ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΕΤΣΟΣ ν. ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 19260/15, 11/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:B18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 19260/15 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΕΤΣΟΣ -εναντίον- ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΛΟΥΚΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 11 Μαρτίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Παραπονούμενο: κος Γεωργίου. Για τον Κατηγορουμένους 1, 2 και 3: κος Στυλιανού. Κατηγορούμενοι 2 και 3 παρόντες. ΑΠΟΦΑΣΗ (ενδιάμεση) Οι Κατηγορούμενοι 1,2 και 3 (για τον Κατηγορούμενο 4 η υπόθεση έχει αποσυρθεί), αντιμετωπίζουν δύο κατηγορίες για παράβαση του Περί Ενημέρωσης του Εργοδοτουμένου από τον Εργοδότη για τους Όρους που διέπουν τη Σύμβαση ή τη Σχέση Εργασίας Νόμου του 2000 (100(I)/2000). Ο δικηγόρος των Κατηγορουμένων 1,2 και 3, πριν την απάντηση τους ήγειρε δύο προδικαστικές ενστάσεις, επιτυχία των οποίων συνεπάγεται, ως η θέση του και διακοπή της διαδικασίας αυτής. Η πρώτη ένσταση αφορά τη δυνατότητα καταχώρησης ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης για τα αδικήματα του Ν.100(I)/2000 και η δεύτερη ένσταση, αφορά κατ΄ ισχυρισμό καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Είναι η θέση του ότι ο επίδικος νόμος 100(Ι)/2000, έγινε για να καταγράφει τις υποχρεώσεις εργοδότη και το αντίστοιχο δικαίωμα του εργοδοτουμένου να λαμβάνει γνώση των όρων εργοδότησης. Για σκοπούς ορθής εφαρμογής της νομοθεσίας και κατόπιν σχετικής τροποποίησης του Νόμου, Επιθεωρητές έχουν επιφορτιστεί με καθήκον ελέγχου εφαρμογής του Νόμου. Ο Νόμος αυτός, εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια της νομοθεσίας που αφορά τις εργασιακές σχέσεις και σκοπό έχει την προστασία των εργοδοτουμένων. Από τις λεπτομέρειες αδικήματος, δεν προκύπτει επηρεασμός του Παραπονουμένου και είναι η θέση του δικηγόρου των Κατηγορουμένων, ότι κατ΄ αναλογία των αρχών που έχουν καθιερωθεί ακολούθως της απόφασης Ttofinis v. Theocharides and Another
(1983)2 CLR 363, δεν υπάρχει άμεσος επηρεασμός του Παραπονουμένου, ο οποίος να δικαιολογεί την καταχώρηση της υπόθεσης αυτής, η οποία θα έπρεπε να προωθείται από το αρμόδιο τμήμα, σε περίπτωση που αυτό θεωρούσε ότι οι Κατηγορούμενοι δεν εκπληρώνουν τις απορρέουσες από το Ν.100(I)/2000 υποχρεώσεις τους. Επίσης, με αναφορά στο χρόνο καταχώρησης του Κατηγορητηρίου το Σεπτέμβριο 2015, σε συνάρτηση με το χρόνο διάπραξης του κατ΄ ισχυρισμό αδικήματος το έτος 2008, επισημαίνει ότι η καθυστέρηση των 7 ετών που παρατηρείται, είναι τέτοια που να δικαιολογεί τη διακοπή της διαδικασίας από αυτό το στάδιο, λόγω του ότι εάν κληθούν οι Κατηγορούμενοι σε δίκη και με δεδομένη την αντιστροφή του βάρους απόδειξης το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 12
(2)του Νόμου μετατίθεται στους ώμους των Κατηγορούμενων, αυτοί θα πρέπει να καταβάλλουν προσπάθειες να βρουν στοιχεία και έγγραφα τα οποία ανάγονται σε 7 έτη προηγουμένως. Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε η θέση του δικηγόρου του Παραπονουμένου, ο οποίος σε σχέση με το θέμα της καθυστέρησης, ανάφερε ότι αυτό είναι κάτι το οποίο εξετάζεται στο τέλος της διαδικασίας. Σε σχέση με την έγερση της παρούσας ποινικής υπόθεσης από ιδιώτη, επικαλέστηκε επίσης την Ttofinis (πιο πάνω), προς υποστήριξη της θέσης του, ότι υπάρχει η δυνατότητα έγερσης και προώθησης ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης σε σχέση με το υπό εξέταση αδίκημα. Σε σχέση με το πρώτο σκέλος της ένστασης, επισημαίνεται ότι το δικαίωμα φυσικού ή νομικού προσώπου να προχωρεί σε ποινική ιδιωτική υπόθεση εναντίον άλλου προσώπου, όταν οι διωκτικές αρχές της Δημοκρατίας δεν αναλαμβάνουν τέτοια διαδικασία, αναγνωρίστηκε στην Ttofinis. Η αρχή για έγερση ιδιωτικών ποινικών υποθέσεων, όπως αυτή έχει καταγραφεί στην Ttofinis, συνίσταται στη δυνατότητα προσώπου να μπορεί να καταχωρήσει ιδιωτική ποινική δίωξη, νοουμένου ότι πρόκειται για το θύμα του αδικήματος/εγκλήματος. Conditio sine qua non, είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ παράνομης πράξης και δικαιωμάτων του Παραπονουμένου. (Αίπεια Λτδ ν. Sirocco Estates Co Ltd κ.α.
(1997)2 ΑΑΔ 434 ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ν. ΤΥΧΩΝΑ ΤΥΧΩΝΟΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 153/2011, 16/1/2013). Στην υπό εξέταση περίπτωση, δεν υπάρχει κανένα παραδεκτό γεγονός, καμία μαρτυρία και επομένως κανένα πραγματικό υπόβαθρο το οποίο να επιτρέπει στο Δικαστήριο να προχωρήσει στην εξαγωγή συμπερασμάτων επί του ζητήματος νομιμοποίησης του Παραπονουμένου (πχ εάν ο Παραπονούμενος αποτάθηκε στην αρμόδια αρχή και αυτή δεν προχώρησε στη λήψη μέτρων εναντίον του εργοδότη). Επομένως, θεωρώ ότι θα ήταν πρόωρο να αποφασίσω για αυτό το ζήτημα στο στάδιο αυτό. Προκαταρκτικά, ο Παραπονούμενος, εμφανίζεται ως εργοδοτούμενος και η Κατηγορούμενη 1 ως εργοδότης, χαρακτηρισμοί οι οποίοι τεκμηριώνουν εκ πρώτης όψεως πάντα τη δυνατότητα του Παραπονουμένου να καταχωρήσει την υπό εξέταση ποινική υπόθεση. Σε σχέση με το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του σημειώνω τα ακόλουθα. Όταν το Δικαστήριο προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο υφίσταται καθυστέρηση σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογείται η διακοπή της διαδικασίας, οι συνιστάμενες ή τα κριτήρια τα οποία ελέγχονται, έχουν αναλυθεί, μεταξύ άλλων, στην Γενικός Εισαγγελέας v. Μενελάου
(2004)2 Α.Α.Δ. 223, και είναι τα ακόλουθα: α. την πολυπλοκότητα της υπόθεσης β. τη σημασία για τους αιτούντες γ. τη στάση των αρχών δ. τη συμπεριφορά του ίδιου του αιτούντα Οι πιο πάνω παράγοντες εξετάζονται στο τέλος της δίκης και αυτό γιατί το ζήτημα της καθυστέρησης, ως θέμα το οποίο συναρτάται άμεσα με το εάν υπήρξε δίκαιη δίκη, είναι κάτι το οποίο εξετάζεται στα πλαίσια της δίκης και όχι εκτός αυτής, εφόσον είναι συνυφασμένο με τη διεξαγωγή της δίκης και όχι με την κατάργησή της (ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΡΤΕΜΗ, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D484, Αίτηση αρ. 82/15, 7/7/2015). Η διακοπής της δίκης για λόγους καθυστέρησης, εξετάζεται και υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), στα πλαίσια της δίκης και εφόσον δεν υπάρχει άλλη πρόσφορη θεραπεία. «It follows that a stay of the proceedings would not be an appropriate remedy "if any lesser remedy will be just and proportionate in all the circumstance»". (Blackstone´s, CRIMINAL PRACTICE,2009, σημείο D.3.60 (pg 1294)). Η πιο πάνω αρχή, ότι το ζήτημα της καθυστέρησης, εξετάζεται στο τέλος της διαδικασίας έχει αποκρυσταλλωθεί στη νομολογία μας. Ενδεικτικά αναφέρονται οι αποφάσεις στις υποθέσεις, ΚΡΙΝΟΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις 185/2006 και 210/2006, 21 Ιανουαρίου 2008, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΗΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, Ποινική ΄Εφεση αρ. 89/2008, 23 Ioυνίου 2009, Μελάς Λίνος και Άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 412, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ηλία Ευσταθίου
(2009)2 Α.Α.Δ. 376, Kαϊλής Kυριάκος ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 251, ΛΙΝΟΣ ΜΕΛΑΣ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 55/2007, 72/2007 και 73/2007, 19 Ιουνίου 2008, Xαραλαμπίδης Mιχάλης Aναξαγόρα ν. Aστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 330, Μεταξάς Παντελάκης ν. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 560, Θεοχάρους Κρίνος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 22, ΑΝΔΡΕΑΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις Αρ.141/2005 και 190/2005, 11 Δεκεμβρίου 2007, ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ ΜΕΤΑΞΑ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, Ποινική Έφεση Αρ. 203/2008, 23 Οκτωβρίου 2009, Ιωάννου Γεώργιος και άλλος ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 244, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική ΄Εφεση αρ. 183/2010, 3/5/2012, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γεώργιου Γαβριήλ και Άλλων
(2005)2 Α.Α.Δ. 10, Ονουφρίου Ανδρέας ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ.
- Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, δεν διαφεύγουν την προσοχή μου τα ακόλουθα. Οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 κατηγορούνται για παράβαση του άρθρου 12 του Ν.100(I)/
- Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στο εν λόγω άρθρο, το αδίκημα διαπράττεται από τον εργοδότη. Στην υπό εξέταση περίπτωση οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 δεν κατηγορούνται ως εργοδότης, αλλά ως παρέχοντες συνδρομή στη διάπραξη του αδικήματος του άρθρου
- Εφόσον, όμως δεν κατηγορούνται με την ιδιότητα του εργοδότη, δεν υπάρχει αδίκημα σε σχέση με αυτούς και ούτε δύναται να κατηγορηθούν ως συνεργοί σύμφωνα με το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Σχετική είναι η απόφαση Peppis Company Ltd και Άλλος ν. Eπαρχιακού Λειτουργού Eργασίας,
(1999)2 Α.Α.Δ. 272 , στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ακριβώς εδώ έγκειται, στην κρίση μας, το νομικό σφάλμα, που αποδεικνύεται και από το γεγονός πως στο κατηγορητήριο προστέθηκε το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα. Και τούτο γιατί δεν μπορεί να είναι κάποιος συνεργός στο γεγονός πως ένας κατηγορούμενος έχει την ιδιότητα του εργοδότη. Υποδεικνύουμε πως ο Νόμος 89
(1)/96 έχει ειδική διάταξη που καλύπτει τα φυσικά πρόσωπα, όταν παραβιάζονται οι πρόνοιες του Νόμου από νομικά πρόσωπα. ...................................................................Η κατάληξη μας επομένως είναι πως ο εφεσείων, διευθυντής της εργοδότριας εφεσείουσας εταιρείας, παραδέκτηκε κατηγορία στην οποία τα γεγονότα δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε αδίκημα. (άρθρο 135(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155). Η έφεση του επομένως, αρ. 6635, επιτρέπεται και η καταδίκη του ακυρώνεται». Η νομολογία του Ανωτάτου είναι ξεκάθαρη με το ζήτημα αυτό, και επομένως όταν σύμφωνα με το νόμο το αδίκημα διαπράττεται από τον εργοδότη, δεν δύνανται άλλα άτομα να συμπεριληφθούν στη διάπραξη των αδικημάτων ως συνεργοί με το άρθρο 20 του Κεφαλαίου 154. Ξεκαθαρίζει έτσι η ίδια η νομολογία ότι αδίκημα δεν δύναται να υφίσταται για άλλους πέραν του εργοδότη. Εφόσον στο Κατηγορητήριο τις κατηγορίες ως εργοδότης, τις αντιμετωπίζει μόνο η Κατηγορούμενη 1, ενώ οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 κατηγορούνται υπό άλλη ιδιότητα τότε σύμφωνα με τη νομολογία και τον επίδικο νόμο, δεν υπάρχει αδίκημα σε σχέση με αυτούς για να απαντήσουν. Ενόψει των πιο πάνω οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 απαλλάσσονται των Κατηγοριών που αντιμετωπίζουν, ενώ η Κατηγορουμένη 1 καλείται να απαντήσει. (Υπ) ................................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο