PROVIDENCIA HOLDING LIMITED κ.α. ν. IGOR ZHIGACHOV κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 16713/15, 18/3/2016

(4)του Πρωτοκόλλου μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το Ευρετήριο των Διμερών Συμφωνιών (Κυρωτικός) Νόμος του 2001, Ν. 34(III)/2001. Προς υποστήριξη του αιτήματός του, έκανε αναφορά στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Αναφορικά με την Aίτηση της Anjelica Anshankova Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D38, Αίτηση 8/2015, ημερομηνίας 29/1/2015, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο είπε: «Σύμφωνα με το άρθρο 2

(4)του περί του Πρωτοκόλλου μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το ευρετήριο των Διμερών Συμφωνιών (Κυρωτικός) Νόμος του 2001, Ν. 34 (ιιι)/2001 φαίνεται ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ η Συνθήκη της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών περί νομικής βοήθειας σε Αστικά και ποινικά θέματα, 19 Ιανουαρίου 1984. (βλ. Ν. 172/1986). Σε αυτήν αναφέρεται ο τρόπος επίδοσης στους πολίτες των συμβαλλομένων μερών.» Τα πιο πάνω είναι η θέση του ότι εφαρμόζονται στην υπό εξέταση περίπτωση. Περαιτέρω κάνει αναφορά στον Περί Διεθνούς Συνεργασίας σε Ποινικά Θέματα Νόμο του 2001 (23(Ι)/2001), ο οποίος ισχυρίζεται ότι επίσης τυγχάνει εφαρμογής, σύμφωνα με το άρθρο 15

(1)(γ. Από την πλευρά του ο δικηγόρος των Παραπονουμένων, ισχυρίζεται ότι η επίδοση, έγινε εντός των ορίων της Δημοκρατίας με τον τρόπο που προβλέπεται στο άρθρο 46 του Κεφ.155. Έκανε επίσης αναφορά στην ERISKHAN KURAZOV κ.α., Πολιτική Αίτηση Αρ. 38/2015, 17/3/2015, επισύροντας την προσοχή του Δικαστηρίου, ότι στην εν λόγω απόφαση έχει λεχθεί ότι, ιδιωτικές ποινικές διώξεις δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αστικές διαδικασίες ζητώντας παραμερισμό της επίδοσης. Ίσως εκ του περισσού, σημειώνω το αυτονόητο, ότι η ορθή επίδοση Κατηγορητηρίου, δεν είναι μόνο θέμα τύπου, είναι και ζήτημα ουσίας, καθώς διασφαλίζει το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος λαμβάνει γνώση για την εναντίον του διαδικασία. Γνώση, η οποία στον πυρήνα της, είναι άμεσα αλληλένδετη με τα Συνταγματικά δικαιώματα έκαστου Κατηγορούμενου, όπως αυτά κατοχυρώνονται στα άρθρα 12.5 και 30 του Συντάγματος. Σύμφωνα με το άρθρο 46 του Κεφαλαίου 155: «Κάθε κλήση δύναται να επιδοθεί οπουδήποτε στη Δημοκρατία από αστυνομικό ή λειτουργό του Δικαστηρίου από το οποίο αυτή εκδίδεται ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο όπως το Δικαστήριο δύναται να διατάξει» Περαιτέρω, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο η επίδοση σε φυσικά πρόσωπα γίνεται ως ακολούθως: «(α) αν ο κατηγορούμενος είναι άτομο, η κλήση επιδίδεται είτε με παράδοση στον ίδιο προσωπικά ή αφήνεται σε κάποιο ενήλικο πρόσωπο που ζει με αυτό ή σε υπεύθυνο του τόπου όπου αυτό διαμένει ή του τόπου εργασίας ή ασχολίας αυτού.» Από απλή και μόνο ανάγνωση του άρθρου 46 του Κεφ. 155, κάθε κλήση δύναται να επιδοθεί σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε εντός της Δημοκρατίας και από πουθενά στο άρθρο προκύπτει ότι η επίδοση Κατηγορητηρίου, εντός της επικράτειας της Δημοκρατίας, σε φυσικά πρόσωπα γίνεται μόνο εάν και εφόσον αυτά είναι ημεδαποί (πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας) ή μόνιμοι κάτοικοι της Δημοκρατίας, σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να ακολουθηθούν πρόνοιες άλλες (όπως διμερών ή πολυμερών συμβάσεων). Τα πιο πάνω πάντοτε με αναφορά σε επίδοση εγγράφου η οποία γίνεται εντός της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας «Η Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία» και εννοείται ότι η εξουσία της εκτείνεται εντός των καθορισμένων συνόρων της με δεδομένη τη νομική ικανότητα να ασκεί κυριαρχία εντός των εδαφών της και οι θεσπισμένοι νόμοι και κανονισμοί έχουν άμεση εφαρμογή εντός των ορίων της. Η επίδοση του παρόντος Κατηγορητηρίου, έγινε εντός της Δημοκρατίας, από ιδιώτη επιδότη, προσωπικά στον Κατηγορούμενο 3 και έναντι της υπογραφής του. Δεν διαβλέπω, κακή επίδοση ή παρέκκλιση από το Νόμο. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι η αναφερόμενη από τον ευπαίδευτο δικηγόρο για τον Κατηγορούμενο 3, Πολιτική Αίτηση 8/2015, κάνει αναφορά σε υποκατάσταση επίδοση που έγινε σύμφωνα με το άρθρο 46(1Α) του Κεφ.155, σε περίπτωση δηλαδή που δεν υπήρχε δυνατότητα να επιτευχθεί προσωπική επίδοση, ενώ στην υπό εξέταση περίπτωση η επίδοση έγινε προσωπικά στον Κατηγορούμενο. Σημειώνεται τέλος, ότι το άρθρο 4 του περί Διεθνούς Συνεργασίας σε Ποινικά Θέματα Νόμου του 2001 (N. 23(I)/2001), αφορά επίδοση εγγράφων στην αλλοδαπή: 4.-

(1)Σύμφωνα με διευθετήσεις που έχουν γίνει από αρμόδια αρχή της Δημοκρατίας δύναται να επιδοθεί σε πρόσωπο που βρίσκεται σε ξένη χώρα- (α) Κλητήριο κατηγορουμένου, (β) κλήση μάρτυρα, για εμφάνιση του ενώπιον Δικαστηρίου της Δημοκρατίας. Πέραν της πιο πάνω κατάληξής μου, περαιτέρω, σημειώνω, το γεγονός ότι η αδελφή Δικαστής, η οποία επιλήφθηκε της πρώτης εμφάνισης της υπόθεσης αυτής, έκρινε, προφανώς, την επίδοση ως ορθή και προχώρησε και εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Κατηγορουμένου. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση μου επί του θέματος θα σήμαινε και ανεπίτρεπτη αναθεώρηση προηγούμενης κρίσης Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην ERISKHAN KURAZOV κ.α., Πολιτική Αίτηση Αρ. 38/2015, 17/3/2015: «Η ορθόδοξη διαδικασία σε σχέση με επίδοση σε ποινική υπόθεση είναι ότι η επίδοση ελέγχεται από το ίδιο το Δικαστήριο όταν κατατεθεί το επιδοτήριο. Αν τη βρει νόμιμη, και ο κατηγορούμενος είναι παρά ταύτα απών, εκδίδεται ένταλμα σύλληψης. Αν η επίδοση δεν ικανοποιήσει, διατάσσεται νέα επίδοση ή επανακλήτεση» Το άρθρο 46

(1)(a) είναι ξεκάθαρο ως προς το που και πως γίνεται επίδοση σε φυσικά πρόσωπα. Εφόσον το γράμμα του νόμου είναι σαφές δεν χωρούν άλλες ερμηνείες ή περαιτέρω επεκτάσεις του. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η επίδοση του κατηγορητηρίου στον Κατηγορούμενο 3 είναι ορθή και ο Κατηγορούμενος καλείται να απαντήσει. (Υπ) ................................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο