκατόπαιδα', που ας σημειωθεί σύμφωνα με τον εν λόγω κατηγορούμενο προσπαθούσαν να αποτρέψουν τον καβγά είναι καθ' όλα παράλογη. (λ) Είναι εξίσου εντελώς παράλογη η τοποθέτηση του κατηγορουμένου 1 ότι ο ΜΚ1 τον εξύβρισε με τις προαναφερόμενες λέξεις που απλώς, σύμφωνα με τον δικό του ισχυρισμό, διαδραμάτισε μόνο πυροσβεστικό ρόλο στο επεισόδιο, δεδομένης επίσης της δήλωσης του κατηγορουμένου 3 που θεώρησε ότι η εξύβριση δεν απευθυνόταν στον ίδιο επειδή ο ίδιος απλά προσπάθησε να σταματήσει τον καβγά. (μ) Η δήλωση του κατηγορουμένου 1 ότι δεν εξύβρισε οποιονδήποτε στο επίδικο περιστατικό έρχεται σε αντίθεση με αναφορά του ΜΥ1, ο οποίος είπε ότι εκστομίστηκαν ύβρεις τόσο από τους ΜΚ1 και ΜΚ2 όσο και από τον κατηγορούμενο
14. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του κατηγορουμένου 1, περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 4Α και 4Β που αποτελούν μέρος αυτής. Ο κατηγορούμενος 3 έκανε επίσης πολύ φτωχή εντύπωση στο Δικαστήριο. Έχω πειστεί ότι δεν ήταν ειλικρινής και ότι οι αναφορές του δεν είναι τα γεγονότα που πραγματικά διαδραματίστηκαν κατά το επίδικο περιστατικό. Χωρίς ίχνος σεβασμού προς την αλήθεια παρουσίασε ένα φανταστικό σενάριο με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να αποφύγει τις συνέπειες της συμμετοχής του στον καβγά. Περαιτέρω κομμάτι της μαρτυρίας του έρχεται σε αντίθεση με μέρος της μαρτυρίας του κατηγορουμένου 1 αλλά και του ΜΥ
15. Επίσης μέσα από την μαρτυρία του εντοπίζονται διάφορες αντιφάσεις, οι οποίες επηρέασαν ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία της, δημιουργώντας έτσι σοβαρό πρόβλημα πειστικότητας. Στα πλαίσια των πιο πάνω παραπέμπω στις πιο πάνω διαφορές που εντοπίστηκαν ανάμεσα στην μαρτυρία του εν λόγω κατηγορουμένου και στην μαρτυρία του κατηγορουμένου 1 και έχουν ήδη αναφερθεί πιο πάνω. Επιπροσθέτως η εκδοχή που ο κατηγορούμενος αυτός παρουσίασε ως προς το ρόλο που ο κατηγορούμενος 1 διαδραμάτισε έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη θέση που ο ΜΥ1 εξέφρασε για το θέμα αυτό. Επιπλέον η αναφορά του εν λόγω κατηγορουμένου ότι τρέχοντας προς τον καβγά ακολουθώντας τον κατηγορούμενο 1 πρόσεξε τον πρώην κατηγορούμενο 2 να βρίσκεται κάτω στο έδαφος και από πάνω του οι ΜΚ1 και ΜΚ2 να τον κτυπούν με γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την τοποθέτηση του ΜΥ1, οποίος είπε ότι στο επεισόδιο που μετέβηκε ταυτόχρονα με τον κατηγορούμενο 3 είδε μόνο τον ΜΚ2 να σπρώχνει με τις γροθιές του το στήθος του πρώην κατηγορουμένου 2 με αποτέλεσμα αυτός να υποχωρήσει χωρίς όμως να πέσει κάτω στο πάτωμα. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου η εκ των υστέρων προσπάθεια του κατηγορουμένου 3 κατά την ένορκη κατάθεση του να ταυτίσει την εκδοχή του με τα λεγόμενα του κατηγορουμένου 1, ένα εγχείρημα όμως που δεν συμβιβάζεται με τις γραπτές θέσεις του εν λόγω κατηγορουμένου μέσα από το Τεκμήριο 4Γ. Συγκεκριμένα παραμένει ανεξήγητο γιατί, εφόσον σύμφωνα με τα μετέπειτα διαφοροποιημένα λεγόμενα του κατηγορουμένου 3, ο κατηγορούμενος 1 παρενέβη για να χωρίσει τους πρώην κατηγορούμενο 2, ΜΚ1 και ΜΚ2, να αισθανθεί την ανάγκη να τον τραβήξει πίσω. Παράλληλα καμία μαρτυρία δόθηκε από τον κατηγορούμενο 3 που να εξηγεί πότε ακριβώς τράβηξε πίσω τον κατηγορούμενο 1 για να μην εμπλακεί σε καβγά, όπως ισχυρίστηκε στο Τεκμήριο 4Γ και πότε ακριβώς αντιλήφθηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 θα ασκούσε πυροσβεστικό ρόλο, όπως ισχυρίστηκε στην ένορκη μαρτυρία του και αποφάσισε έτσι να τον αφήσει να επέμβει στο επεισόδιο. Ερωτήματα που παρέμειναν αναπάντητα. Επιπροσθέτως ισχύουν εδώ τα κενά, ερωτηματικά και αδυναμίες που εντοπίστηκαν και έχουν αναφερθεί πιο πάνω σχετικά με το ζήτημα της συμφιλίωσης, όπου ο εν λόγω κατηγορούμενος φαίνεται να ασπάζεται τη φιλοσοφία και το λόγο που ο φίλος του κατηγορούμενος 1 παρουσίασε στο Δικαστήριο. Τα πιο πάνω εκμηδενίζουν την αξιοπιστία του κατηγορουμένου
16. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία του κατηγορουμένου 3 ως ορθή και αληθή και ότι αυτή στη συνολική της μορφή εκφράζει την αληθινή όψη των γεγονότων. Το Δικαστήριο κρίνει ότι ο κατηγορούμενος 3 δεν είπε την αλήθεια ούτε τότε στην αστυνομία αλλά ούτε και εκ των υστέρων στο Δικαστήριο. Επομένως, τόσο η δια ζώσης μαρτυρία του όσο και το Τεκμήριο 4Γ δεν γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ., 266 και Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερομηνίας 29.11.13). Ο ΜΥ1 δεν έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Με τον τρόπο που απαντούσε έδειξε ότι γνώριζε πολύ περισσότερα από αυτά που ανάφερε ως μάρτυρας. Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων σκοπό είχε να ζημιώσει την εκδοχή των παραπονούμενων και με αυτόν τον τρόπο να βοηθήσει την υπόθεση των κατηγορουμένων. Η μαρτυρία του είναι διάχυτη από κενά και αδυναμίες. Κατά ακρίβεια επέλεξε να αναφερθεί αποσπασματικά σε μια συγκεκριμένη στιγμή του επεισοδίου φωτογραφίζοντας τον ΜΚ2 με δήθεν βοήθεια από τον ΜΚ1 προκειμένου να προσφέρει κάλυψη στους κατηγορουμένους. Ακόμη ο εν λόγω μάρτυρας προσπάθησε, ανεπιτυχώς όμως, να πλήξει την αξιοπιστία της εκδοχής των παραπονούμενων λέγοντας στην ένορκη κατάθεση του ότι ο ΜΚ1 προσπάθησε να του υπαγορεύσει τι ακριβώς να σημειώσει στη γραπτή κατάθεση του στην αστυνομία, για το οποίο όμως ουδεμία τέτοια αναφορά γίνεται στο Τεκμήριο 10. Στη κρίσιμη όμως διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου προς τον μάρτυρα να αναφερθεί κυρίως στις αντιδράσεις των κατηγορουμένων και του πρώην κατηγορουμένου 2 ως εμπλεκόμενα άτομα τη στιγμή της παρέμβασης του ο ΜΥ1 επέλεξε να μην δηλώσει οτιδήποτε επικαλούμενος αδυναμία μνήμης λόγω παρέλευσης μεγάλου χρονικού διαστήματος από τότε που το επίδικο περιστατικό συνέβηκε. Με γνώμονα την αναφορά του εν λόγω μάρτυρα ότι δεν ήταν παρών μόνο στην αρχή του επεισοδίου, η τοποθέτηση του ότι το μόνο κτύπημα που πρόσεξε ήταν του ΜΚ2 εναντίον του κατηγορουμένου 2 στερείται σοβαρότητας και κατ' επέκταση πειστικότητας καθότι μένει εκτεθειμένη από τα διάφορα τραύματα που η προσαχθείσα ιατρική μαρτυρία των ΜΚ4 και ΜΚ5 διαπίστωσε να έχουν ο ΜΚ2 υποστεί που μονοδρομικά προκύπτουν ότι προκλήθηκαν μέσα από το επίδικο περιστατικό. Είναι ακόμη προφανές ότι αυτό που ο εν λόγω μάρτυρας επικαλέστηκε ότι αποσπασματικά είδε δεν είναι αντιπροσωπευτικό του συνόλου των γεγονότων που περιβάλουν το επίδικο περιστατικό καθώς και των συνθηκών που αυτό συνέβηκε και έτσι δεν μπορεί να διαφωτίσει το Δικαστήριο δίδοντας του μία ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων που διαδραματίστηκαν. Από την αναφορά του αυτή έκδηλα απουσιάζει ουσιώδης μαρτυρία σε σχέση με το τι προηγήθηκε καθώς και με το τι ακολούθησε αυτών που ο ΜΥ1 ισχυρίζεται ότι πρόσεξε. Το ότι υπάρχει τέτοια μαρτυρία που προηγήθηκε είναι αποδεκτό από τον ίδιο τον μάρτυρα ενώ το ότι υπάρχει μαρτυρία που ακολούθησε, χωρίς όμως να αποκαλυφτεί από τον εν λόγω μάρτυρα, προκύπτει μέσα από τις αναφορές τόσο των παραπονούμενων όσο και των κατηγορουμένων, ανεξαρτήτως εάν μεταξύ τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Το Δικαστήριο δεν εμπιστεύεται τις αναφορές του εν λόγω μάρτυρα και σε καμία περίπτωση αισθάνεται σιγουριά και ασφάλεια να βασιστεί σε αυτές για να καταλήξει σε ευρήματα. Ως εκ τούτου για τους λόγους που έχω εξηγήσει αποδίδω μηδενική βαρύτητα στην μαρτυρία του ΜΥ1 περιλαμβανομένου του περιεχομένου του Τεκμηρίου 10 που αποτελεί μέρος της. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Όπως έχει προαναφερθεί, οι κατηγορούμενος 1 κατηγορείται για τη διάπραξη του αδικήματος της επίθεσης η οποία προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στους παραπονούμενους ενώ στον κατηγορούμενο 3 αποδίδεται ότι διέπραξε το ίδιο αδίκημα εις βάρος του πρώτου παραπονούμενου. Το αδίκημα της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη διέπεται από το άρθρο 243 του Κεφ.154, το οποίο ρητά προνοεί κατά λέξη τα εξής: " Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των προνοιών του πιο πάνω άρθρου καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Οι κατηγορούμενοι να επιτεθούν στους παραπονούμενους και (β) να τους προκαλέσουν πραγματική σωματική βλάβη. Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Η δε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης συντελείται με τη δημιουργία οποιουδήποτε τραύματος εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλέπε επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Στην προκειμένη περίπτωση αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι αρχικά ο κατηγορούμενος 1 στηριζόμενος στο σβέρκο του ΜΚ1 επιτέθηκε εναντίον του ΜΚ2 κτυπώντας τον στο πίσω μέρος της κεφαλής του. Παράλληλα με την ενέργεια του αυτή τραυμάτισε τον ΜΚ

1. Είναι άνευ σημασίας αν ο κατηγορούμενος 1 είχε πρόθεση να ασκήσει βία και να τραυματίσει τον ΜΚ
2. Η απερίσκεπτη αυτή πράξη του κατηγορουμένου 1 και με τον τρόπο που έδρασε και ειδικότερα να έλθει ξαφνικά και αστραπιαία σε επαφή με το σβέρκο του ΜΚ1 ήταν αρκετά να του δημιουργήσουν την εντύπωση ότι εναντίον του θα ασκείτο άμεση και παράνομη βία. Επίσης αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι επιτέθηκαν στον ΜΚ2 τη στιγμή που αυτός βρισκόταν στο πάτωμα καθισμένος, κτυπώντας τον με γροθιές και κλωτσιές στα πόδια, στην πλάτη, στο κεφάλι και στα χέρια. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου είναι ακόμη τα τραύματα που εντοπίστηκαν στα σώματα των παραπονούμενων και που περιγράφονται αναλυτικά πιο πάνω, τα οποία σαφώς και εμπίπτουν στη σφαίρα της πραγματικής σωματικής βλάβης εντός της έννοιας και του σκοπού του άρθρου 243 του Κεφ.
3. Ως αποτέλεσμα των τραυμάτων που υπέστηκαν, οι παραπονούμενοι επισκέφτηκαν το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά το επίδικο περιστατικό. Περαιτέρω αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι τα τραύματα προκλήθηκαν μέσα από το επίδικο περιστατικό συνεπεία της επίθεσης που δέχτηκαν από τους κατηγορουμένους, αποκλείοντας έτσι κάθε άλλη αιτία περιλαμβανομένου αυτής του αυτοτραυματισμού. Στη βάση της ενώπιον μου αποδεκτής μαρτυρίας και σε συνδυασμό με την απόρριψη της εκδοχής των κατηγορουμένων και στην απουσία οποιασδήποτε άλλης αποδεκτής μαρτυρίας που θα οδηγούσε σε διαφορετικό αποτέλεσμα καθώς και γενικότερα υπό το φως των ευρημάτων του Δικαστηρίου υπάρχει άμεση σύνδεση των τραυμάτων που εντοπίστηκαν στα σώματα των παραπονούμενων με τις επιθέσεις που αυτοί δέχτηκαν από τους κατηγορουμένους μέσα από το επίμαχο επεισόδιο. Επομένως οδηγούμαι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ως αποτέλεσμα των επιθέσεων τους οι κατηγορούμενοι προκάλεσαν στον πρώτο παραπονούμενο και ο κατηγορούμενος 1 στον δεύτερο παραπονούμενο τις προαναφερόμενες σωματικές βλάβες που διαπιστώθηκαν ιατρικά. Μέσα από τα ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου στα οποία αυτό κατέληξε από το σύνολο της αποδεκτής μαρτυρίας, έχουν αποδειχτεί σωρευτικά τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και στις δύο κατηγορίες του κατηγορητηρίου αναφορικά και με τους δύο κατηγορουμένους. Υπό το φως των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι 1 και 3 κρίνονται ένοχοι στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη/ Άρθρο 243 Κεφ.154/ Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο