Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χρυσόστομος Τόκκος, Αρ.Υπόθεσης: 14458/13, 24/11/2015

(1), 17

(2)και 18 του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμο 174/86, όπως έχει τροποποιηθεί και η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της παράβασης σήματος τροχαίας κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(2)(δ), 58

(4)(α) και 72 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984 όπως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων ο κατηγορούμενος στις 11.6.2013 στην Γιόλου της Επαρχίας Πάφου οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ETZ 326 χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας. Κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο ο κατηγορούμενος ενώ οδηγούσε το πιο πάνω αναφερόμενο όχημα, παρέβη σήμα τροχαίας, δηλαδή προσπέρασε άλλο όχημα σε συνεχόμενη άσπρη γραμμή. Ο κατηγορούμενος ο οποίος εμφανίστηκε αυτοπροσώπως αρνήθηκε τις κατηγορίες. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μοναδικό μάρτυρα τον Αστ. 5593 Παύλο Τιμοθέου (Μ.Κ.1). Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι στις 11.6.2013 και ώρα 8.30 π.μ., ενώ ήταν ένστολος και οδηγούσε το όχημα του με σκοπό να μεταβεί στην εργασία του στον αστυνομικό σταθμό στο Στρουμπί, σε ένα σημείο του δρόμου στην είσοδο του χωρίου Γιόλου όπου υπήρχε άσπρη συνεχόμενη γραμμή τον προσπέρασε με μεγάλη ταχύτητα το όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΤΖ 326 τύπου saloon. Ενώ αρχικά προσπάθησε να ακολουθήσει το εν λόγω όχημα, στην συνέχεια, λόγω της μεγάλης ταχύτητας με την οποία αυτό κινείτο, σταμάτησε να το ακολουθεί για να μην θέσει σε κίνδυνο τρίτα πρόσωπα. Όταν μετά πάροδο 5 - 6 λεπτών μετέβη στον αστυνομικό σταθμό, διαπίστωσε μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή ότι το πιο πάνω όχημα ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα του κατηγορούμενου. Αμέσως επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κατηγορούμενο και σε ερώτηση του ποιος οδηγούσε το αυτοκίνητο προηγουμένως, του απάντησε ότι ήταν ο ίδιος. Αφού βεβαιώθηκε με βάση τα στοιχεία της ταυτότητας που του ανέφερε ο κατηγορούμενος ότι επρόκειτο για το συγκεκριμένο πρόσωπο, τον πληροφόρησε για τα αδικήματα που διέπραξε και τότε αυτός του απολογήθηκε. Περαιτέρω τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελλόταν εξωδίκως και του ζήτησε να προσέλθει στον αστυνομικό σταθμό για να παραλάβει το εξώδικο. Επιπρόσθετα ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι λόγο της εργασίας του είδε πολλές φορές τον κατηγορούμενο να οδηγεί το συγκεκριμένο όχημα. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως τεκμήριο 1 την ειδοποίηση πληρωμής του εξωδίκου και ως τεκμήριο 2 τον ανακριτικό φάκελο της υπόθεσης τον οποίο συμπλήρωσε ο ίδιος και υπέγραψε την 1.10.2013, καταγράφοντας σε αυτόν, μεταξύ άλλων, τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.1, αρνήθηκε τη θέση του κατηγορούμενου ότι κατά την τηλεφωνική συνομιλία που είχαν του ανέφερε ότι το συγκεκριμένο πρωί βρισκόταν στο σπίτι του στην Γιαλιά και ότι το όχημα το είχε η φίλη του. Αρνήθηκε επίσης την θέση του κατηγορούμενου ότι προέβηκε και σε δεύτερο τηλεφώνημα προς αυτόν και ότι κατά την συνομιλία τους, όταν ο Μ.Κ.1 του ανέφερε ότι το όχημα το οδηγούσε ένας άνδρας με μακριά μαλλιά, τότε ο κατηγορούμενος του είπε ότι τόσο αυτός όσο και η φίλη του έχουν μακριά μαλλιά. Ερωτηθείς επίσης αν είναι «από το γυαλί» που τον είδε να μην φορεί ζώνη ασφαλείας, ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι τον είδε όταν τον προσπερνούσε καθώς και όταν το όχημα του προπορευόταν. Τέλος, δήλωσε άγνοια ως προς τον λόγο που ο κατηγορούμενος γι' αυτά τα μικρά αδικήματα, όπως ο ίδιος τα χαρακτήρισε, απέστειλε επιστολές στον Γενικό Εισαγγελέα, στον Υπουργό Δημόσιας Τάξης και στην Επίτροπο Διοίκησης, οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια Α, Β και Γ για αναγνώριση. Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία και κάλεσε σαν μάρτυρα υπεράσπισης την Amanda Sweeney (Μ.Υ.1). Κατά την κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι την συγκεκριμένη ημέρα δεν οδηγούσε ο ίδιος το όχημα και ήταν η θέση του ότι το είχε παραχωρήσει στην φίλη του η οποία θα το χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει κάποιους φιλοξενούμενους της. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ποτέ δεν του ζήτησε ο Μ.Κ.1 να παραλάβει το πρόστιμο, ούτε και το παρέλαβε ποτέ. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του γνωρίζει τον Μ.Κ.1, ο οποίος διαμένει στο ίδιο χωριό με αυτόν καθώς επίσης και ότι ο Μ.Κ.1 γνωρίζει το όχημα του και τον τόπο κατοικίας του. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι η καταγγελία εναντίον του οφείλεται σε λανθασμένη εκτίμηση του Μ.Κ.1, επικαλούμενος ότι αυτός βλέποντας να οδηγείται το όχημα, πίστεψε ότι αυτό οδηγείτο από τον ίδιο. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι δεν γνώριζε αν ήταν άνδρας ο οδηγός του οχήματος, στην συνέχεια προέβαλε την θέση ότι το όχημα την ημέρα εκείνη οδηγείτο από άνδρα και συγκεκριμένα από ένα φιλοξενούμενο της φίλης του. Επίσης, επέμενε ότι ο Μ.Κ.1, τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε ως ένα διεφθαρμένο αστυνομικό, δεν έκανε σωστά την δουλειά του και δεν ακολούθησε την ενδεδειγμένη διαδικασία για την παράδοση του εξωδίκου. Η Amanda Sweeney (Μ.Υ.1) κατά την κυρίως εξέταση της ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν οδηγούσε το όχημα του στις 11.6.2013 και ώρα 8.30 π.μ., καθώς αυτό βρισκόταν κατά τον ανωτέρω χρόνο σταθμευμένο έξω από το σπίτι της. Ακόμη, ισχυρίστηκε ότι μέχρι και τις 9.00 π.μ. οπότε και έφυγε για την δουλειά της, το αυτοκίνητο εξακολουθούσε να είναι σταθμευμένο στον ίδιο χώρο. Κατά την αντεξέταση της ενώ αρχικά υποστήριξε ότι από τις 8.30 π.μ. μέχρι και την 13.00 μ.μ. βρισκόταν στη δουλειά της, στην συνέχεια ερωτηθείσα κατά πόσο βρισκόταν στην εργασία της στις 8.30 π.μ., απάντησε ότι εκείνη την ώρα βρισκόταν στο σπίτι της. Ακόμη, υποστήριξε ότι ο αστυνομικός δεν έκανε σωστά την δουλειά του γιατί το όχημα εκείνη την ημέρα δεν βρισκόταν σε εκείνη την τοποθεσία και ότι ο αστυνομικός έκανε ψεύτικη καταγγελία «ίσως από διαφθορά». Κατά την επανεξέταση της ισχυρίστηκε ότι ήταν βέβαιη πως κατά τον επίδικο χρόνο το όχημα βρισκόταν σταθμευμένο έξω από το σπίτι της και ότι τα κλειδιά του τα είχε στο σπίτι της. Αν τα αδικήματα, όπως ισχυρίστηκε, είχαν διαπραχθεί μεταξύ των ωρών 10.00 π.μ. έως 11.00 π.μ. τότε, ίσως να μην ήταν σίγουρη. Ο κατηγορούμενος στην αγόρευση του προέβαλε, μεταξύ άλλων την θέση να χρησιμοποιήθηκε το όχημα του από άνδρα φιλοξενούμενο της Μ.Υ.1, εν αγνοία της ενόσω αυτή απουσίαζε στην εργασία της και ότι αυτός στην προσπάθεια του να επιστρέψει πριν από την Μ.Υ.1, διέπραξε τα αδικήματα. Επιπρόσθετα εισηγήθηκε ότι ο Μ.Κ.1 δεν ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία για το εξώδικο αφού αυτή «έγινε μέσω του τηλεφώνου». Από την άλλη, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής υποστήριξε με την σειρά της ότι με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε κρίνοντας τους μάρτυρες τόσο με βάση τα όσα ανέφεραν όσο και με τον τρόπο που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου (Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ, 447 και Ζαμπάς ν. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ., 820). Κρίνω τον Μ.Κ.1 ως ειλικρινή και αξιόπιστο μάρτυρα, γι' αυτό και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Είμαι ικανοποιημένη από την όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα και την σαφήνεια των απαντήσεων του και έχω πειστεί ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια. Δεν διαπίστωσα κατά την αντεξέταση του να έχει περιπέσει σε οποιαδήποτε αντίφαση. Η προσπάθεια του κατηγορούμενου αλλά και της Μ.Υ.1 να πείσουν ότι επρόκειτο για έναν διεφθαρμένο αστυνομικό θεωρώ ότι απέτυχε. Η έννοια «διεφθαρμένος» φανερώνει πρόσωπο που χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα για να παραβιάζονται οι Νόμοι για ιδιωτικό όφελος. Τίποτε δεν έχει τεθεί ενώπιον μου, ώστε δικαιολογημένα ο κατηγορούμενος και η Μ.Υ.1 να προσδίδουν στον Μ.Κ.1 τον ανωτέρω χαρακτηρισμό. Δεν διέκρινα από την μαρτυρία του Μ.Κ.1 ότι είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα ή να κινηθεί εκδικητικά εναντίον του κατηγορούμενου. Απαντούσε με πειστικότητα και ευθύτητα η οποία δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του αναφορικά με το τι διαπίστωσε σε σχέση με την διάπραξη των αδικημάτων αλλά και του τι ειπώθηκε από τον κατηγορούμενο όταν τον ενημέρωσε για την διάπραξη των αδικημάτων. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι ο Μ.Κ.1 δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέτασή του ότι το όχημα του κατηγορούμενου κινείτο κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο στον συγκεκριμένο δρόμο και ότι στο σημείο εκείνο του δρόμου υπήρχε άσπρη συνεχόμενη γραμμή. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης ότι ο Μ.Κ.1 συνομίλησε τηλεφωνικά με τον κατηγορούμενο. Αντίθετα ο κατηγορούμενος επιβεβαίωσε την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Μ.Κ.1 με αυτόν. Όπως προανέφερα, ο Μ.Κ.1, κατά την αντεξέτασή του, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο οδηγούσε το όχημα του χωρίς να φέρει την ζώνη ασφαλείας. Με προβλημάτισε ο ισχυρισμός του κατηγορούμενο κατά πόσο ο Μ.Κ.1 ήταν σε θέση να διαπιστώσει με ασφάλεια ότι αυτός δεν έφερε ζώνη ασφαλείας, υπό τις συνθήκες που περιέγραψε. Ενώπιον όμως του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί μόνο η μαρτυρία αυτή αλλά και η αναφορά του Μ.Κ.1 ότι στην τηλεφωνική του επικοινωνία με τον κατηγορούμενο αυτός του απολογήθηκε όταν του γνωστοποίησε την διάπραξη των αδικημάτων. Συνακόλουθα αποδέχομαι την μαρτυρία αυτή και ό,τι ο Μ.Κ.1 ανέφερε και κατέγραψε στον ανακριτικό φάκελο, Τεκμήριο 2. Παρακολουθώντας τον κατηγορούμενο ενώ κατάθετε ενόρκως στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του και την γνησιότητα της θέσης του ότι κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο δεν ήταν ο οδηγός του οχήματος. Για να υποστηρίξει την θέση του αυτή προέβαλε διάφορες εκδοχές. Η αρχική του εκδοχή κατά την αντεξέτασή του Μ.Κ.1 αλλά και κατά την κυρίως εξέταση του, ήταν ότι εκείνη την ημέρα το όχημα του χρησιμοποιείτο από την φίλη του. Την εκδοχή του αυτή την διαφοροποίησε κατά την αντεξέτασή του. Συγκεκριμένα ενώ αρχικά ανέφερε ότι δεν γνώριζε αν ο οδηγός του οχήματος ήταν άνδρας, στη συνέχεια, υποστήριξε με βεβαιότητα ότι το όχημα το οδηγούσε άνδρας και συγκεκριμένα ένας από τους φιλοξενούμενους της φίλης του. Σε κάποιο δε σημείο της μαρτυρίας του ισχυρίστηκε ότι γνώριζε ακόμη και το όνομα του οδηγού. Να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν υπέβαλε κατά την αντεξέτασή του Μ.Κ.1 την ανωτέρω εκδοχή, ότι δηλαδή ο οδηγός του οχήματος ήταν άνδρας. Η βεβαιότητα του κατηγορούμενου ότι το όχημα του οδηγείτο από ένα από τους φιλοξενούμενους της φίλης του, έρχεται σε αντίθεση με την μαρτυρία της Μ.Υ.1, η οποία σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της δεν ανέφερε κάτι τέτοιο, αντίθετα κατέθεσε κατ' απόλυτο τρόπο ότι κατά τον επίδικο χρόνο το αυτοκίνητο βρισκόταν σταθμευμένο έξω από την οικία της. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι τα τεκμήρια για αναγνώριση που κατέθεσε ο κατηγορούμενος, ουδέποτε έγιναν τεκμήρια και ως εκ τούτου δεν λαμβάνονται υπόψη ως μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορικά με την θέση του κατηγορούμενου ότι ο Μ.Κ.1 δεν ακολούθησε την ενδεδειγμένη διαδικασία για την έκδοση του εξωδίκου, θα περιοριστώ να αναφέρω ότι ο σκοπός της εξώδικης ρύθμισης είναι η προσφορά ευκαιρίας στον αδικοπραγούντα να απαλλαχθεί από οποιανδήποτε ενοχή για το αδίκημα με την πληρωμή του εξώδικου προστίμου. Από την στιγμή που ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε, το αντικείμενο της δίκης ήταν η διαπίστωση της ενοχής ή της αθωότητας του (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αχιλλέα Η. Δημητρίου

(2003)2 Α.Α.Δ, 45). Η Μ.Υ.1, επίσης, δεν μου έκανε καλή εντύπωση και δεν με έπεισε ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Ηταν φανερή η προσπάθεια της να βοηθήσει τον κατηγορούμενο υποστηρίζοντας ότι αυτός αποκλείεται να διέπραξε τα αδικήματα καθόσον όπως ισχυρίστηκε, το όχημα βρισκόταν σταθμευμένο έξω από την οικία της. Ενώ αρχικά ήταν αμετακίνητη στην θέση της ότι κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων το όχημα βρισκόταν έξω από το σπίτι της μέχρι και τις 9.00 π.μ., οπότε και αυτή έφυγε για την δουλειά της, κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι στην δουλειά της πήγε στις 8.30 π.μ. για να διαφοροποιήσει και πάλι την θέση της στην συνέχεια υποστηρίζοντας ότι είναι στις 9.00 π.μ. που αναχώρησε για την δουλειά της. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τόσο η μαρτυρία του κατηγορούμενου όσο και η μαρτυρία της Μ.Υ.1 εμπεριέχουν αντιφατικούς μεταξύ τους ισχυρισμούς. Ακόμη, οι μαρτυρίες τους συγκρούονται και μεταξύ τους. Ουσιαστικές θέσεις του κατηγορούμενου, όπως προαναφέρθηκε, δεν υποβλήθηκαν στον Μ.Κ.1. Είναι δε γνωστές οι συνέπειες από την παράληψη της υπεράσπισης να θέσει στους μάρτυρες κατηγορίας ουσιώδεις ισχυρισμούς που έχει κατά νου ώστε αυτοί να έχουν την δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Όπως τονίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ., 551, σελίδα 590: «..Είναι γνωστή η νομική θεώρηση του θέματος. Η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νουν στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν την δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Ο κανόνας δεν διαφοροποιείται μεταξύ αστικών και ποινικών υποθέσεων.» Τα ως άνω αναφερόμενα, θεωρώ ότι συνηγορούν στο ότι οι εκδοχές που ο κατηγορούμενος και η Μ.Υ.1 προέβαλαν, αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις τους και συνεπώς δεν αποδέχομαι την μαρτυρία τους. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν και αποδεχόμενη, όπως προανέφερα, την μαρτυρία του Μ.Κ.1 καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Την 11.6.2013 και ώρα 8.30 π.μ. ο Μ.Κ.1, ο οποίος ήταν ένστολος, οδηγούσε στην Λεωφόρο Γιόλου της Επαρχίας Πάφου. Σ' ένα σημείο του εν λόγω δρόμου όπου υπήρχε άσπρη συνεχόμενη γραμμή, ο κατηγορούμενος ο οποίος οδηγούσε επί του ιδίου δρόμου το όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΤΖ 326, τύπου saloon, χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας προσπέρασε το όχημα του Μ.Κ.1. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Μ.Κ.1 με τον κατηγορούμενο την ίδια ημέρα, ο τελευταίος όταν πληροφορήθηκε από τον Μ.Κ.1 την από μέρους του διάπραξη των αδικημάτων, του απολογήθηκε και στη συνέχεια ο Μ.Κ.1 εξέδωσε την ειδοποίηση πληρωμής εξώδικου προστίμου, Τεκμήριο 1 για τα αδικήματα της οδήγησης χωρίς ζώνη ασφαλείας, εντός κατοικημένης περιοχής και της παράβασης σήματος τροχαίας δηλαδή προσπέρασμα σε συνεχή άσπρη γραμμή. Εξ΄ αιτίας της μη πληρωμής του εξώδικου εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των τριάντα

(30)ημερών από την έκδοσή του, ο Μ.Κ.1 συμπλήρωσε τον ανακριτικό φάκελο, Τεκμήριο 2, για την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του κατηγορούμενου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ 1η κατηγορία Το άρθρο 15

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 74/1986 προνοεί ότι: «Οι επιβαίνοντες σε οχήματα των κατηγοριών Μ1, Ν1, Ν2 και Ν3, τα οποία είναι σε χρήση, χρησιμοποιούν τα συστήματα ασφαλείας που καθορίζονται στον παρόντα Νόμο». Το άρθρο 17

(2)του προαναφερόμενου Νόμου προνοεί ότι: «Πρόσωπο που ενεργεί κατά παράβαση του εδαφίου

(1)του άρθρου 15 και των άρθρων 15 (Α) και 15 (Β), είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους 3 μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις 500 λίρες ή σε αμφότερες τις ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής ποινής». Στο άρθρο 2 του ίδιου Νόμου αναφέρεται ότι σύστημα ασφάλειας οχήματος «περιλαμβάνει τις ζώνες ασφαλείας και τα συστήματα συγκράτησης ή και συστήματα συγκράτησης για παιδιά.» Σύμφωνα με τους περί Έγκρισης Τύπου Οχημάτων (κατηγορίας Μ, Ν και Ο) των κατασκευαστικών Στοιχείων, Συστημάτων και Χωριστών Τεχνικών Μονάδων τους, Κανονισμούς του 2005 οχήματα κατηγορίας Μ1 είναι τα «οχήματα τα οποία έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί για τη μεταφορά προσώπων και περιλαμβάνουν το πολύ οκτώ θέσεις καθημένων πέραν του καθίσματος του οδηγού». Αυτό το οποίο προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία την οποία έχω κάνει αποδεκτή και τα ευρήματα μου είναι ότι συντρέχουν όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πιο πάνω κατηγορίας δηλαδή ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του, που εμπίπτει στην κατηγορία Μ1 χωρίς να ήταν προσδεμένος με την ζώνη ασφαλείας του οχήματος του. 2η κατηγορία Οι κανονισμοί 58

(2)(δ) και

(4)(α) των Κανονισμών προνοούν τα ακόλουθα: «58

(2)Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις - (δ) να συμμορφώνεται προς όλα τα σήματα τροχαίας, συμπεριλαμβανομένων πινακίδων, που τοποθετούνται ή χαράσσονται πάνω ή κοντά σε οποιοδήποτε δρόμο με ή κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλης αρχής, στην οποία ανατέθει δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης ο έλεγχος ή η ρύθμιση της τροχαίας κυκλοφορίας.

(4)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει- (α) Να μην προσπερνά ούτε να αποπειράται να προσπεράσει όχημα κινούμενο προς την ίδια κατεύθυνση σε κάθε σημείο που υπάρχει στη μέση του οδοστρώματος συνεχής άσπρη γραμμή, σχετικό απαγορευτικό σήμα τροχαίας, σε στροφή με ορατότητα μικρότερη των εκατό μέτρων, σε συμβολή δρόμων εντός δημοτικών ορίων ή ορίων κοινότητας, όταν προσεγγίζει κυρτή γέφυρα, διάβαση πεζών ή κορυφή ανάβασης ή όταν προσεγγίζει όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε παρέχει δικαίωμα προτεραιότητας σε αυτό» Εκείνο που προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις είναι ότι κάθε οδηγός οφείλει να συμμορφώνεται με τα σήματα τροχαίας τα οποία έχουν τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε δρόμο, νοουμένου ότι η εν λόγω τοποθέτηση έγινε από κάποια αρμόδια αρχή. Ειδικότερα, όταν υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή στη μέση του οδοστρώματος απαγορεύεται το προσπέρασμα οχήματος που κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Είναι γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν προσκόμισε μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει ότι το συγκεκριμένο σήμα τροχαίας τοποθετήθηκε ή χαράχθηκε κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής διοίκησης ή άλλης αρμόδιας αρχής. Όμως, όπως προαναφέρθηκε, δεν αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του Μ.Κ.1 ως προς την ύπαρξη άσπρης συνεχόμενης γραμμής στο συγκεκριμένο σημείο του δρόμου, στο οποίο ο κατηγορούμενος προσπέρασε το αυτοκίνητο του Μ.Κ.1. Ως εκ τούτου και κατ' εφαρμογή των νομολογηθέντων στην υπόθεση Γιωργαλλίδης v. Δήμου Λάρνακος

(2001)2 Α.Α.Δ 789, όπου είχε τεθεί παρόμοιο ζήτημα, θεωρώ ότι επενεργεί εν προκειμένω το τεκμήριο της κανονικότητας (omnia praesumuntur rite esse acta). ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής δεν καθίσταται αυταπόδεικτη αφού έχει πάντοτε την υποχρέωση να αποδείξει τις κατηγορίες πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έκανα αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο, ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος για τα αδικήματα των δυο κατηγοριών που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο