Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Mιχαλάκη Ευθυμίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10642/15, 14/12/2015

(2), 30, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5

(1)(β)2, 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι, Φάρμακα Τάξεως Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 και τέλος, κυκλοφορία φαρμακευτικού προϊόντος για το οποίο δεν έχει εκδοθεί άδεια κυκλοφορίας, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 9

(1), 99

(1)(α)(i) και 101 του περί Φαρμάκων Ανθρώπινης Χρήσης (Έλεγχος ποιότητας, προμήθειας και τιμών) Νόμου 70

(1)/2001 (βλέπε τις κατηγορίες 1 μέχρι 4, κατ' αντιστοιχία αδικήματος). Μετά από αυτή την εξέλιξη, η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ζήτησε την κράτηση και των τεσσάρων κατηγορουμένων, επικαλούμενη ως λόγο, τον κίνδυνο μη προσέλευσής τους στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης, σε περίπτωση που αυτοί αφεθούν ελεύθεροι. Σε σχέση με τον 1ο κατηγορούμενο επικαλέστηκε ως επιπλέον λόγο και την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, παρόμοιων με αυτά που αντιμετωπίζει στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Οι παράγοντες τους οποίους επικαλέστηκε η κα Σάββα, για σκοπούς στοιχειοθέτησης των παραπάνω λόγων, για τους οποίους ζητά την κράτηση των κατηγορουμένων είναι οι εξής: Αναφορικά με τον πρώτο λόγο, με παράπεμψε στη σοβαρότητα των αδικημάτων, στην πιθανότητα καταδίκης των κατηγορουμένων γι αυτά και, σε τέτοια περίπτωση και στην αυστηρή ποινή που αναμένεται να τους επιβληθεί, δεδομένου ότι πρόκειται για κοκαΐνη η απαγορευμένη ουσία, αντικείμενο διάπραξης των αδικημάτων των κατηγοριών 2 και 3, βάρους 690,4259 γραμμαρίων που αποτελεί σημαντική ποσότητα. Σε σχέση με τους δύο τελευταίους παράγοντες, η κα Σάββα, με παρέπεμψε στο μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης, το οποίο, όπως είπε, εκτιμάται μόνο στην όψη του. Αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων, παρόμοιων αδικημάτων με αυτά που αντιμετωπίζει ο 1ος κατηγορούμενος και στην παρούσα υπόθεση, η κα Σάββα επικαλέστηκε το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου (τεκμήριο Β), από το οποίο προκύπτει ότι, αυτός, στις 12.10.2007 καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λεμεσού στο πλαίσιο της υπόθεσης 3117/07, σε φυλάκιση 7 χρόνων, για το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επιπλέον, στις 19.11.2014 καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, στο πλαίσιο της υπόθεσης 19024/13, σε διάφορες συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με τριετή αναστολή, με μεγαλύτερη αυτή των 6 μηνών, για το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του 1ου κατηγορούμενου συγκατάνευσε στο αίτημα κράτησης του πελάτη του, επιφυλάσσοντας ωστόσο το δικαίωμά του να φέρει ένσταση, σε περίπτωση που ζητηθεί εκ νέου η κράτησή του κατά την παρουσία του ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Αντίθετα, οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των κατηγορουμένων 2, 3 και 4 προβάλλοντας την κοινή θέση ότι από το μαρτυρικό υλικό, δε διαφαίνεται καθόλου πιθανότητα καταδίκης τους και επικαλούμενοι τους ισχυρούς δεσμούς που και οι τρεις διαθέτουν με την Κύπρο έφεραν ένσταση στο αίτημα της κατηγορούσας αρχής. Αντ' αυτού, όπως είπαν, η παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης μπορεί να εξασφαλιστεί και με την επιβολή των ακόλουθων όρων: 1. Το όνομά τους να τεθεί στο κατάλογο προσώπων των οποίων απαγορεύεται η έξοδος από το έδαφος της Δημοκρατίας. 2. Να παραδώσουν τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα. 3. Να παρουσιάζονται καθημερινά και υπογράφουν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου, και 4. Να υπογράψουν προσωπική εγγύηση ύψους, €50,000 με ένα αξιόχρεο εγγυητή, για το ίδιο ποσό. Επισημαίνεται ότι τόσο η κα Σάββα όσο και ο κ. Αλεξάνδρου που εκπροσωπεί τις κατηγορούμενες 2 και 3 καθώς και ο κ. Σιαηλής που εκπροσωπεί τον κατηγορούμενο 4, για σκοπούς τεκμηρίωσης όσων ανάφεραν κατά την αγόρευσή τους, με παρέπεμψαν και σε σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Αριστοδήμου v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 567: «Το Δικαστήριο εξετάζοντας αίτημα για κράτηση ενός κατηγορουμένου, επιλέγει τον περιορισμό του, κατ' εξαίρεση της δοσμένης αρχής που επιβάλλει τη μη στέρηση της ελευθερίας του, και τούτο γίνεται (α) αν υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσης στη δίκη· (β) αν διαφανεί κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων· και (γ) αν διαπιστωθεί πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. (βλ.Κλείτου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 213.». Αναφορικά με τον πρώτο λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση όλων των κατηγορουμένων παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Δημητρίου v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 130: «Το θέμα κράτησης ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά κάθε φορά που αυτό τίθεται ενώπιον του. Η νομολογία μας αναγνωρίζει ως θέμα αρχής ότι ένας υπόδικος πρέπει να αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, στις περιπτώσεις που υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο να δικαστεί. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά ως ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου (βλ. Άρθρο 11 του Συντάγματος). Σκοπός της κράτησης είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του ατόμου στη δίκη του και όχι η τιμωρία του. Το ενδεχόμενο ύπαρξης του κινδύνου μη προσέλευσης κατηγορουμένου στο Δικαστήριο εξετάζεται με βάση τους πιο κάτω παράγοντες: (α) Τη σοβαρότητα του αδικήματος η οποία όμως δεν πρέπει να απομονώνεται. Παρά το γεγονός ότι όσο σοβαρή είναι η κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του υπόδικου να αποφύγει τη δίκη, η σοβαρότητα του αδικήματος από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο. (β) Την πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων. Για σκοπούς διαπίστωσης τέτοιας πιθανότητας, το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του μόνο. Θέματα δεκτότητας μαρτυρίας και αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού εμπίπτουν στην αρμοδιότητα αποκλειστικά του Δικαστηρίου που θα κληθεί να αποφανθεί επί θεμάτων ενοχής και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο σε διαδικασία όπως η παρούσα. (γ) Την ποινή η οποία δυνατό να επιβληθεί. (δ) Την προηγούμενη προσέλευση ή μη προσέλευση, όπως και την εκδήλωση προθέσεως για το μέλλον. Πέραν των πιο πάνω αντικειμενικών δεδομένων (σοβαρότητα αδικήματος, εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση του ενδεχόμενου καταδίκης στη βάση του μαρτυρικού υλικού, ποινή που δυνατό να επιβληθεί), η εκτίμηση της πιθανότητας μη προσέλευσης στη δίκη, θα πρέπει να συνεκτιμάται και στη βάση των υποκειμενικών δεδομένων, όπως π.χ. οι οικογενειακές περιστάσεις, η ηλικία του κατηγορουμένου, οι δεσμοί του με την Κύπρο, κ.λ.π. Οι υποκειμενικοί όμως αυτοί παράγοντες δεν μπορεί να αφεθούν να υπερφαλαγγίσουν την ανάγκη προστασίας του δημόσιου συμφέροντος για απονομή της δικαιοσύνης. Τέλος, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο χρόνος κράτησης του κατηγορουμένου είναι στοιχείο που έχει ουσιαστικό ρόλο να διαδραματίσει στην επί του προκειμένου άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν πρέπει να αγνοείται.» Βλέπε και την ακόμα πιο πρόσφατη υπόθεση Σπανού κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 26/13 και 28/13, ημερομηνίας 29.3.2013, η οποία πραγματεύεται σωρεία θεμάτων που άπτονται του ζητήματος κράτησης προσώπου μέχρι και την ημέρα της δίκης. Σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων που αποτελεί επιπλέον λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση του 1ου κατηγορούμενου παραπέμπω στις υποθέσεις Πατατάρης v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Νικολάου v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 840. Σύμφωνα με την πρώτη, «Όπως έχει νομολογηθεί και σε σωρεία υποθέσεων επαναληφθεί, πρωτεύουσα θέση μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη όταν εξετάζεται εισήγηση για ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης στο μέλλον αδικημάτων από τον αδικοπραγούντα, κατέχει το ποινικό μητρώο του τελευταίου. Η πιθανολόγηση διάπραξης νέου αδικήματος αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του αδικοπραγούντα στο μέλλον, συμπεριφορά για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, με βάση το σύνολο του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του. Στο υλικό αυτό συγκαταλέγεται και το ιστορικό του αδικοπραγούντα, όπως αυτό αναδύεται μέσα από το ποινικό του μητρώο (βλ. Σιακαλλής v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130 και Ανδρέας Ονουφρίου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 510)». Σύμφωνα με τη δεύτερη, «Η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στο ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη, μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε και από το γεγονός ότι έναντίον του κατηγορούμενου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή καταχώρηση άλλες υποθέσεις σε σχέση με διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ρένου Κώστα Κυριάκου κ.α.

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, Σιακαλλής v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130». Αρχίζοντας από τον πρώτο λόγο για τον οποίο η κατηγορούσα αρχή ζητά την κράτηση όλων των κατηγορούμενων, με υπαγωγή της ενώπιον μου μαρτυρίας σ' όλες τις παραπάνω αρχές και λαμβάνοντας υπόψη οτιδήποτε έχει αναφερθεί από τη μια, εκ μέρους της ευπαίδευτης εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής, προς υποστήριξη του αιτήματος κράτησης των κατηγορουμένων και από την άλλη, εκ μέρους των ευπαίδευτων δικηγόρων των κατηγορουμένων 2, 3 και 4, κατά του αιτήματος, παρατηρώ τα εξής. Αναμφίβολα, όλα τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι είναι σοβαρά. Ενδεικτική της σοβαρότητάς τους είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή γι αυτά, που είναι φυλάκιση, κατ' ανώτατο όριο, τα 7 χρόνια, για το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, τα 12 χρόνια, για το αδίκημα της 2ης κατηγορίας, δια βίου φυλάκιση, για το αδίκημα της 3ης κατηγορίας και 5 χρόνια, για το αδίκημα της 4ης κατηγορίας. Από εκεί και πέρα είναι σαφές, ότι, σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι κριθούν ένοχοι στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και ιδιαίτερα στην 3η κατηγορία που είναι και η πιο σοβαρή, αφού με αυτή, τους καταλογίζεται ότι είχαν στη κατοχή τους κοκαΐνη (που αποτελεί από τα πλέον σκληρά, ναρκωτικά βάρους 700 περίπου γραμμαρίων που αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική ποσότητα) με σκοπό την προμήθειά τους σε άλλα πρόσωπα, λόγω και της έξαρσης που παρουσιάζουν αδικήματα σε σχέση με τα ναρκωτικά στον τόπο μας αλλά και της αποφασιστικότητας των Δικαστηρίων να επιβάλλουν ολοένα και πιο αυστηρές ποινές, για πάταξη του καταστροφικού για την κοινωνία φαινομένου, αναμένεται να επιβληθεί σε όλους τους κατηγορούμενους, ποινή φυλάκισης, ενδεχομένως μερικών ετών. Ιδιαίτερα στον 1ο κατηγορούμενο που αντιμετωπίζει και δύο προηγούμενες καταδίκες, η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι ακόμα πιο αυστηρή. Αναφορικά με τις μέχρι τώρα διαπιστώσεις, μου θα έλεγα πως, ούτε και υπάρχει αντίλογος εκ μέρους οποιουδήποτε κατηγορουμένου. Αναφορικά με την πιθανότητα καταδίκης των κατηγορουμένων, στο βαθμό που αυτή μπορεί να προβλεφθεί από το μαρτυρικό υλικό παρατηρώ τα εξής: Καταρχήν, για να επαναλάβω (βλ. Δημητρίου, ανωτέρω), κατά την εξέταση του θέματος, το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του και μόνο. Θέματα δεκτότητας μαρτυρίας και αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού εμπίπτουν αποκλειστικά στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου που θα κληθεί να αποφανθεί επί της διάγνωσης της ποινικής ευθύνης των κατηγορουμένων. Βλέπε και την Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337, σύμφωνα με την οποία, σε αυτό το στάδιο δεν εξετάζεται εάν παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία μαρτυρίας που δημιουργούν εκ πρώτης όψεως υπόθεση, αλλά, κατά πόσο υπάρχει το ενδεχόμενο, πιθανολόγηση δηλαδή, καταδίκης των κατηγορουμένων. Και τούτο, προστίθεται, κρίνεται από το αποδεικτικό υλικό που παρουσιάζεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Παραπέμπω ακόμα στη μεταγενέστερη υπόθεση Νικήτα κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54, στην οποία επαναλαμβάνονται οι παραπάνω αρχές. Προσεκτική ανάγνωση της Σπανού (ανωτέρω) στην οποία με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των κατηγορουμένων δεν αποκαλύπτει την καθιέρωση κάποιας, νέας αρχής, η οποία αναιρεί οτιδήποτε από τα προηγούμενα. Η αρχή που αναδύεται από την τελευταία είναι η εξής: Όταν πρόκειται για αίτημα που αποβλέπει σε νέα διαταγή κράτησης, η επανεξέταση όλων των δεδομένων δε θα ήταν άτοπη. Το δε Εφετείο, προστίθεται, δύναται να επανεκτιμήσει, έστω και ακροθιγώς, όλα τα στοιχεία, ανάμεσά τους και το μαρτυρικό υλικό. Είναι στη βάση αυτών των σκέψεων που το Εφετείο προέβη στη διαπίστωση ότι η εξέταση του μαρτυρικού υλικού αποκάλυπτε ότι η μοναδική μαρτυρία που φαινόταν ότι ενέπλεκε τους εφεσείοντες, ήταν αυτή του ισοβίτη Κίτα, που δυνατόν να είχε δικούς του λόγους να εξυπηρετήσει. Για δύο λόγους δεν μπορώ να ακολουθήσω την οδό που ακολούθησε το Εφετείο, οι οποία αναδεικνύονται από την ίδια την εφετειακή απόφαση. Στην παρούσα υπόθεση πρόκειται για το πρώτο αίτημα κράτησης των κατηγορουμένων και το παρόν Δικαστήριο, ως το Δικαστήριο παραπομπής τους σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, προφανώς είναι πρωτόδικο και όχι Εφετείο. Σο ερώτημα, κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα καταδίκης των κατηγορούμενων στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν απαντώ καταφατικά. Χωρίς να αξιολογώ καθόλου τη βαρύτητα καθώς και την αποδεικτική τους αξία παραπέμπω στα ακόλουθα στοιχεία που απορρέουν από την ενώπιον μου μαρτυρία:

1. Οι 4 κατηγορούμενοι που είναι συγγενείς μεταξύ τους (η 3η κατηγορούμενη είναι μητέρα της 2ης κατηγορούμενης και του 4ου κατηγορουμένου, ενώ ο 1ος κατηγορούμενος συζεί με τη 2η κατηγορούμενη, με την οποία απόκτησαν και δύο παιδιά), στον ουσιώδη χρόνο διέμεναν σε διώροφη κατοικία η οποία βρίσκεται εντός του τεμαχίου στο οποίο ανευρέθηκαν τα ναρκωτικά.
2. Τα ναρκωτικά εντοπίστηκαν θαμμένα στο έδαφος σε τρία διαφορετικά σημεία και το χώμα στα σημεία αυτά ήταν φρεσκοσκαμμένο.
3. Την ώρα που διεξάχθηκε η αστυνομική έρευνα η οποία αποκάλυψε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών και οι 4 κατηγορούμενοι βρίσκονταν στην οικία τους.
4. Κατά την άφιξη της Αστυνομίας στο μέρος, στην κοινή αυλή των δύο οικιών υπήρχαν τρεις σκύλοι που γαύγιζαν συνεχώς, με άγριες διαθέσεις.
5. Η 3η κατηγορούμενη που είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου στο οποίο βρίσκονταν οι δύο κατοικίες, ανακρινόμενη γραπτώς, στην ερώτηση αν η αυλή στην οποία βρέθηκαν τα ναρκωτικά είναι δική της ή της κόρης της - δηλαδή, της 2ης κατηγορούμενης -, απάντησε αρνητικά. Για να διαπιστωθεί ωστόσο, ότι και τα τρία σημεία στα οποία ήταν θαμμένα τα ναρκωτικά εμπίπτουν εντός του ακινήτου της.
6. Τέλος, ο 1ος κατηγορούμενος βασικά παραδέχθηκε ότι τα ναρκωτικά είναι δικά του. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Υπεισέρχομαι τώρα και στους δεσμούς των κατηγορουμένων με τη Δημοκρατία, έχοντας κατά νου το αυτονόητο, όπως υποδεικνύεται στη Σπανού (ανωτέρω), «.ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος ή υπόδικος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του, δυνατούς ή χαλαρούς, ανάλογα με τις προσωπικές του συνθήκες. Παρόλον που οι δεσμοί ατοί δεν επενεργούν από μόνοι τους ως ασπίδα για το κατηγορούμενο πρόσωπο προς υπερφαλάγγιση της σοβαρότητας του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται, εν τούτοις εξετάζεται η ενδεχόμενη επίπτωση αυτών των δεσμών επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης κατά τη δίκη του. Εν τέλει είναι ο συνυπολογισμός όλων των σχετικών δεδομένων που πρέπει να τεθούν στην πλάστιγγα της κρίσης του Δικαστηρίου προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση». Αναμφίβολα, οι δεσμοί όλων των κατηγορούμενων με τη Δημοκρατία είναι αρκετά δυνατοί, τόσο αυτοτελώς όσο και μεταξύ τους. Ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια οικογένεια οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4, με την 3η κατηγορούμενη να είναι μητέρα των κατηγορουμένων 2 και
7. Επιπλέον, η 2η κατηγορούμενη συζεί με τον 1ο κατηγορούμενο, με τον οποίο απόκτησαν δύο παιδιά, ηλικίας 2 ετών και 1ος έτους, αντίστοιχα. Αυτά δε, προφανώς συνδέονται με δεσμούς αίματος, τόσο με τη γιαγιά τους - 3η κατηγορούμενη - όσο και με τον 4ο κατηγορούμενο - θείο τους -. Προστίθενται και τα εξής: Η 2η κατηγορούμενη, ηλικίας 33 ετών ουδέποτε εγκατέλειψε την Κύπρο και δεν εργάζεται λόγω των ανήλικων τέκνων της τα οποία όλες αυτές τις μέρες που τελεί υπό κράτηση βρίσκονται υπό τη φροντίδα της θείας τους. Η 3η κατηγορούμενη είναι ηλικίας 52 ετών και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Και αυτή ζει μόνιμα στη Κύπρο όπου εργάζεται για 30 χρόνια σε γηροκομείο. Μετέβη στο εξωτερικό το 2013 απλώς για να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, επειδή, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, υπέστη κατάγματα στο σπόνδυλο και τη λεκάνη. Τέλος, ο 4ος κατηγορούμενος, ηλικίας 24 ετών διαμένει και αυτός μόνιμα στη Κύπρο όπου εργάζεται περιστασιακά με τον πατέρα του, για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Προστίθενται και τα εξής: Ούτε και αμφισβητήθηκε από την κατηγορούσα αρχή ότι οι κατηγορούμενοι διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με το έδαφος της Δημοκρατίας. Ειδικά γα τον 1ο κατηγορούμενο, του οποίου καθώς έχει ήδη αναφερθεί ζητείται η κράτηση για δύο λόγους, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, πολύ ορθά δεν έφερε ένσταση στο αίτημα - παρότι, δεν μου διαφεύγει ότι επιφύλαξε το δικαίωμά του να το πράξει σε περίπτωση που υποβληθεί ανάλογο αίτημα και στο Κακουργιοδικείο - λαμβάνω υπόψη και το εξής στοιχείο, που ασφαλώς προσμετρά και αυτό στην κρίση μου κατά την εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσής του κατά τη δίκη. Έχοντας υπόψη τις δύο προηγούμενες καταδίκες του, οι οποίες αφορούν και πάλιν στη διάπραξη αδικημάτων σε σχέση με τα ναρκωτικά, για τις οποίες καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 7 ετών, στην πρώτη υπόθεση και 6 μηνών, στη δεύτερη, με τριετή αναστολή, κατά τη διάρκεια της οποίας φέρεται να έχει ομολογήσει κιόλας τη διάπραξη των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση, θεωρώ ότι νομιμοποιούμαι να πω πως δεν πρόκειται για άτομο καλού χαρακτήρα. Ότι ο παράγοντας χαρακτήρας λαμβάνεται υπόψη και συνυπολογίζεται μαζί με τους υπόλοιπους παράγοντες κατά την εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορούμενου κατά τη δίκη, αναφέρεται σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Κωνσταντινίδης v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109 και Χριστοδούλου v. Αστυνομίας κ.ά.

(2004)2 Α.Α.Δ. 538). Ό,τι απομένει να εξεταστεί σε σχέση πάντοτε με τον πρώτο λόγο για τον οποίο ζητείται η κράτηση των κατηγορουμένων είναι η εισήγηση των κατηγορούμενων 2, 3 και 4, ότι η παρουσία τους στο Δικαστήριο μπορεί να εξασφαλιστεί με την επιβολή σ' αυτούς των ακόλουθων όρων:

1. Να παραδώσουν τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα στην Αστυνομία.
2. Να παρουσιάζονται καθημερινά και να υπογράφουν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου.
3. Το όνομά τους να τοποθετηθεί στον κατάλογο Stop list
4. Να υπογράψουν εγγύηση, ύψους €50.000,00, με ένα αξιόχρεο εγγυητή της έγκρισης του Πρωτοκολλητή, για το ίδιο ποσό. Σταθμίζοντας όλα τα παραπάνω δεδομένα, στοιχεία και παράγοντες που ισχύουν για κάθε κατηγορούμενο καθώς και το χρόνο που θα παραμείνουν αυτοί υπό κράτηση, σε περίπτωση που αυτή θα είναι η κατάληξή μου, μέχρι και τις 18.1.2016 που θα παρουσιαστούν στο Κακουργιοδικείο για τη δίκη, ο οποίος - χρόνος - από τις 6.12.2015 που έχουν συλληφθεί πλησιάζει τον 1½ μήνα, θεωρώ πως, ενώ για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του 1ου κατηγορούμενου - ο οποίος, εκτός του ότι δεν έχει φέρει ένσταση στο σχετικό αίτημα είναι και ο μόνος που φέρεται να έχει ομολογήσει ενοχή, τουλάχιστον στη 2η κατηγορία, ο οποίος βαρύνεται και με δύο προηγούμενες καταδίκες -, αναγκαιεί η κράτησή του, για τους άλλους τρεις κατηγορούμενους έχω τη γνώμη, ότι, η παρουσία τους στο Δικαστήριο μπορεί να διασφαλιστεί και με την επιβολή όρων. Φρονώ ότι οι όροι που έχουν εισηγηθεί, με μια εξαίρεση συνιστούν αποτελεσματική απάντηση στον κίνδυνο να παραλείψουν να παρουσιαστούν στο Δικαστήριο κατά τη δίκη, αν αφεθούν ελεύθεροι, κατά τρόπο ώστε να μη στερηθούν και αυτοί, έστω προσωρινά, της προσωπικής τους ελευθερίας. Με εξαίρεση λοιπόν τον 1ο κατηγορούμενο, ο οποίος θα παραμείνει υπό κράτηση, οι άλλοι τρεις, θα αφεθούν ελεύθεροι με τους όρους που εισηγήθηκαν, εκτός από τον όρο για υπογραφή προσωπικής εγγύησης με ένα αξιόχρεο εγγυητή που θα είναι για το ποσό των €75.000,
5. Ο 1ος κατηγορούμενος είναι αναγκαίο να παραμείνει υπό κράτηση και για τον δεύτερο λόγο που έχει επικαλεστεί η κατηγορούσα αρχή. Δεδομένου ότι βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες που αφορούν και πάλιν στη διάπραξη αδικημάτων σε σχέση με ναρκωτικά και η διάπραξη των αδικημάτων στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης τοποθετείται χρονικά, σε περίοδο που βρισκόταν υπό καθεστώς αναστολής έκτισης ποινής φυλάκισης, η πιθανότητα διάπραξης και άλλων αδικημάτων και μάλιστα της ίδιας φύσης, σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος, εξ' αντικειμένου είναι πολύ μεγάλη. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο την ημέρα της δίκης και συγκεκριμένα, στις 18.1.2016, ο 1ος κατηγορούμενος τίθεται υπό κράτηση. Οι κατηγορούμενοι 2, 3 και 4 θα παραμείνουν ελεύθεροι, υπό τους εξής όρους:
6. Να παραδώσουν όλα τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα στην Αστυνομία.
7. Το όνομά τους να τεθεί στον κατάλογο προσώπων των οποίων απαγορεύεται η έξοδος από τη Δημοκρατία.
8. Να υπογράψουν εγγύηση, ύψους €75.000,00, έκαστος, με ένα αξιόχρεο εγγυητή της έγκρισης του Πρωτοκολλητή για το ίδιο ποσό και,
9. Να παρουσιάζονται καθημερινά στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου, μεταξύ των ωρών 08:00 - 11:
10. (Υπ.)............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο