Δημοκρατία ν. Παναγιώτη Σαββίδη, Αρ. Υπόθεσης: 7331/14, 18/8/2015

(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 1], πλην όμως, αναφορά σε αυτή θα γίνεται όπου απαιτείται. Έχουμε πάντα κατά νου και λαμβάνουμε υπόψη το σύνολο της σχετικής μαρτυρίας που προσκομίσθηκε στην υπόθεση, όπως αυτή είναι καταγεγραμμένη στα τηρηθέντα πρακτικά, είτε προβαίνουμε σε ειδικές αναφορές, είτε όχι [βλ. Χρ. Καννάουρου κ.ά. ν. Α. Σταθκιώτη

(1990)1 Α.Α.Δ. 35]. Το ίδιο θα πράξουμε και με τις τελικές αγορεύσεις των συνηγόρων, χωρίς να παραθέσουμε τη σύνοψη των αγορεύσεών τους. Παρακολουθήσαμε με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μας. Έχουμε εξετάσει και το σχετικό μαρτυρικό υλικό. Τη σχετική μαρτυρία την έχουμε αξιολογήσει στο σύνολό της και σε καμιά περίπτωση, μικροσκοπικά ή αποσπασματικά. Η αξιολόγησή μας δεν έχει περιοριστεί μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, αλλά την έχουμε συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Επιπρόσθετα, έχουμε κατά νου τη σχετική νομολογία, με βάση την οποία η αξιολόγηση της μαρτυρίας των αστυνομικών που εμπλέκονται στο περιστατικό πρέπει να γίνεται με κάθε επιφυλακτικότητα και καχυποψία όπου ασκήθηκε κάποιας μορφής σωματική βία. [Κυριάκος Χαμπή ν. Αστυνομίας,

(2011)2 Α.Α.Δ. 70]. Αυτοάμυνα Επειδή ο κατηγορούμενος εγείρει το θέμα αυτοάμυνα ως ουσιώδη ισχυρισμό του, κρίνουμε χρήσιμο να αναφερθούμε σ' αυτό το σημείο στην νομική πτυχή του θέματος. Το άρθρο 17 του Ποινικού Κώδικα, προνοεί τα εξής: «17. Πράξη ή παράλειψη, που διαφορετικά θα συνιστούσε ποινικό αδίκημα, - δυνατόν να μην καταλογιστεί σε αυτόν που διάπραξε, αν αυτός μπορέσει να αποδείξει ότι αυτή έγινε ή παραλείφθηκε μόνο για αποτροπή συνεπειών διαφορετικά αναπότρεπτων, οι οποίες, αν δεν αποτραπούν θα επιφέρουν σε αυτό ή σε πρόσωπα τα οποία αυτός έχει υποχρέωση να προστατεύσει, αναπότρεπτο και ανεπανόρθωτο κακό, ότι η πράξη δεν υπερέβη το εύλογα αναγκαίο με αυτό, επίσης ότι το κακό που προκλήθηκε από αυτόν δεν ήταν δυσανάλογο με εκείνο το οποίο αποτράπηκε.» Ειδική όμως αναφορά σε σχέση με το βάρος απόδειξης επισημαίνεται στην νομολογία σε σχέση με το θέμα της αυτοάμυνας, η οποία δεν θεωρείται υπεράσπιση. Οι βασικές νομολογιακές αρχές σε σχέση με την αυτοάμυνα επεξηγούνται στα εξής αποσπάσματα:

(1)Η άμυνα είναι δικαίωμα που καθιστά τη χρήση βίας για αποτροπή επίθεσης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, νόμιμη [βλ. Μαραγκός ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 251].

(2)Η άμυνα όμως θα πρέπει να έχει ως αντικειμενικό στόχο την απόκρουση μιας επιθετικής ενέργειας. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται, καθώς και ο τρόπος χρησιμοποίησής τους θα πρέπει να είναι ανάλογα του κινδύνου που αντιμετωπίζεται. Ένα άτομο που δέχεται επίθεση έχει δικαίωμα να αμυνθεί, αλλά δικαιούται μόνο να προβεί στις κινήσεις που είναι εύλογα αναγκαίες. Η εκτίμηση εξαρτάται βέβαια από τα συγκεκριμένα γεγονότα και περιστάσεις της υπόθεσης [βλ. Palmer v. R.

(1971)1 All E.R. 1077]. Η ψυχολογική κατάσταση του προσώπου που επικαλείται την άμυνα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και να εξετάζεται το υποκειμενικό στοιχείο, δηλαδή κατά πόσο κάτω από τις περιστάσεις που επικρατούσαν το πρόσωπο που επικαλείται την άμυνα ειλικρινά είχε την πεποίθηση ότι η πράξη του ήταν αναγκαία για την άμυνα του ή την προστασία της περιουσίας του (R. v. Shannon

(1980)71 Cr. App. R. 192, CA). (Βλ. Giorgi v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 351).

(3)Εκτενέστερη επεξήγηση βρίσκουμε στην Νικολάου και Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 482, στις σελ. 497 - 498: ".. Εκ των πραγμάτων, η έννοια της "εύλογα" αναγκαίας βίας μόνο αντικειμενική μπορεί να είναι, αφού ο ίδιος ο όρος "εύλογα" εισηγείται διαμόρφωση αντικειμενικής κρίσης εκ μέρους του δικαστηρίου ως κριτή των γεγονότων. Επειδή όμως ακριβώς το θέμα αφορά κρίση επί των γεγονότων, και μάλιστα σε συνάρτηση προς το λογικό της αντίδρασης προσώπου ισχυριζομένου ότι ευρέθη στην ανάγκη να υπερασπίσει τον εαυτό του, το υποκειμενικό στοιχείο της δικής του τοποθέτησης στην εξεταζόμενη κατάσταση πραγμάτων οπωσδήποτε υπεισέρχεται στο θέμα, μαζί με όλα τα άλλα δεδομένα. Όχι όμως ασφαλώς υπό τη μορφή του αν ο ίδιος ο κατηγορούμενος έκρινε ότι η χρησιμοποιηθείσα βία ήταν εύλογα αναγκαία, αλλά ώστε η δική του λογική αντίληψη των πραγμάτων να ληφθεί υπ' όψη, μαζί με όλα τα άλλα στοιχεία, για να αποφασισθεί αν ήταν εύλογα αναγκαία - "... that which was reasonable in the light of the circumstances as they reaonably appeared to the accused...", Όπως παρατήρησε ο Ormrod, L.J. σχολιάζοντας το απόσπασμα από την απόφαση του Lord Morris στην Palmer v. R, στις σελίδες 195 - 196: "The whole tenor of this statement of the law is directed to the distinction which has to be drawn between acts which are essentially defensive in character and acts which are essentially offensive, punitive, or retaliatory in character. Attack may be the best form of defence, but not necessarily in law. Counter-attack within limits is permissible; but going over to the offensive when the real danger is over is another thing." Και το κριτήριο για τη διαπίστωση εκείνη παραμένει, στο τέλος της ημέρας, αντικειμενικό, ως προς το εύλογο της βίας που χρησιμοποιήθηκε, λαμβανομένων υπ' όψη όλων των περιστάσεων. Η καταδίκη στη Shannon παραμερίσθηκε μόνο και μόνο διότι η καθοδήγηση του δικαστή προς τους ενόρκους κρίθηκε ελαττωματική αφού δεν περιείχε αναφορά στο σύνολο των περιστάσεων.» [Βλ. επίσης την κλασσική επί του θέματος Palmer v. R.

(1971)A.C. 814 (P.C.), στις σελίδες 831 - 832].

(4)Η αυτοάμυνα δεν είναι υπεράσπιση με την έννοια της εναπόθεσης του βάρους απόδειξης της στον κατηγορούμενο. Από τη στιγμή που εγείρεται αποτελεί σημείο το οποίο η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να ανατρέψει. «In conclusion on this legal point we would like to say that self-defence is not a defence in the sense that the burden of proof is cast on the accused; once the issue is raised it is for the prosecution to negative of exclude the possibility that the accused was acting in self-defence beyond any reasonable doubt." [Kallishis v. The Republic

(1981)2 C.L.R. 143]. Κατηγορίες 8 - 13 Όπως αναφέρεται πιο πάνω, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορίες για το αδίκημα της επίθεσης κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά την δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του, κατά παράβαση του άρθρου 244 (β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, με παραπονούμενο τον Αστ. 2970 Σταύρο Νεοφύτου, Μ.Κ.6 (κατηγορία 8) και με παραπονούμενο τον Αστ. 3611 Βλαδίμηρο Αναξαγόρου, Μ.Κ.5 (κατηγορία 10). Αντιμετωπίζει επίσης κατηγορίες για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, με παραπονούμενο και πάλι τον Αστ. 2790 Νεοφύτου, Μ.Κ.6 (κατηγορία 9) και με παραπονούμενο τον Αστ. 3611 Αναξαγόρου, Μ.Κ.5 (κατηγορία 11). Κατηγορείται επίσης για το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 166/87, με τη φράση "γαμώ την ράτσα σας" (κατηγορία 12), καθώς επίσης για τη διάπραξη του αδικήματος της ανησυχίας κατά παράβαση του άρθρου 95 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος την 10η Φεβρουαρίου 2014, σε δημόσιο μέρος, ήτοι στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Πόλη Χρυσοχούς, χωρίς εύλογη αιτία, προκάλεσε θόρυβο κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης (κατηγορία 13). Σε αυτό το σημείο παραθέτουμε ανάλυση των σχετικών άρθρων του Ποινικού Κώδικα. Το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: "
2. Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Για την απόδειξη της κατηγορίας απαιτείται η απόδειξη του αδικήματος της κοινής επίθεσης ως το άρθρο 242 και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης ως συνέπεια της επίθεσης. Αναφορικά με τηn πτυχή της επίθεσης λέχθηκαν τα εξής στη Δήμος Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574. "Το Άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα - παρανόμως - (unlawfully). Καθιστά, όμως, ο ίδιος ο Νόμος, με τις διατάξεις του Άρθρου 17, συγχωρητέα τη χρήση βίας προς αποτροπή μεγαλύτερου και ανεπανόρθωτου κακού σε άλλο πρόσωπο, το οποίο ο ασκών τη βία έχει υποχρέωση να προστατεύσει. νοουμένου ότι η βία, η οποία ασκείται, είναι εύλογη, υπό τις συνθήκες, και όχι δυσανάλογη προς το κακό το οποίο αποτρέπεται." Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα σωματική βλάβη σημαίνει: «σωματική βλάβη ασθένεια, ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή». Σε σχέση με την πραγματική σωματική βλάβη στο Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634 αναφέρονται τα εξής: "Actual bodily harm need not be an injury of permanent character, nor need it amount to what could be considered to be grevious bodily harm." Στην απόφαση Georgiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, κρίθηκε ως πραγματική σωματική βλάβη επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με κοκκίνισμα (superficial scratch on the face plus redness). Για το αδίκημα της επίθεσης βλ. επίσης, R v. Venna

(1975)3 All. E.R. 788, 794). Το άρθρο 244 (β) του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: "244. Όποιος — (α) ........................... ή (β) επιτίθεται ή αντιστέκεται ή εσκεμμένα παρεμποδίζει όργανο τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντός του ή άλλο που παρέχει συνδρομή σε τέτοιο όργανο τήρησης της τάξης· ή (γ) .......................... ή (δ) ............................ ή (ε) ............................. είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων." Όσον αφορά τις κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της επίθεσης κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντός του, κατά παράβαση του πιο πάνω άρθρου, τα συστατικά του αδικήματος συζητούνται στη Police v. Sundelin

(1973)6 JSC 722 από τον Δικαστή Πική (τότε Ε.Δ.) στις σελίδες 724 - 726. The crime of assaulting a Police officer in the execution of his duty involves three alements: There must be (

1. a)an assault; (
2. b)the assault must be directed against a police constable; And (
3. c)the police constable must at the time of suffering the assault be acting in the execution of his duty. In the case of Fagan v. Metropolitan Police Commissioner,

(1968)3 All E.R. p. 442, James J. giving the first judgment of the Divisional Court defines assault thus:- "An assault is any act which intentionally - or " possibly recklessly, causes another to apprehend "immediate and unlawful personal violence." In R. v. Mason,

(1969)53 Crim. App. R. p.12, Veale J. after a thorough review of the authorities, stresses that before a finding of assault is made, there must be a hostile act. One may say that the requirement of a hostlile act is implicit in the definition of James J. where he stresses that the conduct must be intentional evidently in contradistinction to negligent. Once an assault is established, the prosecution need not, on the authorities as they stand, and in the light of the definition of the crime set out in section 244(b) of Cap. 154 go further and establish that at the time of the assault the culprit was aware of the identity of the person assaulted. Ther is a long line of authority on this aspect of the law to which I need not refer in detail except cite some of the cases on the subject. Το άρθρο 95 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: "

1. Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών." Το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: "
2. Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές." Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής Την 10.02.2014 περί ώρα 13:35 εκδόθηκε ένταλμα έρευνας της οικίας του κατηγορούμενου, καθώς και των οχημάτων του, ενόψει υπόνοιας ότι εκεί φυλάττονταν ναρκωτικά (Τεκμήριο 14). Ακολούθως, την ίδια ημέρα, περί ώρα 17:50, ενώ βρίσκονταν καθήκον στην Πόλη Χρυσοχούς ο Αστ. 3611 Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) και ο Αστ. 2790 Νεοφύτου (Μ.Κ.6), εντόπισαν το όχημα αρ. εγγραφής ΚΤΤ 419, το οποίο οδηγείτο από τον κατηγορούμενο στον κύριο δρόμο Προδρομίου-Λατσιού και τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση με σκοπό την ανακοπή και έρευνα του κατόπιν οδηγιών του Λοχία 2708 Π. Δημητρίου. Μετά από περίπου 10 λεπτά ο κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημά του έξω από συγκεκριμένο συγκρότημα διαμερισμάτων, στον ίδιο δρόμο και κινήθηκε προς τα διαμερίσματα του συγκροτήματος. Οι Μ.Κ. 5 και Μ.Κ.6 στάθμευσαν το όχημά τους πίσω από εκείνο του κατηγορούμενου. Στην προσπάθεια των αστυφυλάκων να εκτελέσουν το ένταλμα έρευνας, ο κατηγορούμενος αντέδρασε διαπράττοντας τα αδικήματα των κατηγοριών 8 -
3. Η εκδοχή του κατηγορουμένου Σε σχέση με τις κατηγορίες αυτές η κύρια εκδοχή του εμπεριέχεται στην παράγραφο 3 της γραπτής του δήλωσης (Ένδειξη ΙΖ), η οποία αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασής του. "Στις 10.2.2014 και περί ώρα 18:00 σταμάτησα το αυτοκίνητό μου σε παγκέτο παράλληλα του δρόμου Προδρόμι - Λατσί και κατέβηκα από αυτό, όπου την ίδια ώρα σταματάει πίσω μου ένα αυτοκίνητο και κατεβαίνουν δύο σωματώδεις άντρες με πολιτικά ρούχα και με πλησιάζουν λέγοντας μου ο ένας "ξέρεις ποιοι είμαστε" και ο άλλος "Παναγιώτη" και με περικυκλώνουν ο ένας από δεξιά και ο άλλος από αριστερά και με πιάνουν από τα χέρια. Τότε ήταν που αφού μου έπιασαν τα χέρια εγώ άρχισα να αντιδρώ αφού δεν τους ήξερα καθόλου και δεν ήξερα πραγματικά ποιοι ήταν και τι προθέσεις είχαν μιας και ήταν και σκοτάδι. Με την αντίδραση μου για να με αφήσουν από τα χέρια εκείνοι επιδίωξαν να με ακινητοποιήσουν και άρχισαν την προσπάθεια τους να μου περάσουν χειροπέδες. Μου πέρασαν την χειροπέδα στο ένα χέρι και στην προσπάθεια τους να με ακινητοποιήσουν εντελώς με έσυραν κατά το αυτοκίνητο τους όπου άνοιξαν την πίσω πόρτα του συνοδηγού και με έριξαν μέσα στο αυτοκίνητο με το κεφάλι μου να βρίσκεται ανάμεσα στις μαξιλάρες του οδηγού και του συνοδηγού και το υπόλοιπο κορμί μου στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, "να φωνάζω βοήθεια", όπου και σε εκείνο το σημείο κατάφεραν να μου περάσουν και το δεύτερο σημείο των χειροπέδων. Κανένα από τα δύο πιο πάνω πρόσωπα δεν μου είπε ότι ήταν αστυνομικοί και ότι υπήρχε ένταλμα έρευνας και κανένας δεν μου είπε για ποιο λόγο μου έβαλαν χειροπέδες. Αντιλήφθηκα ότι ήταν αστυνομικοί αφού μου πέρασαν τις χειροπέδες και κάλεσαν ενισχύσεις. Όταν ήρθαν και άλλοι μου έκαναν έλεγχο στο αυτοκίνητο και σωματικό χωρίς να βρουν κάτι το ύποπτο/παράνομο. Στη συνέχεια με μετέφεραν στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλεως Χρυσοχούς για να δώσω κατάθεση. Σημειώστε ότι οι τραυματισμοί μου σε εκείνη τη χρονική περίοδο ήταν σκίσιμο στο χέρι από τις χειροπέδες, πόνος στους ώμους αφού οι χειροπέδες εφαρμόσθηκαν με τα χέρια στο πίσω μέρος και μια εκδορά στο πρόσωπο." Νομιμότητα Εντάλματος Έρευνας Επιχειρηματολογία αναπτύχθηκε από τον κ. Κορακίδη για «νομιμότητα του εντάλματος έρευνας (Τεκμήριο 14) και το δικαίωμα που παρείχετο μέσω αυτού για έρευνα του οχήματος του κατηγορούμενου. Η επιχειρηματολογία του περιστράφηκε γύρω από δύο άξονες: Ο περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος 29/1977 δεν παρέχει εξουσία έρευνας σε αυτοκίνητο και κακώς το Τεκμήριο 14 επιτρέπει κάτι τέτοιο, και Η Αστυνομία έχει δικαίωμα να ερευνήσει τα υποστατικά του κατηγορούμενου και μόνον, και συνεπώς η διεξαχθείσα στο αυτοκίνητο έρευνα καθώς και η σωματική ήταν παράνομες. Απαντώντας στις αιτιάσεις αυτές της Υπεράσπισης, αναφέρει ο κ. Ερωτοκρίτου υποδεικνύοντας πως: (α) Το άρθρο 14

(1)του Κεφ. 155 ορίζει ότι: «Αστυνομικός δύναται, χωρίς ένταλμα, να συλλάβει οποιονδήποτε- γ. « Ο οποίος παρεμποδίζει αστυνομικό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του.» (β) Το άρθρο 28 του Περί Αστυνομίας Νόμου του 2004, παρέχει εξουσία σε μέλος του Αστυνομικού Σώματος (α) να ανακόπτει, κατακρατεί και ερευνά πρόσωπο για το οποίο έχει εύλογη υπόνοια ότι ενέχεται στην διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος, και (β) να ανακόπτει και να ερευνά οποιοδήποτε μεταφορικά μέσο για το οποίο έχει εύλογη υποψία ότι χρησιμοποιείται ή εμπλέκεται στην διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος. Έχουμε μελετήσει προσεκτικά τις ανωτέρω θέσεις. Η ύπαρξη του Τεκμηρίου 14, του εντάλματος έρευνας, είναι δεδομένη. Με αυτό το ένταλμα, η νομιμότητα του οποίου δεν αμφισβητήθηκε, αλλά και ούτε έγινε προσπάθεια ακύρωσής του με οποιοδήποτε ένδικο μέσο, εξουσιοδοτείται η έρευνα συγκεκριμένης οικίας, συγκεκριμένου οχήματος, αλλά και οποιουδήποτε άλλου οχήματος με το οποίο το κατονομαζόμενο στο ένταλμα έρευνας πρόσωπο (δηλ. ο κατηγορούμενος) διακινείται ή χρησιμοποιεί. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει την νομιμότητα του εντάλματος, αφ' ης στιγμής νόμιμα εξεδόθη. Τέτοια εξουσία έχει μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο. Πέραν τούτου του γεγονότος, της ύπαρξης δηλαδή εν ισχύει δικαστικού εντάλματος έρευνας, κρίνουμε πως η αστυνομία είχε δικαίωμα να ερευνήσει τόσο το όχημα (όπως το ένταλμα έρευνας εξουσιοδοτούσε), όσο και το πρόσωπο του κατηγορούμενου. Εκτός από τις νομοθετικές διατάξεις στις οποίες ο κ. Ερωτοκρίτου έκανε μνεία και τις οποίες επαναλαμβάνουμε, σημαντικές είναι και οι πρόνοιες του άρθρου 29

(2)του Νόμου 29/77. Τις καταγράφουμε. Αστυφύλαξ έχων εύλογον αιτίαν να υποπτεύηται ότι οιονδήποτε πρόσωπον κατέχει ελεγχόμενον φάρμακον κατά παράβασιν του παρόντος Νόμου ή οιωνδήποτε δυνάμει τούτου γενομένων κανονισμών δύναται- (β) να ερευνήση οιονδήποτε όχημα ή σκάφος εν τω οποίω ο αστυφύλαξ υποπτεύεται ότι το φάρμακον δυνατόν να ευρίσκηται και προς τον σκοπόν τούτον να απαιτήση όπως το πρόσωπον το έχον υπό τον έλεγχον αυτού το ρηθέν όχημα ή σκάφος σταματήση τούτο. Έχει νομολογηθεί ότι η ανακοπή και η ακινητοποίηση οχήματος με σκοπό την έρευνα που διενεργείται μέσα στο πλαίσιο που οριοθετούν οι διατάξεις του Περί Αστυνομίας Νόμου, του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 και των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών «δεν συνιστά στέρηση της προσωπικής ελευθερίας όσο και αν ενδεχομένως συνεπάγεται, ανάλογα με τα περιστατικά, κάποιο περιορισμό των κινήσεων», [βλ. Δημοκρατία ν. Kirnouyan & Another

(1996)2 Α.Α.Δ. σελ. 126]. Στη Γενικός Εισαγγελέας Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοφή,

(2010)2 Α.Α.Δ. 172, όπου μέλη της ΥΚΑΝ, ανέκοψαν μοτοσικλετιστή, ερεύνησαν και παρέλαβαν ποσότητα κάνναβης, χωρίς ύπαρξη δικαστικού εντάλματος έρευνας, κρίθηκε πως η ενέργεια τους αυτή ήταν δικαιολογημένη βασιζόμενη στον Ν. 29/77 και τον Περί Αστυνομίας Νόμο, αφού βέβαια, δικαιολογημένα τους είχε δημιουργηθεί η εύλογη προς τούτο υπόνοια. Κρίθηκε δε πως οι συγκεκριμένες ενέργειες δεν ήταν ούτε αυθαίρετες, ούτε δυσανάλογες προς τις ανάγκες που προέκυψαν τη δεδομένη στιγμή [Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 411]. Στην κρινόμενη περίπτωση, το εύλογο των υπονοιών της Αστυνομίας ήταν δεδομένο, εξ ου και η ύπαρξη του δικαστικού εντάλματος έρευνας. Προχωρούμε αμέσως στην αναγκαία ανάλυση: Έχουμε ανωτέρω αναφερθεί στην ανάλυση για την νομιμότητα του εντάλματος έρευνας το οποίο εξεδόθη την 10.02.

1. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι οι Αστ. Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) και Νεοφύτου (Μ.Κ.6) είχαν θέσει τον κατηγορούμενο υπό διακριτική παρακολούθηση αργότερα την ίδια ημέρα όταν ο κατηγορούμενος είχε θεαθεί να οδηγεί το αυτοκίνητο KTT 419, κατόπιν οδηγιών του υπεύθυνου λοχία τους. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6, προσέγγισαν τον κατηγορούμενο έχοντας ήδη υπόνοιες για φύλαξη ναρκωτικών και με σκοπό να εκτελέσουν έστω εν μέρει (στο αυτοκίνητο) το δικαστικό ένταλμα έρευνας. Είναι γεγονός ότι οι αστυνομικοί φορούσαν πολιτική περιβολή και το όχημα που οδηγούσαν ήταν μεν υπηρεσιακό, αλλά φαινόταν ένα συνηθισμένο πολιτικό όχημα. Όμως η εκδοχή του κατηγορούμενου ότι χωρίς άλλη επεξήγηση οι δύο αστυφύλακες τον περικύκλωσαν λέγοντας του «ξέρεις ποιοι ήμαστε... Παναγιώτη» και τον έπιασαν από τα χέρια, αντιμάχεται τη λογική. Ο στόχος των αστυφυλάκων τη δεδομένη στιγμή ήταν η μερική εκτέλεση του εντάλματος έρευνας. Λογικά πιο εύκολα θα υλοποιούσαν το στόχο τους με την πληροφόρηση του τότε υπόπτου, και της ιδιότητας τους και της ύπαρξης του ιδίου του εντάλματος. Γιατί οι αστυνομικοί να μην ήθελαν να επεξηγούσαν στον κατηγορούμενο το λόγο που τον προσέγγισαν μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να διενεργούσαν την έρευνα πιο ομαλά; Έχοντας παρακολουθήσει τους μάρτυρες πολύ προσεκτικά έχουμε καταλήξει ότι τα γεγονότα εξελίχθησαν όπως τα περιέγραψαν οι Αστ. Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) και Νεοφύτου (Μ.Κ.6). Πιο συγκεκριμένα ως κύρια σημεία σημειώνουμε τα εξής. Ο Αστ. Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) υπέδειξε στον κατηγορούμενο την αστυνομική του ταυτότητα και τον πληροφόρησε για τις υπόνοιες που υπήρχαν εναντίον του, ότι δηλαδή θεωρείτο ύποπτος για παράνομη κατοχή ναρκωτικών ουσιών και πως εναντίον του οχήματος και της οικίας του εκκρεμούσε ένταλμα έρευνας για ναρκωτικά. Επίσης τον πληροφόρησε για την πρόθεση του να τον ερευνήσει σωματικά. Τότε ο κατηγορούμενος του απάντησε «εν γίνεται τούτον το πράμα» και αμέσως άρπαξε τον Μ.Κ.5 με τα δύο του χέρια αρχικά από το μπουφάν που φορούσε ο Μ.Κ.5 και μετά από το λαιμό, εμποδίζοντάς τον να τον ερευνήσει. Ακολούθως ο Μ.Κ.5 τον πληροφόρησε ότι με το να τον εμποδίζει να τον ερευνήσει διαπράττει αδίκημα και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και ο κατηγορούμενος απάντησε «εν θα μου τζίσετε γαμώ τη ράτσα σας» συνεχίζοντας να σπρώχνει τον Μ.Κ5, να τον δέρνει και να τον γδέρνει με τα νύχια του στο λαιμό και να αντιστέκεται στο να ερευνηθεί. Αμέσως η ώρα 18:05 ο Μ.Κ.5 τον πληροφόρησε ότι είναι υπό σύλληψη για τα αυτόφωρα αδικήματα της παρεμπόδισης αστυνομικού κατά την νόμιμη εκτέλεση του καθήκοντός του, για επίθεση εναντίον αστυνομικού, καθώς και δημόσια εξύβριση και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε «εν σωματική επαφή τούτη τζαι εν θα μου τσείσεις». Ακολούθως ο Αστ. Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) επιχείρησε να τον ακινητοποιήσει και να του περάσει χειροπέδες, όμως ο κατηγορούμενος συνέχισε να αντιστέκεται και ο Αστ. 2790 (Μ.Κ.6) τον έπιασε από πίσω με τα χέρια του. Τότε ο κατηγορούμενος χτύπησε τον Αστ. Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) με κλωτσιές στο θώρακα όσο και στο αριστερό του πόδι. Με τη βοήθεια του Αστ. Νεοφύτου (Μ.Κ.6) και ενώ ο κατηγορούμενος συνέχιζε να αντιστέκεται και να αντιδρά, κατάφεραν να τον μεταφέρουν στο πίσω κάθισμα του υπηρεσιακού τους αυτοκινήτου. Ο κατηγορούμενος συνέχισε να αντιστέκεται με τα χέρια και τα πόδια του με αποτέλεσμα να χτυπήσει τον Αστ. Αναξαγόρου στο πρόσωπο. Φώναζε μεγαλοφώνως. Μετά από αρκετή προσπάθεια ο Μ.Κ.5 κατάφερε να του περάσει τις χειροπέδες με τη βοήθεια του Μ.Κ.6 και έγινε κατορθωτός ο έλεγχός του. Τότε ο Μ.Κ5 τον πληροφόρησε για όλα τα αδικήματα που διέπραξε κα του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, χωρίς ο κατηγορούμενος να του δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Στη συνέχεια περί ώρα 18:20 περίπου κλήθηκαν και έφτασαν για βοήθεια και άλλοι αστυνομικοί της Υ.ΚΑ.Ν. Πάφου, όπου στην παρουσία του κατηγορούμενου, διενήργησαν έρευνα στο εν λόγω αυτοκίνητο, χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε το παράνομο. Ακολούθως ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στον αστυνομικό σταθμό της Πόλης Χρυσοχούς με υπηρεσιακό όχημα και το όχημά του οδηγήθηκε από αστυνομικό στον ίδιο σταθμό. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ο Μ.Κ.5 ενημέρωσε προφορικά τον κατηγορούμενο για τα δικαιώματά του ως κρατούμενος, ως επίσης και για το δικαίωμα για επικοινωνία με δικηγόρο της αρεσκείας του, αλλά εκείνος του απάντησε «ότι εγίνειν εγίνειν έκαμα λάθος, εν θέλω δικηγόρο τωρά». Οι δύο αστυνομικοί ήταν απόλυτα πειστικοί και η μαρτυρία τους δεν έχει κλονιστεί. Δεν δίστασαν να παραδεχτούν κατά την ακρόαση τον βίαιο τρόπο με τον οποίο έβαλαν τον κατηγορούμενο στο αυτοκίνητο υποστηρίζοντας ταυτόχρονα, γεγονός που αποδεχόμαστε, ότι τούτο ήταν εύλογα αναγκαίο: Παραθέτουμε ενδεικτικό απόσπασμα από την αντεξέταση του Μ.Κ.
2. "E. Κύριε, δεν τον έπιασες και του έβαλες την κεφαλή του μέσα στο αυτοκίνητο, πίσω από τα καθίσματα τα μπροστινά για να του περάσεις τις χειροπέδες; Έκανες τούτο το πράμα; A. Τον μετακίνησα πράγματι και τον έβαλα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου για να σταματήσω τις κλοτσιές που έτρωγα που τον ίδιο. E. Και πες μας έτσι.. A. Σε ανοικτό χώρο πάντα οποιοσδήποτε είναι πιο επικίνδυνος, απ' ό,τι σε έναν κλειστό χώρο, τον οποίο είναι περιορισμένος, γι'αυτό ανέφερα και στην κατάθεση μου ότι ο λόγος που τον έβαλα στο αυτοκίνητο ήταν για να τον περιορίσω. E. Χρησιμοποίησες το αυτοκίνητο δηλαδή για να τον περιορίσεις, να του βάλεις χειροπέδες, έτσι; A. Μάλιστα. E. Και τον πιάνεις και τον βάζεις με τα μούτρα μέσα έτσι και ύστερα πιάνεις τα χέρια του να του περάσεις χειροπέδες; A. Τα χέρια του ο κατηγορούμενος τα είχε δέσει πάνω στο τρικό του, εάν επιθυμεί το Δικαστήριο μπορώ να δείξω και τον τρόπο με τον οποίο είναι πάρα πάρα πολύ δύσκολο να περάσεις χειροπέδες σε κάποιο πρόσωπο το οποίο δεν θέλει χωρίς να ασκήσεις βία. E. Πες μας σε παρακαλώ εξήγα μας. ......... A. Όταν δέσω τα χέρια μου, (ο μάρτυρας δένει τα χέρια του μπροστά του), μεταξύ τους και κρατώ και το τρικό μου που φορούσε και το μπλε τρικό δεν μπορούσα να του περάσω χειροπέδες. Πώς θα του περνούσα χειροπέδες εάν δεν προέβαλα και εγώ την απαραίτητη βία; E. Πόση ώρα είχε έτσι τα χέρια του; A. Ήδη ανέφερα στην κατάθεση μου τελικά κατάφερα να του περάσω χειροπέδες όταν αυτός εξαντλήθηκε. E. Τώρα έτσι για να καταλάβουμε τούτο που λες τούτος είχε δεμένα τα χέρια του έτσι και ήταν όρθιος να υποθέσω; A. Όχι δεν ήταν όρθιος, κλοτσούσε τις πόρτες των οχημάτων μας. E. Αλλά τα χέρια του ήταν έτσι δεμένα όπως μας περιέγραψες; A. Είχα αναφέρει το επεισόδιο όταν τον άρπαξε ο Αστυφύλακας 2790 από πίσω αυτός σήκωσε τα χέρια του και με κλότσησε τόσο στο στήθος όσο και στο αριστερό μου πόδι. E. Απάντα μου όμως‑‑ A. Ακολούθως με τη βοήθεια του αστυφύλακα 2790 πιάσαμε τον πάνω μας και τον μεταφέραμε στο αυτοκίνητο. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, δεν θα μπουν μόνες τους οι χειροπέδες." Ενδεικτικό επίσης απόσπασμα είναι το εξής από την αντεξέταση του Αστ. Νεοφύτου (Μ.Κ.6). "A. Όπως ανέφερα τον άρπαξα από πίσω και τον μετέφερα, με σκοπό να τον μεταφέρω στο αυτοκίνητο χωρίς να τον χτυπήσω. E. Και τον μεταφέρεις εκεί στο αυτοκίνητο και τον βάζεις μέσα εις το πίσω κάθισμα; A. Ναι, τον έβαλα στο πίσω κάθισμα με τη βοήθεια του συναδέλφου, αλλά όπως ανέφερα ήταν αντιδραστικός, δεν του είπαμε πέρασε μέσα στο αυτοκίνητο και πέρασε ο κατηγορούμενος. Αντιδρούσε συνεχώς. E. Πώς κατάφερες όπως τον κρατούσες να τον βάλεις στο πίσω κάθισμα; A. Τον έσπρωξα. E. Τον έσπρωξες έτσι; (απλώνει με τα χέρια του μπροστά ο κύριος Κορακίδης) A. Τον σήκωσα και τον έβαλα μέσα. E. Και έπιασες τα χέρια του να βάλεις χειροπέδες από πίσω; A. Ναι, μετά όταν τον βάλαμε στο αυτοκίνητο όπως τον κρατούσε ο συνάδελφος έπιασε τα χέρια του κατηγορουμένου και του τοποθέτησε τις χειροπέδες. E. Έτσι για να καταλάβουμε, το επεισόδιο δηλαδή εσύ φαντάζομαι ασκούσες κάποια πίεση για να παραμένει στο πίσω κάθισμα και o άλλος έπιασε τα χέρια του και του πέρασε χειροπέδες; A. Ναι. E. Έτσι; A. Ναι. E. Εγίνηκε εύκολα; Άπαξ και τον τοποθέτησες στο πίσω κάθισμα, ήταν εύκολο πλέον να του πιάσεις τα χέρια του; A. Δεν ήταν εύκολη η σύλληψη, αλλά το κατορθώσαμε. E. Τώρα και αφού του περνάτε τις χειροπέδες μάλλον την ώρα που τον τοποθετάτε έτσι μέσα είναι μπρούμυτα δεν είναι έτσι ή ανάσκελα; A. Όχι, ήταν στο πλευρό να πούμε που μπήκε, ο κατηγορούμενος αναφέρω συνεχώς ότι δεν συνεργάζετουν, ούτε έμενε, κινείτουν συνεχώς, αντιδρούσε συνέχεια, κάποιος που αντιδρά δεν μένει σε μια θέση. E. Η κεφαλή του πού ήταν; A. Η κεφαλή του ήταν όπως τον βάλαμε μέσα στο αυτοκίνητο με την κεφαλή και τα πόδια του προς εμάς. E. Ήταν πάνω στο κάθισμα; A. Ήταν πάνω στο κάθισμα, ήταν ολόκληρο το σώμα του πάνω στο κάθισμα. E. Τον βάλατε όλο μέσα. A. Ναι, οριζοντίως. E. Και προεξείχαν μόνο τα πόδια του ας πούμε; A. Ναι, τα πόδια. E. Που το γόνατο τζιαί κάτω; A. Προεξείχαν τα πόδια, τώρα πόσο προεξέχαν... E. Και εσύ έπεσες που πάνω του ή εν μακριά τα χέρια σου τζιαί έφτανες μέχρι τους ώμους του ας πούμε; A. Στην αρχή όπως τον τοποθέτησα έπεσα που πάνω του, γίνηκε μια... E. Έπεσες πάνω του. Πόσα κιλά είσαι; A. Τώρα τη συγκεκριμένη στιγμή
3. E. Τότε; A. Ήμουν πιο ελαφρύς. E. Φαντάζομαι δεν μπορούσε να μετακινηθεί όταν έπεσες που πάνω του; A. Ακινητοποιήσαμε τον." Από το επεισόδιο χτυπήθηκε και ο Αστ. Νεοφύτου (Μ.Κ.6). Όπως αναφέρει ο Μ.Κ.6 στη γραπτή του δήλωση (Ένδειξη Στ), κατά την αρχική τους προσπάθεια να του περάσουν χειροπέδες (πριν τον μεταφέρουν στο αυτοκίνητο), ο κατηγορούμενους τους κλοτσούσε με τα πόδια του και τους χτυπούσε με τα χέρια του σε διάφορα μέρη του σώματος τους. Ακολούθως, στην προσπάθεια τους να τον ακινητοποιήσουν, ο κατηγορούμενος και ο Μ.Κ.6 έπεσαν στο έδαφος. Όπως δε διευκρίνισε ο Μ.Κ.6 κατά την αντεξέταση του, ο κατηγορούμενος τον χτύπησε στο δεξί πόδι την ώρα που τον περιόρισαν μέσα στο υπηρεσιακό όχημα, αφού συνέχιζε να αντιδρά και να κλοτσά. Από τη μαρτυρία προκύπτει ότι ενόψει του πιο πάνω επεισοδίου τραυματίστηκαν ως εξής: Ο Αστ. Νεοφύτου (Μ.Κ.6): Άλγος αριστερού αγκώνα, τραύμα στο δείκτη του δεξιού χεριού (κατά λέξη ως το πιστοποιητικό Τεκμήριο 16) «άλγος αριστερού αγκώνος, τραύμα στην ραχιαία επιφάνεια δείκτη δεξιάς άκρας χειρός (εκδορά 1 εκ.), δεξιό γόνατο ήταν ερυθρό, ζεστό και οιδηματώδες, χωρίς εξωτερικές κακώσεις» και δόθηκε παραπεμπτικό για να εξεταστεί από ορθοπεδικό και απολύθηκε (βλ. Μ.Κ.16, ιατρό Γεωργία Μιχαηλίδου Λοϊζίδου, Τεκμήριο 16 και Τεκμήριο 34). Τελικά όπως η ίδια η Μ.Κ.16 ανέφερε, δεν επισκέφθηκε ορθοπεδικό. Όσον αφορά τον Αστ. 3611 Αναξαγόρου, όπως η ίδια η ιατρός (Μ.Κ.16) ανάφερε τα ευρήματά της στο πιστοποιητικό (Τεκμήριο 15), έχουν ως εξής: «τραύμα περιοχής μεταξύ έσω κανθού και ριζορινίου. Εκδορές τραχήλου μπροστά και αριστερά πλάγια, εκδορές άνω τμήματος θώρακος, εκχυμώσεις στο επιγάστριο και δεξιά εκδορά στο σβέρκο (άνω αυχενικής μοίρας), δεξί χέρι τραυματισμός-εκδορές και εκχυμώσεις ραχιαίας επιφάνειας, αριστερή κνήμη προσθία επιφάνεια άνω και γόνατος εκχυμώσεις και εκδορές, ......». Η Μ.Κ. 16 αναφέρει επίσης στο πιστοποιητικό της ότι εδόθη παραπεμπτικό για περαιτέρω έλεγχο.. Όσον αφορά τους τραυματισμούς του κατηγορουμένου από το επεισόδιο σε εκείνο το χρονικό σημείο, όπως και ο ίδιος τους συγκεκριμενοποίησε, ήταν σκίσιμο στο χέρι από τις χειροπέδες, πόνος στους ώμους αφού οι χειροπέδες εφαρμόσθηκαν με τα χέρια στο πίσω μέρος και μια εκδορά στο πρόσωπο. Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του κατηγορούμενου δεν έχουν κλονιστεί. Εξετάζοντας με μεγάλη προσοχή τα περιστατικά του σχετικού επεισοδίου, είμαστε πεπεισμένοι ότι οι Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 έχουν αναφέρει την αλήθεια και ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν ειλικρινής στην περιγραφή του πιο πάνω περιστατικού. Εξάλλου, ούτε και ο ίδιος υποστήριξε με σταθερότητα κατά την ακρόαση ότι έλεγε την αλήθεια για το συγκεκριμένο περιστατικό με τους Μ.Κ5 και Μ.Κ.
4. Ενδεικτικά, στο τέλος της αντεξέτασης του κατηγορούμενου αναφορικά με το επεισόδιο με τους Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 και αφού προηγουμένως επέμενε στους ισχυρισμούς του, σε σχετική υποβολή του κ. Ερωτοκρίτου ότι η γραπτή δήλωσή του, Ένδειξη ΙΖ, δεν αποκαλύπτει την αλήθεια, απάντησε με τον εξής τρόπο: "A. Είπα στην αρχή είναι αποσπάσματα της χρονικής περιόδου, μπορεί να υπάρχουν παραλείψεις, ασάφειες, τζιαί ψέματα υπάρχουν και εκ μέρους άλλων, από μέρους άλλων, δεν είμαι ο μόνος που λέει ψέματα, ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος που λέω ψέματα." Η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορούμενου για τα γεγονότα που αφορούν το επεισόδιο των κατηγοριών 8 - 13 και αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, ότι οι τραυματισμοί του Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6, αλλά και του ιδίου του κατηγορουμένου, έγιναν συνεπεία της δικής του επιθετικής και αντιδραστικής συμπεριφοράς κατά τον εν λόγω χρόνο, συμπεριφορά που οδήγησε τους Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 να ασκήσουν εύλογη βία. Επιπρόσθετα, όσον αφορά την κατηγορία της εξύβρισης, δεν γίνεται οποιαδήποτε ρητή άρνηση στη γραπτή του δήλωση και όταν του έγινε σχετική υποβολή ότι εξύβρισε τους δύο αστυφύλακες, απάντησε με όχι πειστικό τρόπο «απ' ότι θυμάμαι όχι». Όσον αφορά την κατηγορία της ανησυχίας, αποτελεί πραγματικό γεγονός ότι στην προσπάθεια των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 να τον ερευνήσουν, ο κατηγορούμενος μεταξύ άλλων φωνασκούσε, με αποτέλεσμα οι περίοικοι να προσεγγίσουν τον δημόσιο εκείνο χώρο. Τα γεγονότα, όπως τα έχουμε αποδεχθεί, δείχνουν ότι ο θόρυβος που προκάλεσε δεν οφειλόταν σε εύλογη αιτία. Κατηγορίες 1 - 7 Υπενθυμίζεται σ' αυτό το σημείο ότι ο τόπος της ισχυριζόμενης διάπραξης αδικημάτων που αφορούν αυτή την ενότητα, είναι πλέον ο Αστυνομικός Σταθμός της Πόλης Χρυσοχούς στον οποίο μεταφέρθηκε ο κατηγορούμενος, όντας πλέον υπό σύλληψη για το πιο πάνω επεισόδιο, δηλαδή για τα αδικήματα των κατηγοριών 8 -
5. Εστιάζουμε συνεπώς την προσοχή μας στις σχετικές κατηγορίες. Με την πρώτη κατηγορία ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης του Αστ. 1814 Σ. Παφίτη (Μ.Κ.8) κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
6. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, τραυμάτισε με μαχαίρι τον εν λόγω Αστυφύλακα και του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη. Με παραπονούμενο τον ίδιο Αστυφύλακα κατηγορείται επίσης για το αδίκημα του τραυματισμού κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 2), για το αδίκημα της επίθεσης κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξης κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του, κατά παράβαση του άρθρου 244(β) του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 3), για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 4) καθώς και για το αδίκημα της εσκεμμένης παρακώλησης οργάνου τηρήσεως της τάξεως στη δέουσα νόμιμη εκτέλεση του καθήκοντος του, κατά παράβαση του άρθρου 244(β) του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 5). Επιπρόσθετα, με παραπονούμενο τον Αστυφύλακα 3402 Πολύδωρο Πολυδώρου (Μ.Κ.9) κατηγορείται για το αδίκημα της επίθεσης κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του (άρθρο 244(β) του Ποινικού Κώδικα) (κατηγορία 6) και για το αδίκημα της εσκεμμένης παρακώλυσης οργάνου τηρήσεως της τάξεως στη δέουσα νόμιμη εκτέλεση του καθήκοντος του (άρθρο 244(β) του Ποινικού Κώδικα) (κατηγορία 7). Από το σύνολο της μαρτυρίας προκύπτουν τα εξής πραγματικά γεγονότα. Στο σταθμό καθήκον από η ώρα 19:00 ήταν οι Αστ. 1814 Σ. Παφίτης (Μ.Κ.8), ο Αστ. Πολυδώρου (Μ.Κ.9) και ο Ε/Αστ. Ανδρέου (Μ.Κ18). Από τις 18:40 - 18:45 ήδη ήταν στο Σταθμό οι Αστ. Παφίτης και Πολυδώρου και ακολούθως έφθασε ο Ε/Αστ. Ανδρέου. Με την άφιξη του κατηγορούμενου στο Σταθμό περί ώρα 18:50 διενεργήθηκε ξανά έρευνα στο αυτοκίνητο του, στην παρουσία του ιδίου, χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε το παράνομο. Έπειτα ο Αστ. 3611 Αναξαγόρου (Μ.Κ.5) μετάφερε τον κατηγορούμενο εντός του Σταθμού και συγκεκριμένα στην κουζίνα όπου τον ερεύνησε σωματικά, στην παρουσία των Αστ. 2791, Αστ. 2790 (Μ.Κ.6) και Αστ. 1244 χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε το παράνομο στην κατοχή του. Επίσης όπως ο ίδιος Αστ. Παφίτης, (Μ.Κ.8) αναφέρει, μετά πάροδο μερικών λεπτών ο Αστ 3611 (Μ.Κ.5) του ζήτησε να του παραδώσει έντυπο δικαιωμάτων κρατουμένου, πράγμα που έκανε. Ακολούθως η ώρα 20:05 ο Αστ. 3611 (Μ.Κ.5) πληροφόρησε και γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα δικαιώματα του ως κρατούμενος καθώς και για το δικαίωμα του για επικοινωνία με δικηγόρο της επιλογής του, αλλά αυτός του ανέφερε ότι δεν επιθυμούσε να τα ασκήσει, υπογράφοντας περί ώρα 20:10 μαζί και με τον Μ.Κ.5 το σχετικό έντυπο πληροφόρησης, αφού προηγουμένως το διάβασε (Τεκμήριο 30). Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 31, ο κατηγορούμενος ώρα 20:10 πληροφορήθηκε για το δικαίωμά του για ιατρική εξέταση και στο ίδιο έντυπο δήλωσε την επιθυμία του να εξεταστεί από γιατρό. Στη συνέχεια η ώρα 20:10 ο Αστ. 3611 (Μ.Κ.5) παρέδωσε τον κατηγορούμενο στον Αστ. 1814 Σ. Παφίτη (Μ.Κ.8), ο οποίος ανέλαβε την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 8 -
7. Ο Αστ. Παφίτης συμπλήρωσε επίσης σχετικό ιατρικό έντυπο παραπομπής σε εξέταση των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.6 οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο της Πόλης Χρυσοχούς. Ακολούθως ο Αστ. Παφίτης (Μ.Κ.8) παρέλαβε τον κατηγορούμενο. Στην κουζίνα ο Αστ. Παφίτης (Μ.Κ.8) έλαβε μεταξύ των ωρών 20:15 - 20:45 ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, (Τεκμήριο 20), ενόσω ο κατηγορούμενος είχε τις χειροπέδες, με τα χέρια μπροστά. Προκύπτει επίσης από τη μαρτυρία του Ε/Αστ. 7079 Ανδρέου (Μ.Κ.18) ότι ενώ ο κατηγορούμενος ήταν στο σταθμό, σε κάποιο χρονικό σημείο πριν τις 21:36 (πριν οδηγηθεί δηλαδή στον προθάλαμο των κρατητηρίων), ο Μ.Κ. 18 του έδωσε και κάπνισε τσιγάρο. Ως προς το τι ακολούθησε: Αποτελεί κοινή εκδοχή ότι περί τις 21:36 ο Αστ. Παφίτης (Μ.Κ.8) με τον Αστ. Πολυδώρου (Μ.Κ.9) οδήγησαν τον κατηγορούμενο στον προθάλαμο των κρατητηρίων, με σκοπό να καταγράψουν και να του αφαιρέσουν τα προσωπικά του αντικείμενα όπως γίνεται με όλους τους κρατούμενους, αφού θα κρατείτο στον αστυνομικό σταθμό για μια νύκτα. Όπως προκύπτει από την αντεξέταση του Μ.Κ.8, δεν εξετάστηκε το ενδεχόμενο να αφεθεί ελεύθερος, αφού σύμφωνα με οδηγίες εάν κάποιος επιτεθεί εναντίον αστυνομικών, παραμένει υπό κράτηση και η υπόθεση τελειώνει την ίδια μέρα και καταχωρείται την επόμενη μέρα στο Δικαστήριο. Σε εκείνο το χώρο (στον προθάλαμο των κρατητηρίων) λίγα λεπτά μετά υποστηρίζει η Κατηγορούσα Αρχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα των κατηγοριών 1 -
8. Ως προς την εκδοχή του κατηγορούμενου αναφορικά με τις κατηγορίες 1-7: Σ' αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να παρατεθεί η κύρια εκδοχή του κατηγορούμενου όπως προβάλλεται στη γραπτή του δήλωση (Ένδειξη ΙΖ): «4....Με οδηγούν στην κουζίνα του Σταθμού και μου ζητούν να κατεβάσω το παντελόνι και το εσώρουχο για να δουν αν είχα κάτι παράνομο, πράγμα που έκαμα. Μου ζητούν να υπογράψω κάποια χαρτιά για να πάω στο γιατρό. Εγώ τους λέω ότι θέλω να πάμε στο γιατρό και υπογράφω. Μετά, εγώ ήθελα να πάω στο Νοσοκομείο για να μου παρασχεθούν οι κατάλληλες βοήθειες στο σκίσιμο του χεριού μου ενώ ο Αστυφύλακας Παφίτης επιμένει να μου πάρει πρώτα κατάθεση και μετά να πάμε στο Νοσοκομείο αφού λέει ότι δεν θα κάνουμε περισσότερο από μισή ώρα. Τελικά γράφουμε μαζί μια κατάθεση. Με ενημερώνουν ότι θα έρθει τάχα γιατρός στο Τμήμα αντί να πάμε μαζί πράγμα που αποδείχτηκε ψέμα αφού πέρασε ακόμη πολλή ώρα και δεν εμφανίστηκε κανένας/καμιά γιατρός. Περιμένω στο Σταθμό και δεν με πληροφορεί κανένας τι θα γίνει.
9. Περί την 21:30 με οδηγούν στον προθάλαμο των κελιών για να με αφήσουν στο κρατητήριο τη στιγμή που δεν έχω διαπράξει οτιδήποτε. Δεν φτάνει που με σύλλαβαν χωρίς λόγο με άφησαν και στον Αστυνομικό Σταθμό στα χέρια άλλων και κατευθύνθηκαν προς την «ησυχία τους» και εγώ στο «μαρτύριο μου».
10. Είμαι στον προθάλαμο των κρατητηρίων και ζητώ να γίνει κάτι με το γιατρό. Οι αστυφύλακες μου λέγουν να αφαιρέσω τα υπάρχοντα-περιουσία μου από τις τσέπες του παντελονιού μου γιατί θα με αφήσουν στα κρατητήρια για μια νύκτα. Προσπαθώ να επικοινωνήσω με τον πατέρα μια συμμαθήτριας μου που είναι δικηγόρος αλλά το κινητό μου δεν έχει κάρτα.
11. Με πλησιάζουν για να μου ξαναπεράσουν χειροπέδες και προσπαθούν να με πιάσουν από τα χέρια. Προσπαθώ να ξεφύγω. Ζητώ να σταματήσουν. Με πιάνουν, με ρίχνουν κάτω και με κτυπούν με τα χέρια τους και με τις χειροπέδες στο κεφάλι και στο σώμα. Η ψυχή μου πάει να σπάσει. Πήγα να σβήσω. Με κυρίευσε τρόμος. Κατάφερα να σηκωστώ και έρχονταν κατά πάνω μου για να μου ξαναεπιτεθούν και να με ξανακτυπήσουν. Δεν μπορούσα να ξεφύγω. Με είχαν κλειδωμένο και θα με ξανακτυπούσαν. Ήταν εκεί και ετοιμάζονταν να με ξανακτυπήσουν. Είδα τον σουγιά που μου είχε πέσει από την τσέπη και τον έπιασα για να αμυνθώ. Δεν καταλάβαινα τι γινόταν και γιατί γινόταν. Δεν καταλάβαινα γιατί ήθελαν να με κτυπήσουν. Το μόνο που αισθανόμουν ήταν τρομερό φόβο και ότι θα με σκότωναν. Δεν σταματούσαν. Δεν έφευγαν. Δεν άντεχα άλλο τόσο πόνο. Ήταν ένας εφιάλτης από τον οποίο δεν μπορούσα να ξεφύγω. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τις άσχημες στιγμές που έζησα. Κινήθηκα εναντίον τους κυριευμένος από τρόμο για να σωθώ. Μέχρι που έφυγαν.»
12. Μετά ήρθαν 2 άλλοι, με ψέκασαν στο πρόσωπο με ένα σπρέι και με κλωτσούσαν ενώ ήμουν στο πάτωμα και με χτυπούσαν με τα γκλοπ χωρίς λόγο.» Πέραν από τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου που αφορούν και το επεισόδιο στον προθάλαμο των κρατητηρίων με τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 είναι η θέση της Υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος κακοποιήθηκε από άλλα πρόσωπα της Αστυνομίας σε χρόνο μεταγενέστερο την ίδια ημέρα. Κυρίως σε σχέση με τον ισχυρισμό αυτό κατατέθηκε και προβλήθηκε από τον Μ.Υ.2, κ. Καρά, χωρίς ένσταση περιεχόμενο από τον ψηφιακό δίσκο του Τεκμηρίου 41 το οποίο οφείλουμε να σχολιάσουμε ότι μας έχει συγκλονίσει. Θα πρέπει όμως να τονίσουμε πως το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 41 στο βαθμό που αφορά τη συγκεκριμένη θέση της Υπεράσπισης για κακοποίηση του κατηγορούμενου σε χρόνο μεταγενέστερο των επίδικων κατηγοριών δεν είναι σχετικό με το παρόν κατηγορητήριο και άρα ούτε και μπορεί να αποτελεί από μόνη της, άνευ άλλου τινός, λόγο αθώωσης του κατηγορούμενου για τις επίδικες κατηγορίες. Γι΄ αυτό και δεν εξετάζουμε αυτή την πτυχή η οποία όπως αντιλαμβανόμαστε θα αποτελέσει αντικείμενο άλλης δικαστικής διαδικασίας, αλλά ούτε και έχει καταδειχθεί από την Υπεράσπιση ότι η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας σε σχέση με τα επίδικα θέματα του παρόντος κατηγορητηρίου έχει μολυνθεί από την εν λόγω μεταγενέστερη ισχυριζόμενη κακοποίηση. Προχωρούμε τώρα στην ανίχνευση των πραγματικών γεγονότων που διαδραματίστηκαν στον προθάλαμο. Για τούτο, πέραν από τις προφορικές και άλλες μαρτυρίες, πολύ βοηθητικό είναι το γεγονός ότι τα διαδραματισθέντα έχουν καταγραφεί με κάμερα του σταθμού και συνεπώς είχαμε την ευκαιρία να τα παρακολουθήσουμε με την προβολή του ψηφιακού δίσκου (Τεκμήριο 7), το οποίο αποτελεί πραγματική μαρτυρία. Διευκρινίζουμε εδώ ότι το υλικό είναι μόνο οπτικό και όχι ηχητικό. Το οπτικογραφημένο ψηφιακό υλικό του Τεκμηρίου 7 απομονώθηκε από τον Κωνσταντίνο Φράγκου (Μ.Κ.21), κατόπιν οδηγιών της Αστυνομίας, με τον τρόπο που εξήγησε στο Δικαστήριο. Από το σύνολο της σχετικής μαρτυρίας προβαίνουμε στα εξής ευρήματα: Οι αστυφύλακες Παφίτης (Μ.Κ.8) και Πολυδώρου (Μ.Κ.9), με υπομονή και με διάλογο, όπως φαίνεται και στο Τεκμήριο 7, προσπάθησαν από τις 21:36 μέχρι και την 21:49 να πείσουν τον κατηγορούμενο να τους παραδώσει τα προσωπικά του αντικείμενα. Μπαίνοντας δε στον προθάλαμο ώρα 21:36, οι χειροπέδες του αφαιρέθηκαν από τον Αστ. Πολυδώρου. O κατηγορούμενος ήταν στην ουσία με χειροπέδες από περίπου τις 18:10 το απόγευμα όταν ο Μ.Κ. 5 και Μ.Κ.6 του τις είχαν περάσει στα χέρια στα πλαίσια του επεισοδίου των κατηγοριών 8 - 13, μέχρι αυτή τη στιγμή όπως προκύπτει από τις σχετικές αναφορές. Δηλαδή ήδη για 3 ½ περίπου ώρες (18:10 - 21:36 ο κατηγορούμενος έφερε χειροπέδες). Ταυτόχρονα ο κατηγορούμενος διαμαρτύρετο και είναι εμφανέστατο από το Τεκμήριο 7 ότι υποδεικνύει στους αστυνομικούς, πρόβλημα στο αριστερό του χέρι (βλ. π.χ. ώρα 21:36, 21:37). Επιπρόσθετα βρίσκουμε ότι κατά τον ίδιο χρόνο ο κατηγορούμενος προέβηκε ανεπιτυχώς σε προσπάθειες επικοινωνίας με τρίτο άτομο από το κινητό του, προς τον σκοπό εξεύρεσης δικηγόρου. Ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι προσπάθησε ενώ ήταν μαζί με τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 στον προθάλαμο να ζητήσει βοήθεια δικηγόρου με το δικό του κινητό τηλέφωνο, δεν έχει κλονιστεί. Σε αυτό το συμπέρασμα προβαίνουμε χωρίς να αγνοούμε ότι έξω από τον προθάλαμο προηγουμένως στις 20:05 είχε δηλώσει εγγράφως (Τεκμήριο 30) ότι δεν επιθυμούσε να ασκήσει το δικαίωμα της επικοινωνίας. Εξάλλου και οι ίδιοι οι Μ.Κ. 8 και Μ.Κ.9 κατά την ακρόαση περιορίστηκαν στο να αναφέρουν ότι δεν τους πληροφόρησε σε ποιο άτομο προσπαθούσε να τηλεφωνήσει. Παραθέτουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα από την αντεξέταση του Αστ. Παφίτη. «E. Ενημερώσατε τον κατηγορούμενο ότι είχε δικαίωμα να επικοινωνήσει με δικηγόρο; A. Ο κατηγορούμενος είχε το τηλέφωνο στην κατοχή του και σε οποιανδήποτε στιγμή εάν ήθελε μπορούσε να μιλήσει με τον δικηγόρο του. E. Η ερώτηση μου είναι εάν τον ενημερώσατε; A. Αναφέρεται στα δικαιώματα κρατουμένων το δικαίωμα για να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του. Αφού του εδώσαν τα δικαιώματα κρατούμενου μπορούσε να επικοινωνήσει με δικηγόρο ο ίδιος. E. Εγώ σου λέω ότι σύμφωνα με το video η ώρα 9:42 βγάζει το τηλέφωνο και επιχειρεί να επικοινωνήσει με συγκεκριμένο δικηγόρο, αλλά δεν τα καταφέρνει διότι δεν έχει κάρτα και εσείς δεν του προσφέρετε τη δυνατότητα να τηλεφωνήσει. Τι λες; A. Εάν μας ζητούσε να μιλήσει με τον δικηγόρο του θα του προσφέραμε το τηλέφωνο να μιλήσει.» Και από την αντεξέταση του Αστ. Πολυδώρου: «E. Πες μου το βίντεο σε κάποια φάση δείχνει τον κατηγορούμενο να πιάνει το τηλέφωνο του και να προσπαθεί να τηλεφωνήσει κάπου. Θυμάσαι; A. Ναι. E. Πού προσπαθούσε να τηλεφωνήσει; A. Δε τον ρώτησα πού προσπάθησε να τηλεφωνήσει, ούτε έλεγξα το τηλέφωνο του να δω πού ήταν η εξερχόμενη κλήση. E. Δεν τα κατάφερε να τηλεφωνήσει όμως τελικά. Δεν ήξερες εσύ πού θα τηλεφωνούσε; A. Όχι. E. Εσύ του είπες ότι είχε δικαίωμα να επικοινωνήσει με δικηγόρο; A. Τα δικαιώματα του εξ όσων γνωρίζω τα επέδωσε ο αστυφύλακας 1814 σε έντυπη μορφή. E. Ποιου; A. Στον κρατούμενο. E. Του τα επέδωσε; A. Σε έντυπη μορφή.» Οι ανεπιτυχείς προσπάθειες του ήταν πολλαπλές (διήρκησαν περίπου 6 λεπτά). Εξάλλου τον βλέπουμε σε διάφορα χρονικά σημεία όχι μόνο να βγάζει το τηλέφωνο από την τσέπη του και να προσπαθεί να τηλεφωνήσει, αλλά και να βλέπει την οθόνη του τηλεφώνου του. (Βλ. χρονικό σημείο του Τεκμηρίου 7, 21:42 - 21:48). Πράγματι ο κατηγορούμενος όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε κατά την ακρόαση δεν αποτάθηκε στους αστυνομικούς που ήταν μαζί του εκείνη τη χρονική στιγμή για να ζητήσει να επικοινωνήσει με δικηγόρο από το τηλέφωνο της αστυνομίας και τούτο γιατί δε θεωρούσε τη στάση τους ορθή απέναντι του. «Ναι για τον δικηγόρο θεώρησα, δεν ζήτησα το τηλέφωνο να πάρω δικηγόρο. Θεώρησα ότι ενεργούσαν κάπως λάθος, εγώ προσπάθησα να πιάσω από το κινητό μου, δεν τους ζήτησα, δεν προσπάθησα να ζητήσω κάποια άλλη βοήθεια από τζιείνους, το μόνο που ζήτησα ήταν να πάω στον γιατρό τζιαί τζιείνο που έγινε ήταν να με περιπαίζουν». Η ουσία όμως παραμένει ότι ήταν εμφανέστατες οι προσπάθειές του για επικοινωνία με τρίτο άτομο ενώ ήταν πλέον στον προθάλαμο. Αφού ο κατηγορούμενος αρνείτο να τους δώσει τα προσωπικά του αντικείμενα, οι αστυνομικοί ακολούθως προσπάθησαν να βγουν από τον προθάλαμο. Όπως προκύπτει από την μαρτυρία του Αστ. Παφίτη χωρίς να αμφισβητηθεί, εκείνη τη στιγμή ο κατηγορούμενος ζήτησε να μιλήσει με τον Ε/Αστ.7079, Μ.Κ.18 καθότι όπως είπε τον γνώριζε. Ο Αστ. Παφίτης τότε του είπε να παραμείνει στο γραφείο και θα έλεγε του Μ.Κ.18 να έρθει να μιλήσουν. Όταν όμως πλησίασε ο Αστ. Παφίτης την πόρτα εξόδου μαζί με τον Αστ. Πολυδώρου και συγκεκριμένα ώρα 21:50, όπως φαίνεται και στο Τεκμήριο 7, ο κατηγορούμενος έτρεξε και αυτός πίσω τους προς την έξοδο. Είναι εμφανέστατο ότι ήταν μια προσπάθεια διαφυγής του. Τότε ο Αστ. Παφίτης, όπως επίσης φαίνεται και στο Τεκμήριο 7, έσπρωξε τον κατηγορούμενο προς το εσωτερικό του προθάλαμου. Ο κατηγορούμενος ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος. Ο Αστ. Παφίτης του υπέδειξε την καρέκλα μπροστά από το γραφείο για να καθίσει. Ο Αστ. Παφίτης του μιλούσε πλέον με έντονο ύφος και ο κατηγορούμενος διαμαρτυρόταν. Ακολούθησαν τα εξής: Ο Αστ. Παφίτης, όχι με βίαιο τρόπο, τον προσεγγίζει και επιχειρεί να τον πιάσει από τη μέση όμως ο κατηγορούμενος τον αποφεύγει. Ο κατηγορούμενος σπρώχνει τον Αστ. Παφίτη προς τα πίσω και εξακολουθεί να είναι εκνευρισμένος. Είναι εμφανέστατο και από το Τεκμήριο 7 και προκύπτει ότι το συγκεκριμένο σπρώξιμο από τον κατηγορούμενο έγινε με σκοπό την απομάκρυνση του Αστ. Παφίτη από κοντά του. Τότε μετά από σχετικό νόημα του ανωτέρω μάρτυρα (Μ.Κ.8), (ώρα 21:50), ο Αστ. Πολυδώρου πλησιάζει και αυτός τον κατηγορούμενο κρατώντας στο δεξί του χέρι τις χειροπέδες. Είναι εμφανέστατο και δεχόμαστε τη θέση των Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 ότι ήθελαν πλέον να τον ακινητοποιήσουν και να του περάσουν χειροπέδες με σκοπό να τον ερευνήσουν για να του πάρουν τα προσωπικά του αντικείμενα για ασφαλή φύλαξη αφού θα κρατείτο για την νύχτα στο Σταθμό, κάτι που στον προθάλαμο του το είχαν καταστήσει σαφές. Τότε αρχίζει η συμπλοκή: Αποτελεί εύρημά μας ότι η συμπλοκή στις 21:50 που διήρκησε περίπου ένα λεπτό άρχισε λόγω της προσπάθειας των Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 να τον ακινητοποιήσουν με σκοπό να τον ερευνήσουν και να του πάρουν τα προσωπικά του αντικείμενα. Όπως προκύπτει και από το Τεκμήριο 7, οι κινήσεις του σε αυτό το χρονικό σημείο (πριν την 21:51:31) ήταν κινήσεις προσπάθειας αποφυγής του από τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 περιλαμβανομένων και κινήσεών του που, στην προσπάθεια αποφυγής, είχαν στοιχεία επιθετικότητας σ΄ εκείνο το χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα σχετικό είναι το απόσπασμα από το Τεκμήριο 7 από η ώρα 21:50:44 μέχρι 21:51:
13. Σ΄ εκείνο το χρονικό σημείο βλέπουμε βέβαια πως ο Αστ. Παφίτης ήταν σε θέση μειονεκτικότητας αφού για παράδειγμα ώρα 21:51:10 ο Αστ. Παφίτης βρισκόταν παγιδευμένος κάτω από τα πόδια του κατηγορούμενου. Όμως ταυτόχρονα παρατηρούμε τον Αστ. Πολυδώρου να χρησιμοποιά τις χειροπέδες εναντίον του κατηγορούμενου. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι το έπραξε με σκοπό να απεγκλωβίσει τον συνάδελφό του, και ότι εφόσον κρατούσε τις χειροπέδες στα χέρια του, πιθανόν να κτυπήθηκε ο κατηγορούμενος με αυτές. Όμως, ώρα 21:51:10 βλέπουμε τον Αστ. Πολυδώρου να επιφέρει αλλεπάλληλα κτυπήματα με τις χειροπέδες στον κατηγορούμενο (από την 21:51:10 μέχρι 21:51:18 μετρήσαμε περίπου 6 κτυπήματα με τις χειροπέδες κάποια απ΄ αυτά στο κεφάλι και κάποια στην πλάτη). Όσο και αν ο σκοπός του Αστ. Πολυδώρου ήταν η απελευθέρωση του συνάδελφού του, δεν επικροτούμε ούτε δικαιολογούμε τα κτυπήματα με χειροπέδες. Ίσως να δικαιολογείτο κάποια βία για τον απεγκλωβισμό του Αστ. Παφίτη. Το βέβαιο όμως είναι, πως η συγκεκριμένη χρήση των χειροπέδων δεν εμπίπτει στην έννοια αυτή. Ακολούθως ο Αστ. Παφίτης σηκώθηκε από το πάτωμα και ακολούθησαν προσπάθειές τους να τον περιορίσουν προσπαθώντας να τον πιάσουν από τα πόδια τα οποία είχε ψηλώσει ενώ η πλάτη του κατηγορούμενου ήταν στο πάτωμα. Σ΄ εκείνη τη χρονική στιγμή έπεσαν στο πάτωμα και διάφορα αντικείμενα από το παντελόνι του κατηγορούμενου μεταξύ των οποίων και το μαχαίρι (Τεκμήριο 1). Το εν λόγω μαχαίρι είναι ταυτόχρονα και μπρελόκ στο οποίο ήταν κρεμασμένα τα κλειδιά του σπιτιού του κατηγορούμενου όπως επιβεβαίωσε και ο Αστ. 1698 Κυριάκου (Μ.Κ.17). Δεν αμφισβητήθηκε και αποτελεί πραγματικό γεγονός η αναφορά του κατά την αντεξέταση ότι το είχε αγοράσει από τη Ρώμη ως ενθύμιο το
14. Είναι συνεπώς σίγουρο και από το σύνολο της μαρτυρίας ότι ουδεμία σκοπιμότητα επίθεσης είχε όταν έφερε μαζί του το εν λόγω μαχαίρι-μπρελόκ. Ως προς το τι ακολούθησε: Βλέπουμε ότι η ώρα 21:51:31 ο κατηγορούμενος σηκώθηκε από το πάτωμα και τότε άρχισε να έχει μια καθαρά επιθετική συμπεριφορά προς τους δύο αστυνομικούς, οι οποίοι ήδη τον είχαν αφήσει. Βλέπουμε ώρα 21:51:31 να κλωτσά τον Αστ. Παφίτη και να προσπαθεί να τον πιάσει από την πλάτη. Ο Αστ. Παφίτης τον βλέπει και τον απομακρύνει. Ακολούθως ώρα 21:51:43 ο κατηγορούμενος τέντωσε το πόδι του προς τον Αστ. Παφίτη με προφανή σκοπό να τον απομακρύνει από κοντά του και αμέσως μετά έσκυψε και έπιασε το μαχαίρι (Τεκμήριο 1). Οπότε άρχισε να τους πλησιάζει κρατώντας απειλητικά το μαχαίρι. Οι αστυνομικοί αντιλαμβανόμενοι ότι επρόκειτο για μαχαίρι προσπάθησαν να απομακρυνθούν απ΄ αυτόν, όπως προκύπτει και από το Τεκμήριο
15. Αμέσως μετά: Πρώτα προσπάθησε με το μαχαίρι να χτυπήσει τον Αστ. Πολυδώρου (21:51) ο οποίος τον απέφυγε. Ακολούθως ο κατηγορούμενος επιτίθεται στον Αστ. Παφίτη και του επιφέρει πολλαπλά χτυπήματα με το μαχαίρι. Εν τω μεταξύ ο Αστ. Πολυδώρου άνοιξε την πόρτα του προθάλαμου και έφυγε με σκοπό, όπως είπε, να επανέλθει με σπρέι και ρόπαλο για να αντιμετωπίσει τον κατηγορούμενο και να σώσει τον συνάδελφο του. Τελικά ο Αστ. Παφίτης καταφέρνει να ξεφύγει από τον κατηγορούμενο ώρα 21:53 όταν ο Αστ. 7079 Ανδρέου, Μ.Κ. 18, αφού είχε προηγουμένως ακούσει φωνές και ειδοποιηθεί από τον Αστ. Πολυδώρου, άνοιξε την πόρτα του προθάλαμου οπόταν ο Αστ. Παφίτης κατάφερε να βγει έξω από τον προθάλαμο. Ο Μ.Κ.18 ανάφερε μεταξύ άλλων ότι όταν άκουσε φωνές έτρεξε προς την πόρτα του προθάλαμου των κρατητηρίων και είδε τον Αστ. Πολυδώρου να τρέχει προς το μέρος του και να φωνάζει "Γιώρκο, Γιώρκο, κρατά μαχαίρι θα μας σφάξει". Είδε επίσης από το γυαλί τον κατηγορούμενο να επιφέρει κτυπήματα στο κεφάλι και στην πλάτη του Μ.Κ.8 τον οποίο είχε στριμώξει στη γωνιά. Μόλις ο κατηγορούμενος αντιλήφθηκε τον Μ.Κ.18 τραβήχτηκε προς τα πίσω συνεχίζοντας να κρατά τον Αστ. Παφίτη. Ο Μ.Κ.18 είδε τον κατηγορούμενο να κρατά στο δεξί του χέρι το μαχαίρι (Τεκμήριο 1). Μόλις ο Μ.Κ.18 άνοιξε την πόρτα του προθάλαμου ο Αστ. Παφίτης κατάφερε να ξεφύγει από τον κατηγορούμενο και έτρεξε έξω. Ο Μ.Κ.18 ανάφερε μεταξύ άλλων κατά την ακρόαση ότι είχε δει τον κατηγορούμενο στο Σταθμό πριν οδηγηθεί στον προθάλαμο και ήταν ήρεμος. Ανάφερε επίσης ότι την ίδια ημέρα μετέφερε τον Αστ. Παφίτη και Πολυδώρου (σε διαφορετικά χρονικά σημεία στο νοσοκομείο της Πόλης Χρυσοχούς). Η μαρτυρία του Μ.Κ.18 δεν αμφισβητήθηκε και προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα. Όπως επίσης προκύπτει από τη μαρτυρία του Ε/Αστ. 5715 Χ. Ιωάννου (Μ.Κ.20) την 10.02.2014 του τηλεφώνησε ο Αστ. Πολυδώρου και τον κάλεσε επειγόντως στο Σταθμό. Όταν έφθασε στο Σταθμό ο Αστ. Πολυδώρου του ανάφερε ότι μέσα στον προθάλαμο υπάρχει ένας κρατούμενος που κρατά μαχαίρι. Ο Μ.Κ.20 κατευθύνθηκε στον προθάλαμο ο οποίος ήταν κλειδωμένος και από το παράθυρο πρόσεξε τον κατηγορούμενο στο δεξί χέρι να κρατά το μαχαίρι (Τεκμήριο 1) ανοιχτό με απειλητικές διαθέσεις. Ο Μ.Κ. 20 του ανάφερε ότι είναι αστυνομικός και του είπε να αφήσει κάτω το Τεκμήριο 1 και να αποσυρθεί πίσω, πράγμα που ο κατηγορούμενος έπραξε αμέσως. Ακολούθως ο Μ.Κ.20 άνοιξε την πόρτα, εισήλθε εντός του προθάλαμου, παρέλαβε το Τεκμήριο 1, το οποίο είχε εμφανή ίχνη αίματος. Ακολούθως συσκεύασε το Τεκμήριο 1 και το παρέδωσε στον Αστ. Καραολή (Μ.Κ.14). Η μαρτυρία του Μ.Κ.20 σε σχέση με τις ενέργειές του αυτές δεν αμφισβητήθηκε. Το παράπονο του κατηγορούμενου για απουσία γιατρού Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος μετά ο επεισόδιο με τους Αστ. 3611 Αναξαγόρου (Μ.Κ. 5) και 2790 Σ. Νεοφύτου (Μ.Κ. 6) στο δρόμο Προδρομίου προς Δρούσια, είχε τραυματιστεί με σκίσιμο στο χέρι από τις χειροπέδες (είχε επίσης πόνο στον ώμο και μία εκδορά στο πρόσωπο). Γι' αυτό και βλέπουμε στο σχετικό έντυπο με το οποίο πληροφορείται για το δικαίωμά του σε ιατρική περίθαλψη (Τεκμήριο 31), να πληροφορεί τους αρμόδιους ότι επιθυμούσε να τύχει ιατρικής εξέτασης. Το γνήσιο του προβλήματος στο χέρι του κατηγορούμενου λόγω των χειροπέδων επιβεβαιώνεται και από το εξής απόσπασμα της Γραπτής Δήλωσης του Αστ. 3611 Αναξαγόρου (Μ.Κ.5), (Ένδειξη Ε), το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί πραγματικό γεγονός. «Περί ώρα 21:15 επέστρεψα πίσω στο Σταθμό και όπως είδα εκείνη την ώρα ο Παναγιώτης καθότανε εκεί στην υποδοχή, του αφαίρεσα τις δικές μου χειροπέδες και ο Αστ. 2790 του έβαλε χειροπέδες του Σταθμού. Προτού αναχωρήσω από τον Σταθμό πληροφόρησα τους συναδέλφους για τις εκδορές που έφερε στα χέρια ο Παναγιώτης από τις χειροπέδες, λόγω της αντίστασης που έφερε. Όπως αναφέρθηκε από τον Ε/Αστ. 7079 Γ. Ανδρέου όπως τους ανέφερε ο Παναγιώτης δεν ήθελε να πάει στο Νοσοκομείο και θα του περιποιούνταν οι ίδιοι με Μπετατίν τις πληγές του.» Το ότι ο κατηγορούμενος ενώ βρισκόταν στον Αστυνομικό Σταθμό πριν μεταβεί με τον Αστ. Παφίτη και Πολυδώρου στον προθάλαμο των κρατητηρίων, πριν δηλαδή την 21:36, είχε αρχικά ζητήσει να μεταφερθεί στον ιατρό, αποτελεί πραγματικό γεγονός. Το δέχεται εξάλλου και ο Αστ. Παφίτης ο οποίος αναφέρει στην κατάθεση του (Ένδειξη Ζ), ότι «μετά το πέρας της κατάθεσης ο Σαββίδης μου υπέδειξε ένα μικρό τραύμα στον καρπό και ισχυρίστηκε ότι προκλήθηκε από τις χειροπέδες και ζήτησε να τον μεταφέρουμε στο γιατρό.» Εκεί που διαφοροποιείται ο κατηγορούμενος είναι ότι είχε αναφέρει την επιθυμία να εξεταστεί από ιατρό στον Αστ. Παφίτη πριν τη λήψη της κατάθεσης του (Τεκμήριο 20). Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι τελικά, κατόπιν υπόδειξης του Αστ. Παφίτη, συμφώνησε πρώτα να δώσει κατάθεση και μετά να τον πάρουν στον ιατρό. Η εκδοχή σ' αυτό το σημείο του Αστ. Παφίτη δεν έχει κλονιστεί, ότι δηλαδή, μετά την κατάθεση του κατηγορουμένου, κατόπιν υπόδειξης του κατηγορούμενου για το τραύμα του, έδωσε οδηγίες για τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο, η οποία όμως δεν έγινε αφού ο κατηγορούμενος απαιτούσε να του βγάλουν τις χειροπέδες για να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο. (Παρατίθεται σχετικό απόσπασμα από την κατάθεση του Αστ. Παφίτη το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου). «Ο Αστ. 3402 παρέλαβε τον Σαββίδη και βγήκε εκτός Σταθμού για να τον μεταφέρει στο Νοσοκομείο με το Αστυνομικό όχημα. Μετά από λίγα λεπτά πρόσεξα ότι το αυτοκίνητο δεν αναχώρησε από τον Σταθμό και βγήκα έξω να δω τι συμβαίνει. Όταν βγήκα έξω βρήκα τον Σαββίδη να βρίσκεται έξω από το Αστυνομικό όχημα δίπλα από την ανοιχτή πισινή πόρτα και ο Αστ. 3402 μου ανάφερε ότι ο Σαββίδης ζήτησε να του αφαιρεθούν οι χειροπέδες για να μπει στο Αστυνομικό όχημα. Εγώ πληροφόρησαν τον Σαββίδη ότι για λόγους ασφαλείας δεν είναι δυνατό να αφαιρεθούν οι χειροπέδες και τότε αυτός μου απάντησε «εντάξει δεν θέλω γιατρό» και τότε επιστρέψαμε εντός του Σταθμού. Ο Αστ. 3402 προχώρησε μπροστά προς τον προθάλαμο των κρατητηρίων και με την χρήση κάρτας άνοιξε την ελεγχόμενη πόρτα και οδήγησα τον Σαββίδη στο προθάλαμο των κρατητηρίων. Κατά την είσοδο του Σαββίδη στο προθάλαμο των κρατητηρίων ο Αστ. 3402 του αφαίρεσε τις χειροπέδες.» Ούτε κλονίζεται η πιο πάνω εκδοχή από τον ψηφιακό δίσκο, Τεκμήριο 41, σημείο το οποίο υποδεικνύει ο κ. Κορακίδης στην αγόρευση του αφού τα όσα επισημαίνονται δεν αποκλείουν την πιο πάνω εκδοχή, ούτε και έχουμε εικόνα του συνόλου των σημείων εξόδων του Σταθμού κατά τον δεδομένο χρόνο. Εξάλλου επισημαίνεται η αναφορά του Αστ. 3611 (Μ.Κ. 5), στην κατάθεση του (Ένδειξη Ε) στη σελίδα 2 ότι ο Αστ. 7079 Ανδρέου είπε στον Αστ. Παφίτη, ότι ο κατηγορούμενος δεν ήθελε να πάει στο Νοσοκομείο και θα περιποιούνταν οι ίδιοι με Μπετατίν τις πληγές του. Επισημαίνεται εδώ ότι ο Αστ. Αναξαγόρου δεν αμφισβητήθηκε για το ότι ο Αστ. Ανδρέου προέβηκε σ' αυτή την αναφορά. Συνεπώς το ότι υπήρξε αυτή η συνομιλία μεταξύ Αστ. Παφίτη και Αστ. Ανδρέου αποτελεί πραγματικό γεγονός. Προφανώς η αναφορά του Μ.Κ.18 ότι ο κατηγορούμενος δεν ήθελε να πάει γιατρό αφορούσε την προσπάθειά τους να τον μεταφέρουν με χειροπέδες στο νοσοκομείο. Εξάλλου θα ήταν εντελώς αυθαίρετο να καταλήγαμε σε συμπέρασμα ότι ο ανωτέρω αστυνομικός είπε ψέματα στον Αστ. Αναξαγόρου για την άρνηση του κατηγορούμενου να πάει στο Νοσοκομείο. Είναι εμφανέστατο και καταλήγουμε ότι εκείνο που έγινε είναι ότι ο κατηγορούμενος πράγματι ζητούσε να πάει στο Νοσοκομείο αλλά λόγω του ότι δεν γινόταν δεκτό το αίτημα του να μεταφερθεί χωρίς χειροπέδες πληροφόρησε τον αστυνομικό ότι δεν ήθελε πλέον να τον μεταφέρει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο κατηγορούμενος δεν ήθελε τη βοήθεια ιατρού. Πάντως είναι προφανές ότι ήταν λόγω της άρνησης του να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο χωρίς χειροπέδες που κατέληξε να πει ότι δεν ήθελε ιατρό. Δεν είναι λόγω του ότι δεν ήθελε ιατρό. Η υπογραφή του Τεκμηρίου 31 με την οποία ζητούσε ιατρική περίθαλψη αλλά και τα εμφανέστατα παράπονά του για το χέρι του όπως καταγράφηκαν στο Τεκμήριο 7 οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ζητούσε ιατρική περίθαλψη. Τραύματα Αστ. Παφίτη λόγω του επεισοδίου Ο Αστ. 1814 Παφίτης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς με αστυνομικό όχημα περί ώρα 22:
16. Ήταν αιματωμένος στο πρόσωπο και στα χέρια και ανέφερε ότι δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι. Τον εξέτασε η ιατρός Γεωργία Μιχαηλίδου Λοϊζίδου (Μ.Κ.16). Αμέσως έγινε πλύση των τραυμάτων, περιποίηση και προσπάθεια για αιμόσταση. Η ιατρός διαπίστωσε ότι υπήρχαν τα εξής τραύματα: Στην παλαμιαία επιφάνεια του αριστερού χεριού είχε 2 τραύματα και έγιναν 5 και 3 ραφές αντίστοιχα. Υπήρχε μια εκδορά στο αριστερό αντιβράχιο, στο δεξιό κρόταφο υπήρχε τραύμα και στο οποίο έγινε συρραφή με 3 ραφές. Στη δεξιά παρειά τραύμα και του έγιναν 2 ραφές, στον αριστερό κρόταφο άλλο τραύμα με 3 ραφές και στην ινιακή χώρα του τριχωτού της κεφαλής, 2 τραύματα εκ των οποίων στο 1 έγινε μια ραφή. Οι ραφές έγιναν από τον υπεύθυνο των Πρώτων Βοηθειών. Η ιατρός Μ.Κ.16 σύνταξε την σχετική ιατρική έκθεση (Τεκμήριο 36). Κατά την ακρόαση η Μ.Κ.16 περιέγραψε τα τραύματα ως βαθιά που αιμορραγούσαν. Αργότερα περί ώρα 00:15 μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Πάφου όπου παρέμεινε μέχρι τις 12.2.
17. Εκεί εξετάστηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών από την ιατρό Χ"Μιτσή (Μ.Κ.10) (βλ. το ιατρικό πιστοποιητικό της Μ.Κ.10 - Τεκμήριο 21). Στο Νοσοκομείο Πάφου έγινε επίσης ακτινολογικός έλεγχος του κρανίου χωρίς παθολογικά ευρήματα και εισήχθη στον χειρουργικό θάλαμο για παρακολούθηση. Η Μ.Κ.10 περιέγραψε κατά την ακρόαση τα τραύματα του Αστ. Παφίτη ως «όχι πολύ σοβαρά». Την 11.2.14 ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους κλήθηκε από το ΤΑΕ Πάφου και εξέτασε τον Αστ. Παφίτη στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου (βλ. την ιατροδικαστική έκθεση του Μ.Κ.19 - Τεκμήριο 39 όπου περιγράφει μεταξύ άλλων το μέγεθος των συραμμένων τραυμάτων). Οι φωτογραφίες 1-13 του Τεκμηρίου 12 δείχνουν τον Αστ. Παφίτη την 11.2.2014 στο Νοσοκομείο Πάφου. H νοσηλεία του Αστ. Παφίτη συνεχίστηκε, μετά το νοσοκομείο, για λίγες μέρες σε ιδιωτική κλινική. Οι ανωτέρω αναφορές, δηλαδή τα πιο πάνω τραύματα, τα οποία εν πάση περιπτώσει, δεν αμφισβητήθηκαν, βρίσκουμε ότι έχουν προκληθεί από τον κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια του επεισοδίου στον προθάλαμο. Τραυματισμός Αστ. Πολυδώρου Όταν ο Ε/Αστ. 7079 Γ. Ανδρέου (Μ.Κ.18) επέστρεψε στο Σταθμό (μετά που άφησε τον Αστ. Παφίτη στο Νοσοκομείο της Πόλης Χρυσοχούς), μετάφερε γύρω στις 22:40 και τον Αστ. 3402 Πολυδώρου στο ίδιο Νοσοκομείο. Εκεί εξετάστηκε από την ιατρό Λοϊζίδου (Μ.Κ.16), η οποία διαπίστωσε ότι ο Αστ. Πολυδώρου είχε άλγος στην κοιλιακή χώρα και ειδικά στο υπογάστριο (βλ. ιατρικό πιστοποιητικό της Μ.Κ.16 - Τεκμήριο 35). Ακολούθως παραπέμφθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου για περαιτέρω διερεύνηση όπου μεταφέρθηκε μαζί με τον Αστ. Παφίτη με ασθενοφόρο περί την 00:20 της 11.2.
18. Στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ο Αστ. Πολυδώρου, εξετάστηκε από τον ιατρό Νεκτάριο Σιδηρόπουλο (Μ.Κ.12) στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ο οποίος εξέδωσε το πιστοποιητικό (Τεκμήριο 22) σχετικό απόσπασμα του οποίου παρατίθεται αυτούσιο: «.αναφερόμενος ξυλοδαρμός, αναφερόμενη κάκωση γεννητικών οργάνων, κοιλιακής χώρας, αναφερόμενο κοιλιακό άλγος. Φυσική εξέταση: Αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα κατά φύση, ίσο αναπνευστικό ψιθύρισμα άμφω. Κοιλιά μαλακή, ευπίεστος, ήπια ευαισθησία παρομφαλικά . Απύρετος χωρίς παθολογικά νευρολογικά ευρήματα. Ίσες κόρες αντιδρώσες κλίμακα Γλασκόβης 15 /15 η συνολική χωρίς εξωτερικές εμφανείς κακώσεις, υπέρηχος κοιλία κατά φύση στάληκαν αναλύσεις, του χορηγήθηκε όρος με αποτέλεσμα (πανατόλ σε ορό) καρδιογράφημα φυσιολογικό, καλέστηκε ασκούμενος γιατρός και επί καθήκοντι χειρουργός δόκτωρ Στυλιανού και έγινε εισαγωγή στον θάλαμο». Κατά την ακρόαση ο Μ.Κ.12 πρόσθεσε ότι κτύπημα στα γεννητικά όργανα αντανακλαστικά φέρει πόνο στην κοιλιά. Επιπρόσθετα κατόπιν ερωτήσεων του κ. Ερωτοκρίτου αναγνώρισε ότι στη φωτογραφία 15 του Τεκμηρίου 12 φαίνονται κοκκινίσματα κάτω από τους μαστούς που μοιάζουν με εκχύμωση. Δεν θυμάται γιατί δεν το κατέγραψε στο πιστοποιητικό (Τεκμήριο 22) αλλά πάντως τέτοια έντονη ερυθρότητα δυνατόν να προκληθεί μεταξύ άλλων και από "μπουνιά". Κατόπιν κλήσης από το ΤΑΕ Πάφου ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους (Μ.Κ.19) τον εξέτασε, σημειώνοντας στην ιατροδικαστική του έκθεση (Τεκμήριο 38) ότι «εξωτερικά δεν φέρει κακώσεις». Ο Αστ. 1665 Α. Νεοφύτου (Μ.Κ.3) κατόπιν υποδείξεων του ιατροδικαστή Σοφοκλέους έλαβε φωτογραφίες των Αστ. Παφίτη και Πολυδώρου στις 11.2.2014 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου (Τεκμήριο 12). Παρά το ότι δεν υπάρχει κατηγορία για πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης του Αστ. Πολυδώρου, για σκοπούς όμως πληρότητας έχουμε καταγράψει πιο πάνω τους τραυματισμούς του εν λόγω αστυνομικού ως μέρος των πραγματικών γεγονότων. Τραύματα του κατηγορουμένου Από τη μαρτυρία προκύπτει ότι η Αστυνομία μετέφερε τον κατηγορούμενο στο νοσοκομείο τόσο το βράδυ της 10.02.2014 με τραύμα στο κεφάλι και άλλα τραύματα, ακολούθως τον πήραν πίσω στο κρατητήριο και την επαύριο τον μετέφεραν στο νοσοκομείο (την 11.02.14) όπου τον εξέτασε η ιατρός των Πρώτων Βοηθειών Ιφιγένεια Χαραλάμπους (Μ.Κ.11), τα ευρήματα της οποίας καταγράφηκαν στο πιστοποιητικό (Τεκμήριο 23). Όπως η ιατρός διευκρίνισε τον εξέτασε ειδικά για το χέρι του (για την πηχεοκαρπική άρθρωση δεξιά). Την 12.02.2014 ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους (Μ.Κ.19) στην παρουσία μεταξύ άλλων των Μ.Κ.4 και Μ.Κ.17 και μετά από τη γραπτή συγκατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 37) προέβηκε σε εξέταση του κατηγορούμενου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Τις διαπιστώσεις του τις κατέγραψε στην έκθεσή του (Τεκμήριο 10) και αναφέρθηκε σε αυτές κατά την ακρόαση με αναφορά στις σχετικές φωτογραφίες που λήφθηκαν (Τεκμήριο 13):
19. Τρία συραμμένα τραύματα στην αριστερή βρεγματό-κροταφική χώρα 1.9εκ, 1.5 εκ., 1.9 εκ.
20. Δύο εκδορές 0.6 εκ. και 0.7 εκ. στην οπίσθια επιφάνεια του αριστερού αυτιού.
21. Υπόσφαγμα δεξιού ματιού (έσω κανθό).
22. Εκδορά στην μύτη 0.5 εκ.
23. Θλαστική εκχύμωση άνω και κάτω βλεφάρου αριστερού ματιού.
24. Θλαστική εκχύμωση διαστάσεων 7Χ4 εκ. στην έσω επιφάνεια άνω τριτημορίου αριστερού βραχίονα.
25. Εκδορές συνολικής διάστασης 6 χ 5 εκ. στη δεξιά ωμοπλατιαία χώρα. Εκδορές συνολικής διάστασης 6Χ5 εκ. στην δεξιά ωμοπλατιαία χώρα.
26. Δύο εκδορές στην ραχιαία επιφάνεια αριστερής πηχεοκαρπική άρθρωσης.
27. Κάταγμα δεξιού αντίχειρα.
28. Εκχύμωση και εκδορές της ράχης του δεξιού χεριού.
29. Θλαστική εκχύμωση 15Χ1 εκ. μετά εξοιδήσεως (πρήξιμο) στην έξω επιφάνεια άνω τριτημορίου αριστερού μηρού.
30. Εξοίδηση δεξιάς κνήμης.
31. Θλαστική εκχύμωση 7Χ3.5 εκ. στην δεξιά πλάγια θωρακική χώρα.
32. Θλαστική εκχύμωση 0.7 εκ. στο δεξιό κάτω βλέφαρο.
33. Αιτιάται πόνο στην δεξιά ζυγωματική χώρα. Θλαστική εκχύμωση 4.5Χ
34. εκ. μετά εξοιδήσεως.
35. Εκδορές μετά εφελκίδων 1Χ0.5 εκ και 0.5 εκ στην δεξιά γενειακή χώρα.
36. Έγκαυμα τριβής 3Χ3 εκ. στην αριστερή δελτοειδή χώρα και επιπόλαιες εκδορές.
37. Θλαστική εκχύμωση 30Χ10 εκ. στην αριστερή δελτοειδή χώρα.
38. Εκδορά 1Χ1 εκ. στην έσω επιφάνεια αριστερής αγκωνιαίας χώρας.
39. Εκδορά 3.5 εκ. στην αριστερή πηχεοκαρπική άρθρωση.
40. Εκδορά 1.5Χ1 εκ. στην αριστερή δελτοειδή χώρα. Το ουσιώδες ερώτημα είναι η εξακρίβωση τυχόν τραυμάτων του κατηγορούμενου λόγω του επεισοδίου με τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 για την απάντηση του οποίου υπάρχει αντικειμενική δυσκολία για τους εξής λόγους: Όταν ο κατηγορούμενος μεταφέρθηκε το βράδυ της 10.02.14 στο νοσοκομείο, τούτο έγινε μεταγενέστερα μεν του επεισοδίου με τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9, αλλά μετά το εν λόγω επεισόδιο και πριν τη μεταφορά του στο νοσοκομείο υπάρχουν ισχυρισμοί για κακοποίηση του κατηγορούμενου από την Αστυνομία, από άλλα δύο συγκεκριμένα μέλη αυτής (όχι τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9). Η τελευταία αυτή πτυχή όμως που αφορά χρόνο μεταγενέστερο του επίδικου με το παρόν κατηγορητήριο χρόνο δεν είναι επίδικη. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να διαπιστωθεί αιτιώδης συνάφεια της όλης ιατρικής κατάστασης του κατηγορούμενου όπως προκύπτει από τις ιατρικές εξετάσεις με τα επεισόδια του παρόντος κατηγορητηρίου. Εκείνο που μπορούμε να πούμε όμως είναι ότι ενόψει των κτυπημάτων του κατηγορούμενου με τις χειροπέδες από τον Αστ. Πολυδώρου (Μ.Κ.9) του προκλήθηκαν τραυματισμοί λόγω αυτών των κτυπημάτων και συγκεκριμένα στο κεφάλι. Επίσης κάποια γραμμή αίματος που παρουσιάστηκε στο κεφάλι του κατηγορούμενου όπως φαίνεται κάποια στιγμή στο Τεκμήριο 7 προφανώς αφορά το επεισόδιο με τους Μ.Κ.8 και Μ.Κ.
41. Η ψυχική υγεία του κατηγορούμενου Είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί ότι το τεκμήριο της εχεφροσύνης (άρθρο 11 του Ποινικού Κώδικα) κατά τον χρόνο της ισχυριζόμενης διάπραξης των αδικημάτων που αφορούν το παρόν κατηγορητήριο δεν έχει ανατραπεί. Αλλά ακόμη σημαντικότερο είναι να επισημανθεί ότι, ούτε και έχει γίνει επίκληση ανατροπής αυτού του τεκμηρίου, από τον κατηγορούμενο, είτε επίκληση του άρθρου 12 του Ποινικού Κώδικα. Επιπρόσθετα όπως και ο ίδιος επισημαίνει στη γραπτή του δήλωση, χωρίς να αμφισβητηθεί, ουδέποτε πριν (πριν τη 10.2.2014) είχε απαιτηθεί η νοσηλεία του σε κέντρο ψυχικής υγείας. Ούτε και έχει προσαχθεί οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία που να αποδεικνύει έστω στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της ισχυριζόμενης διάπραξης των αδικημάτων δεν είχε συνείδηση των πράξεων του. Ούτε βέβαια οι απαντήσεις των αστυνομικών Παφίτη και Πολυδώρου στις ερωτήσεις του κ. Κορακίδη, για αμόκ του κατηγορούμενου, κατά τα χτυπήματα με το μαχαίρι, μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ανατροπής του τεκμηρίου εχεφροσύνης, ούτε η ένορκη μαρτυρία που έδωσε ο ίδιος ο κατηγορούμενος, αλλά ούτε και από το σύνολο της μαρτυρίας, δίδεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο να καταλήξει στην ανατροπή του τεκμηρίου αυτού. Εστιάζουμε τώρα την προσοχή μας στην πτυχή που έδωσε πραγματική βαρύτητα ο ευπαίδευτος συνήγορος του: Στη ψυχική υγεία του κατηγορούμενου σε χρόνο μεταγενέστερο της ισχυριζόμενης διάπραξης των επίδικων αδικημάτων: Αποτελεί πραγματικό γεγονός η αναγκαστική ψυχιατρική νοσηλεία του κατηγορούμενου με αίτημα της αστυνομίας μεταγενέστερα της ισχυριζόμενης διάπραξης των αδικημάτων. Επιπρόσθετα μπορούμε να διαπιστώσουμε και διαπιστώνουμε από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας του κατηγορούμενου (εξάλλου ουδέποτε αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή το γνήσιο των αιτημάτων για αναβολή). Όμως επισημαίνουμε τα εξής: Δεν προσκομίστηκε κατά την ακρόαση οποιαδήποτε μαρτυρία εμπειρογνώμονα ψυχίατρου που να δίδει γνωμάτευση (α) ως προς την ακριβή ψυχική κατάσταση του κατηγορούμενου για κάθε ουσιώδη χρόνο και (β) κατά πόσο και σε ποιο βαθμό επηρεάστηκε η ψυχική υγεία του κατηγορούμενου λόγω των γεγονότων που αφορούν το παρόν κατηγορητήριο. Αν για παράδειγμα υπήρχε ιατρική μαρτυρία που να υποστήριζε ότι οποιοδήποτε τυχόν ψυχικό τραύμα του κατηγορουμένου αναπτύχθηκε λόγω της συμπεριφοράς των μελών της αστυνομίας κατά το χρόνο των επεισοδίων που αφορούν το παρόν κατηγορητήριο, τότε τούτο θα λαμβάνετο υπόψη ως τραύμα συνεπεία των πιο πάνω επεισοδίων και ίσως να συνυπολογίζετο στην απόφαση μας ως προς την διάγνωση ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου για το παρόν κατηγορητήριο. Πέραν όμως του ότι δεν έχει τεθεί τέτοια μαρτυρία, επισημαίνουμε ότι μετά την ισχυριζόμενη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων και πριν τεθεί σε αναγκαστική ψυχική νοσηλεία, παρεμβάλλονται άλλες πτυχές μεταχείρισης του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 41) οι οποίες δεν είναι επίδικες στην παρούσα υπόθεση και δεν μπορούμε να τις εξετάσουμε. Εστιάζοντας τώρα την προσοχή μας στις συνθήκες κράτησης του κατηγορούμενου από την ώρα άφιξής του στον Αστυνομικό Σταθμό μέχρι τη στιγμή που επιτέθηκε με το μαχαίρι στον προθάλαμο των κρατητηρίων, παρατηρούμε τα εξής: Α. Έπρεπε ο κατηγορούμενος να τύγχανε ιατρικής περίθαλψης. Ακόμη και με την άρνησή του να μεταφερθεί με χειροπέδες στο νοσοκομείο, θα έπρεπε να τον επισκεπτόταν γιατρός στο Σταθμό. Την ιατρική περίθαλψη την είχε ζητήσει και γραπτώς. Το δικαίωμα ιατρικής περίθαλψης κατοχυρώνεται από τον Νόμο που προβλέπει για τα δικαιώματα προσώπων που συλλαμβάνονται και τελούν υπό κράτηση Ν. 163

(1)/2005. Ούτε και προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι το σχίσιμο στο χέρι είχε τύχει έστω μιας πρόχειρης φαρμακευτικής αντιμετώπισης. Β. Έπρεπε ο Αστ. Παφίτης και Πολυδώρου να τον είχαν διευκολύνει στις εμφανέστατες προσπάθειές του να επικοινωνούσε με δικηγόρο την ώρα που ήταν πλέον στον προθάλαμο. Ακόμη και αν ένας κρατούμενος δεν ζητά ρητά να ασκήσει ένα δικαίωμά του οι αστυνομικοί οφείλουν να του καταστήσουν σαφές ότι είναι έτοιμοι να τον διευκολύνουν να ασκήσει οποιοδήποτε δικαίωμά του. Το γεγονός ότι είχε προηγουμένως υπογράψει το Τεκμήριο 30 δεν τους απάλλαττε από τούτο. Σε κάθε περίπτωση οι ανεπιτυχείς προσπάθειες επικοινωνίας πρόσθεσαν στον εκνευρισμό του κατηγορούμενου. ([Νόμος 163

(1)/2005]. Γ. Όπως και ο ίδιος ο Αστ. Παφίτης παραδέχτηκε κατά την αντεξέταση, μέχρι και την ώρα που έγινε το επεισόδιο στον προθάλαμο των κρατητηρίων δεν του δόθηκε φαγητό στο Σταθμό και τούτο αποτελεί πραγματικό γεγονός. Δεν επικροτούμε την μάλλον πρόχειρη αντιμετώπιση σε αυτό το θέμα που αποκαλύπτεται από την αντεξέταση του Αστ. Παφίτη. Δ. Από τη μαρτυρία προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος αντιλήφθηκε ότι θα κρατείτο το βράδυ μετά την είσοδό του στον προθάλαμο των κρατητηρίων. Παραπονείται πάντως για έλλειψη ενημέρωσης. Γι΄ αυτό το σημείο δεν αντεξετάστηκε. Η τυπική υπογραφή του Τεκμηρίου 30 στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν υποδηλώνει ότι του κατέστησαν σαφές από την ώρα της υπογραφής του Τεκμηρίου 30 ότι θα κρατείτο στο Σταθμό. Εδώ παρεμβάλλουμε την επιχειρηματολογία της Υπεράσπισης. Πως οι ανωτέρω παραλείψεις, όπως τις επισημάναμε, αλλά και η κράτηση του κατηγορούμενου χωρίς αυτή να είναι αναγκαία, είναι όπως ισχυρίζεται, τόσο ουσιώδους σημασίας ώστε να θεωρείται θύμα ο κατηγορούμενος και ουσιαστικά, νακηρύσσεται αθώος από οποιαδήποτε κατηγορία. Έχουμε δεχθεί ότι υπήρξαν οι ανωτέρω παραλείψεις όπως τις επισημάναμε. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε για αυτόφωρα αδικήματα και μεταφέρθηκε στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς. Ερευνήθηκε και έδωσε κατάθεση. Η κράτησή του, όπως οι ίδιοι οι αστυνομικοί παραδέχθηκαν, παρατάθηκε διότι βάσει οδηγιών, οποιοσδήποτε επιτίθεται εναντίον αστυνομικού οργάνου, πρέπει να παρουσιάζεται άμεσα στο Δικαστήριο για καταχώρηση της υπόθεσης, η οποία πρέπει να ολοκληρώνεται την ίδια ημέρα. Παρατηρούμε τα εξής: Το Σύνταγμα και οι Νόμοι δεν διαφοροποιούν τα αδικήματα ανάλογα με το εναντίον ποιου προσώπου διαπράττονται. Υπάρχει δικαίωμα κράτησης ενός υπόπτου για 24 ώρες μέχρι να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, πλην όμως, δεν είναι απαραίτητο να κρατείται για όλο αυτό το διάστημα. Πάντοτε η ανάγκη κράτησης εξετάζεται με διάφορους παράγοντες και όχι σύμφωνα με οδηγίες. Στην κρινόμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος έδωσε κατάθεση. Δεν υπήρξε ισχυρισμός, ούτε εξηγήθηκε ότι εκκρεμούσε ανακριτικό έργο το οποίο δεν συμπληρώθηκε ή αν συνέτρεχε οποιοσδήποτε άλλος λόγος. Θεωρούμε πως, ναι μεν υπήρχε δικαίωμα κράτησης για 24 ώρες, πλην όμως, μας προβληματίζει το γεγονός πως δεν εξετάστηκε καν το ενδεχόμενο απόλυσής του, αν δεν υπήρχε οποιαδήποτε περαιτέρω ανάγκη που να δικαιολογούσε την κράτησή του. Τούτο όμως, απαλλάσσει τον κατηγορούμενο από τη διάπραξη τυχόν αδικημάτων και αποποινικοποιεί τυχόν παράνομες ενέργειές του; Πιστεύουμε πως δεν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο. Ενδεχομένως η παράταση της κράτησης να δημιουργεί αγανάκτηση, θυμό και αίσθημα αδικίας. Τα οποία δημιουργούν ενδεχομένως κάποια άλλα δικαιώματα και όχι εκ προοιμίου, αποενοχοποίηση παράνομων ενεργειών. Για τούτο προχωρούμε αμέσως κατωτέρω στην περαιτέρω εξέταση των αδικημάτων. Ισχυρισμοί αυτοάμυνας Η εκδοχή του κατηγορούμενου για αυτοάμυνα απορρίπτεται χωρίς καμιά αμφιβολία. Είναι κατανοητό ότι αισθανόταν οργή και είχε παράπονο από τους αστυνομικούς. Είναι όμως ξεκάθαρο κατά τον ουσιώδη χρόνο ότι η ζωή του κατηγορούμενου δεν απειλείτο είτε από τον Αστ. Παφίτη είτε από τον Αστ. Πολυδώρου. Συνεπώς η αναφορά του κατηγορουμένου ότι «το μόνο που αισθανόμουν ήταν τρομερό φόβο ότι θα με σκότωναν» δεν γίνεται πιστευτή. Οι κινήσεις του κατηγορούμενου ιδιαίτερα από τη στιγμή που έπιασε στα χέρια του τον σουγιά, Τεκμήριο 1, ήταν καθαρά επιθετικές και δυσανάλογες με την κατάσταση πραγμάτων που αντιμετώπιζε εκείνη τη στιγμή. Υποδεικνύουμε πως ο κατηγορούμενος δεν αρκέστηκε να επιτεθεί εναντίον του Αστ. Πολυδώρου. Στράφηκε και εναντίον του Αστ. Παφίτη, όχι γιατί δεν γνώριζε από ποιον κτυπήθηκε, αλλά διότι ήταν το άτομο που αναίρεσε την υπόσχεσή του να τον μεταφέρει σε γιατρό ή να ενδιαφερθεί για την ιατρική του περίθαλψη. Πιστεύουμε πως και το εξής απόσπασμα από την αντεξέταση του δείχνει ξεκάθαρα ότι οι κινήσεις του έγιναν κατόπιν θυμού και εκδίκησης και όχι από φόβο για τη ζωή του. «Α. ....... Ταλαιπωρία που εννοώ που με ταλαιπωρήσαν, ηθέλαν να με ταλαιπωρήσουν είναι που δεν κρατήσαν τον λόγο τους ότι θα πάμε στον γιατρό μετά την κατάθεση και ηθέλαν μετά την κατάθεση να με πάρουν στα κρατητήρια. E. Καλά ήταν ταλαιπωρία για εσένα, ο αστυφύλακας 1814 τι σου έφταιξε τζιαί πήγες να τον σκοτώσεις; Για εσένα ταλαιπωρία να το καταλάβω αλλά για τον 1814 τι έχεις να πεις; A. (Ο μάρτυρας σκέφτεται). Τζιείνος ήταν που μου είπε ότι θα πάμε στον γιατρό μετά την κατάθεση. E. Και έπρεπε να τον σκοτώσεις κύριε μάρτυς; Α. Ήταν οι 2 τελευταίοι που ήταν να με πάρουν στα κρατητήρια, δεν έπρεπε να τον τραυματίσω, ούτε είμαι υπέρ της βίας, αλλά όπως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, η αρχαία παροιμία όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος ισχύει. E. Για ποιον πάει αυτήν η παροιμία; A. Γενικά, αφού εγώ υποτίθεται από τα λεγόμενα τους εγώ ταλαιπωρούσα και έτρωγα την υπομονή τους, εσείς έτσι ισχυρίζεστε ότι εγώ ήμουν... εγώ έφταιγα, γενεσιουργός αιτία έτσι είπετε, χτύπησε μου, χτύπησα του, ήταν τζιείνοι οι 2 τζιαμέ στο γεγονός, ο ένας είπε ότι θα με πάρει στον γιατρό γιατί σιήστηκε το χέρι μου τζιαί ο άλλος εχτύπησε με τις χειροπέδες και μου έσιησε τζιαί την κεφαλή μου εκτός από το χέρι μου. Πόσο έπρεπε να αντέξω; Τι υπομονή έπρεπε να είχα για να μην αμυνθώ στα κτυπήματα τους, στην επίθεση τους...». Εξάλλου οι αστυνομικοί κατά τη δεδομένη στιγμή που πήρε στα χέρια του το μαχαίρι δεν τον κρατούσαν και είχαν απομακρυνθεί από αυτόν. Ήταν επίσης ξεκάθαρο ότι εκείνο που ζητούσαν οι αστυνομικοί, έστω με τον τρόπο που εξελίχθηκε το επεισόδιο, ήταν η σωματική έρευνα για να του πάρουν τα προσωπικά αντικείμενα του, με σκοπό την κράτησή του, όχι για να απειλήσουν τη ζωή του. Επιπρόσθετα ο κατηγορούμενος προσπάθησε να πείσει ότι φοβόταν για τη ζωή του συνδυάζοντας τα γεγονότα τόσο του πρώτου όσο και του δεύτερου επεισοδίου και τονίζοντας ιδιαίτερα ότι οι πρώτοι αστυνομικοί (Μ.Κ.5, Μ.Κ.6) ουσιαστικά του είχαν επιτεθεί παράνομα, θέση την οποία έχουμε ήδη απορρίψει ως μη ανταποκρινόμενη στην αλήθεια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΝΑΛΥΣΗ Το άρθρο 228 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: «228. Όποιος, με σκοπό ακρωτηριασμού, παραμόρφωσης, πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης σε άλλο........................ (α) με οποιοδήποτε μέσο τραυματίζει παράνομα ή προκαλεί βαριά σωματική βλάβη σε άλλο· ή (β) .....................................ή (γ) .....................................ή (δ) ....................................ή (ε) .....................................ή (ζ) .....................................ή είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται στην ποινή της φυλάκισης διά βίου.» Το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας βασίζεται στο άρθρο 228(α) και οριοθετείται στο κατηγορητήριο σε πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Συνακόλουθα και στις λεπτομέρειες του αδικήματος προσδιορίζεται ότι «με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής ... βλάβης με μαχαίρι τραυμάτισε το πιο πάνω αστυφύλακα και του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη». Για τη θεμελίωση του αδικήματος αυτού χρειάζεται μεταξύ άλλων η απόδειξη της ύπαρξης συγκεκριμένης (ειδικής) πρόθεσης (specific intent) να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη (βλ. Παρούτη ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 446). Η πρόθεση συνάγεται πάντοτε από τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης. Στην κρινόμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος μετέφερε μαζί τον σουγιά (Τεκμήριο 1) τον οποίο όπως έχουμε ανωτέρω δεχθεί, όχι ειδικά για να τον χρησιμοποιήσει εναντίον οποιουδήποτε. Πρόκειται για μικρό σουγιά με λεπίδα μήκους 5 εκ. Ήταν κρεμασμένος στο μπρελόκ των κλειδιών του και τον μετέφερε μαζί του στην τσέπη του παντελονιού του. Δεν είχε βρεθεί ο ίδιος ο κατηγορούμενος στο συγκεκριμένο μέρος (Αστυνομικό Σταθμό Πόλης Χρυσοχούς) εκούσια. Τον μετέφεραν και τον τοποθέτησαν εκεί με τον τρόπο που έχουμε ανωτέρω περιγράψει. Η χρήση βέβαια του σουγιά εναντίον του Μ.Κ.8 με πλήξη της κεφαλής, των χεριών του, και γενικά του προσώπου του, δεν αφήνει αμφιβολία ότι τη συγκεκριμένη στιγμή είχε την πρόθεση να του επιφέρει βλάβες. Η λεπίδα του είχε μυτερή άκρη και μπορούσε - όπως και το έπραξε - να δημιουργήσει τομές. Το δεύτερο απαιτούμενο συστατικό στοιχείο όπως προσδιορίζεται από τον Νόμο και οριοθετείται από τις λεπτομέρεις αδικήματος της κατηγορίας 1 είναι η πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης (Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342). Λέχθηκε στην ανωτέρω απόφαση πως οι συνέπειες του εγκλήματος είναι αλληλένδετες με αυτή τούτη τη διάπραξή του. Καταρχήν παρατηρούμε πως ο κατηγορουμενος δεν αντιμετωπίζει αδίκημα πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Πέραν τούτου, σημειώνουμε τα εξής. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα: ""βαριά σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία ή την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι τη μόνιμη παραμόρφωση ή τη μόνιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης." Στην απόφαση Αχτάρ v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397, 421 υποδεικνύεται πως στην έννοια της βαριάς σωματικής βλάβης αποδίδεται η συνήθης γραμματική της έννοια. Στην ανωτέρω απόφαση μνημονεύεται η D.P.P. v. Smith

(1960)44 Cr. App. R. 261 και τα εκεί αναφερθέντα ότι δεν είναι αναγκαίο, κατά τη σύγχρονη νομολογία, η βαριά σωματική βλάβη να είναι είτε μόνιμη, είτε επικίνδυνη. Στο σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence and Practice, 39η έκδοση, στην παράγραφο 19206, σελ. 2657, ως βαριά σωματική βλάβη χαρακτηρίζεται η πραγματικά σοβαρή βλάβη και υποδεικνύεται ότι είναι ανεπιθύμητο να επιχειρηθεί οποιοσδήποτε άλλος ορισμός της. Στην κρινόμενη περίπτωση, τα τραύματα τα οποία έχει υποστεί ο Μ.Κ.8 έχουν συρραφεί. Η ίδια η ιατρική μαρτυρία κατέδειξε ότι ήσαν μεν βαθιά αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως σοβαρά. Ακτινολογικός έλεγχος ο οποίος έγινε δεν κατέδειξε οποιαδήποτε άλλη βλάβη. Με δεδομένο ότι δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να υποδεικνύει περαιτέρω επιπτώσεις από τα τραύματα ή αν αυτά τα τραύματα ήσαν επώδυνα ή μπορούσαν να προκαλέσουν οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα στον αστυφύλακα Παφίτη κρίνουμε ότι δεν μπορούν να καταταγούν στην έννοια της βαριάς σωματικής βλάβης. Συνακόλουθα, κρίνουμε ότι δεν έχει αποδειχθεί η συγκεκριμένη κατηγορία. Το άρθρο 234 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι: «234. Όποιος— (α) τραυματίζει παράνομα άλλον· ή (β) ....................................... είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα καθορίζει το τραύμα ως εξής: " «τραύμα» σημαίνει τομή ή ρήξη που τέμνει ή που διαπερνά εξωτερική μεμβράνη του σώματος, και εξωτερική μεμβράνη για τους σκοπούς του παρόντος ορισμού θεωρείται η μεμβράνη την οποία κάποιος δύναται να αγγίξει χωρίς να παραστεί ανάγκη τομής ή διάτρησης άλλης μεμβράνης." Έχουμε ανωτέρω αναφερθεί στις βλάβες του Αστ. Παφίτη που δημιουργήθηκαν με τον σουγιά. Με βάση τα πραγματικά γεγονότα και την απόρριψη της εκδοχής της αυτοάμυνας του κατηγορούμενου η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορουμένου σε αυτή την κατηγορία (κατηγορία 2). Όπως είδαμε οι κατηγορίες 5 και 7 αφορούν το αδίκημα της εσκεμμένης παρακώλυσης οργάνου τηρήσεως της τάξεως στη δέουσα νόμιμη εκτέλεση του καθήκοντος του κατά παράβαση του άρθρου 244 (β) του Ποινικού Κώδικα. Στις λεπτομέρειες αδικήματος της 5ης και 7ης κατηγορίας το αδίκημα οριοθετείται στην εσκεμμένη παρακώλυση του Αστ. Παφίτη (Μ.Κ.8) και συγκεκριμένα στην αντίσταση και την παρεμπόδιση της σωματικής έρευνας. Αντίστοιχα και στην κατηγορία 7 σε σχέση με τον Αστ. Πολυδώρου (Μ.Κ.9). Όπως αναφέρεται στην Ηλίας Αχτάρ ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), το αδίκημα της παρακώλυσης κάτω από το άρθρο 244(β) αποτελεί ξέχωρο και διαζευκτικό αδίκημα από την επίθεση εναντίον αστυνομικού οργάνου που επίσης αποτελεί αξιόποινη πράξη κάτω από το ίδιο άρθρο. Το αδίκημα θεμελιώνεται με τη διαπίστωση τεσσάρων στοιχείων δηλαδή (

1. i)της παρακώλυσης που πρέπει να διαπιστωθεί ως πραγματικό γεγονός, (
2. ii)η παρακώλυση να είναι εσκεμμένη, (iii) να κατευθύνεται εναντίον οργάνου τήρησης της τάξης που (
3. iv)εκείνη τη στιγμή να εκτελεί δεόντως το καθήκον του. Ενόψει του ότι έχουμε καταλήξει σε παραβίαση δικαιωμάτων του κατηγορούμενου κατά τον χρόνο που οι Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 εκτελούσαν τα καθήκοντά τους, το συστατικό στοιχείο της δέουσας νόμιμης εκτέλεσης δεν έχει αποδειχθεί και συνεπώς δεν μπορούμε να καταλήξουμε στην ενοχή του γι΄ αυτές τις κατηγορίες. Όχι για τον λόγο ότι δεν αποτελεί καθήκον τους η έρευνα, η παραλαβή και η καταγραφή περιουσίας, αλλά για τον λόγο ότι δεν πρέπει αυτά τα καθήκοντα να εξασκούνται επιλεκτικά όταν κάποια άλλα παραλείπονται. Για τους ίδιους λόγους, δηλαδή την παράλειψη των Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9 να εκτελέσουν όλα τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους έναντι του κατηγορουμένου, δεν μπορεί να κριθεί ένοχος για τις κατηγορίες 3 και 6. Κατηγορία 4 Καταλογίζεται στον κατηγορούμενο με τη συγκεκριμένη κατηγορία ότι επιτέθηκε και προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στον Αστ. Παφίτη. Έχουμε ανωτέρω περιγράψει τα τραύματα και τις βλάβες που αυτός υπέστη. Τις τομές οι οποίες αιμορραγούσαν και την ανάγκη συρραφής τους. Με δεδομένη την καταγραφείσα ανωτέρω νομική πτυχή, τόσο για την έννοια της σωματικής βλάβης, όσο και εκείνη της επίθεσης, αλλά και με την απόρριψη της θέσης της Υπεράσπισης για αυτοάμυνα, κρίνουμε πως η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει στο βαθμό που απαιτείται και αυτή την κατηγορία. Συνακόλουθα, έχοντας υπόψη όλα όσα ανωτέρω αναφέρθησαν, κρίνουμε πως έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου στις κατηγορίες 2, 4, 8, 9, 10, 11, 12 και 13. Στις κατηγορίες 1, 3, 5, 6 και 7 αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ............. Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............ Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο