Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ανδρέα Διονυσίου, Αρ. Υπόθεσης: 15151/12, 9/10/2015

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Παναγιώτου κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 199 και Νικολαΐδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 271). Περαιτέρω, όπως αναφέρεται συναφώς, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ευσταθίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9: «Βέβαια πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το βάρος της απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιαστεί αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε να αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Και λίγο παρακάτω: «Στην υπόθεση R. v. Hipson

(1969)Cr. L. R. 85, αναφέρεται ότι ο δικαστής δεν πρέπει να αφήσει την υπόθεση να προχωρήσει αν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν θα είναι ασφαλές για τους ενόρκους να εκδώσουν καταδικαστική απόφαση στηριζόμενοι στη μαρτυρία που προσήγαγε η Κατηγορούσα αρχή». Στην πρόσφατη υπόθεση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486 γίνεται εκτενής αναφορά στο αδίκημα της κλοπής, κατά το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα. Για ό, τι μας αφορά, το σχετικό απόσπασμα ακολουθεί αυτούσιο: «Στο Άρθρο 255 του Κεφ. 154 το οποίο αφορά το αδίκημα της κλοπής ορίζεται και η έννοιά της. Στην υπόθεση Ζησιμίδης ν. Δημοκρατίας

(1978)2 C.L.R. 382, έγινε πλήρης ανάλυση της νομολογίας από το Larceny Act 1916 που ίσχυε στην Αγγλία μέχρι και το Theft Act 1968 που αντικατέστησε αυτό μεταγενέστερα. Στην υπόθεση αναφέρθηκε επίσης η R. v. Cockburn [1968] 1 All ER 466, στην οποία λέχθηκε ότι στοιχεία της κλοπής είναι

(1)η λήψη της περιουσίας χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη

(2)χωρίς δικαίωμα κατοχής ή απόκτησης και

(3)με πρόθεση αποστέρησης τελεσιδίκως της περιουσίας αυτής.» Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει τα παραπάνω - συστατικά - στοιχεία του αδικήματος. Θα είμαι σύντομος. Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Από την ενώπιόν μου μαρτυρία, περιλαμβανομένων και των παραδεκτών γεγονότων θεωρώ πως, μολονότι έχει αποδειχθεί στον αναγκαίο βαθμό η διάπραξη του αδικήματος, εκείνο που δεν έχει αποδειχθεί είναι ότι πρόκειται για τον κατηγορούμενο το πρόσωπο που το διέπραξε. Συγκεκριμένα, ίχνος μαρτυρίας υπάρχει ότι ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο μετέβη στο χωράφι του παραπονούμενου και παρέλαβε από αυτό τις επίδικες σωλήνες - ή αριθμό αυτών -, οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο διάπραξης του αδικήματος που του καταλογίζεται ότι διέπραξε. Με απλά λόγια δεν έχει αποδειχθεί το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Προφανώς, όσο πιθανόν είναι να πρόκειται για τον κατηγορούμενο ο δράστης του εγκλήματος είναι το ίδιο πιθανόν, το αδίκημα να έχει διαπραχθεί από κάποιο άλλο πρόσωπο και στη συνέχεια, η κλαπείσα περιουσία να περιήλθε είτε νόμιμα είτε ακόμη και παράνομα στην κατοχή του κατηγορούμενου, ωστόσο - στη δεύτερη περίπτωση -, κάτω από συνθήκες ή περιστάσεις που ενδεχομένως στοιχειοθετούν τη διάπραξη εκ μέρους του κάποιου άλλου ποινικού αδικήματος, όχι όμως της κλοπής, κατά το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα. Ακόμη, ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, η κλαπείσα περιουσία να έχει περιέλθει στην κατοχή του, με παράδοσή της μέσου κάποιου τρίτου προσώπου και όχι με απευθείας παράδοσή της από αυτόν που την έχει κλέψει από το χωράφι του παραπονούμενου. Σε συνέχεια των προηγούμενων θεωρώ ότι υπάρχει ακόμη έναν κενό στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής, που δε μου επιτρέπει να καλέσω τον κατηγορούμενο σε απολογία. Είναι γεγονός, ότι, ο κατηγορούμενος, καθ' ομολογία του (βλ. την ανακριτική του κατάθεση - τεκμήριο 2 - ), στις 22.9.2011, αφού μετέβη στο εργοστάσιο του Μάριου Χαραλάμπους, του πώλησε αριθμό σωλήνων για παλιοσίδερα. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των δυο καταθέσεων του Μάριου Χαραλάμπους (τεκμήρια 14 και 15), το οποίο αποτελεί παραδεκτό γεγονός, ο κατηγορούμενος, πράγματι, στις 22.9.2011, αφού μετέβη στη μάντρα του στην οποία εμπορεύεται παλιά μέταλλα, του πώλησε 20 περίπου σωλήνες γαλβανιζέ, συνολικού βάρους 530 kg, για το ποσό των €105,00. Όπως αναφέρει ο παραπονούμενος Ανδρέας Μάτσας (Μ.Κ.2) στη δική του κατάθεση (τεκμήριο 12), στις 22.9.2011 και περί ώρα 18:45, αφού μετέβη στη μάντρα του Χαραλάμπους πρόσεξε ότι σ' ένα μεγάλο σορό από παλιοσίδερα υπήρχαν 20 περίπου, δικές του σωλήνες. Την επομένη, 23.9.2011, αφού μετέβη ξανά στο ίδιο μέρος με την Αστυνομία αναγνώρισε τις εν λόγω σωλήνες ως αυτές που του είχαν κλαπεί. Όπως είπε στο Δικαστήριο πρόκειται για τις σωλήνες που εμφαίνονται στις δυο φωτογραφίες (τεκμήριο 4), αυτές. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο έχει αποδειχθεί ότι οι σωλήνες που πώλησε ο κατηγορούμενος στο Μάριο Χαραλάμπους είναι αυτές που είδε και αναγνώρισε ο παραπονούμενος ως τις δικές του, κλαπείσες σωλήνες. Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Ίχνος μαρτυρίας υπάρχει που να καταδεικνύει έστω, ότι οι 20 περίπου σωλήνες που πώλησε ο κατηγορούμενος στο Χαραλάμπους είναι αυτές που είδε και αναγνώρισε ο παραπονούμενος στη μάντρα του τελευταίου, ως τις σωλήνες του, οι οποίες είχαν κλαπεί από το χωράφι του και τούτο, με δεδομένο ότι, όπως αναφέρει ο Χαραλάμπους στην κατάθεσή του (τεκμήριο 14), στη μάντρα του έρχονται εκατοντάδες αυτοκίνητα την ημέρα και του πωλούν μέταλλα, χωρίς, ωστόσο να ισχυρίζεται σε οποιαδήποτε από τις δυο καταθέσεις του, ότι οι σωλήνες που είδε και αναγνώρισε ο παραπονούμενος στη μάντρα του είναι αυτές που του πώλησε ο κατηγορούμενος είτε ακόμη, ότι οι συγκεκριμένες σωλήνες, ήταν οι μοναδικές στο είδος τους που υπήρχαν στη μάντρα του στον ουσιώδη χρόνο και ιδιαίτερα, όταν μετέβη εκεί ο παραπονούμενος και τις αναγνώρισε ως αυτές που κλάπηκαν από το χωράφι του. Συγκεφαλαιώνοντας, θα έλεγα πως, στην απουσία απόδειξης των παραπάνω στοιχείων είναι σαφές, ότι τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363: «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται αποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη.» Προφανώς, ο κατηγορούμενος δεν πρόκειται να κληθεί σε απολογία, απλώς και μόνο για να συμπληρώσει τα κενά στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής συμβάλλοντας έτσι ο ίδιος στην επίτευξη της καταδίκης του. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους - νομικούς και πραγματικούς - ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Ακολουθεί ότι ο κατηγορούμενος αθωώνεται. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Αναφορά: κλοπή, κατά παράβαση του άρθρου 255 του Ποινικού Κώδικα. - εκ πρώτης όψεως υπόθεση, συστατικά στοιχεία αδικήματος -. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο