← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κυριάκος Χρίστου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 30353/11, 29/7/2016

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κυριάκος Χρίστου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 30353/11, 29/7/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:B43 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 30353/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας - ν - Κυριάκος Χρίστου Κωνσταντίνος Χαραλάμπους Κατηγορούμενοι ---------------------------------------------- Ημερομηνία: 29 Ιουλίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Αλ. Σιαπανή Για Κατηγορούμενο 1: κος Σπύρου Για Κατηγορούμενο 2: κος Παπαντωνίου Κατηγορούμενοι 1 και 2: Παρόντες ---------------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Κατηγορούμενοι, αντιμετωπίζουν από κοινού τις κατηγορίες 5, 6, 8, 10, 11 και

  1. Πρόκειται στην ουσία, για πέντε κατηγορίες κατάχρησης εξουσίας κατά παράβαση των άρθρων 105 και 106 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (βλ. κατηγορίες 5, 6, 8, 10 και 11) και μία κατηγορία παραμέλησης υπηρεσιακού καθήκοντος κατά παράβαση του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα (βλ. κατηγορία 17). Ο κατηγορούμενος 1, επιπροσθέτως, αντιμετωπίζει και τις κατηγορίες 2, 3, 4, 13, 14, 15, 16 και
  2. Οι κατηγορίες 2 και 3 αφορούν στο αδίκημα δεκασμού δημοσίου λειτουργού κατά παράβαση του άρθρου 100(α) του Ποινικού Κώδικα. Η κατηγορία 4, το αδίκημα της κατάχρησης εξουσίας κατά παράβαση των άρθρων 105 και 106 του Ποινικού Κώδικα, ενώ η κατηγορία 13, την διέγερση προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 370(α), 336 και 20 του Ποινικού Κώδικα. Οι κατηγορίες 14, 15 και 16 αφορούν στην αθέμιτη κτίση περιουσιακού οφέλους κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4 και 5 του Περί Αθέμιτης Κτίσης Περιουσιακού Οφέλους από Αξιωματούχους και Λειτουργούς του Δημοσίου Νόμος 51(i)/2014 και τέλος η κατηγορία 18 στο αδίκημα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)(α)(iii)
(2), 5, 7 και 8, του Περί Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμος 188
(1)/
  1. Αρχικά οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν και τις λοιπές κατηγορίες του κατηγορητηρίου, οι οποίες όμως διεκόπησαν κατόπιν εντολής του Γενικού Εισαγγελέα, με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενοι να απαλλαγούν από αυτές. Οι κατηγορούμενοι δεν παραδέχθηκαν ενοχή στις εναντίον τους κατηγορίες, οπότε και διεξήχθη ακροαματική διαδικασία. Για την Κατηγορούσα Αρχή κλήθηκαν και έδωσαν δια ζώσης μαρτυρία έντεκα Μάρτυρες Κατηγορίας. Πρόκειται για τον Αστ.124 Βενιζέλο Λοΐζου (ΜΚ1), τον Σάββα Φουκκαρή (ΜΚ2, στο εξής «ο παραπονούμενος»), τον Σάββα Ιωάννου (ΜΚ3), τον Νίκο Σπανούδη (ΜΚ4), τον Παναγιώτη Γεωργίου (ΜΚ5), την Χαραλαμπία Παναγή (ΜΚ6), την Χρυστάλλα Λαζάρου (ΜΚ7), τον Χρίστο Δασκαλάκη (ΜΚ8), τον Άνθιμο Παπαχαραλάμπους (ΜΚ9), τον Παναγιώτη Ψυλλούρα (ΜΚ10) και τον Σταύρο Θωμά (ΜΚ11). Οι κατηγορούμενοι, αφού κλήθηκαν σε απολογία, επέλεξαν και κατέθεσαν ενόρκως. Επιπροσθέτως, από κοινού, κάλεσαν ως Μάρτυρες Υπεράσπισης τους Σωτήρη Στεργίδη (ΜΥ1) και τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη (ΜΥ2). Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο δεν πιστεύω ότι θα εξυπηρετούσε οποιονδήποτε σκοπό. Εκτενέστερη αναφορά στην αμφισβητούμενη μαρτυρία, θα γίνει όπου αυτό κριθεί αναγκαίο στο στάδιο της αξιολόγησής της. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, θεωρώ ορθό να παραθέσω τα πιο κάτω γεγονότα, τα οποία, είτε πηγάζουν από την αναντίλεκτη ενώπιον μου μαρτυρία, είτε από τα ενώπιον μου παραδεκτά γεγονότα, είτε τέλος, αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Κατά το έτος 2008, στην εταιρεία Φουκκαρίδης & Σια Λτδ, συμφερόντων του παραπονούμενου (στο εξής η εταιρεία του παραπονούμενου), κατακυρώθησαν δυο προσφορές του Δημοσίου και συγκεκριμένα οι προσφορές υπ' αριθμό 3/2008 και 15/
  2. Η πρώτη, αφορούσε σε προσφορά, σύμφωνα με την οποία, η εταιρεία του παραπονούμενου είχε τη δυνατότητα να εκτελεί εργασίες σοβατισμάτων (με υλικά των Δημοσίων Έργων) για διάφορα Κυβερνητικά Έργα σε ακτίνα 20χιλιομέτρων από το κέντρο της Λευκωσίας, το οποίο κέντρο προσδιορίζεται ως η «Αρχιγραμματεία», για χρονική περίοδο δυο χρόνων, από την μέρα κατακύρωσης ή για συνολικής αξίας, μέχρι του ποσού των €80.000,
  3. Όπως δε προέκυψε από την ενώπιων του Δικαστηρίου κοινώς αποδεκτή μαρτυρία, τα Δημόσια Έργα, μέσω αντιπροσώπους τους θα ανέθεταν προς την εταιρεία του παραπονούμενου τα έργα στα οποία θα εκτελούντο εργασίες με βάση τη ρηθείσα προσφορά. Η επιστολή κατακύρωσης της προσφοράς 3/2008 στην εταιρεία του παραπονούμενου, απεστάλη στις 17 Απριλίου 2008 και πρόκειται για το τεκμήριο 7 ενώπιον του Δικαστηρίου. Η προσφορά υπ' αριθμό 15/2008, αφορούσε σε βάψιμο 8500 τ.μ. ± 30%, σε σχέση με εσωτερικούς τοίχους (με υλικά των Δημοσίων Έργων) αποκλείστηκα μόνο για τα κτίρια της πρώην Ψυχιατρικής Πτέρυγας και Νοσηλευτικής Σχολής που βρίσκονται στο χώρο του πρώην Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Η επιστολή κατακύρωσης της εν λόγω προσφοράς της εταιρείας του παραπονούμενου απεστάλη στις 18 Ιουλίου
  4. Αναφορικά με τα μπογιατίσματα που θα εκτελούντο με βάση την προσφορά 15/2008, υπεύθυνος επιστάτης στο συγκεκριμένο εργοτάξιο στο παλαιό Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας (στο εξής «το Νοσοκομείο»), ήταν ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος ήταν και το πρόσωπο, εκ μέρους των Δημοσίων Έργων, προς το οποίο λογοδοτούσε και τελούσε υπό έλεγχο η εταιρεία του παραπονούμενου. Ο κατηγορούμενος 1, ήταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο και είναι ακόμα ωρομίσθιος υπάλληλος των Δημοσίων Έργων. Παρά το γεγονός ότι η επιστολή κατακύρωσης της προσφοράς 15/2008, φέρει ημερομηνία 18 Ιουλίου 2008, η εταιρεία του παραπονούμενου, άρχισε να εκτελεί εργασίες στο Νοσοκομείο, από το Μάιο μα Ιούνιο του
  5. Στα πλαίσια της εκτέλεσης των εργασιών της, η εν λόγω εταιρεία, εργοδοτούσε αριθμό υπαλλήλων και/ή υπεργολάβων, ο οποίος (αριθμός) δεν ήταν σταθερός. Σύμφωνα με την ενώπιον μου κοινώς αποδεκτή μαρτυρία, το υπαλληλικό προσωπικό της εταιρείας του παραπονούμενου (περιλαμβανομένων και των υπεργολάβων), πάντα σε σχέση με τις εργασίες που διεξήγαγε στο Νοσοκομείο, αυξομειωνόταν, ανάλογα με τις ανάγκες των εργασιών, ενώ υπήρχαν και οι περιπτώσεις, που λόγω προγενέστερης διεκπεραίωσης του ελαχίστου αναγκαίου όγκου εργασιών, δεν καθίστατο αναγκαία η παρουσία των υπαλλήλων της εν λόγω εταιρείας στο εργοτάξιο. Υπάλληλος, ωρομίσθιος, των Δημοσίων Έργων και με χώρο εργασίας, κατά τον ουσιώδη χρόνο, το εργοτάξιο του Νοσοκομείου, ήταν και ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος κατείχε και κατέχει την ειδικότητα του οικοδόμου. Ο κατηγορούμενος 1, χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες του κατηγορούμενου 2 (επί πληρωμή), αναλάμβανε την εκτέλεση ιδιωτικών οικοδομικών έργων. Σχετικά, με την υπό εξέταση υπόθεση, τρία είναι τα ιδιωτικά έργα, του κατηγορούμενου
  6. Τούτα έχουν ως εξής: Περί τον Μάιο με Ιούνιο του 2008, ανέλαβε να εκτελέσει συγκεκριμένες οικοδομικές εργασίες (ως προς το ακριβές είδος και όγκο των εργασιών, οι δυο πλευρές διαφωνούν), στην οικία του πατέρα του που βρίσκεται στην περιοχή Καϊμακλί του Δήμου Λευκωσίας (στο εξής «η οικία στο Καϊμακλί»). Περί τον Νοέμβριο του ιδίου έτους, ανέλαβε να εκτελέσει αριθμό οικοδομικών εργασιών (και πάλι οι δυο πλευρές διαφωνούν ως προς το είδος και τον όγκο τους), σε οικία που βρίσκεται στην οδό Ναρκίσσου στο Στρόβολο (στο εξής «η οικία στο Στρόβολο»). Τέλος, περί τα τέλη του 2008 και/ή αρχές του 2009 (επί τούτου παρουσιάζεται διχογνωμία στις δυο πλευρές), ο κατηγορούμενος 1, ανέλαβε να ανεγείρει ανώγειο κατοικία στην οδό Περσεφόνης στον Άγιο Δομέτιο (στο εξής «η οικία στον Άγιο Δομέτιο»). Οι πλείστες[1], αν όχι όλες οι εργασίες που ανέλαβε ο κατηγορούμενος 1 να εκτελέσει στις τρεις ιδιωτικές οικίες, εκτελέστηκαν από διάφορους εργάτες και/ή τεχνίτες που εργοδότησε ο κατηγορούμενος
  7. Μεταξύ τούτων, και για τις 3 οικίες, ήταν και διάφοροι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του παραπονουμένου. Το πώς κατέληξαν οι εν λόγω υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του παραπονούμενου στα τρία αυτά ιδιωτικά έργα του κατηγορουμένου 1, παραμένει προς εξέταση, μιας και οι δυο πλευρές προώθησαν συγκρουόμενους και/ή εν πάση περιπτώσει διαφορετικούς σχετικούς ισχυρισμούς. Το ίδιο ισχύει και αναφορικά με το πόσοι και ποιοι ήταν οι εν λόγω υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του παραπονούμενου, που εργάστηκαν στα εν λόγω τρία ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου
  8. Οι εργασίες της εταιρείας του παραπονούμενου στο Νοσοκομείο, με βάση την προσφορά 15/2008, περατώθηκαν περί τον Φεβρουάριο με Μάρτιο του
  9. Κατά τις 21 Δεκεμβρίου 2009, ο παραπονούμενος, επισκέφθηκε τη διεύθυνση ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, ως ήταν τότε, και κατήγγειλε τον κατηγορούμενο 1 (η εν λόγω καταγγελία είναι το Έγγραφο Β(ι)), προς τον ΜΥ2, ο οποίος, τότε, κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή στην εν λόγω Διεύθυνση Ελέγχου. Της ρηθείσας καταγγελίας του παραπονουμένου, ακολούθησε λήψη κατάθεσης από τον παραπονούμενο από την αστυνομία (Έγγραφο Β(ιι)), η οποία αστυνομία ήρχισε την διερεύνηση της υπόθεσης. Μετά τη διερεύνηση της υπόθεσης από την αστυνομία, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση ποινική δίωξη. Αποτελεί κοινή θέση όλων των πλευρών, ότι, τόσο ο κατηγορούμενος 1, όσο και ο κατηγορούμενος 2, ως ωρομίσθιοι υπάλληλοι του Δημοσίων Έργων, δεν κωλύονται από το να εκτελούν ιδιωτικές εργασίες. Διαφωνία ωστόσο παρατηρείται, αναφορικά με το πότε επιτρέπεται στους κατηγορούμενους να εκτελούν τις ιδιωτικές τους εργασίες. Για τα μόλις πιο πάνω αναφερόμενα, αδιαμφισβήτητα, στην ουσία, γεγονότα, προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Κρίνω ακόμα ορθό, προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της ενώπιων μου μαρτυρίας, να συνοψίσω τις θέσεις των δυο πλευρών. Αναφέρομαι σε δυο πλευρές, καθότι, οι κατηγορούμενοι 1 και 2, ως προς τα ζητήματα που αφορούν και τους δυο τους, προώθησαν κοινή υπερασπιστική γραμμή. Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής Από τον Μάιο του 2008, ο κατηγορούμενος 1, με αντάλλαγμα να πάψει να είναι αυστηρος στους ελέγχους του έναντι της εταιρείας του παραπονούμενου σε σχέση με τις εργασίες στο Νοσοκομείο, ζήτησε από τον παραπονούμενο να του παραχωρήσει αριθμό υπαλλήλων της εταιρείας του για να εκτελέσουν τις εργασίες που ανέλαβε ο ίδιος να διεκπεραιώσει στην οικία του πατέρα του στον Καϊμακλί. Ο παραπονούμενος, επιθυμώντας να εκλείψει η αυστηρή αντιμετώπιση του κατηγορουμένου 1, αποδέχθηκε την απαίτησή του και παραχώρησε σ' αυτόν συγκεκριμένους υπαλλήλους, τους οποίους επέλεγε ο ίδιος ο κατηγορούμενος
  10. Οι εν λόγω υπαλλήλοι της εταιρείας του παραπονουμένου, εκτέλεσαν συγκεκριμένες εργασίες στην οικία στον Καϊμακλί. Ακολούθως και περί τον Νοέμβριο του 2008, ο κατηγορούμενος 1 απαίτησε εκ νέου από τον παραπονούμενο να του παραχωρήσει υπαλλήλους της εταιρείας του για να εκτελέσουν εργασίες στην οικία στο Στρόβολο. Ο παραπονούμενος αποδέχθηκε την απαίτηση του κατηγορουμένου 1 και παραχώρησε σε αυτόν για συγκεκριμένη χρονική περίοδο αριθμό υπαλλήλων του, οι οποίοι εκτέλεσαν συγκεκριμένες εργασίες στη ρηθείσα οικία. Τέλος, περί τον Φεβρουάριο του 2009, ο παραπονούμενος, κατόπι σχετικής απαίτησης του κατηγορουμένου 1, έδωσε οδηγίες σε υπεργολάβους του να εκτελέσουν συγκεκριμένες εργασίες στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Περί τον Ιούνιο με Ιούλιο του 2009 και δη σε χρόνο που οι μόνες εργασίες που παρέμειναν να εκτελεστούν από τους υπαλλήλους και/ή υπεργολάβους του παραπονούμενου στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, ήταν τα μπογιατίσματα, ο παραπονούμενος, επισκέφτηκε τον κατηγορούμενο 1 στο γραφείο που διατηρούσε ο τελευταίος, ως επιστάτης, στο Νοσοκομείο, με σκοπό να συζητήσουν τον τρόπο που θα πληρωνόταν για τις εργασίες στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Στην εκεί συνάντησή τους, ο κατηγορούμενος 1, ζήτησε από τον παραπονούμενο, να έχει υπόψη του συγκεκριμένες εργασίες που, είτε διεκπεραιώθηκαν ήδη, είτε δεν διεκπεραιώθηκαν ποτέ στο Νοσοκομείο, και να εκδώσει τιμολόγιο προς τα Δημόσια Έργα για το ποσό των €17.000, που ήταν και η απαίτησή του σε σχέση με τις εργασίες που εκτέλεσαν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Κατά την Κατηγορούσα Αρχή, αυτό που απαίτησε ο κατηγορούμενος 1 από τον παραπονούμενο, ήταν να παρουσιάσει ψευδώς προς τα Δημόσια Έργα ότι εκτέλεσε εργασίες ύψους €17.000 στο Νοσοκομείο, ώστε να πληρωθεί για τις απαιτήσεις του αναφορικά με το ιδιωτικό έργο του κατηγορουμένου 1 στον Άγιο Δομέτιο, με χρήματα του Δημοσίου. Ο παραπονούμενος δεν απεδέχθηκε την απαίτηση του κατηγορουμένου 1 και προχώρησε και κατήγγειλε την υπόθεση, αρχικά προς τον τότε Αναπληρωτή Διευθυντή της Διεύθυνσης Ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, ως ήταν τότε, και ακολούθως στην Αστυνομία. Αποτελεί θέση της Κατηγορούσας Αρχής, ότι ο κατηγορούμενος 1, καμία αντιπαροχή δεν έδωσε προς τον παραπονούμενο και/ή την εταιρεία του για τις εργασίες που οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εκτέλεσαν στα τρία ιδιωτικά του έργα. Επιπρόσθετη θέση της Κατηγορούσας Αρχής, αποτελεί και το ότι, κατά την διεξαγωγή των εργασιών στα τρία αυτά ιδιωτικά έργα που ανέλαβε να εκτελέσει ο κατηγορούμενος 1, τόσο ο ίδιος, όσο και ο κατηγορούμενος 2, καθ' ον χρόνο εργάζονταν για το Δημόσιο και εν ώρα εργασίας τους, εγκατέλειπαν το χώρο εργασίας τους και εκτελούσαν εργασίες στα ιδιωτικά έργα του κατηγορουμένου
  11. Η θέση της Υπεράσπισης των κατηγορουμένων 1 και 2 Αναφορικά και με τα τρία ιδιωτικά έργα του κατηγορουμένου 1, ο παραπονούμενος πληρώθηκε, είτε σε χρήμα, είτε σε είδος (διάφορα εργαλεία και/ή μηχανήματα της οικοδομικής βιομηχανίας). Ο κατηγορούμενος 1 αναγνωρίζει ότι οφείλει ένα μικρό ποσό στον παραπονούμενο σε σχέση με την οικία στον Άγιο Δομέτιο, πλην όμως θεωρεί ότι, συνεπεία κακοτεχνιών στις εργασίες που εκτέλεσαν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του παραπονούμενου, νομιμοποιείται να αρνείται να του το καταβάλει. Σε καμία περίπτωση η συμφωνία του με τον παραπονούμενο για εκτέλεση εργασιών στα τρία ιδιωτικά του έργα από τους υπαλλήλους και/ή υπεργολάβους της εταιρείας του, είχε ως αντάλλαγμα την εκ μέρους του διαφοροποίηση της συμπεριφοράς του ως επιστάτης του εργοταξίου στο Νοσοκομείο έναντι της εταιρείας του παραπονούμενου. Επρόκειτο για ιδιωτική συμφωνία, με συγκεκριμένη αντιπαροχή προς τον παραπονούμενο για κάθε ένα εκ των τριών ιδιωτικών έργων, αντιπαροχή, η οποία, ως υπεδείχθη και ανωτέρω, καταβλήθηκε και/ή δόθηκε στον τελευταίο. Όλες οι επισκέψεις των κατηγορουμένων 1 και 2 σε οποιοδήποτε εκ των τριών ιδιωτικών έργων του κατηγορουμένου 1, είτε για σκοπούς εκτέλεσης εργασιών από αυτούς, είτε για σκοπούς επίβλεψης, είτε, τέλος, για μεταφορά υλικών, λάμβαναν χώρα κατά τις απογευματινές ώρες και δη μετά που σχόλναγαν από την εργασία τους ως ωρομίσθιοι υπάλληλοι των Δημοσίων Έργων, και/ή, στην περίπτωση που επισκέπτονταν τα ρηθέντα έργα κατά τις πρωινές ώρες, τούτο γινόταν, είτε σε μέρα που δεν εργάζονταν στο Δημόσιο (τελούσαν υπό άδεια απουσίας), είτε σε μέρα, που λόγω υπερωριών τους στο Δημόσιο, τους δόθηκε υπό μορφή «day off» (στο εξής «ρεπό»). Σε καμία περίπτωση δεν εγκατέλειψαν τον χώρο εργασίας τους στο Νοσοκομείο, καθ' ον χρόνο θα έπρεπε να εργάζονται προς όφελος της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να εκτελέσουν εργασίες και/ή να επιβλέψουν τέτοιες και/ή να μεταφέρουν υλικά, σε οποιονδήποτε από τα τρία ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου
  12. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Ο ΜΚ1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Πρόκειται στην ουσία για τον ανακριτή της υπόθεσης, του οποίου, ούτε λίγο ούτε πολύ, η μαρτυρία περιορίστηκε στην προώθηση των αναγκαίων ισχυρισμών, ώστε να κατατεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα τεκμήρια υπ' αριθμό 1 μέχρι και
  13. Η αξιοπιστία του δεν αμφισβητήθηκε από τους κατηγορούμενους. Η δε αναγνώριση, από τους διάφορους μάρτυρες που παρέλασαν, των διαφόρων τεκμηρίων που κατατέθηκαν, μέσω του, ενώπιον του Δικαστηρίου, αποδεικνύει και την ορθή διακίνησή τους, αλλά και γενικά τον χειρισμό τους, από τις ανακριτικές αρχές. Την μαρτυρία του την αποδέχομαι στον σύνολο της. Το δε περιορισμένο της, αλλά και αποδεκτό της από όλες τις πλευρές, καθιστά ανούσια την περαιτέρω ενασχόληση μου σε σχέση με τους λόγους που κρίνω ότι ο εν λόγω μάρτυρας είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Ο ΜΚ2 - παραπονούμενος, μου έκανε αλγεινή εντύπωση ως μάρτυρας. Σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα μπορούσα να βασίσω οποιοδήποτε εύρημα ή έστω συμπέρασμα επί της μαρτυρίας του. Πέραν του ότι η πιο πάνω κρίση μου βασίζεται εν μέρει και στην εικόνα που απεκόμισα καθ' ον χρόνο τούτος κατέθετε ενώπιο του Δικαστηρίου, αυτή δικαιολογείται και από τους διάφορους αντιφατικούς, αλλά και ενάντια στη λογική, ισχυρισμούς που προώθησε. Ήταν εμφανής η ετοιμότητά του, να προωθήσει ισχυρισμούς με μοναδικό σκοπό να αποποιηθεί των οποιονδήποτε ευθυνών του, ανεξάρτητα αν τούτοι οι ισχυρισμοί ήταν αληθείς ή όχι. Αν και κατωτέρω θα υποδείξω ορισμένους (θα ήταν χωρίς καμία αμφιβολία πλατειασμός να τους υποδείξω όλους) αντιφατικούς ισχυρισμούς του, σημειώνω στο σημείο αυτό ότι, ο παραπονούμενος, έφτασε, πολλές φορές, στο σημείο να προωθεί ισχυρισμό, σε πλήρη σύγκρουση με προγενέστερο ουσιαστικό ισχυρισμό του, απλά γιατί, την δεδομένη στιγμή θεωρούσε ότι ο τελευταίος ισχυρισμός του εξυπηρετεί τα συμφέροντα του και/ή τον απαλλάσσει από ενδεχόμενη δικιά του ευθύνη. Γενικά η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια και σε αρκετά σημεία της και από ασάφεια. Ο δε λόγος του, σε κάποιες απαντήσεις του, είναι συγκεχυμένος και παρουσιάζει ασυναρτησία. Καμία εξήγηση δεν δόθηκε για το ασυνάρτητο και συγκεχυμένο του λόγου του, αν και δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι τούτο είναι το αποτέλεσμα της απέλπιδος προσπάθειας του να προωθήσει αναληθείς ισχυρισμούς, είτε για να επωμίσει ευθύνη στον κατηγορούμενο 1, είτε για να αποφύγει δική του ευθύνη. Ο επακόλουθος κλονισμός της αξιοπιστίας του παραπονούμενου δεν αφήνει οποιοδήποτε δικαίωμα στο Δικαστήριο να βασίσει επί των ισχυρισμών του (κάποιων που ίσως να είναι αληθείς) οποιοδήποτε εύρημα ή έστω συμπέρασμα. Για σκοπούς πληρότητας αλλά και αιτιολογίας της πιο πάνω κρίσης μου ως προς την αξιοπιστία του παραπονούμενου, σημειώνω τα ακόλουθα: Βασική θέση του παραπονούμενου, ως τούτη προωθήθηκε αποκλειστικά από τον ίδιο, είναι ότι ο κατηγορούμενος 1, εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητα του, ως επιστάτης των Δημοσίων Έργων στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου, για να αποσπάσει από τον ίδιο δωρεάν εργάτες για σκοπούς εκτέλεσης εργασιών στα τρία ιδιωτικά του έργα. Είναι ακριβώς η θέση του ότι, απώτερος σκοπός του κατηγορούμενου 1, ήταν, να εκτελεστούν οι εργασίες των τριών ιδιωτικών του έργων, από υπαλλήλους και/ή υπεργολάβους της εταιρείας του, χωρίς ο ίδιος (ο κατηγορούμενος 1), να καταβάλει οποιαδήποτε χρηματικά ποσά και/ή άλλο αντάλλαγμα. Προώθησε δε, περάν της μιας φοράς, τη θέση ότι, για κανένα από τα τρία ιδιωτικά έργα, στα οποία εργάστηκαν υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του, ο κατηγορούμενος 1 του κατέβαλε οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Με βάση τα πιο πάνω, ισχυρίστηκε ότι, στην συνάντηση που είχε κατά τον Ιούνιο με Ιούλιο του 2009, στα γραφείο του κατηγορουμένου 1 στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου, αν και ο βασικός σκοπός της ήταν να του υποδειχθούν από τον κατηγορούμενο 1 οι μπογιές με τις οποίες θα μπογιατιζόταν η οικία στον Άγιο Δομέτιο, πήγε και με σκοπό να ζητήσει από τον κατηγορούμενο 1 να τον πληρώσει για τα εργατικά των υπαλλήλων και/ή υπεργολάβων της εταιρείας του. Ο σκοπός της ρηθείσας συνάντησης (στο εξής «η επίδικη συνάντηση» ή «η συγκεκριμένη συνάντηση») και το τι διημείφθη και γενικά έλαβε χωρά κατά τη διάρκεια της, υπέχει μεγάλης σημασίας καθότι, εν πολλοίς, επί τούτων, εδράζονται οι κατηγορίες του κατηγορητηρίου, οι λεπτομέρειες των οποίων, καταπιάνονται με την ισχυριζόμενη προτροπή του κατηγορούμενου 1, να απαιτήσει η εταιρεία του παραπονούμενου €17.000 από τα ταμεία του κράτους για να καλύψει τα εργατικά έξοδα των υπαλλήλων και/ή υπεργολάβων της για τις εργασίες που εκτέλεσαν στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, αλλά και οι κατηγορίες, οι οποίες καταπιάνονται με τους ισχυρισμούς του παραπονούμενου, που θέλουν τον κατηγορούμενο 1, να είχε πρόθεση να μην καταβάλει οποιανδήποτε αντιπαροχή για τις υπηρεσίες που του παρείχαν οι εν λόγω υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του παραπονούμενου. Ως σημειώθηκε και ανωτέρω, ο παραπονούμενος, είχε την ευκαιρία σε τρείς επίσημες περιπτώσεις, να αναφερθεί στα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό εξέταση υπόθεση και να προωθήσει τα οποιαδήποτε παράπονα του εναντίον των κατηγορουμένων, και/ή ειδικότερα εναντίον του κατηγορουμένου
  14. Η πρώτη περίπτωση, αφορά την πρώτη του κατάθεση (Έγγραφο Β(ι)), που λήφθηκε από τον ΜΥ
  15. Η δεύτερη, την δεύτερη χρονικά κατάθεση του (Έγγραφο Β(ιι)), που λήφθηκε από την Αστυνομία. Τέλος, η τρίτη περίπτωση, ήταν η δια ζώσης μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου, στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Επί ουσιωδών θεμάτων που αφορούν την επίδικη συνάντηση με τον κατηγορούμενο 1, ο παραπονούμενος προώθησε αντιφατικούς και/ή ενάντια στη λογική, ισχυρισμούς. Για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των αντιφάσεων που παρατηρούνται, επί του προκειμένου, στην μαρτυρία του παραπονούμενου, θα θέτω κατωτέρω σχετικά ερωτήματα που κατέστησαν, λόγω των διαφορετικών θέσεων που εξέφρασε ο παραπονούμενος, επίδικα, κατά τη δίκη, και ακολούθως θα παραθέτω τις διάφορες, σχετικές με τούτα, εκδοχές του παραπονούμενου. Με την ίδια μέθοδο, θα αντικρίσω και το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του και δη εκείνο που αφορά σε ισχυρισμούς του, άσχετους με την συγκεκριμένη συνάντηση του με τον κατηγορούμενο
  16. Τέλος, εκεί που θα κριθεί αναγκαίο, η μαρτυρία του παραπονούμενου, θα αντιπαραβληθεί και με την υπόλοιπη ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία. Πότε έλαβε χώρα η εν λόγω συνάντηση; Τόσο στο (Έγγραφο Β(ι)) όσο και στο (Έγγραφο Β(ιι)), ο παραπονούμενος προσδιορίζει την ρηθείσα συνάντηση κατά τον μήνα Ιούνιο ή Ιούλιο του
  17. Το ίδιο πράττει και σε διάφορα σημεία που βρέθηκε αντιμέτωπός με σχετικό ερώτημα, κατά την διά ζώσης μαρτυρία του. Παραταύτα, σε άλλο σημείο της την δια ζώσης μαρτυρία του, ισχυρίστηκε ότι οι πιο πάνω, προσδιοριστικές του χρόνου αναφορές του είναι λανθασμένες και ότι η επίδικη συνάντηση, έγινε τον Μάιο του
  18. Αξίζει φυσικά να σημειωθεί ότι, ο παραπονούμενος δέχθηκε ότι κατά την λήψη της κατάθεσης του (Έγγραφο Β(ι)), τα γεγονότα της υπόθεσης ήταν πιο νωπά στη μνήμη του από ότι κατά τον χρόνο που κατέθετε και ότι ο ισχυρισμός του περί του ότι η συνάντηση έλαβε χώρα τον Μάιο του 2009, προωθήθηκε μετά που αντιλήφθηκε ότι αν επέμεινε στην αρχική του θέση περί πραγματοποίησης της συγκεκριμένης συνάντησης κατά τους μήνες Ιούνιο ή Ιούλιο του εν λόγω έτους, προγενέστερη απόλυτη θέση του αναφορικά με τις συνθήκες κάτω υπό τις οποίες εξέδωσε τα τρία τιμολόγια (Τεκμήριο 48), θα κρινόταν ψευδής. Επί των συνθηκών έκδοσης των εν λόγω τιμολογίων, θα ασχοληθώ επισταμένα κατωτέρω. Πότε συζήτησε με τον κατηγορούμενο 1 περί οφειλής του τελευταίου προς τον ίδιο για τις υπηρεσίες που του προσέφεραν οι υπάλληλοι και/ή οι υπεργολάβοι της εταιρείας του; Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των καταθέσεων του, τούτο συνέβη κατά την εν λόγω συνάντηση τους, στο γραφείο του τελευταίου, στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου και μόνο σε σχέση με τις εργασίες στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Συνεπεία της ρηθείσας θέσης του, του ετέθη η ερώτηση, πως είναι δυνατό περί τον Ιούνιο με Ιούλιο του 2009, που τοποθετεί χρονικά την συγκεκριμένη συνάντηση τους, να μην έχει ακόμα συζητήσει με τον κατηγορούμενο 1 αναφορικά με τις οφειλές του τελευταίου έναντι του και από τις 29/5/2009 (αναγραφόμενη ημερομηνία έκδοσης επί των τριών, σχετικών με τα ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου 1, τιμολογίων - Τεκμήριο 48) να έχει εκδώσει τιμολόγια και για τα τρία εν λόγω ιδιωτικά έργα; Σ' αυτή απάντησε ότι, η συνάντηση έλαβε χώρα τον Μάιο του 2009 και όχι τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο του εν λόγω έτους και ότι η σχετική, στις δύο καταθέσεις του, αναφορά του, πρέπει να είναι λάθος. Ήταν ακόμα ο ισχυρισμός του ότι επικοινώνησε με τον κατηγορούμενο 1 κατά τον Μάιο του 2009 και του ανέφερε τις απαιτήσεις του και για τα τρία ιδιωτικά έργα (για τα οποία μέχρι τότε δεν είχαν «λογαριαστεί») και αφού συμφώνησε με τις χρεώσεις του, ετοίμασε τα τρία τιμολόγια (τεκμήριο 48), και την επομένη μέρα πραγματοποιήθηκε η επίδικη συνάντηση τους στο γραφείο του κατηγορούμενου 1 στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου. Σε ερώτηση αν έγινε οποιαδήποτε άλλη συζήτηση μεταξύ του ιδίου και του κατηγορούμενου 1, σχετική με τις απαιτήσεις του από τον τελευταίο, απάντησε αρνητικά, τοποθετώντας εκ νέου την μοναδική αυτή συζήτηση τους, τον Μάιο, πλέον, του
  19. Παρεμβάλω στο σημείο αυτό για να υπενθυμίσω ότι, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, μετά τη προώθηση της θέσης περί του ότι η επίδικη συνάντηση έλαβε χώρα τον Μάιο του 2009, ξεχνώντας προφανώς την πιο πάνω διαφοροποίηση του χρόνου της συγκεκριμένης συνάντησης τους, επανατοποθέτησε τούτη, τον Ιούνη με Ιούλη του εν λόγω έτους. Όταν όμως του υποδεικνύεται ότι δεν είναι λογικό να έχει περατωθεί το έργο στο Καϊμακλί από τον Μάιο - Ιούνιο του 2008 και το έργο στο Στρόβολο από τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του ιδίου έτους και να περίμενε μέχρι και τον Μάιο του 2009 για να συζητήσει για πρώτη φορά με τον κατηγορούμενο 1 για τις απαιτήσεις του, έχοντας ήδη περατώσει τις πλείστες εργασίες και στη τρίτη οικία, χωρίς να έχει πληρωθεί, ούτε για αυτές, άλλαξε θέση και ισχυρίστηκε, σε πλήρη σύγκρουση με τα όσα σχετικά ανάφερε μέχρι εκείνη τη στιγμή, ότι, όποτε τέλειωνε το κάθε ιδιωτικό έργο του κατηγορούμενου 1, συζητούσε μαζί του και συμφωνούσαν τι του όφειλε. Τέλος, όταν του υποδεικνύεται ότι κατά την επίδικη συνάντηση του με το κατηγορούμενο 1, δεν του ανέφερε τίποτα σχετικό με τα εν λόγω τιμολόγια, που κατά τον ίδιο, ήταν ήδη καταρτισθέντα από την προηγούμενη μέρα, προώθησε τον εξής ισχυρισμό, τον οποίο παραθέτω αυτούσιο, για να υποδειχθεί, πέραν της αντιφατικότητας που παρουσιάζει συγκρινόμενος με τις πιο πάνω άλλες σχετικές θέσεις του, και το συγκεχυμένο και ασυνάρτητο του λόγου του: «Όχι. Αυτά εκδόθηκαν 29/5, πιθανόν να μην έτυχε να βρεθούμε να μιλήσουμε για να δοθούν, η άλλη διαδικασία έργων που έκαμε, για να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου πήγα καταρχήν να τον βρω τον Κυριάκο Χρίστου για να μιλήσουμε για την δουλειά της Περσεφόνης (η οικία στον Άγιο Δομέτιο), τέλος πάντων. Εκείνη την ημέρα έτυχε αυτή η κουβέντα που γίνηκε μαζί με την πρόταση για να γίνει το έργο. Μετά από δύο - τρεις μέρες του παρέδωσα τα τιμολόγια». Τι άλλο, πέραν της ισχυριζόμενης προτροπής του κατηγορούμενου 1 για απαίτηση από τον παραπονούμενο για κάλυψη των €17.000 από το Δημόσιο, διημείφθη μεταξύ τους κατά την επίδικη συνάντηση; Στο Έγγραφο Β(ι), ο παραπονούμενος ανέφερε ότι, κατά εκείνην την συνάντηση, ο κατηγορούμενος 1 τον ενημέρωσε για ένα τέταρτο ιδιωτικό έργο στην Λεμεσό, που επιθυμούσε να του αναθέσει. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι ο κατηγορούμενος 1, κατέγραψε χειρόγραφα επί χαρτιού την αμοιβή που θα λάμβανε ο παραπονούμενος για την ρηθείσα εργασία. Στο Έγγραφο Β(ιι), αφού επαναλαμβάνει ότι η πρόταση του κατηγορούμενου 1 για ανάθεση του νέου έργου στην Λεμεσό έγινε κατά την επίδικη συνάντηση, προωθεί τον ισχυρισμό ότι, μετά την συνάντηση, την ίδια ή την επόμενη μέρα, επισκέφτηκαν μαζί τον χώρο στην Λεμεσό που θα ανεγειρόταν η οικία και την επόμενη της επισκέψεως τους, στην Λεμεσό, ημέρα, ο κατηγορούμενος 1, μέσω τηλεομοιότυπου, του απέστειλε, αναλυτικά τις εργασίες που θα έπρεπε να εκτελεστούν στο εν λόγω έργο, σύμφωνα με τις οποίες, ο παραπονούμενος θα λάμβανε αμοιβή, €49.
  20. Πρόκειται στην ουσία για τις χειρόγραφες σημειώσεις που αναφέρει στο Έγγραφο Β(ι) (τεκμήριο 41 ενώπιον του Δικαστηρίου). Όταν του υποδεικνύεται ότι, στο τεκμήριο 41 αναγράφεται ότι απεστάλη μέσω τηλεομοιότυπου στις 7/4/2009 και δη σε χρόνο πολύ προγενέστερο του οποιουδήποτε χρόνου που ο ίδιος προσδιόρισε ως χρόνο της επίδικης συνάντησης με τον κατηγορούμενο 1 στο γραφείο του τελευταίου, ισχυρίστηκε, ότι ίσως, η συζήτηση και επίσκεψη τους στην Λεμεσό, να έγινε σε άλλο χρόνο παρά από αυτόν που αναφέρει στα έγγραφα Β(ι) και Β(ιι). Υπενθυμίζεται φυσικά ότι, κατά τον παραπονούμενο, κατά τον χρόνο λήψης των δυο του καταθέσεων (Έγγραφα Β(ι) και Β(ιι)), τα γεγονότα ήταν πολύ νωπά στην μνήμη του και ο ίδιος βρισκόταν σε πολύ καλύτερη θέση να τα ενθυμείται, παρά τον χρόνο που κατάθετε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου, πέντε περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι, τα όσα σχετικά με το έργο στην Λεμεσό, ισχυρίζεται ο παραπονούμενος στα Έγγραφα Β(ι) και Β(ιι), ότι λέχθηκαν μεταξύ των δύο στη επίδικη συνάντηση, αποτελούν αναληθείς ισχυρισμούς, τους οποίους προώθησε με μοναδικό σκοπό να παρουσιάσει τον κατηγορούμενο 1, ως πρόσωπο, που στην προσπάθεια του να τον πείσει να χρεώσει το Δημόσιο για τα εργατικά των υπαλλήλων της εταιρείας του στα ιδιωτικά του έργα, του πρότεινε και νέα ιδιωτική εργασία στην Λεμεσό, ως δέλεαρ. Και τούτο, για να πείσει για την ανάγκη διεξαγωγής περαιτέρω έρευνας, ώστε να αναγκαστεί ο κατηγορούμενος 1, να του καταβάλει τα όσα θεωρεί ότι του οφείλει για τα εργατικά των υπαλλήλων και/ή υπεργολάβων της εταιρείας του, στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Το γεγονός ότι για το έργο στη Λεμεσό, συζήτησαν, καθώς επίσης και επιθεώρησαν τον χώρο εκτέλεσης του, πολύ πριν την επίδικη συνάντηση τους, προκύπτει αβίαστα από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 41, το οποίο απεστάλη στον παραπονούμενο από τις αρχές Απριλίου του
  21. Υπενθυμίζω ότι το τεκμήριο 41, αποτελεί χειρόγραφες σημειώσεις του κατηγορούμενου 1, οι οποίες ετοιμάστηκαν μετά την επίσκεψη τους στην Λεμεσό και την επιθεώρηση του χώρου εκτέλεση του έργου. Το ότι είναι προσφιλές για τον παραπονούμενο να προωθεί αναληθείς ισχυρισμούς ως δέλεαρ για να επιτύχει τον σκοπό του, προκύπτει και από τα όσα έπραξε σε σχέση με το αμέσως επόμενο θέμα. Ποιος κατέγραψε τις σημειώσεις, τεκμήριο 4, που κατά τον παραπονούμενο αποτελούν τις εργασίες που θα επικαλείτο ως τελεσθείσες στο νοσοκομείο για να δικαιολογήσει την απαίτηση του για τις €17000, σύμφωνα με την προτροπή του κατηγορούμενου 1; Αποτελεί κοινή θέση όλων των πλευρών, περιλαμβανομένου και του ιδίου του παραπονούμενου ότι, τούτες καταγράφηκαν από τον παραπονούμενο. Στην πρώτη όμως χρονικά κατάθεση του, Έγγραφο Β(ι), αναφέρει ότι «Κρατώ χειρόγραφη σημείωση του (του κατηγορούμενου 1) στην οποία καταγράφει αναλυτικά τις εργασίες τις οποίες θα έγραφα πάνω στο τιμολόγιο ότι δήθεν τις εκτέλεσα στο χώρο του Νοσοκομείου». Και διερωτάται κανείς. Δεν έβλεπε, επί της σημείωσης που κρατούσε, ότι τούτη έφερε τον δικό του γραφικό χαρακτήρα; Δεν θεωρώ ασύνδετο το γεγονός ότι η ρηθείσα σημείωση είναι γραμμένη επί ενός μέρους μιας κόλλας μεγέθους Α4 και ότι επί του έτερου μέρους της, το οποίο αποκόπηκε, υπάρχουν σημειώσεις χειρόγραφες του κατηγορούμενου
  22. Το γεγονός αυτό, φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη να τεθεί και το εξής ερώτημα: Ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες έσκισε την κόλλα, μέρος της οποίας είναι το τεκμήριο 4; Επί του προκειμένου, ο παραπονούμενος προώθησε 4 διαφορετικές εκδοχές. Στην δεύτερη χρονικά κατάθεση του, Έγγραφο Β(ιι), αναφέρει ότι, «(ο)ταν έγγραψα αυτά (τη στιγμή που, κατά τον ίδιο, ο κατηγορούμενος 1, στο γραφείο του στο εργοτάξιο του νοσοκομείου, τον προέτρεψε να ισχυριστεί ότι δήθεν εκτέλεσε συγκεκριμένες εργασίες στο νοσοκομείο) έσχισα την κόλλα αυτή από τη μέση». Όταν ερωτάται γιατί την έσκισε, ισχυρίστηκε ότι το έκανε γιατί στο αλλό μερος της είχε δικές του αριθμητικές σημειώσεις, τις οποίες και υπέδειξε στο Δικαστήριο (κρατώντας το έτερο μέρος της κόλλας, το οποίο αποτελεί και αυτό μέρος του τεκμηρίου 4). Όταν του υποβάλλεται ότι, οι εν λόγω αριθμοί γράφτηκαν από τον κατηγορούμενο και όχι τον ίδιο, άλλαξε θέση και δέχθηκε ότι δεν είναι ο γραφικός του χαρακτήρας. Σημειώνεται φυσικά στο σημείο αυτό ότι, ως ο ίδιος αναφέρει στο Έγγραφο Β(ιι), οι αριθμοί που καταγράφονται στο έτερο μέρος της κόλλας, είναι οι υπολογισμοί του κατηγορούμενου 1 των τετραγωνικών μέτρων της «οικίας», την οποία κόλλα κρατούσε από τότε που τα υπολόγισε, πάντα σε σχέση με την οικία στον Άγιο Δομέτιο. Όταν μετά ερωτάται γιατί έσκισε την κόλλα από την μέση, ξεχνώντας προφανώς ότι ανάφερε ρητά ότι είναι αυτός που την έσκισε, προέβαλε τον ισχυρισμό ότι είναι ο αστυνομικός που του έλαβε την κατάθεση που την έσκησε, κατά το χρόνο λήψης της. Όταν ερωτάται επισταμένα για το αν είναι σίγουρος ότι είναι ο αστυνομικός που την έσκισε, απάντησε «Ενώπιον μου μάλιστα, να ξεχωρίσει τα δύο γεγονότα». Ως ήταν επόμενο, του υπεδείχθη εκ νέου το μέρος της κατάθεσης του, στο οποίο αναφέρει ότι την έσκισε ο ίδιος, κατά την συνάντηση του με το κατηγορούμενο
  23. Αν και προσπάθησε να υπεκφύγει να απαντήσει, τελικά προώθησε άλλη συγκρουόμενη με τις μέχρι τότε σχετικές θέσεις του και δη ότι τη κόλλα την έσκισε ο ίδιος κατά τον χρόνο λήψης της κατάθεση του από την αστυνομία. Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο, επί του ενός μέρους της κόλλας του Τεκμηρίου 4 καταγράφηκαν οι αναφορές «Ταβάνια Σκαλών Χ3», «Αμφιθέατρο», «Βεράντες Χ4 στο Μονό πλόκ», «Στοιχέο Πλάκας Γύρο Γύρο» και «Υπόγειο Μηχανοστασίου»; Κατά τον παραπονούμενο (στις δυο καταθέσεις αλλά και στην δια ζώσης μαρτυρία του), αλλά και γενικότερα κατά την Κατηγορούσα Αρχή, τούτα κατεγράφησαν καθ΄ υπόδειξη του κατηγορουμένου 1, ώστε να υποδειχθούν, αν τούτο καθίστατο επάναγκες, από τον παραπονούμενο ως εκτελεσθείσες εργασίες στο Νοσοκομείο για να δικαιολογήσει την απαίτηση από το Κράτος του χρηματικού ποσού €17.
  24. Παρεμβάλλω εδώ για να υποδείξω ότι, ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του παραπονούμενου, ήταν και το έναυσμα για την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης και ότι αποτελεί και το βασικό συστατικό στοιχείο αριθμού κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
  25. Επανερχόμενος στις θέσεις που προέβαλε ο παραπονούμενος, σημειώνω ότι στο Έγγραφο Β(ιι) αναφέρει ότι, όταν του ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να καταγράψει τις εν λόγω δήθεν εκτελεσθείσες εργασίες, τούτος (ο παραπονούμενος), ανάσυρε μια «πρόχειρη κόλλα που φύλαγ(ε) από τότε που (τ)ου υπολόγισε (ο κατηγορούμενος 1) τα τετραγωνικά μέτρα της οικίας.». Όπως δε εξήγησε στην δια ζώσης μαρτυρία του, επρόκειτο για μια κόλλα μεγέθους Α
  26. Αφού κατέγραψε επ' αυτής, τις πιο πάνω, στην τεθείσα ερώτηση, αναφορές, σε κάποιο σημείο (ως υποδείχθηκε ανωτέρω, για το πότε συνέβη τούτο, προώθησε διάφορους συγκρουόμενους μεταξύ τους ισχυρισμούς), έσκισε την κόλλα στην μέση. Πρόκειται για το Τεκμήριο 4 (μέρος του είναι και τα δυο μέρη της κόλλας). Ερωτηθείς ειδικά για το ποιος κατέγραψε τους αριθμούς επί του ενός μέρους του Τεκμηρίου 4, ως εξάλλου αναφέρθη προηγουμένως, αρχικά ισχυρίστηκε ότι τους κατέγραψε ο ίδιος. Μετέπειτα, και αφού του υποδείχθηκε ότι τους κατέγραψε ο κατηγορούμενος 1, αποδέχθηκε ότι δεν τους κατέγραψε ο ίδιος. Στο σημείο εκείνο, ο συνήγορος υπεράσπισης, υπέβαλε στον παραπονούμενο ότι ο λόγος που έσκισε την κόλλα ήταν γιατί δεν ήθελε να φανεί κατά την καταγγελία του ότι ο κατηγορούμενος 1 κατέγραψε τα τετραγωνικά μέτρα των εργασιών που θα εκτελούντο στην οικία στον Άγιο Δομέτιο και τούτο γιατί, προκύπτει από τους εν λόγω αριθμούς ότι δεν δικαιολογείται η σχετική απαίτηση του παραπονουμένου. Ξεχνώντας προφανώς τα όσα ισχυρίστηκε αναφορικά με τους λόγους που κατέγραψε τις, στην πιο πάνω ερώτηση προσδιορισθείσες, αναφορές του, και με σκοπό προφανώς να αντικρούσει την εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης, ισχυρίστηκε ότι οι αναγραφόμενοι επί του Τεκμηρίου 4 αριθμοί, δεν αφορούν σε υπολογισμούς των τετραγωνικών μέτρων στην οικία του Αγίου Δομετίου. Όταν δε του υποδεικνύεται ότι είναι ο ίδιος που αναφέρει στο Έγγραφο Β(ιι), ότι σε αυτό αφορούν, προβάλει την θέση ότι εκ λάθους αναγράφηκε στην κατάθεση του η λέξη «οικία» και ότι οι εν λόγω αριθμοί αφορούν στον υπολογισμό των μέτρων των εργασιών που κατέγραψε ο ίδιος καθ΄ υπόδειξη, ως ισχυρίζεται, του κατηγορούμενου
  27. Και διερωτάται κανείς˙ αν όντως οι εν λόγω αριθμοί αφορούν στον υπολογισμό των μέτρων των δήθεν εργασιών που του υπέδειξε ο κατηγορούμενος 1 να καταγράψει και όντως τούτοι (οι αριθμοί) αποτελούν χειρόγραφες σημειώσεις του κατηγορούμενου 1, γιατί συνέβησαν και/ή δεν συνέβησαν τα ακόλουθα. · Γιατί δεν το ανάφερε τούτο στις δυο καταθέσεις του ή στην, μέχρι εκείνο το σημείο, δια ζώσης μαρτυρία του, την στιγμή που για το συγκεκριμένο θέμα προέβη, αρκετές φορές, σε σχετικές αναφορές; · Γιατί το Έγγραφο Β(ιι), στο οποίο αναφέρεται ειδικά για το γεγονός τούτο, προσδιορίζει τους εν λόγω αριθμούς ως υπολογισμούς των τετραγωνικών μέτρων της «οικίας»; · Είναι δυνατό να κατέχει χειρόγραφες σημειώσεις του κατηγορούμενου 1 σχετικές με τα τετραγωνικά μέτρα των δήθεν εργασιών και δη αποδεικτικό μέσο που ενισχύει τον ισχυρισμό του για τα όσα αποδίδει στον κατηγορούμενο 1 και να μην τα χρησιμοποιεί; · Γιατί έσκισε την κόλλα; Ως υπεδείχθη ανωτέρω, ο ισχυρισμός του, αναφορικά με το λόγο που τούτη σκίστηκε, ήταν γιατί ήθελε, στο ένα μέρος της κόλλας να βρίσκονται οι καταγραφές με τις δήθεν εργασίες που του υπέδειξε ο κατηγορούμενος 1, και στο άλλο μέρος οι άσχετες με αυτές, τις δήθεν εργασίες, σημειώσεις. Πως είναι δυνατό να συμβαίνει τούτο και την ίδια στιγμή να ισχύει και η θέση του ότι οι αριθμοί αφορούν σε υπολογισμό των μέτρων των δήθεν εργασιών; Ή μήπως οι επίδικες χειρόγραφες σημειώσεις επί του Τεκμηρίου 4, ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα ο παραπονούμενος ισχυρίζεται ως περιστάσεις κάτω από τις οποίες καταγράφηκαν; Πότε ο παραπονούμενος κατήρτισε τα τρία τιμολόγια, τεκμήριο 48; Με βάση την αναγραφόμενη επ' αυτών ημερομηνία, τούτα καταρτίστηκαν στις 29/05/
  28. Αυτό ισχυρίστηκε και ο παραπονούμενος στη δια ζώσης μαρτυρία του. Με βάση δε το περιεχόμενο τους, ο κατηγορούμενος 1, για την οικία στο Καϊμακλί, του οφείλει €5577,50, για αυτή στο Στρόβολο, €15007,50 και για τον Άγιο Δομέτιο, €19644,
  29. Είναι δε η θέση του ότι, ο κατηγορούμενος 1, κατά την επίδικη συνάντηση, η οποία, σε κάθε περίπτωση, έλαβε χώρα μετά τις 29/5/2009, σκοπό είχε, να του ζητήσει και για τις άλλες δύο οικίες (πέραν αυτής του Αγίου Δομετίου), να πληρωθεί από το Δημόσιο με το ίδιο τρόπο που τον παρότρυνε να πράξει και για την οικία στον Άγιο Δομέτιο, αλλά λόγω της άρνησης του να αποδεχθεί την εισήγηση του, δεν πρόλαβε να του αναφέρει κάτι σχετικό. Και διερωτάται κανείς. Πως είναι δυνατό, τα εν λόγω τιμολόγια να είναι εκδομένα πριν την συνάντηση τους, να τα έχει στην κατοχή του ο παραπονούμενος και να μην τα δίδει στο κατηγορούμενο 1; Πως και δεν αναφέρεται καν σ' αυτά κατά την συγκεκριμένη συνάντηση; Πόσο μάλλον όταν, ως ισχυρίζεται, στην εν λόγω συνάντηση τους, σκοπό είχε να συζητήσει με τον κατηγορούμενο 1, για την «πληρωμή» του για την οικία στον Άγιο Δομέτιο. Και αν για χάριν συζήτησης δικαιολογείται η μη αναφορά σ' αυτά κατά την ρηθείσα συνάντηση τους, πως είναι δυνατόν να μην αναφέρει τίποτα σχετικό στις δύο καταθέσεις του; Τόσο στο Έγγραφο Β(ι), όσο και στο Έγγραφο Β(ιι), αναφέρει, ως απαιτούμενο για την οικία στο Άγιο Δομέτιο, το ποσό των €17000, ενώ στο Έγγραφο Β(ιι), σε αντιδιαστολή με το Έγγραφο Β(ι), αναφέρεται και στις άλλες δύο οικίες και προβάλλει και την θέση ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν τον έχει πληρώσει για καμία από αυτές. Πως είναι δυνατόν να λαμβάνονται οι δύο αυτές καταθέσεις του στις 21/12/2009 και 10/02/2010, αντίστοιχα, και δη σε χρόνο μετά που, κατά τον ίδιο, εξέδωσε τα τρία τιμολόγια και όχι απλά να μην τα παραδίδει στα πρόσωπα που του έλαβαν τις καταθέσεις του, αλλά να μην αναφέρεται καν σ' αυτά; Και πώς είναι δυνατό να γνωρίζει ότι έχει εκδώσει τιμολόγια με ακριβή χρέωση και όταν αναφέρεται, στις εν λόγω καταθέσεις του, στις αξιώσεις του για την οικία στον Άγιο Δομέτιο, να αναφέρει ως απαιτούμενο από αυτόν πόσο, άλλο από το αναγραφόμενο στο ισχυριζόμενο σχετικό τιμολόγιο του; Αξίζει ακόμα να αναφερθεί και τούτο σχετικά με το πιο πάνω ερώτημα, ότι σύμφωνα με τον παραπονούμενο, τα μπογιαντίσματα της οικίας στον Άγιο Δομέτιο δεν είχαν διεκπεραιωθεί όταν έλαβε χώρα η επίδικη συνάντηση με τον κατηγορούμενο 1 και όταν, ως ισχυρίζεται, εξέδωσε τα τρία τιμολόγια. Ερωτώμενος αναφορικά με το κατά πόσο το τιμολόγιο που αφορά στην εν λόγω οικία συμπεριλαμβάνει χρέωση για τα μπογιαντίσματα, αντιλαμβανόμενος ότι, ως ισχυρίστηκε, τούτα εκδόθηκαν πριν το μπογιάντισμα, ανέφερε ότι, επειδή ήταν η μόνη εργασία που παρέμεινε μέχρι τότε ανεκτέλεστη, και γνώριζε ήδη το εύρος της επιφάνειας που θα έπρεπε να μπογιατιστεί, χρέωσε τούτα εκ των προτέρων επί του τιμολογίου. Πρώτον σημειώνω ότι το συγκεκριμένο τιμολόγιο (αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 48), δεν εμπεριέχει οποιανδήποτε σχετική με μπογιαντίσματα χρέωση. Δεύτερο, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του και δη προς το τέλος της αντεξέτασης του από τον συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορούμενου 1, ο οποίος του υπέδειξε την πιο πάνω προγενέστερη αναφορά του, απάντησε «Όχι, δεν είπα έτσι πράγμα, έμεινε αχρέωτη η μπογιά». Τρίτο και κυριότερο, πως είναι δυνατό ή αναμενόμενο να χρεωνόταν ή εν πάση περιπτώσει να απαιτείτο αποζημίωση για το μπογιάντισμα στην συγκεκριμένη οικία αφού σύμφωνα με τον παραπονούμενο, αλλά και τον κατηγορούμενο 1, η οποιαδήποτε μεταξύ τους συνεργασία, τερματίστηκε ακριβώς μετά την επίδικη συνάντηση. Εν πάση περιπτώσει, ούτε ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ποτέ ότι είναι οι υπάλληλοι και/ή οι υπεργολάβοι της εταιρείας του που μπογιάντισαν την συγκεκριμένη οικία. Όπως δε θα φανεί κατωτέρω, και τούτο στα πλαίσια της παράθεσης της σχετικής αναντίλεκτης μαρτυρίας του ΜΚ3, το μπογιάντισμα της ρηθείσας οικίας εκτέλεσαν πρόσωπα άσχετα με τον παραπονούμενο. Πότε έλαβε χώρα η τελευταία επικοινωνία του παραπονούμενου με τον κατηγορούμενο 1; Αποτέλεσε βασική θέση του παραπονούμενου, ως τούτη προσδιορίζεται στην πρώτη χρονικά κατάθεση του Έγγραφο Β(ι) ότι, μετά την επίδικη συνάντηση τους «δεν είχ(ε) καμία τηλεφωνική ή άλλη επικοινωνία με τον κ. Χρίστου (τον κατηγορούμενο 1)». Τούτη η θέση του, επαναλαμβάνεται, με γενικότερες αναφορές και στις μετέπειτα σχετικές τοποθετήσεις του. Όταν όμως του υποδεικνύεται ότι κατά την επίδικη συνάντηση δεν παρέδωσε και ούτε καν αναφέρθηκε στην έκδοση των τριών τιμολογίων, Τεκμήριο 48, προέβαλε για πρώτη φορά, την μετωπικά συγκρουόμενη με τον πιο πάνω ισχυρισμό του, θέση ότι, λίγες μέρες μετά την συνάντηση, παρέδωσε στον κατηγορούμενο 1 τα εν λόγω τιμολόγια. Εκτελέστηκαν ή δεν εκτελέστηκαν, στο νοσοκομείο, οι εργασίες που κατά τον παραπονούμενο, τον παρότρυνε ο κατηγορούμενος 1 να ισχυριστεί ότι εκτέλεσε για να πληρωθεί από το Δημόσιο τις €17000; Επί τούτου, έδωσε τρεις διαφορετικές εκδοχές. Στην πρώτη του κατάθεση αναφέρει ευθαρσώς ότι του ζήτησε να ισχυριστεί ότι εκτέλεσε εργασίες «ενώ τέτοιες εργασίες δεν είχ(ε) εκτελέσει». Στην δεύτερη χρονικά κατάθεση του, αναφέρθηκε σε «διάφορες εργασίες που δήθεν έκαν(ε) ή που ήδη είχ(ε) κάνει». Στη δια ζώσης μαρτυρία του, σε μια από τις σχετικές αναφορές του, ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος 1, του ζήτησε να τιμολογήσει εργασίες που ήδη εκτελέστηκαν στο νοσοκομείο. Πότε αντιλήφθηκε ο παραπονούμενος ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο, επρόκειτο περί ιδιωτικό έργο του κατηγορουμένου 1; Η μόλις πιο πάνω τεθείσα ερώτηση, κρίνεται πολύ σημαντική, μιας και μέσω των όσων θα παρατεθούν ευθείς αμέσως, θα διαφανεί, αφενός το ψευδές των διαφόρων ισχυρισμών του παραπονουμένου, αλλά, πολύ περισσότερο, η ευκολία με την οποία προωθούσε ένα ισχυρισμό, με σκοπό να επιτύχει τον στόχο του, ανεξάρτητα αν τούτος είναι αληθής ή μη. Θα διαφανεί ακόμα η έλλειψη οποιουδήποτε ενδοιασμού από πλευράς του να ξεγελάσει ακόμα και το Κράτος, φτάνει ο ίδιος να αποζημιωθεί για εργασίες, που κατά την θέση του εκτέλεσε. Το ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο ήταν ιδιωτικό έργο που ανάλαβε να εκτελέσει ο κατηγορούμενος 1, είναι αδιαμφισβήτητο. Το είδος του έργου, οι εργασίες που θα έπρεπε να εκτελεστούν, ο χώρος στον οποίο θα εκτελείτο, καταμαρτυρούσαν του λόγου το ασφαλές της πιο πάνω κρίσης. Παραταύτα, ο παραπονούμενος, στην προσπάθεια του να αποζημιωθεί για τις όποιες εργασίες εκτέλεσαν, στην εν λόγω οικία, οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του και για τις οποίες θεωρεί ότι δεν έχει λάβει αντάλλαγμα, προώθησε, σε αρκετές περιπτώσεις, την θέση ότι, αρχικά τελούσε υπό την πλάνη ότι το εν λόγω έργο ήταν δημόσιο έργο. Προς υποστήριξη δε της θέσης του, ισχυρίστηκε ότι τελούσε υπό τη ρηθείσα πλάνη, γιατί κατά την πρώτη επίσκεψη του με τον κατηγορούμενο 1, στον χώρο που θα εκτελείτο το έργο, ο τελευταίος, αφού του υπέδειξε τον χώρο, του ζήτησε, ως ισχυρίζεται, να του ετοιμάσει προσφορά με βάση τις τιμές μονάδος της προσφοράς 3/
  30. Με τούτα ως δεδομένα, ο παραπονούμενος, αντιλαμβανόμενος ότι το συγκεκριμένο έργο ήταν σε κοντινή απόσταση από τις εγκαταστάσεις του ιπποδρόμου Λευκωσίας, έκρινε, ως ισχυρίζεται, ότι ήταν δημόσιο έργο που ενέπιπτε εντός της ακτίνας δράσης του με βάση τη προσφορά 3/2008 . Είναι με βάση αυτές τις ισχυριζόμενες πεποιθήσεις του, που στις 21/12/2009 στα πλαίσια της λήψης της πρώτης χρονικά κατάθεσης του (Έγγραφο Β(ι)), προώθησε, μεταξύ άλλων, και την θέση ότι, ως ο ίδιος πίστευε (κατά τον χρόνο που έλαβε χώρα η επίδικη συνάντηση του με τον κατηγορούμενο 1), αν απέστελλε επιστολή προς τα Δημόσια Έργα και απαιτούσε με αυτή τις €17.000, που κατά τον ίδιο αποτελεί την αξία των εργατικών που προσέφεραν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του στο ρηθέν έργο, θα ήταν δυνατή η είσπραξη του εν λόγω ποσού από το Κράτος. Ανάφερε επί προσθέτως ότι «(ε)χω ακόμη μια εκκρεμότητα με το Τμήμα Δημοσίων Έργων για εργασίες μου στο χώρο του Στρατιωτικού Νοσοκομείου (BMH) και ως εκ τούτου θεώρησα ότι θα μπορεί και η περίπτωση των €17.000 να τύχει παρόμοιου χειρισμού». Τα πιο πάνω, υπενθυμίζω, τα πρόβαλε στα πλαίσια της κατάθεσης που του λήφθηκε από τον τότε Αναπληρωτή Διευθυντή στην Διεύθυνση Ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, ως ονομαζόταν τότε και νυν Γενικό Ελεγκτή του Κράτους (ΜΥ2). Και είναι να διερωτάται κανείς, πως είναι δυνατό, με γνώμονα τα όσα θα παραθέσω ευθύς αμέσως, ένας λογικός άνθρωπος να τελεί υπό την πλάνη που ισχυρίζεται ότι τελούσε ο παραπονούμενος: · Το έργο αφορούσε σε ανώγειο κατοικία επί υφιστάμενης ισογείου κατοικίας. Η δε εξωτερική του εμφάνιση, δεν άφηνε περιθώρια μιας τέτοιας λανθασμένης εντύπωσης. Σχετικές είναι οι φωτογραφίες Τεκμήριο 43 και ειδικότερα η φωτογραφίες 1 έως 5 (πρόκειται για την γωνιακή ανώγειο οικία χρώματος άσπρου και σκούρου γκρίζου, με την ευδιάκριτη εξωτερική κυκλική σκάλα). · Κατά την ημέρα που ο παραπονούμενος επισκέφτηκε για πρώτη φορά το χώρο της εν λόγω οικίας, η ισόγειος κατοικία ήταν υφιστάμενη και στην ανώγειο κατοικία είχαν ήδη εγερθεί οι κολώνες και η οροφή (πλάκα), της ανωγείου κατοικίας. Η σκάλα δεν ήταν ακόμα κατασκευασμένη. · Ως ο ίδιος ο παραπονούμενος ισχυρίζεται, κατά την εν λόγω πρώτη επίσκεψη του στον χώρο, ο κατηγορούμενος 1 του ζήτησε να υποβάλλει προσφορά με βάση τις τιμές μονάδος της προσφοράς 3/2008, σε σχέση με χτίσιμο τούβλων, σοβάτισμα τρία χέρια, μπογιάντισμα τρία χέρια και τοποθέτηση κεραμικών. Πως είναι δυνατό αυτός ο ισχυρισμός να ευσταθεί όταν η προσφορά 3/2008 προβλέπει για τιμές μονάδος μόνο για σοβάτισμα; Αυτό το γεγονός και μόνο και/ή καλύτερα το γεγονός ότι του ζητήθηκε να εκτελέσει εργασίες, το 75% των οποίων εκφεύγουν των εργασιών που προβλέπονται στην ρηθείσα προσφορά, ήταν αρκετό να οδηγήσει ένα μέσο λογικό άνθρωπο στο να κατανοήσει ότι δεν επρόκειτο για δημόσιο έργο, που ανατίθετο με βάση τις πρόνοιες της προσφορά 3/
  31. · Ούτε η μετέπειτα προσπάθεια του παραπονουμένου να επικαλεσθεί ότι θεώρησε και τις πρόνοιες της προσφοράς 15/2008 σχετικές με την εκτέλεση του εν λόγου έργου μπορεί να γίνει δεκτή. Και τούτο για δυο λόγους. Πρώτο γιατί στην εν λόγω προσφορά δεν προβλέπονται εργασίες για χτίσιμο τούβλων και τοποθέτηση κεραμικών και δεύτερο γιατί, η εν λόγω προσφορά αφορά αποκλειστικά το μπογιάντισμα εσωτερικών τοίχων στο εργοτάξιο στο παλαιό Νοσοκομείο Λευκωσίας. · Εν πάση περιπτώσει, και παρά τις κατά καιρούς αναφορές του παραπονούμενου (πρώτη κατάθεση, δεύτερη κατάθεση και τέσσερις δικασίμους δια ζώσης μαρτυρίας), περί του ότι θεωρούσε, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο αφορούσε σε δημόσιο έργο, στα πλαίσια της αντεξέτασης του ανέφερε ευθαρσώς ότι κατά τις 21/12/2009 και δη κατά την λήψη της πρώτης του κατάθεσης, Έγγραφο Β(ι), γνώριζε ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο που ανέλαβε να εκτελέσει ο κατηγορούμενος 1 ήταν ιδιωτικό έργο. Σε άλλο δε σημείο της δια ζώσης μαρτυρίας του, ισχυρίστηκε ότι μεσούσης της εκτέλεσης των εργασιών στην εν λόγω οικία συνομίλησε με τον ιδιοκτήτη της οικίας (ΜΚ3), και τότε αντιλήφθηκε για πρώτη φορά ότι επρόκειτο για ιδιωτικό έργο του κατηγορούμενο
  32. Με τούτα ως δεδομένα, οι ενέργειες του παραπονούμενου, να προωθεί, σε μεταγενέστερο χρόνο, απαιτήσεις και/ή γενικά να προβαίνει σε ενέργειες ώστε να αποζημιωθεί από το Κράτος για τις εργασίες που εκτελέστηκαν στην εν λόγω οικία, μόνο με ένα τρόπο μπορούν να ερμηνευτούν. Και δη ότι, δεν έχει κανένα ενδοιασμό, ως άνθρωπος, να προβάλει ψευδείς ισχυρισμούς, απλά για να επιτύχει τον σκοπό του, ανεξάρτητα αν οι απαιτήσεις του (από οικονομικής απόψεως πάντα), ενδεχομένως να είναι δικαιολογημένες (ως προς τις μεταγενέστερες ενέργειές του για είσπραξη χρημάτων, για τις ιδιωτικές εργασίες, από το Κράτος, θα ασχοληθώ, ειδικότερα κατωτέρω). · Το ότι, εξαρχής γνώριζε ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο ήταν ιδιωτικό έργο του κατηγορούμενου 1 και όχι δημόσιο έργο με βάση την προσφορά 3/2008 προκύπτει και από το γεγονός ότι, ο ίδιος, ως ισχυρίζεται, επιδίωξε να συζητήσει με τον κατηγορούμενο 1 για τις απαιτήσεις του σε σχέση με τις εργασίες που εκτελέστηκαν στην εν λόγω οικία. Αν πραγματικά επρόκειτο για δημόσιο έργο, ποιος ο λόγος να συνεννοηθεί με τον κατηγορούμενο 1 για τις χρεώσεις του; Γιατί δεν ετοίμασε απλά τιμολόγιο και να το υποβάλει στα Δημόσια Έργα για έγκριση και πληρωμή, όπως έκανε για τις λοιπές εργασίες που εκτελούσε, είτε με βάση την προσφορά 3/2008 είτε την 15/2008; · Όπως υποδείχθηκε ανωτέρω, η πρόθεση του παραπονούμενου να διεκδικήσει την πληρωμή των €17.000 για την οικία στον Άγιο Δομέτιο, από το Δημόσιο, συνεχίστηκε να εκδηλώνεται και μετά που αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για ιδιωτικό έργο. Τόσο από το γράμμα της πρώτης του κατάθεσης (Έγγραφο Β(ι)), όσο και από άλλες ενώπιον του Δικαστηρίου σχετικές αναφορές του, προκύπτει η πιο πάνω συνεχής εκδήλωση της πρόθεση του. Σημειώνω ενδεικτικά δύο περιπτώσεις: πρώτο, κατά την αντεξέταση του από τον κύριο Στεφάνου, ισχυρίστηκε ότι είναι πολύ πιθανό να προώθησε μέσω του δικηγόρου του αγωγή εναντίον των Δημοσίων Έργων για τα εργατικά που ισχυρίζεται ότι δικαιούται και για τα τρία ιδιωτικά έργα και τούτο, προφανώς, σε χρόνο μετά που ολοκληρώθηκαν οι εργασίες που εκτέλεσαν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι του και δεύτερο, έχοντας ήδη αποδεχθεί ότι, τουλάχιστον από το Μάρτιο του 2009, όταν και συνομίλησε με τον ιδιοκτήτη της οικίας στον Άγιο Δομέτιο, γνώριζε περί του ότι επρόκειτο για ιδιωτικό έργο, προέβαλε την θέση ότι τόσο κατά την επίδικη συνάντηση του με τον κατηγορούμενο 1 περί τον Ιούνη με Ιούλη του 2009, όσο και κατά τον Δεκέμβρη του ιδίου έτους, όταν και έδιδε την πρώτη του κατάθεση, πίστευε ότι για τις €17000, έπρεπε να πληρωθεί από το Κράτος. · Το γεγονός ότι, πριν την ανάληψη της εκτέλεσης των εργασιών στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, είχε ήδη συνεργαστεί με τον κατηγορούμενο 1 για τα άλλα δυο ιδιωτικά του έργα, με τον ίδιο τρόπο, ως ισχυρίζεται, που συνεργάστηκε και για την οικία στον Άγιο Δομέτιο, θα έπρεπε, από μόνο του ως γεγονός, να τον οδηγήσει στην αντίληψη ότι επρόκειτο περί ιδιωτικό έργο. Εν πάση περιπτώσει, δεν έδωσε καμία εξήγηση γιατί, είτε το ίδιο το έργο στον Άγιο Δομέτιο, είτε ο τρόπος με τον οποίο συμφώνησε για αυτό με τον κατηγορούμενο 1, διαφοροποιείτο καθοιονδήποτε τρόπο από τα άλλα δυο, προγενεστέρως διεκπεραιωθέντα, ιδιωτικά έργα του τελευταίου. · Ενδεικτικό του γεγονότος ότι, ο παραπονούμενος γνώριζε εξαρχής ότι το έργο στην οικία στον Άγιο Δομέτιο ήταν ιδιωτικό είναι και το περιεχόμενο της απάντησης που έδωσε στην ερώτηση ως προς το κατά πόσο ο ίδιος επισκεπτόταν το συγκεκριμένο έργο. Η απάντηση του ήταν η ακόλουθη: «. κάθε ημέρα που ερχόμουν, έπρεπε να δώσω γυρό και τον ιδιωτικών[2] δουλειών και του Νοσοκομείου και μετά επήγαινα σε άλλα». Ο παραπονούμενος, έφτασε στο σημείο και τούτο στην προσπάθεια του να αντικρούσει θέση που θεώρησε ότι του υποβαλλόταν από σχετική ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης, να ισχυριστεί ότι, καθ' ον χρόνο εκτελούσε και τις τρείς ιδιωτικές εργασίες, τελούσε υπό την πλάνη ότι επρόκειτο όλες για Δημόσια Έργα και τούτο γιατί όλα ευρίσκοντο σε ακτίνα εντός των 25 χιλιομέτρων από το κέντρο της Λευκωσίας και άρα, καλύπτονταν από την προσφορά 3/2008 (Τεκμήριο 7). Δεν χρειάζεται να σημειώσω ότι, τα όσα σχετικά ισχύουν για την οικία στον Άγιο Δομέτιο (παρατίθενται ανωτέρω), ισχύουν και για τις άλλες δυο οικίες, αφού οι εργασίες που εκτελέστηκαν εκεί δεν αφορούσαν μόνο σοβάντισμα (που αφορά η προσφορά 3/2008). Εκείνο όμως που κρίνεται αναγκαίο να αναφερθεί, είναι ότι ο ίδιος ο παραπονούμενος στις καταθέσεις του και ειδικότερα στο Έγγραφο Β(ιι), αναφερόμενος στην οικία στο Καϊμακλί, λέει τα εξής σχετικά «. εκεί ο Κούλης μου είπε ότι έχει κάποιες δουλειές να γίνουν στο σπίτι του[3] και με ερώτησε αν με ενοχλά να μου πιάσει 2 - 3 υπαλλήλους να τους πάρει να δουλέψουν στο σπίτι του[4]». Πληρώθηκε ή όχι για τις εργασίες που εκτέλεσαν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του στα τρία ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου 1; Επειδή το πιο πάνω ερώτημα ορθότερο είναι να απαντηθεί στα πλαίσια των αγωγών που εκκρεμούν ενώπιον των Αστικών Δικαστηρίων, δεν σκοπεύω να το απαντήσω εξαντλητικά και/ή εν πάση περιπτώσει με τρόπο που να αποφαίνομαι τελικά επί τούτου. Η ερώτηση ανωτέρω τίθεται περισσότερο για να καταγραφεί η πιο κάτω παρατήρηση μου σε σχέση με την αξιοπιστία του παραπονούμενου, παρά για να αποφασίζω το ζητούμενο. Αν δεχθούμε την αρχική θέση του παραπονούμενου και δη (ως εξάλλου σημειώθηκε και ανωτέρω) ότι, για πρώτη φορά με τον κατηγορούμενο 1 για σκοπούς πληρωμής του για τις εργασίες που εκτελέστηκαν από τους υπαλλήλους και/ή υπεργολάβους της εταιρείας του και στα τρία ιδιωτικά έργα του τελευταίου, συζήτησε κατά τον Ιούνιο - Ιούλιο του 2009 στα πλαίσια της επίδικης συνάντησης τους, τότε προκύπτει το εξής εύλογο ερώτημα. Πως είναι δυνατό, από τον Μάιο - Ιούνιο του 2008 να έχει εκτελέσει τις εργασίες στην οικία στο Καϊμακλί, τις οποίες κοστολογεί στο ποσό των €5577,50, για τις οποίες, ως ισχυρίζεται, ο κατηγορούμενος 1 δεν του κατέβαλε έναντι κανένα ποσό, τον Νοέμβριο με Δεκέμβριο του 2008, να αποδέχεται να εκτελέσει άλλες εργασίες στην οικία στον Στρόβολο, τις οποίες κοστολογεί σε €15007,50, χωρίς και πάλι, ως ισχυρίζεται να του έχει καταβληθεί, έναντι, οποιονδήποτε ποσό και περί τον Φεβρουάριο του 2009, να αποδέχεται να εκτελέσει τις εργασίες στην οικία του Αγίου Δομετίου, που εντέλει κοστολόγησε στο ποσό των €19644,88 και για πρώτη φορά να επιδιώκει πληρωμή γι' αυτές όταν οι πλείστες εργασίες είχαν ήδη περατωθεί και είχε παραμείνει μόνο το μπογιάντισμα στη τελευταία οικία; Επίσης, ως σημειώθηκε ήδη, η πρώτη επίσημη καταγγελία του παραπονούμενου, εκδηλώθηκε με την κατάθεση που έδωσε στον ΜΥ2 (Έγγραφο Β(ι)). Σε αυτή, δεν προβαίνει σε καμία απολύτως αναφορά στα έργα που αφορούν την οικία στο Καϊμακλί και την οικία στον Στρόβολο. Όχι μόνο ελλείπει μια τέτοια αναφορά, αλλά ο οποιοσδήποτε αναγνώστης του Εγγράφου Β(ι), κατανοεί ότι κατά την επίδικη συνάντηση του παραπονούμενου με τον κατηγορούμενο 1, ο σκοπός του ήταν να συζητήσει με τον τελευταίο για τις απαιτήσεις του σε σχέση με την οικία στον Άγιο Δομέτιο και τίποτα άλλο. Ο ΜΥ2, του οποίου η αξιολόγηση θα παρατεθεί κατωτέρω, ανάφερε, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί από οποιανδήποτε πλευρά, ότι, ο παραπονούμενος, κατά την λήψη της κατάθεσης του, δεν αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε άλλα ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου
  33. Ως ισχυρίστηκε, αν ο παραπονούμενος αναφερόταν σε άλλα έργα με αναφορά σε συγκεκριμένες διευθύνσεις που τούτα εκτελέστηκαν και συνόδευε τις αναφορές του με ισχυρισμούς ότι έχει να λαμβάνει για αυτά χρήματα, τούτο σίγουρα θα καταγραφόταν στην κατάθεση που του έλαβε. Σε σύγκρουση με την πιο πάνω θέση του ΜΥ2, ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι ανέφερε προς αυτόν και τα τρία ιδιωτικά έργα στα οποία εργάστηκαν οι υπάλληλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του και ότι ο ΜΥ2, του ζήτησε να επικεντρωθεί και να αναφερθεί μόνο για την οικία στον Άγιο Δομέτιο. Ποιος ο λόγος που επισκέφτηκε την Διεύθυνση Ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, ως ονομαζόταν τότε; Αν δεν προωθούσε τον ισχυρισμό στον οποίο θα αναφερθώ κατωτέρω, το περιεχόμενο τον Εγγράφων Β(ι) και Β(ιι), είναι πλήρως κατατοπιστικό της πρόθεσης του παραπονούμενου κατά την υποβολή του παραπόνου του. Και τούτη, ως προκύπτει αβίαστα από τις εν λόγω καταθέσεις του, δεν είναι άλλη από το να υποβάλει παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου 1, για το ότι, ως επιστάτης του εργοταξίου στο Νοσοκομείο, υπέδειξε ανάρμοστη έναντι του συμπεριφορά. Όμως, όταν στα πλαίσια της αντεξέτασης του, ερωτήθηκε ειδικά για τον λόγο που προέβη στην καταγγελία, ανάφερε κάτι εντελώς διαφορετικό. Κρίνω ορθό να παραθέσω αυτουσίως την σχετική στιχομυθία μεταξύ του συνηγόρου υπεράσπισης και του παραπονούμενου. «Ε. Τώρα, ο σκοπός της καταγγελίας που έκανες, το Β(ι), προσπαθώ να αντιληφθώ ήταν για να πάρεις την αμοιβή σου, για εργασίες που είχες παράσχει; Α. Όχι, δεν ξέρω τι ήταν τότε η προσφορά 15 Εντιμότατε, δεν ξέρω τι Τεκμήριο είναι η προσφορά
  34. Ε. Το Τεκμήριο 8; Α. Η προσφορά 15 γράφει 8.500 τετραγωνικά μέτρα μέσα μόνο. Όταν δείτε το ίδιο έργο στην ίδια τοποθεσία στην προσφορά στο 3/2008, είναι το Τεκμήριο
  35. Το ίδιο έργο μόνο εξωτερικά, οι 15 πληρώθηκαν 11.000 μέτρα ενώ στην 3, μέσα έξω, πληρώθηκαν 2.500 μέτρα. Είχαμε αυτή την διαφορά εδώ που προέκυψε το πρόβλημα διότι κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Πως γίνεται στην προσφορά, στο ίδιο έργο να πληρωθώ 11.000 μέτρα μόνο μέσα και στην 3/2008 να πληρωθώ 2.500 μέτρα το ίδιο έργο με τα ίδια τετραγωνικά μέτρα, αυτό που παραξένεψε ήταν η μεγάλη διαφορά. Ε. Και ήταν για αυτό το λόγο που έκανες την καταγγελία; Α. Ναι». Δεν χρειάζεται να υποδείξω την αντιφατικότητα που παρουσιάζουν οι αναφορές του παραπονούμενου στα Έγγραφα Β(ι) και Β(ιι) με τον πιο πάνω, αυτουσίως παρατιθέμενο ισχυρισμό του. Επιπροσθέτως, οι πιο πάνω αναφορές του μάρτυρα, δεικνύουν και το συγκεχυμένο και ασυνάρτητο που χαρακτήριζε το λόγο του σε πολλά σημεία την μαρτυρία του. Ποιο ήταν, κατά τον παραπονούμενο, το αντάλλαγμα του κατηγορούμενου 1, στην παράθεση των υπαλλήλων της εταιρείας του παραπονούμενου για την εκτέλεση των εργασιών στα ιδιωτικά έργα του πρώτου; Τόσο ο παραπονούμενος, όσο και γενικότερα η Κατηγορούσα Αρχή, αλλά και οι λεπτομέρειες των σχετικών κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, αναφέρουν ότι ο τελευταίος, την πρώτη εβδομάδα που η εταιρεία του παραπονούμενου εκτελούσε εργασίες στο Νοσοκομείο με βάση την προσφορά 15/2008, (αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς ότι η εταιρεία του παραπονούμενου άρχισε να διεξάγει εργασίες στο Νοσοκομείο με βάση την προσφορά 15/2008 περί τον Μάιο με Ιούνιο του 2008), ήταν πολύ αυστηρός έναντι του παραπονουμένου και ότι, ως αντάλλαγμα για το ότι ο τελευταίος του παρείχε τους υπαλλήλους της εταιρείας του για την εκτέλεση των εργασιών στην οικία στο Καϊμακλί, τερμάτισε, περί το τέλος της εν λόγω πρώτης εβδομάδας, την αυστηρή στάση που τηρούσε έναντι του. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι, ο παραπονούμενος δέχθηκε, κατά την δια ζώσης μαρτυρία του ότι, το μόνο πρόσωπο στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου που δικαιούτο να παραπονεθεί προς την διοίκηση των Δημοσίων Έργων για πράξεις και/ή παραλείψεις και γενικά την συμπεριφορά του παραπονουμένου και της εταιρείας του, ήταν ο κατηγορούμενος
  36. Πως είναι δυνατό, ο κατηγορούμενος 1, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, να άλλαξε την αυστηρή του στάση από τον Μάιο με Ιούνιο του 2008 και στις 18 Ιουλίου του 2008, σύμφωνα και με παραδοχή του παραπονουμένου, να αποστέλλεται, από τα Δημόσια Έργα, στην εταιρεία του, επιστολή, με την οποία τον παρατηρούσαν ότι δεν τηρεί το νενομισμένο ωράριο και ότι οι υπάλληλοι του παραμένουν στο χώρο του εργοταξίου περαιτέρω χρόνο από ότι επιτρέπεται; Επαναλαμβάνω ότι ο παραπονούμενος αποδέχθηκε ότι, μόνο ο κατηγορούμενος 1 ήταν δυνατό να παραπονεθεί, ώστε να αποσταλεί η σχετική επιστολή. Όταν δε ζητείτε από τον παραπονούμενο να δώσει εξήγηση γιατί τον παρατηρούν από τα Δημόσια Έργα για κάτι, που κατά τον ίδιο, ήταν ανεκτό και επιτρεπτό από τον κατηγορούμενο 1 και ερωτάτε ειδικά γιατί δεν αποτάθηκε προς τα Δημόσια Έργα και να επικαλεστεί ότι ο λόγος που παραβιάζει το ωράριο είναι γιατί του το επιβάλλει ο κατηγορούμενος 1, έδωσε την εξής, εντελώς ασυνάρτητη απάντηση «Του την έδειξα του επιστάτη (του κατηγορούμενου 1) και μου λέει ο επιστάτης εμένα "ok θα τους ενημερώσω εγώ". Μου υποσχέθηκε με ενημέρωσε όταν ξεκίνησα την δουλειά μου ανατίναξαν την εξώπορτα της οικίας μου και ανέλαβε ο επιστάτης να ενημερώσει κάποια κυρία Χρυστάλλα μόλις ξεκίνησα την δουλεία». Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω άλλα ερωτήματα με σκοπό, μέσα από τους σχετικούς ισχυρισμούς που προώθησε ο παραπονούμενος να υποδείξω την αντιφατικότητα, παραλογία και γενικά αδυναμία που παρουσιάζει η μαρτυρία του. Κρίνω ωστόσο αναγκαίο να παραθέσω τις προβαλλόμενες θέσεις του, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος αναφορικά με το κατά πόσο κατέβαλε τις αναγκαίες εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων για τους υπαλλήλους της εταιρείας του, όχι λόγο της σημαντικότητας και/ή σχετικότητας του ζητήματος με τα επίδικα θέματα, αλλά πολύ περισσότερο για να υποδειχθεί η ευκολία με την οποία άλλαξε θέσεις απλά και μόνο γιατί την δεδομένη στιγμή, θεωρούσε ότι με τον τρόπο αυτό εξυπηρετούντο τα συμφέροντα του. Επί του προκειμένου, αρχικά ήταν η θέση του ότι κατέβαλε τις σχετικές εισφορές για όλους τους υπαλλήλους της εταιρείας του που εργάστηκαν στο Νοσοκομείο. Ανάφερε δε ότι, επρόκειτο για πέντε φυσικά πρόσωπα. Όταν του ζητείτε να προσδιορίσει τούτους ειδικότερα, αλλάζει στάση και ισχυρίζεται και ότι είναι τρείς. Όταν ακολούθως ερωτάτε ειδικά για το αν κατέβαλλε τις εισφορές των κοινωνικών τους ασφαλίσεων κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο, ισχυρίζεται ότι το έπραττε. Όταν του ζητείτε να παρουσιάσει αποδεικτικά μέσα για τον εν λόγω ισχυρισμό του, προβάλει την θέση ότι δεν τα κατέχει την δεδομένη στιγμή. Ζητείτε δε από τον συνήγορο υπεράσπισης όπως την επόμενη δικάσιμο να τα παρουσιάσει. Όταν στην επόμενη δικάσιμο ερωτάται εκ νέου για το ίδιο θέμα, ισχυρίζεται ότι όλα τα πρόσωπα που εργάστηκαν, εκ μέρους της εταιρείας του, στον Νοσοκομείο, δεν ήταν υπάλληλοι της εταιρείας αλλά υπεργολάβοι και επομένως, ως ισχυρίστηκε, δεν όφειλε να καταβάλει για αυτούς εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Σε άλλο δε σημείο της μαρτυρίας τους, και τούτο, χρονικά, λίγο πριν προβάλει την θέση του περί υπεργολάβων, παραδέχεται ότι δεν κατέβαλε τις ρηθείσες εισφορές και προέβαλε ως δικαιολογία ότι, ο λόγος που δεν το έπραττε ήταν γιατί δεν του ζητήθηκε από κάποιο να πράξει τούτο. Γενικά ο παραπονούμενος, προωθούσε διάφορες θέσεις, που, είτε συγκρούονταν με την λογική, είτε με άλλες προγενέστερες σαφείς θέσεις του και μόνο όταν του υποδεικνυόταν το αναληθές της τελευταίας χρονικά προβαλλόμενης θέσης του, αναδιπλωνόταν και ανακατασκεύαζε. Και τούτο όχι πάντα, αφού ως υπεδείχθη και ανωτέρω, υπήρχαν και οι φορές που επέμεινε στην τελευταία προβαλλόμενη θέση του, ανεξάρτητα αν τούτη ήταν ή όχι αληθής. Το ότι ο παραπονούμενος δεν θα μπορούσε να κριθεί ως πρόσωπο επί της μαρτυρίας του οποίου θα μπορούσε με ασφάλεια να εξαχθεί οποιονδήποτε εύρημα ή έστω συμπέρασμα σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα, προκύπτει και από την ευκολία με την οποία εκμεταλλεύεται τις διάφορες διαδικασίες, προωθώντας αναλυθείς ισχυρισμούς, με μόνο στόχο να επιτύχει τον σκοπό του. Και τούτο δεν αποτελεί απλά συμπέρασμα του Δικαστηρίου. Προκύπτει και από δική του αναφορά σε σχετική ερώτηση που του τέθηκε κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Και εξηγώ˙ όταν του υποδεικνύεται από τον συνήγορο υπεράσπισης ότι (ως εξάλλου δέχθηκε και ο ίδιος ο παραπονούμενος), από τον Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 2009, όταν και συναντήθηκε και με τον ιδιοκτήτη της οικίας στον Άγιο Δομέτιο, γνώριζε ότι το εν λόγω έργο ήταν ιδιωτικό και όχι δημόσιο, και ότι υπόλογος για να τον αποζημιώσει για τα εργατικά των υπαλλήλων του ήταν ο κατηγορούμενος 1 και όχι το Κράτος, αποδέχεται την πιο πάνω θέση του συνηγόρου υπεράσπισης και αναφερόμενος σε επιστολή που έστειλε, σε κατοπινό χρόνο, με την οποία απαιτούσε χρήματα από το Δημόσιο και όχι από τον κατηγορούμενο 1, ισχυρίστηκε τα ακόλουθα: «Ναι, μέσω επιστολής στο Κράτος θα επέμβαινε για να βρει έναν τρόπο να πληρωθούμε. Εγώ το θεώρησα ότι το Κράτος θα ήταν σαν απειλή για λλόου του, για να εισπράξουμε». Σημειώνεται ακόμα ότι, τα τρία τιμολόγια, Τεκμήριο 48, εκδόθηκαν με οφειλέτη τα Δημόσια Έργα και με ειδική αναφορά ότι τούτα εκτελέστηκαν στα πλαίσια της προσφοράς 3/
  37. Η δε αναγραφόμενη επ' αυτών ημερομηνία έκδοσης, είναι η 29η/5/2009 και δη χρόνος μετά που είχε την συνάντηση με τον ιδιοκτήτη της οικίας στο Άγιο Δομέτιο και έμαθε, ως ο ίδιος ισχυρίστηκε, ότι το έργο ήταν ιδιωτικό. Το δε γεγονός ότι, κατά τον χρόνο που δίδει την πρώτη χρονικά κατάθεσή του (Έγγραφο Β(ι)), γνωρίζει ότι η οικία στον Άγιο Δομέτιο είναι ιδιωτικό έργο και παρά ταύτα προωθεί, μέσω της, την θέση ότι πρέπει να πληρωθεί από το Κράτος τις €17000, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και η εν λόγω κατάθεση του, αν όχι σίγουρα, τουλάχιστον, είναι πιθανό, να δόθηκε από αυτόν, ώστε να επενεργήσει ως απειλή προς τον κατηγορούμενο 1 για να εισπράξει τις απαιτήσεις του και όχι για να υποβληθεί, μέσω της, παράπονο επί πραγματικών γεγονότων. Δεν χρειάζεται κατά την γνώμη μου να παραθέσω άλλες αντιφάσεις, παραλογίες και γενικά αδυναμίες που παρουσιάζει η μαρτυρία του παραπονούμενου για να δικαιολογήσω, του λόγου το αληθές της πιο πάνω κρίσης μου σε σχέση με την αξιοπιστία του. Νιώθω όμως την ανάγκη να τονίσω, ότι η μαρτυρία του παρουσιάζει και άλλες αντιφάσεις και γενικά αδυναμίες, αλλά λόγω του μεγάλου ήδη αναλωθέντος μέρους της παρούσας απόφασης, για την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, κρίνω ότι δεν είναι αναγκαίο να τις υποδείξω. Καθίσταται φυσικά έκδηλο από την πιο πάνω αξιολόγηση του Δικαστηρίου ότι η μαρτυρία του παραπονούμενου, στο βαθμό που τούτη αφορά σε αμφισβητούμενα γεγονότα, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ο ΜΚ3, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Πρόκειται για τον ιδιοκτήτη της οικίας στον Άγιο Δομέτιο. Καθ' όλο τον χρόνο που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν σταθερός και σαφής. Με αυθόρμητο τρόπο, προωθούσε τις θέσεις του και δεν δίστασε, εκεί που αντιλαμβανόταν ότι κάποιος προγενέστερος ισχυρισμός του ενδεχομένως να προωθήθηκε με απόλυτο τρόπο, ενώ δεν έπρεπε, να αποδεχθεί την θέση της υπεράσπισης περί πιθανότητας τα πράγματα να μην είναι τόσο απόλυτα. Ακόμα, ο συγκεκριμένος μάρτυρας, δεν είχε, στη ουσία, οποιοδήποτε κίνητρο να ψευσθεί. Δεν παραγνωρίζω ότι στη γραπτή του κατάθεση, αναφέρεται σε παράπονα του εναντίον του κατηγορούμενου
  38. Όπως όμως προέκυψε κατά το στάδιο της αντεξέτασης του από τον συνήγορο υπεράσπισης του τελευταίου, περιόρισε τα όποια παράπονα του και δήλωσε και έτοιμος να συναντηθεί με τον κατηγορούμενο 1 ώστε να του «παραδώσει την οικοδομή» και να συζητήσουν και τα των οφειλών του προς αυτον. Οφειλή την οποία και αποδέχεται. Όσο τώρα αφορά στον κατηγορούμενο 2, κανένας λόγος και/ή κίνητρο παρουσιάστηκε που να δικαιολογεί εύρημα ή έστω υπόθεση ότι ο ΜΚ3 ψεύδεται στα όσα του αποδίδει, μιας και κανένα προσωπικό ή άλλως πως όφελος αποκόμισε και/ή θα αποκομίσει από τα όσα ανέφερε σε σχέση με αυτόν. Για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω, ο ισχυρισμός του οτι το ντεπόζιτο που τοποθετήθηκε στην οικία του ήταν το ντεπόζιτο που προηγουμένως χρησιμοποιείτο από τους τεχνίτες που εργάζονταν στο Νοσοκομείο στα πλαίσια της εκτέλεσης των εργασιών στην πρώην Ψυχιατρική Πτέρυγα και Νοσηλευτική Σχολή, δεν μπορεί να γίνει δεκτός Επί της λοιπής μαρτυρίας του όμως, είναι δυνατή η εξαγωγή ασφαλών ευρημάτων και συμπερασμάτων, και τούτο γιατί η σχετική μαρτυρία του, παρουσιάζει την απαραίτητη συνοχή, συμβαδίζει με την λογική των πραγμάτων και προωθήθηκε με την απαραίτητη σιγουριά και ευθύτητα που διακατέχει κάθε πρόσωπο το οποίο προωθεί αληθείς ισχυρισμούς. Εν πάση περιπτώσει, η αξιοπιστία του εν λόγω μάρτυρα, δεν κλονίστηκε σε οποιοδήποτε στάδιο της αντεξέτασης του, γεγονός που φαίνεται να αναγνωρίζει και ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, ο οποίος στη αγόρευση του εισηγήθηκε όπως η μαρτυρία του, με εξαίρεση κάποιους ισχυρισμούς του, στους οποίους αναφέρεται ειδικά, θα πρέπει να γίνει δεκτή. Αναφορικά τώρα με τον πιο πάνω ισχυρισμό του, τον οποίο δεν μπορώ να δεχθώ, σημειώνω ότι οι εξηγήσεις που έδωσε για τον λόγο που εκφράζει σιγουριά για την ορθότητα του, δεν κρίνονται επαρκής για να μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει σε σχετικό εύρημα. Εκείνο που ανάφερε ήταν ότι, ο λόγος που πιστεύει ότι το ντεπόζιτο που τοποθετήθηκε στην οικία του, ήταν το ντεπόζιτο των Δημοσίων Έργων που του είχε υποδείξει ο κατηγορούμενος 1, στον χώρο του Νοσοκομείου, ήταν γιατί το ντεπόζιτο που υποδείχθηκε, ήταν μεταχειρισμένο και στην μια του πλευρά, είχε μια μεγάλη τρύπα, όπως συμβαίνει και με αυτό που τοποθετήθηκε στο σπίτι του. Ερωτηθείς ειδικά για την τρύπα, υπέδειξε επί του Τεκμηρίου 43, την φωτογραφία 43 συνοδεύοντας όμως την ενέργεια του με την φράση «Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος γιατί έχουν περάσει και χρόνια. Νομίζω ότι φαίνεται, χωρίς να είμαι σίγουρος». Όταν δε ερωτήθηκε εάν είναι δυνατό να υπάρχει και άλλο ντεπόζιτο που να φέρει μια τέτοια μεγάλη τρύπα, απάντησε «πιστεύω όχι», χωρίς να αναφερθεί, πέραν των δύο πιο πάνω γενικών αναφορών του, σε κάποια μοναδικότητα ή ιδιαιτερότητα επί της οποίας να μπορεί να κριθεί λογική και επόμενη η απόλυτη θέση του. Σημειώνω ακόμα ότι, ως και ο ίδιος παραδέχθηκε, δεν προέβη σε οποιεσδήποτε μετρήσεις του μεγέθους της τρύπας, την οποία, απλά υπολόγισε «με το μάτι». Ούτε παρουσιάστηκε άλλη μαρτυρία που να καθιστά τη μεγάλη τρύπα ως ειδικό χαρακτηριστικό ενός ντεπόζιτου, πόσο μάλλον του συγκεκριμένου, ώστε να μπορεί να προσδοθεί στο εν λόγω γεγονός ειδική βαρύτητα. Όσο αφορά στην λοιπή μαρτυρία του, η οποία κρίνεται σχετική με τα ενώπιον του Δικαστηρίου επίδικα θέματα και την οποία αποδέχομαι, σημειώνω τα εξής: ο μάρτυρα ανέφερε ότι δεν μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι όλα τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στην οικοδομή του, μεταφέρθηκαν με οχήματα των δημοσίων έργων. Προχώρησε ωστόσο να σημειώσει ότι, όσες φορές έτυχε ο ίδιος να είναι παρών την στιγμή που κατέφθαναν υλικά που θα χρησιμοποιούντο στην οικία του, τούτα, μεταφέρονταν με οχήματα των δημοσίων έργων. Εξήγησε ακόμα ότι, ο κατηγορούμενος 1 ποτέ δεν ξεφόρτωσε υλικά στην οικία του και ότι αυτό που εννοούσε με την σχετική αναφορά του στην κατάθεση του, ήταν ότι, έβλεπε τον κατηγορούμενο 1 να καταφθάνει στην οικία του με όχημα των Δημοσίων Έργων, και την ίδια στιγμή, με άλλο όχημα, επίσης των Δημοσίων Έργων, ο κατηγορούμενος 2 να μεταφέρει υλικά στον χώρο. Όσον δε αφορά στο ξεφόρτωμα των υλικών, τούτο γινόταν από τον κατηγορούμενο 2 και από τρίτους και όχι τον κατηγορούμενο
  39. Όταν δε του δόθηκε η ευκαιρία να περιγράψει το όχημα των Δημοσίων Έργων, το χαρακτήρισε ως (διπλοκάμπινο), ενώ ως προς την εξωτερική του εμφάνιση ως «λευκό . με τα γράμματα». Ο ΜΚ3, ανάφερε ακόμα ότι, ο κατηγορούμενος 2, ποτέ δεν επισκέφθηκε την οικία του με οποιοδήποτε κόκκινο ιδιωτικό διπλοκάμπινο και ότι, με εξαίρεση τις ελάχιστες περιπτώσεις, που ο κατηγορούμενος 1 επισκέφτηκε την οικία του, καθ' όν χρόνο διεξάγονταν οικοδομικές εργασίες, κατά της απογευματινές ώρες, με το ιδιωτικό του όχημα, όλες οι άλλες φορές, που είτε ο κατηγορούμενος 1, είτε ο κατηγορούμενος 2 επισκέπτονταν το έργο, ήταν τις πρωινές ώρες, τις οποίες προσδιόρισε ειδικότερα ως «τα πρωινά συνήθως μέχρι το μεσημέρι.», και τούτες γίνονταν με οχήματα των Δημοσίων Εργων. Ακόμα, ως σημειώθηκε και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του παραπονούμενου, ο ΜΚ3 ισχυρίστηκε, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί από οποιανδήποτε πλευρά, ότι το μπογιάντισμα στην ανώγειο κατοικία του, διενεργήθηκε μετά τον Οκτώβριο του 2009 και από πρόσωπα άσχετα με τον παραπονούμενο. Τη μαρτυρία του, με εξαίρεση τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ντεπόζιτο, την αποδέχομαι. Σε σχέση με τους μάρτυρες κατηγορίας 4 μέχρι και 11 και δη όσους δεν έχει ακόμα αξιολογηθεί η μαρτυρία τους, οι συνήγοροι υπεράσπισης στις αγορεύσεις τους, δεν επικαλούνται καθοιονδήποτε τρόπο κλονισμό της αξιοπιστία τους. Τουναντίον, επί διάφορων αναφορών τους, βασίζουν κάποια από τα επιχειρήματα τους. Ο δε συνήγορος του κατηγορούμενου 1, σημειώνει τον μη κλονισμό της αξιοπιστίας τους και δηλώνει ότι η μαρτυρία τους, ορθό είναι να γίνει δεκτή. Δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι δεν αποτελεί ορθή πρακτική και μέθοδο η συλλήβδην αξιολόγηση των μαρτύρων. Στην προκείμενη όμως περίπτωση, όλοι αυτοί οι μάρτυρες, αντεξετάστηκαν δια διευκρινιστικού και όχι αντιπαραθετικού τύπου ερωτήσεις και στην ουσία, η μαρτυρία τους, παρέμεινε αναντίλεκτη. Σε κανένα σημείο της μαρτυρίας τους δεν τέθηκαν τα λεγόμενα τους υπό αμφισβήτηση από τον ερωτώντα συνήγορο, είτε εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής, κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης ή επανεξέτασης τους, είτε από τους συνηγόρους υπεράσπισης, κατά την αντεξέταση τους. Επιπροσθέτως, σε μεγάλο βαθμό, τα λεγόμενα τους επιβεβαιώνονται και από το περιεχόμενο των σχετικών με την μαρτυρία τους τεκμηρίων. Κάποιοι από τους εν λόγω μάρτυρες, ως θα διαφανεί κατωτέρω, δεν βοήθησαν με τη μαρτυρία τους για να διαλευκανθούν τα αμφισβητούμενα γεγονότα, ενώ άλλοι, εξέφραζαν γνώμες επί νομικών θεμάτων, χωρίς να είναι νομικοί ή επί θεμάτων, για τα οποία δέχθηκαν ότι δεν ήταν σε θέση να εκφράσουν σχετική γνώμη. Τα όσα πιο πάνω αναφέρονται σε σχέση με τον τρόπο που οι συνήγοροι αντιμετώπισαν τους εν λόγω μάρτυρες, σημειώνονται, όχι για να υποδειχθεί ότι η στάση των συνηγόρων αποτελεί τον καταλυτικό παράγοντα για την φιλαλήθεια ενός μάρτυρα, αλλά για να αποφευχθεί η επανάληψη σχετικής αναφοράς, κατά το στάδιο της παράθεσης της μαρτυρίας τους. Όπως δε εξάγεται, αβίαστα, κατά τη γνώμη μου και από τα πρακτικά της υπόθεσης, οι απαντήσεις των εν λόγω μαρτύρων ήταν άμεσες και ευθείς, ενώ απουσιάζει από την μαρτυρία τους η οποιαδήποτε ουσιώδης αντίφαση και/ή αναφορά που να συγκρούεται, καθοιονδήποτε τρόπο, είτε με την λογική γενικότερα, είτε με την λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Θα προχωρήσω ευθύς αμέσως στη παράθεση της σχετικής με τα επίδικα θέματα μαρτυρίας τους, και όπου κρίνεται σκόπιμο να απορρίπτεται ή να μη γίνεται δεκτός κάποιος ισχυρισμός τους, τούτο θα γίνεται και θα αναφέρεται και το σχετικό σκεπτικό του Δικαστηρίου. Προχωρώ τώρα στον ΜΚ
  40. Πρόκειται για υπάλληλο των Δημοσίων Έργων, αρμόδιο, να ενημερώσει περί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ωρομίσθιων υπαλλήλων του Δημοσίου. Κατείχε, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο, την θέση του Β΄ Γραμματειακού Λειτουργού, με βασικά καθήκοντα, μεταξύ άλλων, το χειρισμό των θεμάτων ωρομίσθιου κυβερνητικού προσωπικού και άλλα συναφή θέματα. Η μαρτυρία του ΜΚ4, σε κάποιο βαθμό, καλύπτεται από τα ήδη παρατιθέμενα, αρχικά μου, ευρήματα. Αυτό που κρίνεται σημαντικό να αναφερθεί επιπροσθέτως, είναι ότι, κατά τον μάρτυρα, ένας ωρομίσθιος υπάλληλος του Δημοσίου δικαιούται να εκτελεί και ιδιωτικές εργασίες, νοουμένου ότι, τούτες εκτελούνται σε χρόνο μετά που σχολνά από το Δημόσιο, αλλά και τα Σαββατοκύριακα. Διευκρίνισε ακόμα ότι, δεν είναι επιτρεπτό για έναν ωρομίσθιο υπάλληλο να εκτελεί ιδιωτική εργασία καθ' ον χρόνο βρίσκεται σε πληρωμένη άδεια απουσίας. Ως εργάσιμες ώρες ενός ωρομίσθιου υπαλλήλου του Δημοσίου, καθόρισε, για κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Παρασκευή (κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο), το χρονικό διάστημα από 7:00 μέχρι 11:30 και από 12:00 μέχρι 15:00 και σε σχέση με την ημέρα Πέμπτη, από 7:00 μέχρι 11:30 και από 12:00 μέχρι 15:
  41. Από τις 11:30 μέχρι και 12:00, διενεργείται το διάλλειμα των υπαλλήλων. Ερωτηθείς ειδικά για τον αριθμό των ημερών που δικαιούται ένας ωρομίσθιος υπάλληλος να λάβει ως πληρωμένη άδεια απουσίας, προσδιόρισε τούτο στις 25 ημέρες, νοουμένου ότι έχει δέκα και πλέον χρόνια υπηρεσίας, κάτι που ισχύει και για τους δυο κατηγορούμενους. Αναφορικά με το κατά πόσο είναι δυνατό η εργασία που εκτελείται από έναν ωρομίσθιο υπάλληλο ως υπερωρία, για την οποία δεν είχε εκ των προτέρων εγκριθεί σχετικό οικονομικό κονδύλι, αποζημιώνεται με άδεια υπό μορφή ρεπό, εξέφρασε άγνοια. Αναφερόμενος, τέλος, στο υποθετικό σενάριο, που ένας ωρομίσθιος υπάλληλος εγκαταλείπει, κατά την ώρα του διαλλείματος, τον χώρο εργασίας του για να επιληφθεί ιδιωτικού του θέματος, ανάφερε ότι, στα σαράντα χρόνια υπηρεσίας του στο Δημόσιο, δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με οποιονδήποτε παράπονο περί του ότι ωρομίσθιος υπάλληλος εν ώρα διαλλείματος εγκατέλειψε τον χώρο εργασίας του για να αγοράσει, π.χ., τσιγάρα. Εξέφρασε δε την θέση ότι, δεν πιστεύει ότι θα υπήρχαν οποιεσδήποτε επιπτώσεις σε ένα ωρομίσθιο υπάλληλο που θα ενεργούσε με αυτό τον τρόπο αν η απουσία του ήταν περιορισμένη όπως, λόγου χάρη, για δέκα λεπτά. Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι, τόσο η Κατηγορούσα Αρχή, όσο και οι συνήγοροι υπεράσπισης, αποδέχονται στην ουσία την θέση ότι η ενασχόληση ενός ωρομισθίου με ιδιωτικές του εργασίες, καθ' ον χρόνο τούτος θα έπρεπε να ασκεί τα καθήκοντα του ως ωρομίσθιος υπάλληλος, αποτελεί μεμπτή ενέργεια. Η διαφωνία τους, εστιάζεται, αφενός στο κατά πόσο μια τέτοια ενέργεια είναι ποινικά κολάσιμη ή μόνο πειθαρχικά και αφετέρου, στις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι κατηγορούμενοι επισκέφτηκαν, επέβλεψαν και ή εργάστηκαν στα ιδιωτικά έργα του κατηγορουμένου
  42. Κατά την Κατηγορούσα Αρχή, οι κατηγορούμενοι, έπραξαν ως ανωτέρω (επισκέφτηκαν, επέβλεψαν και εργάστηκαν στα ιδιωτικά έργα του κατηγορούμενου 1) καθ' ον χρόνο θα έπρεπε να ασκούν τα καθήκοντα τους ως ωρομίσθιοι υπάλληλοι προς το συμφέρον των Δημοσίων Έργων, ενώ κατά τους κατηγορούμενους, ενήργησαν ως ανωτέρω, είτε κατά τον χρόνο διαλλείματος τους, είτε κατά τον χρόνο που είχαν ρεπό, είτε τέλος, κατά τις απογευματινές ώρες μετά που σχόλναγαν από τα Δημόσια Έργα. Επομένως, η μαρτυρία του ΜΚ4, αν και γίνεται δεκτή, δεν είναι διαφωτιστική σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα. Ο ΜΚ5, ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπάλληλος στην Διεύθυνση Ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, ως ονομαζόταν τότε, υφιστάμενος του ΜΥ
  43. Ήταν δε παρών κατά τον χρόνο που λήφθηκε η κατάθεση του παραπονούμενου (Έγγραφο Β(ι)). Ως ανέφερε, η όλη διαδικασία της ρηθείσας κατάθεσης διήρκησε τρείς ώρες, στα πλαίσια των οποίων, υποβάλλονταν ερωτήσεις προς τον παραπονούμενο και καταγράφονταν οι απαντήσεις του. Επικαλούμενος το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την ημέρα της λήψης της εν λόγω κατάθεσης μέχρι και τον χρόνο που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου, εξέφρασε απώλεια μνήμης αναφορικά με το κατά πόσο ο παραπονούμενος αναφέρθηκε και σε άλλα ουσιώδη γεγονότα, τα οποία όμως δεν κατεγράφησαν στην κατάθεση του. Τόνισε ωστόσο ότι, ο ΜΥ2 κατέγραψε, ως μέρος της κατάθεσης του παραπονούμενου, όλα όσα ο τελευταίος επιθυμούσε να καταγραφούν. Δέχθηκε δε ότι ως κύριο παράπονο του παραπονούμενου ήταν οι εργασίες που εκτέλεσαν οι υπαλλήλοι και/ή υπεργολάβοι της εταιρείας του στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Ανάφερε ακόμα ότι, το τμήμα στο οποίο υπηρετούσε, δεν προχώρησε στην διερεύνηση των παραπόνων του και ότι παρέπεμψαν τον παραπονούμενο στην Αστυνομία για να υποβάλει σχετικό παράπονο. Τούτο έγινε, λόγω της σοβαρότητα της καταγγελίας. Την μαρτυρία του την αποδέχομαι στο σύνολο της. Στρέφομαι τώρα στην ΜΚ
  44. Πρόκειται για πρόσωπο το οποίο εργαζόταν σε εταιρεία παρασκευής έτοιμου σκυροδέματος, από την οποία, ο κατηγορούμενος 1, προμηθευόταν σκυρόδεμα για τις οικοδομικές εργασίες που εκτελέστηκαν στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας της, αναλώθηκε στην προσπάθεια της Κατηγορούσας Αρχής, να συσχετιστούν οι υπηρεσίες που παρείχε και/ή το εμπόρευμα που πωλήθηκε από την εν λόγω εταιρεία, αφενός με την οικία στον Άγιο Δομέτιο και αφετέρου και κατ' επέκταση με τον κατηγορούμενο
  45. Επειδή όμως οι κατηγορούμενοι δεν αμφισβήτησαν, ούτε την παραγγελία του σκυροδέματος από τον κατηγορούμενο 1, ούτε το γεγονός ότι τούτο χρησιμοποιήθηκε για τις οικοδομικές εργασίες στην ρηθείσα οικία, δεν κρίνεται αναγκαία η λεπτομερής παράθεσης της σχετικής μαρτυρίας της μάρτυρας. Εκείνο για το οποίο ερωτήθηκε επίμονα η μάρτυρας, από όλες τις πλευρές, και το οποίο κρίνεται σημαντικό να αναφερθεί, είναι ο προσδιορισμός του χρόνου που παραδόθηκε το σκυρόδεμα στην εν λόγω οικία. Και τούτο γιατί, ο κατηγορούμενος 2 (ως εξάλλου παραδέχθηκε ο ίδιος αλλά και προκύπτει από ενώπιον μου παραδεχτή μαρτυρία αναφορικά με το πρόσωπο που υπέγραψε ως παραλήπτης επί των δελτίων παράδοσης του σκυροδέματος), είναι το πρόσωπο, που παρέλαβε το σκυρόδεμα. Επί του ζητουμένου, η μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι, δεν ήταν παρούσα κατά την ώρα παράδοσης του σκυροδέματος στον Άγιο Δομέτιο και ούτε ήταν σε θέση να διαφωτίσει αναφορικά, είτε με το πρόσωπο που παρέλαβε τούτο, είτε γενικά για τον χρόνο που αυτό παραδόθηκε. Ανάφερε ακόμα ότι, έστω και αν επί του Τεκμηρίου 29 αναγράφεται ως ώρα φόρτωσης οι 13:29, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, το σχετικό, με αυτό το τεκμήριο, σκυρόδεμα να παραδόθηκε ακόμα και τρείς ώρες αργότερα. Στην ουσία η μάρτυρας, με αναφορά στα σχετικά ενώπιον του Δικαστηρίου Τεκμήρια, εξήγησε ότι η εταιρεία στην οποία εργαζόταν παρέδωσε σκυρόδεμα για λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, σε δυο διαφορετικές μέρες. Τόσο τον κατηγορούμενο 1 όσο και τον κατηγορούμενο 2, αντίκρισε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο κατά την ημέρα της δια ζώσης μαρτυρίας της. Την μαρτυρία της την αποδέχομαι στο σύνολο της. Η ΜΚ7, είναι επίσης υπάλληλος στα Δημόσια Έργα. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ασκούσε καθήκοντα εργάτη αλλά και γραφέα στο εργοτάξιο στο Νοσοκομείο, υπό την εποπτεία και επίβλεψη του κατηγορουμένου
  46. Μέρος των καθηκόντων της, ήταν και η συμπλήρωση και γενικά ενημέρωση του σχετικού παρουσιολογίου που τηρείτο στο εργοτάξιο, Τεκμήρια 9 και
  47. Όπως προέκυψε μετά από τις διάφορες διευκρινιστικές ερωτήσεις που τέθηκαν προς την μάρτυρα, οι σχετικές καταχωρήσεις της στα Τεκμήρια 9 και 10, δεν αντικατοπτρίζουν στα σίγουρα την πραγματική εικόνα και/ή τα πραγματικά γεγονότα που αυτές περιγράφουν. Και εξηγώ˙ ως διευκρίνισε η μάρτυρας, σύμφωνα πάντα με την πρακτική που ακολουθείτο κατά τον ουσιώδη χρόνο, αν ένας ωρομίσθιος υπάλληλος έλαβε ρεπό ως αντάλλαγμα για υπερωρίες που εργάστηκε στο παρελθόν και για τις οποίες δεν θα αποζημιώνετο σε χρήμα (δεν είχε εγκριθεί εκ των προτέρων σχετικό κονδύλι), τότε, έστω και αν δεν θα παρουσιαζόταν στην εργασία του, το παρουσιολόγιο θα τον παρουσίαζε ως παρόντα. Επίσης, οι διάφορες σημειώσεις της επί των Τεκμηρίων 9 και 10, ως προς το ποιοι υπάλληλοι ήταν παρόντες και ποιοι απόντες, δεν ήταν το αποτέλεσμα, πάντοτε, της δικής της εξακρίβωσης της αληθείας των εκεί αναφερομένων, μιας, και αρκετές φορές, για το ποιοι ήταν παρόντες και ποιοι απόντες, τύγχανε ενημέρωσης από τον κατηγορούμενο 1, χωρίς η ίδια να γνωρίζει κατά πόσο ήταν ορθή. Διευκρίνισε ακόμα ότι, αν ο κατηγορούμενος 1 ή ο κατηγορούμενος 2 ή και οι δυο μαζί, κατά τον χρόνο που θα έπρεπε να βρίσκονται στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου, εξέρχοντο τούτο και μετέβαιναν σε χώρους όπου διεξήγαγαν ιδιωτικές εργασίες, δεν ήταν σε θέση να το γνωρίζει. Και τούτο γιατί μεγάλο μέρος των καθηκόντων της, εκτελείτο εντός του γραφείου της, το οποίο βρισκόταν στο χώρο του Νοσοκομείου, με αποτέλεσμα να μην έχει άμεση σχετική επαφή με το τι λάμβανε χώρα εκτός του γραφείου. Η εν λόγω μάρτυρας, αναφέρθηκε και σε σχέση και με την καταγραφή των υλικών που παραδίδονταν από τον κατηγορούμενο 1 προς τους διάφορους υπεργολάβους. Εξήγησε με λεπτομέρεια τον τρόπο που προέβαινε στις διάφορες καταχωρήσεις, καθώς επίσης και από ποιον λάμβανε σχετικές οδηγίες. Επειδή όμως οι κατηγορούμενοι δεν αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε κατηγορία σε σχέση με τον χειρισμό των υλικών, αλλά και γενικότερα της οποιασδήποτε κινητής περιουσίας των Δημόσιων Έργων, δεν καθίσταται επάναγκες η οποιαδήποτε αναφορά στην σχετική με το θέμα αυτό, μαρτυρία της. Όσο αφορά στις διάφορες καταχωρήσεις της επί των Τεκμηρίων 9 και 10, στο τέλος της κάθε ημέρας, ελέγχονταν από τον κατηγορούμενο
  48. Εξήγησε δε ότι, εν πάση περιπτώσει, το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 9 και 10, δεν είναι διαφωτιστικό της ώρας άφιξης και ώρας αναχώρησης στον χώρο του εργοταξίου από τους υπαλλήλους των Δημοσίων Έργων, αλλά μόνο περί του αριθμού των ωρών που εργάστηκε, την κάθε μέρα, ο κάθε υπάλληλος. Ως προς δε τις ώρες που εργάστηκε ο κάθε υπάλληλος, ενημέρωσης τύγχανε από τον κατηγορούμενο
  49. Ερωτηθείσα ειδικά και τούτο σε σχέση με το Τεκμήριο 10, το οποίο αφορά στο χρονικό διάστημα μεταξύ Φεβρουαρίου 2008 και Φεβρουαρίου του 2009, κατά πόσο οιοσδήποτε εκ των κατηγορουμένων φαίνεται να εργάστηκε μερικώς κάποια μέρα, ισχυρίστηκε ότι τούτο δεν συνέβη, καθότι με βάση το περιεχόμενο του εν λόγω τεκμηρίου, και οι δυο κατηγορούμενοι, παρουσιάζονται, για όσες μέρες εργάστηκαν, να απασχολούνται πλήρως και όχι μερικώς. Σημείωσε ωστόσο ότι, υπάρχουν συγκεκριμένες ημέρες, κατά τις οποίες απουσίαζαν (για όλη την ημέρα), με άδεια. Αναφέρθηκε δε ειδικώς στις μέρες και στους λόγους που με βάση το Τεκμήριο 10, απουσίαζαν ο κατηγορούμενος 1 και ο κατηγορούμενος
  50. Αναφερόμενη στον τρόπο που γενικά μεταφέρονται τα υλικά των Δημοσίων Έργων, ανάφερε ότι τούτο γίνεται με διπλοκάμπινο των Δημοσίων Έργων, χρώματος άσπρου, το οποίο φέρει ειδικές σημάνσεις επί των θυρών του, δεξιά και αριστερά. Ερωτηθείσα ειδικά ως προς τα πρόσωπα που οδηγούσαν το συγκεκριμένο όχημα των Δημοσίων Έργων, και τούτο πάντα σε σχέση με τον χρόνο που η ίδια εργαζόταν στο εργοτάξιο του νοσοκομείου (τον επίδικο χρόνο), ανάφερε ότι το εν λόγω όχημα, το οδηγούσε, τόσο ο κατηγορούμενος 1, όσο και ο κατηγορούμενος 2, αλλά και η ίδια. Σε σχέση με τον χρόνο του διαλλείματος, ισχυρίστηκε ότι τούτο ποτέ δεν διενεργείτο πριν τις 11:30μ.μ., αλλά σημείωσε ότι, κάποιες φορές, λόγω της φύσης των εργασιών που εκτελούντο, δεν ήταν δυνατόν να διενεργηθεί ή διενεργείτο σε χρόνο μετά τις 11:
  51. Ως προς το κατά πόσο την ώρα του διαλλείματος, οι υπάλληλοι εξέρχοντο του χώρου του εργοταξίου, ανάφερε ότι για να δικαιολογείτε μια τέτοια ενέργεια, έπρεπε να υπάρχει καλός λόγος και ως τέτοιο ανάφερε την αναγκαία επίσκεψη σε γιατρό. Κατά την αντεξέταση της από τον συνήγορο του κατηγορουμένου 2, συμφώνησε ότι ο κατηγορούμενος 2 ενεπλάκη, στο παρελθόν (δεν προσδιόρισε τον χρόνο), σε οδικό δυστύχημα, καθ΄ ον χρόνο οδηγούσε όχημα των Δημοσίων Έργων και εξέφρασε τον ισχυρισμό, ότι έκτοτε οδηγούσε μόνο το δικό του ιδιωτικό όχημα και όχι όχημα των Δημοσίων Έργων, ακόμα και για σκοπούς μεταφοράς υλικών του Δημοσίου. Αναφερόμενη εκ νέου στο δικαίωμα των ωρομίσθιων υπαλλήλων να εξαργυρώνουν τις αμισθί υπερωρίες τους με ρεπό, ισχυρίστηκε ότι τούτο αποτελούσε, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αποδεκτή πρακτική και ότι μπορούσε να ληφθεί οποιαδήποτε μέρα επιθυμούσε ο εκάστοτε υπάλληλος, και το γεγονός αυτό θα φαινόταν μόνο σε σχετικό ημερολόγιο που τηρούσε ο κατηγορούμενος 1 και όχι στο παρουσιολόγιο, Τεκμήρια 9 κα
  52. Την μαρτυρία της, με εξαίρεση τις αναφορές της σχετικά με το τι ήταν επιτρεπτό και τι όχι (και τούτο γιατί απλά εξέφραζε γνώμη της και όχι γνώση της επί του προκειμένου), αλλά και την θέση της ότι μετά το δυστύχημα που είχε ο κατηγορούμενος 2, δεν ξανά οδήγησε όχημα των Δημοσίων Έργων, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές. Ως προς το πρώτο, η εντός της παρενθέσεως σχετική αναφορά του Δικαστηρίου, υποδεικνύει και το λόγο της μη αποδοχής της. Ως προς την δεύτερη, τούτη δεν μπορεί να γίνει δεκτή γιατί ακριβώς δεν τέθηκε σε συνδυασμό με τον χρόνο που επεσυνέβη το εν λόγω δυστύχημα. Με δεδομένο ότι, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο 2 (του οποίου την μαρτυρία θα εξετάσω κατωτέρω), το ρηθέν δυστύχημα επισυνέβη περί το 2000, δεν είναι δυνατό να αποδεχθώ την ρηθείσα θέση της, μιας και, στην κυρίως εξέταση της, προώθησε, με ξεκάθαρο τρόπο, ότι κατά τον χρόνο που εργαζόταν με τον κατηγορούμενο 1 και τον κατηγορούμενο 2 στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου, το διπλοκάμπινο των Δημοσίων Έργων, οδηγείτο και από τους δυο κατηγορούμενος. Την λοιπή μαρτυρία της, περιλαμβανομένης και της τελευταίας πιο πάνω αναφοράς της ως προς το ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, τόσο ο κατηγορούμενος 1, όσο και ο κατηγορούμενος 2, οδηγούσαν όχημα των Δημοσίων Έργων, την αποδέχομαι. Σε σχέση τώρα με τον ΜΚ8, η μαρτυρία του δεν ήταν καθοιονδήποτε τρόπο διαφωτιστική για τα αμφισβητούμενα ενώπιον μου γεγονότα. Αν και ο μάρτυρας τούτος παρουσιάστηκε με σκοπό να διαφωτίσει, μεταξύ άλλων, και για τον χρόνο που παραδόθηκε συγκεκριμένη ποσότητα σκυροδέματος, καθ' υπόδειξη του κατηγορούμενου 1, στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, εντούτοις, μέσω των διευκρινιστικών ερωτήσεων που του τέθηκαν στο στάδιο της αντεξέτασης του, η μαρτυρία του δεν βοήθησε επί του ζητούμενου. Κατά την κυρίως εξέταση του, ερωτήθηκε από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής κατά πόσο η μη καταγραφή σχετικής αναφοράς επί του δελτίου αποστολής περί καθυστέρησης στην παράδοση του σκυροδέματος μπορεί να οδηγήσει σε οποιονδήποτε ασφαλές συμπέρασμα. Η απάντηση του ήταν ότι, αν δεν υπάρχει σχετική σημείωση, πλην όμως υπήρξε καθυστέρηση στην παράδοση, τότε το σφάλμα είναι στον υπάλληλο/οδηγό του που δεν κατέγραψε κάτι σχετικό. Διαφορετικά, σημαίνει ότι παραδόθηκε εμπρόθεσμα. Ανάφερε ακόμα ότι, από το σημείο φόρτωσης του σκυροδέματος, μέχρι και την παράδοση του στον Άγιο Δομέτιο, αναλώνεται χρόνος περί των 30 με 50 λεπτών. Κατά την αντεξέταση του, η οποία να σημειωθεί ότι διενεργήθηκε μόνο από τον συνήγορο του κατηγορούμενου 1, μιας και ο συνήγορος του κατηγορούμενου 2 δεν υπόβαλε στον μάρτυρα οποιαδήποτε ερώτηση, ερωτηθείς ειδικά για το μοναδικό φορτίο στο οποίο και αφορούσε η μαρτυρία του, κατά πόσο είναι σε θέση να προσδιορίσει τον χρόνο που τούτο παραδόθηκε ή να αποκλείσει το ενδεχόμενο, μετά την αναχώρηση της μπετονιέρας από το εργοστάσιο κατασκευής και πριν την παράδοση του φορτίου στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, να παραδόθηκε μέρος του φορτίου σε άλλο πελάτη του εργοδότη του, απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να αποκλείσει την εν λόγω πιθανότητα και ότι όντως δεν είναι σε θέση να αναφερθεί στον χρόνο που πραγματικά παραδόθηκε τούτο. Την μαρτυρία του, αν και δεν είναι διαφωτιστική επί των αμφισβητούμενων γεγονότων, την αποδέχομαι στο σύνολο της. Ο ΜΚ 9, κατείχε κατά τον ουσιώδη χρόνο, τη θέση του τεχνικού επιθεωρητή στα Δημόσια Έργα, με μέρος των καθηκόντων του να αποτελεί και η επίβλεψη και η οργάνωση εργοταξίων, μεταξύ των οποίων και του εργοταξίου στο Νοσοκομείου, στο οποίο, υπεύθυνος επιστάτης, ήταν ο κατηγορούμενος
  53. Ως μέρος της κατάθεσης του, ήταν η ενημέρωση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα καθήκοντα των κατηγορουμένων 1 και 2, έκαστου στην ιδιότητα που τελούσε. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ με λεπτομέρεια στο σχετικό μέρος της μαρτυρίας του. Περιορίζομαι στο να σημειώσω ότι, κατά τον ΜΚ 9, η ενασχόληση τους με ιδιωτικές εργασίες, καθ' ον χρόνο τούτοι θα πρέπει να εργάζονται στα Δημόσια Έργα, δεν αποτελεί μέρος των καθηκόντων τους. Και δη στο αυτονόητο και αποδεκτό και από τους κατηγορούμενους. Ο εν λόγω μάρτυρας, αναφέρθηκε επίσης στον τρόπο που υποβάλλεται μια απαίτηση από έναν εργολάβο, καθώς επίσης και στους ελέγχους που διενεργούνται προτού ικανοποιηθεί τούτη. Κατά την κυρίως εξέτασης του, αναφέρθηκε σε εσωτερική έρευνα την οποία διενήργησε το τμήμα Δημοσίων Έργων, πάντα σε σχέση με τις καταγγελίες του παραπονούμενου, λέγοντας ότι δεν προέκυψε οτιδήποτε το μεμπτό για τους κατηγορούμενους. Σχολιάζοντας τον κατηγορούμενο 1, χαρακτήρισε τούτον, αν όχι τον καλύτερο, έναν εκ των καλύτερων επιστατών των Δημοσίων Έργων, και εν πάση περιπτώσει ως τον υπάλληλο που κατέχει καλύτερα από όλους το στοιχείο του. Τον χαρακτήρισε ακόμα και ως άψογο. Ειδικότερα, αναφερόμενος σε έλεγχο που έγινε δια της συγκρίσεως του αποθεματικού της αποθήκης του εργοταξίου και του σχετικού βιβλίου παραλαβής και κατανομής υλικών, ανάφερε ότι τούτος δεν έδειξε οποιανδήποτε απώλεια υλικών. Παρεμβάλω στο σημείο αυτό για να σημειώσω ότι, το γεγονός αυτό, μπορεί να θεωρηθεί και ενισχυτικό της ήδη πιο πάνω εκφρασθείσας κρίσης μου, να μην αποδεχθώ την θέση του ΜΚ3 ότι, το ντεπόζιτο που εγκαταστάθηκε στην οικία του, αποτελούσε περιουσία των Δημοσίων Έργων. Επανερχόμενος στην μαρτυρία του ΜΚ 9, ισχυρίστηκε ακόμα ότι γενικά από τους ελέγχους που διενεργήθηκαν από διάφορους λογιστές, πάντα σε σχέση με τα υλικά που κατείχαν τα Δημόσια Έργα στο εργοτάξιο του Νοσοκομείου, δεν προέκυψε οτιδήποτε το μεμπτό εναντίον του κατηγορούμενου
  54. Του ζητήθηκε ακόμα να τοποθετηθεί επί του κατά πόσο θα ήταν δυνατό να πληρωνόταν ο παραπονούμενος από το Δημόσιο τις €17.000, δίδοντας ως δικαιολογία ότι εκτέλεσε εργασίες που δεν είχαν στην πραγματικότητα εκτελεστεί και ανάφερε ότι για να δικαιολογηθεί το συγκεκριμένο ποσό, θα έπρεπε να υποδειχθεί πολύ μεγάλη επιφάνεια μπογιαντίσματος την οποία χαρακτήρισε ως «πελώρια έκταση», και προχώρησε ακόμα και στο να αναφέρει ότι αν γινόταν κάτι τέτοιο «θα φαινόταν εκατόν τοις εκατόν». Αναφερόμενος στην επιστολή του παραπονούμενου, Τεκμήριο 44, ισχυρίστηκε ότι εξαρχής, όταν και εφόσον την αντίκρισε, αντιλήφθηκε ότι η καταγγελία του «δεν στέκει». Και τούτο γιατί, στην εν λόγω καταγγελία υποβάλλεται παράπονο για τον κατηγορούμενο 1, σε σχέση με εργασίες που τελέστηκαν στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στην Μαλούντα, έργο, στο οποίο ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε εργάστηκε. Εν πάση περιπτώσει, ως ο ΜΚ9 ανάφερε, εξετάστηκαν τα παράπονα που προέβαλε ο παραπονούμενος με το Τεκμήριο 44 και κρίθηκαν ότι δεν ευσταθούν. Αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορούμενου 2, ανάφερε ότι αφ΄ ης στιγμής είναι παρών στο εργοτάξιο ο επιστάτης ή ο αρχιεπιστάτης, ο οποιοσδήποτε βοηθός του δεν έχει καθόλου εξουσίες. Ως προς το διάλλειμα, και αυτός ο μάρτυρας δέχθηκε ότι υπάρχουν περιπτώσεις, όπου συνεπεία της φύσης των εργασιών που εκτελούνται, το διάλλειμα καθυστερεί να διενεργηθεί και/ή δεν διενεργείται καν. Ερωτηθείς ειδικά κατά πόσο δίδονται στους ωρομίσθιους υπαλλήλους ρεπό ως αντάλλαγμα για υπερωρίες που εργάστηκαν, ανάφερε ότι τούτο αποτελεί μια πρακτική η οποία γίνεται, νοουμένου ότι, υπάρχει σχετική συνεννόηση μεταξύ των προϊσταμένων του επιστάτη και του ιδίου του επιστάτη «επί τόπου». Όσο δε αφορά στην δυνατότητα ενός ωρομίσθιου υπαλλήλου ο οποίος βρίσκεται σε ρεπό, να ασχοληθεί με τις ιδιωτικές του εργασίες, ανάφερε «Μα τούτο είναι ο Νόμος. Ο ωρομίσθιος μπορεί, υπάρχει Νόμος, είναι Νόμος, δικαιούται να κάνει οποιαδήποτε άλλη εργασία. Μόνον ο δημόσιος υπάλληλος δεν δικαιούται». Κατά την επανεξέταση του, εξήγησε ότι για να μπορεί να εγκριθεί ένα ρεπό ως αντάλλαγμα για υπερωρίες που εργάστηκε ένας ωρομίσθιος υπάλληλος, πρέπει πρώτα, ο επιστάτης να υποβάλει αίτημα στον «Επαρχιακό» και να εγκριθεί. Διευκρίνισε ωστόσο ότι, συμβαίνει, να δοθεί μια τέτοια έγκριση και προφορικά προς τον επιστάτη και ότι τούτο συνέβηκε πάρα πολλές φορές. Όταν δε ερωτήθηκε αν οι μόλις πιο πάνω θέσεις του (ως προς τον τρόπο που είναι δυνατό να εγκριθεί ένα ρεπό) πηγάζουν από γνώση του λόγω των καθηκόντων του, απάντησε ότι δεν είναι θέματα για τα οποία οφείλει να έχει σχετική γνώση και ότι, τα όσα ανάφερε, είναι θέματα που τα γνωρίζει εκ πείρας. Τέλος, ο ΜΚ 9 αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στους ελέγχους που πρέπει να διενεργηθούν προτού εγκριθεί η πληρωμή ενός εργολάβου για εκτελεσθείσα εργασία, προσθέτοντας ακόμα ότι το σενάριο που επικαλείται ο παραπονούμενος δεν θα ήταν δυνατό να περάσει απαρατήρητο, μιας και, αν όχι ενωρίτερα, τουλάχιστον κατά την παράδοση του έργου θα γινόταν αντιληπτό. Την μαρτυρία του ΜΚ9, με εξαίρεση τις εκφρασθείσες γνώμες του επί θεμάτων που και ο ίδιος αποδέχθηκε ότι δεν είναι ο κατάλληλος για να τοποθετηθεί, την αποδέχομαι στο σύνολο της. Ερχόμενος στον ΜΚ 10, σημειώνω ότι, τούτος ήταν ένας από του οδηγούς μπετονιέρας που μετέφερε, σε μία περίπτωση, σκυρόδεμα στη οικία στο Άγιο Δομέτιο. Και αυτός ο μάρτυρας, κατά την αντεξέταση του, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο το σκυρόδεμα να το παρέδωσε μετά τις 15:00 και δη σε χρόνο εκτός των ωρών που θα έπρεπε οι κατηγορούμενοι 1 και 2 να εργάζονται προς όφελος των Δημοσίων Έργων. Και τούτο, γιατί δεν μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο, πριν την παράδοση του, να έπρεπε να εξυπηρετήσει άλλο πελάτη του εργοδότη του, σε άλλο μέρος της Λευκωσίας και ακολούθως να παρέδωσε το επίδικο φορτίο. Επομένως, ούτε ο συγκεκριμένος μάρτυρας βοήθησε καθόλου αναφορικά με το κατά πόσο ο κατηγορούμενος 2, που είναι και το πρόσωπό που παρέλαβε το σκυρόδεμα, έπραξε τούτο πριν τις 15:
  55. Στρέφομαι τώρα στην μαρτυρία του ΜΚ
  56. Ήταν και αυτός ένας από τους οδηγούς μπετονιέρας που μετέφεραν σκυρόδεμα στην οικία στο Άγιο Δομέτιο. Και αυτός ο μάρτυρας, όπως και ο ακριβώς προηγούμενος, δεν διαφώτισαν επαρκώς περί του χρόνου που παραδόθηκε ο σκυρόδεμα στην ρηθείσα οικία. Αν και ισχυρίστηκε ότι δεν είναι δυνατόν μια μπετονιέρα να κινείτε για ώρες και να μην εκφορτώσει το σκυρόδεμα που μεταφέρει, εντούτοις δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να παρέδωσε σε πέραν των τριών διευθύνσεων, σκυρόδεμα (από το ίδιο φορτίο), χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να διαφωτίσει αν το επίδικο φορτίο ήταν το πρώτο ή το τελευταίο. Με δεδομένο δε το γεγονός ότι η ώρα φόρτωσης, επί της μπετονιέρας του, στο εργοστάσιο της εργοδότριας του εταιρείας στους εργάτες, έλαβε χώρα στις 12:26, η μαρτυρία του ΜΚ11, κρίνεται ως μη διαφωτιστική επί του ζητουμένου, Όπως εξηγήθηκε και ανωτέρω, αμφότεροι οι κατηγορούμενοι, αφού τους εξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους, μετά που κλήθηκαν σε απολογία, επέλεξαν και κατέθεσαν ενόρκως. Ο κατηγορούμενος 1, δεν με έπεισε ότι επισκεπτόταν τα ιδιωτικά του έργα σε χρόνο που δεν όφειλε να εκτελεί καθήκοντα ως ωρομίσθιος υπάλληλος για τα Δημόσια Έργα. Ήταν έκδηλη η προσπάθεια του να αποφύγει να προωθήσει οποιονδήποτε ισχυρισμό ή παραδοχή σε σχέση το πιο πάνω ζήτημα. Ήταν στα πλαίσια αυτής του της προσπάθειας που προώθησε και τους μη πιστικούς ισχυρισμούς του ότι, εντός τριάντα λεπτών (που διαρκεί το διάλλειμα του), εγκατέλειπε τον χώρο του Νοσοκομείου, επισκεπτόταν τα ιδιωτικά του έργα, επέβλεπε τις εκεί εργασίες και/ή έδιδε σχετικές οδηγίες και ακολούθως επέστρεφε στο Νοσοκομείο. Αντιλαμβανόμενος, κατά το στάδιο που προωθούσε αυτούς τους ισχυρισμούς ότι ήταν αδύνατο να προλάβει να πράξει τούτα εντός του περιορισμένου αυτού χρόνου, προώθησε και την μη πειστική θέση ότι για να προλάβει, έτρεχε «σαν την βολίδα» επικαλούμενος δε ότι στο παρελθόν λάμβανε μέρος σε αγώνες ταχύτητας, με αποτέλεσμα να έχει την ικανότητα να κινείται γρήγορα στον δρόμο, ξεχνώντας προφανώς ότι, άλλες οι συνθήκες που επικρατούν σε ένα αγώνα ταχύτητας, χωρίς τροχαία κίνηση, σημάνσεις φώτων και γενικά οδικούς περιορισμούς, και άλλες οι συνθήκες που επικρατούν, κατά τα πρωινά εν ώρα αιχμής κατά την διακίνηση ενός προσώπου εντός της πόλης. Ίσως είναι και η μετέπειτα κατανόηση του ότι η εν λόγω θέση δεν θα μπορούσε να γίνει πιστευτή, που εν τέλει, λίγο χρόνο μετά που την προέβαλε, δέχθηκε ότι υπήρχαν περιπτώσεις, που κατά την επιστροφή του από το κατάστημα από το οποίο προμηθεύονται υλικά τα Δημόσια Έργα, πέρασε και από τον χώρο του εργοταξίου της οικίας στον Στρόβολο για να ελέγξει την εκεί πορεία των εργασιών. Επί του προκειμένου, ανάφερε ότι «Αν είναι τούτο παράπτωμα που έκαμα, καταδικάστε με». Ούτε με έπεισε ότι, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, ο παραπονούμενος έπαψε να επικοινωνεί καθοιονδήποτε τρόπο μαζί του. Ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν στέκει ούτε στην λογική. Γιατί ένας εργολάβος, με τον οποίο, ως ο κατηγορούμενος 1 ισχυρίζεται, οι σχέσεις τους ήταν καλές, και με τον οποίο έχουν συνεργαστεί σε τρία ιδιωτικά έργα, μέσω των οποίων, ο εργολάβος έχει αποκομίσει κέδρος (κατά τον κατηγορούμενο 1, έχει καταβάλει προς τον παραπονούμενο τα συμφωνηθέντα, πλην ενός μικρού ποσού σε σχέση με την οικία στον Άγιο Δομέτιο τα οποία κατακράτησε για ισχυριζόμενες κακοτεχνίες), να αποφασίζει μια καλή ημέρα να τερματίσει κάθε επικοινωνία μαζί του; Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου ότι, του τερματισμού της επικοινωνίας τους, προηγήθηκε διαφωνία τους ως προς τα οφειλόμενα του κατηγορούμενου 1 προς τον παραπονούμενο. Το κατά πόσο όντως οφείλει προς τον παραπονούμενο κάποιο ποσό ή το πιο είναι αυτό το ποσό, δεν είναι θέμα που θα απασχολήσει αυτό το Δικαστήριο. Δεν παραγνωρίζω φυσικά ότι, κάποιες εκ των κατηγοριών, έχουν ως συστατικό στοιχείο την λήψη δωρεάν εργατικού προσωπικού. Από την στιγμή όμως που καμία αποδεχτή μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε που να διαφωτίζει επί του προκειμένου, δεν καθίσταται αναγκαίο να αποφανθώ περί των οικονομικών διαφορών των δυο, πόσο μάλλον, την στιγμή που η μαρτυρία του κατηγορούμενου 1 δεν θα μπορούσε, λόγω έλλειψης σχετικής παραδοχής του, να αποτελέσει την βάση για κατάληξη περί ενοχής του στις εν λόγω κατηγορίες. Εξάλλου, θεωρώ τούτο ορθότερο να αποφασιστεί από το πλέον αρμόδιο Δικαστήριο, και δη το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου εκκρεμεί η σχετική αγωγή του παραπονούμενου. Το σίγουρο όμως είναι ότι, η απόλυτη σχετική θέση του κατηγορούμενου 1, την οποία εκφράζει στην κατάθεση του, που λήφθηκε από την Αστυνομία (Τεκμήριο 40 Α) και δη ότι, μετά την επίσκεψη τους στην Λεμεσό για να επιθεωρηθεί ένα έργο για το οποίο ο παραπονούμενος θα έδιδε προσφορά, «. δεν ξαναμιλήσαμε ούτε ξανά βρεθήκαμε χωρίς να υπάρχει λόγος[5]» δεν μπορεί να γίνει δεκτή, για τους λόγους ανάφερα ανωτέρω. Σημειώνω ακόμα ότι, οι διάφορες αναφορές του κατηγορούμενου 1 αναφορικά με την αντιπαροχή που κατέβαλε και/ή δεν κατέβαλε προς τον παραπονούμενο σε σχέση με την χρήση από αυτόν των υπαλλήλων της εταιρείας του τελευταίου, παρουσιάζουν ουσιαστικές αντιφάσεις σε βαθμό που και αυτό το μέρος της μαρτυρίας του να μην μπορεί να γίνει δεκτό. Ενδεικτικά σημειώνω ότι, αναφορικά με το πρώτο χρονικά ιδιωτικό έργο του και δη την οικία στο Καϊμακλί, στην δια ζώσης μαρτυρία του, ισχυρίστηκε ότι ο λόγος που δεν κατέβαλε οποιαδήποτε χρήματα στον παραπονούμενο, ως αντάλλαγμα για τις εργασίες που προσέφεραν οι υπάλληλοι της εταιρείας του, στο εν λόγω έργο, ήταν γιατί ο παραπονούμενος συμφώνησε μαζί του, ως αντάλλαγμα, να λάβει μια καινούργια γαλλική μηχανή ετοιμασίας σκυροδέματος, ένα καρότσι μεταφοράς υλικών και αριθμό ξύλινων δοκών (πόντοι). Όμως, κατά την λήψη της κατάθεσης του από την Αστυνομία, αναφερόμενος στο ίδιο θέμα, ισχυρίστηκε ότι, ο παραπονούμενος «αρνήθηκε να πάρει οποιαδήποτε χρήματα λόγω της φιλίας μας και της συνεργασίας μας στον Κυβερνητικό τομέα». Σημειώνεται επί του προκειμένου ότι, κατά την ρηθείσα κατάθεση του στην Αστυνομία, ερωτήθηκε επισταμένα και για τα τρία ιδιωτικά έργα και ειδικότερα για το κατά πόσο κατέβαλε στον παραπονούμενο οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Η απάντηση του, με αναφορά και σε συγκεκριμένα ποσά χρημάτων, ήταν ότι πλήρωσε τον παραπονούμενο τοις μετρητοίς, χωρίς ωστόσο να λάβει, από αυτόν, οποιαδήποτε σχετική απόδειξη. Σε κανένα σημείο της εν λόγω κατάθεσης του δεν επικαλέστηκε ότι έδωσε οποιοδήποτε αντάλλαγμα, πέραν χρημάτων, προς τον παραπονούμενο για τις εργασίες που εκτέλεσαν οι υπάλληλοι της εταιρείας του στην οικία στο Καϊμακλί. Ένα τέτοιο αντάλλαγμα επικαλέστηκε, για πρώτη φορά, ότι το έδωσε, κατά την δια ζώσης μαρτυρία του. Ήταν γενικά, έκδηλη η προσπάθεια του κατηγορούμενου 1 να πείσει ότι για κάθε ιδιωτικό του έργο, συμβλήθηκε ειδικώς με τον παραπονούμενο, τόσο για τις εργασίες που θα εκτελούντο, όσο και για το αντάλλαγμα που θα δίδετο προς τον τελευταίο. Εξ' ου και ερωτηθείς κατά την αντεξέταση του, αναφορικά με τους υπαλλήλους που του παραχώρησε ο παραπονούμενος για την οικία στο Καϊμακλί, αρνήθηκε ότι του παραχώρησε υπαλλήλους, προωθώντας την θέση ότι, η συμφωνία του με τον παραπονούμενο, ήταν όπως ο τελευταίος, αναλάβει, δια ανταλλάγματος, να εκτελέσει συγκεκριμένες εργασίες. Στην κατάθεση του όμως (Τεκμήριο 40 Α), ερωτηθείς ειδικά, αποδέχθηκε ρητώς ότι ζήτησε από τον παραπονούμενο να του «παραχωρήσει εργάτες για κάποιες εργασίες στο πατρικό μου σπίτι στο Καϊμακλί» και ακολούθως, αναφέρει ότι οι εργασίες έγιναν τις επόμενες τρείς ημέρες κατά τις απογευματινές ώρες, και «όταν τέλειωσαν τις εργασίες του πρότεινα να τον πληρώσω αλλά αυτός αρνήθηκε .». Δεν χρειάζεται κατά την γνώμη μου περαιτέρω επιχειρηματολογία για να διαφανεί το αντιφατικό των σχετικών ισχυρισμών του. Δεν παραγνωρίζω ότι ο κατηγορούμενος 1, κατά την δια ζώσης μαρτυρία του, ισχυρίστηκε ότι ανέφερε στην Αστυφύλακα που του έλαβε την κατάθεση ότι συμφώνησε με τον παραπονούμενο περί του είδους της αντιπαροχής που θα του δίδετο, πάντα σε σχέση με την οικία στο Καϊμακλί, μετά την εκτέλεση των εργασιών, πλην όμως, η Αστυφύλακας δεν κατέγραψε την σχετική αναφορά του. Ο εν λόγω όμως ισχυρισμός του, τέθηκε για πρώτη φορά στο στάδιο που κατέθετε ενόρκως, και δεν υποβλήθηκε σε κανένα προηγούμενο στάδιο, έστω και στον ΜΚ1 που εκπροσωπούσε την ανακριτική ομάδα, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει την λοχία που έλαβε την κατάθεση του, για να τοποθετηθεί επί του προκειμένου. Επομένως ούτε αυτή η θέση του κατηγορούμενου μπορεί να γίνει δεκτή. Εξάλλου, δεν δόθηκε καμία εξήγηση, γιατί, αν όντως αναφέρθηκε ο ισχυρισμός αυτός, να μην καταγραφεί η σχετική αναφορά. Σημειώνω ακόμα ότι, ως προκύπτει από το περιεχόμενο της κατάθεσης του, Τεκμήριο 40Α, ο κατηγορούμενος 1 ανέγνωσε τούτη, και ως ορθή την υπέγραψε. Στρεφόμενος εκ νέου στο κατά πόσο, εν ώρα που θα έπρεπε οι κατηγορούμενοι 1 και 2 να εκτελούν τα καθήκοντα τους ως ωρομίσθιοι υπάλληλοι του Δημοσίου, εγκατέλειπαν τον χώρο εργασίας τους και ασχολούνταν με την διεκπεραίωση των εργασιών στα ιδιωτικά έργα του κατηγορουμένου 1, ο τελευταίος, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, ισχυρίστηκε ότι υπήρξαν περιπτώσεις που ζητούσε από τον κατηγορούμενο 2, είτε κατά το μεσημέρι, είτε κατά τις απογευματινές ώρες να μεταφέρει υλικά στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Με δεδομένο φυσικά το γεγονός ότι, ήταν αδύνατο μια τέτοια ενέργεια (φόρτωση υλικών επί οχήματος, μεταφορά τους στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, εκφόρτωση τους στο εργοτάξιο της οικία, και επιστροφή στο χώρο του Νοσοκομείου), να διενεργηθεί εντός του περιορισμένου χρόνου του διαλλείματος, καθίσταται αβίαστα έκδηλο ότι ο κατηγορούμενος 1, παραδέχεται στην ουσία ότι κάποιες φορές ο κατηγορούμενος 2, κατόπιν εντολής του μετέφερε υλικά στην οικία στον Άγιο Δομέτιο πριν τις 15:
  57. Με το κατά πόσο, τούτο έγινε, σε μέρα που οι κατηγορούμενοι ή οιοσδήποτε εξ αυτών εργάζονταν κανονικά στα Δημόσια Έργα ή αν έγινε σε μέρα που βρίσκονταν σε ρεπό, θα ασχοληθώ ευθύς αμέσως. Ο κατηγορούμενος 1 δεν με έπεισε για το αληθές του ισχυρισμού του ότι όταν μετέβαινε στις ιδιωτικές του εργασίες κατά τα πρωινά, βρισκόταν σε ρεπό. Οι λόγοι είναι απλοί. Πρώτο, ο ισχυρισμός περί ρεπό προωθήθηκε σε πολύ προχωρημένο στάδιο και δη κατά τον χρόνο που διδόταν η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Τίποτε σχετικό αναφέρει ο κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του παρά το ότι ερωτήθηκε ειδικώς. Ως μοναδική δικαιολογία για τον χρόνο που επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο, ανάφερε ότι τούτο συνέβαινε σε χρόνους «εκτός ωρών εργασίας». Εν πάση περιπτώσει, τα περί ρεπό, εγέρθηκαν με εντελώς γενικό τρόπο και χωρίς να δοθούν εκείνες οι πληροφορίες και/ή εχέγγυα ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος της ορθότητας του ισχυρισμού. Παρεμβάλω στο σημείο αυτό για να σημειώσω ότι, ούτε και ο σχετικός ισχυρισμός του ότι όταν επισκεπτόταν τα ιδιωτικά του έργα, διακινείτο με το ιδιωτικό του όχημα και όχι το όχημα των Δημοσίων Έργων, μπορεί να γίνει δεκτός. Και τούτο γιατί, ως ισχυρίστηκε ο κατηγορούμενος 1, για να επισκεφτεί τα ιδιωτικά του έργα σε πρωινές ώρες, θα έπρεπε να έχει προηγουμένως επισκεφτεί πωλητή υλικών που προμήθευε τα Δημόσια Έργα, για αγορά υλικών, και συνεπεία του ότι τούτος βρισκόταν σε χώρο πλησίον του ιδιωτικού του έργου, να περνούσε και από το σχετικό εργοτάξιο για να ελέγξει την πορεία των εργασιών. Δεν έχει δώσει καμία εξήγηση, ο κατηγορούμενος 1 γιατί να καταναλώνει καύσιμα αλλά και να υπόκειται υλική φθορά το ιδιωτικό του όχημα για εργασίες του Δημοσίου. Ούτε ισχυρίστηκε ότι είχε οποιαδήποτε ειδική συμφωνία με το Κράτος να τυγχάνει σχετικής αποζημίωσης για την χρήση του ιδιωτικού του οχήματος για σκοπούς αγοράς και μεταφοράς υλικών που θα χρησιμοποιηθούν στα έργα του Δημοσίου. Εν πάση περιπτώσει, ο εν λόγω ισχυρισμός του συγκρούεται και με τους σχετικούς ισχυρισμούς του ΜΚ3 και της ΜΚ7, σύμφωνα με τους οποίους, ο κατηγορούμενος 1, κατά τον ουσιώδη χρόνο, οδηγούσε υπηρεσιακό όχημα των Δημοσίων Έργων για μεταφορά υλικών (ΜΚ7) και με αυτό επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο (ΜΚ3). Με δεδομένο δε ότι, οι επισκέψεις του κατηγορούμενου 1 κατά τις πρωινές ώρες στην οικία στον Άγιο Δομέτιο γίνονταν με την χρήση του υπηρεσιακού οχήματος των Δημοσίων Έργων, καθίσταται έτι περισσότερο έκδηλο, ότι κατά τις εν λόγω επισκέψεις του, δεν βρισκόταν σε ρεπό. Επί του ιδίου θέματος, και δη ως προς τον χρόνο που γίνονταν οι επισκέψεις του ιδίου και του κατηγορούμενου 2 στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, ο κατηγορούμενος 1, παραδέχθηκε ότι όποτε παράγγελνε ποσότητα σκυροδέματος, ενημέρωνε τον κατηγορούμενο 2, και του ζητούσε να μεταβεί στην οικία για να το παραλάβει. Αναφερόμενος ειδικά για την ώρα που παραδίδετο το σκυρόδεμα, ανάφερε ρητως ότι δεν είναι δυνατό να φορτώθηκε σκυρόδεμα στην μπετονιέρα το πρωί και αυτό να παραδόθηκε το απόγευμα, διότι αν γινόταν κάτι τέτοιο, το σκυρόδεμα θα έπηζε. Με την θέση του αυτή, τοποθετεί στην ουσία τον κατηγορούμενο 2, για σκοπούς παραλαβής σκυροδέματος, τουλάχιστο για το μέρος εκείνο που φορτώθηκε κατά τις πρωινές ώρες, στον χώρο της οικίας στον Άγιο Δομέτιο σε πρωινές ώρες. Εξ' ου και, όταν του υποβάλετο στο στάδιο της αντεξέτασης ότι, κατά τις 19/11/2008, που παραδόθηκε σκυρόδεμα στην οικία στον Άγιο Δομέτιο το οποίο φορτώθηκε στις 7:30πμ., βρισκόταν, κατά τις πρωινές ώρες, στην ρηθείσα οικία για την παραλαβή του σκυροδέματος, αρνήθηκε την σχετική υποβολή και ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών κατά την παραλαβή του σκυροδέματος. Αναφερόμενος στον κατηγορούμενο 2, που το παρέλαβε, ισχυρίστηκε ότι αυτός ενδεχομένως να ήταν σε ρεπό, αποδεχόμενος, στην ουσία, ότι το συγκεκριμένο φορτίο, της συγκεκριμένης ημέρας, παραδόθηκε κατά τις πρωινές ώρες εκείνης της ημέρας. Κατά την τελευταία ημέρα της αντεξέτασης του, ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε τρείς φορές αντιμέτωπος με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι συγκεκριμένες ημέρες (22/10/08, 23/2/09 και 20/3/09), κατά τις πρωινές ώρες, εργαζόταν κανονικά στα Δημόσια Έργα και δεν τελούσε υπό άδεια ή σε ρεπό. Και στις τρείς φορές που τοποθετήθηκε στην σχετική ερώτηση που του τέθηκε (του τέθηκε ξεχωριστή ερώτηση για κάθε ημερομηνίας), έδωσε περίπου την ίδια απάντηση, μια εκ των οποίων ήταν «.Αν φαίνεται στο time book (παρουσιολόγιο) ότι εργαζόμουν, εργαζόμουν», χωρίς να επικαλεστεί την πιθανότητα να ήταν σε ρεπό και να μην καταγράφηκε στο παρουσιολόγιο. Ακολούθως, ξεχνώντας προφανώς ότι σε όλες τις μέχρι εκείνην την στιγμή αναφορές του περί τον χρόνο που επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο, επικαλείτο ότι, τούτο γινόταν εν ώρα διαλλείματος του από την εργασία του στα Δημόσια Έργα ή μετά που σχόλναγε, προωθεί, για πρώτη φορά τον ισχυρισμό ότι, πιθανών να επισκέφτηκε την ρηθείσα οικία κατά τις πρωινές ώρες, σε μέρα που ήταν ρεπό. Υπενθυμίζω φυσικά ότι, ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός του, συγκρούεται με τους πιο πάνω ξεκάθαρους ισχυρισμούς του περί του ότι, αν στο παρουσιολόγιο (Τεκμήριο 9 και 10) αναγράφει ότι εργαζόταν στο Δημόσιο, σημαίνει ότι όντως εργαζόταν. Στο σημείο αυτό, κρίνω σκόπιμο να σημειώσω ότι οι οποιεσδήποτε πιο πάνω παρατηρήσεις μου σε σχέση με τις αντιφάσεις και ή αδυναμία που παρουσιάζει η μαρτυρία του κατηγορούμενου 1, αναφορικά με τους σχετικούς με τα ρεπό ισχυρισμούς του, δεν επιδιώκουν καθοιονδήποτε τρόπο να αμφισβητήσουν την, κατά τα άλλα, ξεκάθαρη και αποδεκτή ενώπιον μου μαρτυρία ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αποτελούσε αποδεκτή πρακτική να αποζημιώνονται οι ωρομίσθιοι υπάλληλοι του Δημοσίου για υπερωρίες για τις οποίες δεν είχε εγκριθεί εκ των προτέρων οικονομικό κονδύλι, με ρεπό. Σκοπεύουν απλά να δικαιολογήσουν την κρίση μου περί του ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν έπεισε το Δικαστήριο ότι κατά τα πρωινά που επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο, ήταν σε μέρα που έλαβε ρεπό. Υπενθυμίζω ακόμα ότι, το ότι ο κατηγορούμενος 1 επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο και επιλαμβανόταν των ιδιωτικών του έργων κατά τα πρωινά, σε χρόνο που έπρεπε να εργάζεται προς όφελος των Δημοσίων Έργων, πρωτίστως το απέδειξε η Κατηγορούσα Αρχή με την αποδεκτή μαρτυρία των ΜΚ3 και ΜΚ
  58. Οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες που παρουσιάζει, επί του προκειμένου, η μαρτυρία του κατηγορούμενου 1 απλά δεικνύουν το ανεδαφικό των σχετικών ισχυρισμών του, επιβεβαιώνοντας έτσι και τους ήδη αποδεκτούς σχετικούς ισχυρισμούς των ΜΚ3 και ΜΚ
  59. Για τους λόγους προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, ο κατηγορούμενος 1, δεν με έπεισε ότι οι διακινήσεις του κατά τις πρωινές ώρες και/ή καλύτερα για τις εργάσιμες για αυτόν στα Δημόσια Έργα ώρες, που επισκεπτόταν τα ιδιωτικά του έργα, γίνονταν με το ιδιωτικό του όχημα. Ούτε ότι οι εν λόγω επισκέψεις του γίνονταν σε μέρα που βρισκόταν, είτε σε άδεια απουσίας, είτε σε μέρα που είχε ρεπό. Τέλος, ούτε ότι η επικοινωνία του ιδίου με τον παραπονούμενο τερματίστηκε χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος για να συμβεί τούτο. Ούτε ο κατηγορούμενος 2 με έπεισε ότι όποτε επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο, σε πρωινές ώρες, βρισκόταν σε άδεια ή είχε λάβει ρεπο. Για σκοπούς πληρότητας και αιτιολογίας ως προς την πιο πάνω κρίση μου, σημειώνω τα ακόλουθα. Σύμφωνα με το ενώπιον μου αποδεκτό μαρτυρικό υλικό, τα παραδεκτά γεγονότα, αλλά και τις σχετικές θέσεις, τόσο του κατηγορούμενο 1, όσο και του κατηγορούμενου 2, σε τρείς τουλάχιστον συγκεκριμένες ημερομηνίες, ο κατηγορούμενος 2 είναι το πρόσωπο που βρίσκεται στην οικία στον Άγιο Δομέτιο και παραλαμβάνει το σκυρόδεμα που παραδίδεται από συγκεκριμένο προμηθευτή. Η θέση που προέβαλε όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το εν λόγω γεγονός, ήταν ότι βρισκόταν, είτε σε άδεια, είτε είχε λάβει ρεπό. Παρά ταύτα, στο σχετικό παρουσιολόγιο (Τεκμήριο 9 και 10), αναφορικά με τις 20/3/2009, αλλά και τις 18/6/2009, (είναι δυο από τις ημέρες που παρέλαβε σκυρόδεμα ο κατηγορούμενος 2 στην ρηθείσα οικία), αυτός παρουσιάζεται να εκτελεί απογευματινές υπερωρίες για τα Δημόσια Έργα. Η δε προσπάθεια του δικαιολογήσει ότι τούτο συνέβη γιατί, ενώ βρισκόταν σε ρεπό, ενημερώθηκε εκτάκτως ότι πρέπει να μεταβεί στα Δημόσια Έργα για να εργαστεί υπερωρίες, δεν πείθει και τούτο για πέραν του ενός λόγου. Πρώτο, και τούτο με βάση τα όσα οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και βασικά η υπεράσπιση τους επικαλέστηκε, για να είναι καταγραμμένο στο παρουσιολόγιο ότι την συγκεκριμένη ημέρα, ο κατηγορούμενος 2 εργάστηκε υπερωρίες, (και επομένως αποζημιώθηκε σε χρήμα για αυτές) σημαίνει ότι δεν επρόκειτο περί έκτακτης υπερωρίας, αλλά για υπερωρία που είχε προεγκριμένο σχετικό κονδύλι, εξ' ου και η καταγραφή της. Η έκτακτη υπερωρία, επειδή δεν αποζημιωνόταν σε χρήμα, αλλά σε ρεπό, δεν καταγραφόταν στο παρουσιολόγιο, όπως δεν καταγραφόταν και το ρεπό. Διαφορετική ερμηνεία των όσων ειπώθηκαν από τους μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου, οδηγεί σε εντελώς παράλογα αποτελέσματα. Δεύτερο, αν ήταν σε άδεια ή σε μέρα που έλαβε ρεπό, δεν θα ήταν δυνατό να επισκεφτεί την εν λόγω οικία με το όχημα των Δημοσίων Έργων. Δεν παραγνωρίζω ότι η θέση του κατηγορουμένου 2 ήταν ότι ουδέποτε επισκέφτηκε οποιονδήποτε ιδιωτικό έργο του κατηγορούμενου 1 με το υπηρεσιακό όχημα των Δημοσίων Έργων. Ο εν λόγω όμως ισχυρισμός του, δεν μπορεί να γίνει δεκτός, αφενός γιατί δεν έδωσε οποιεσδήποτε πιστικιές εξηγήσεις που να τον δικαιολογούν και αφετέρου, συγκρούεται με την υπόλοιπη ενώπιον μου σχετική αποδεκτή μαρτυρία (ΜΚ3 και ΜΚ7). Εν πάση περιπτώσει, ως ανέπτυξα και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του κατηγορούμενου 1, θεωρώ αδιανόητο ένας υπάλληλος, πόσο μάλλόν ένας χαμηλόμισθος, να αποδέχεται, για οποιονδήποτε λόγο, να εκτελεί εργασίες και να μεταφέρει υλικά για λογαριασμό του Δημοσίου με το ιδιωτικό του όχημα, και να υπόκειται εκ των πραγμάτων, στην ανάλογη φυσική φθορά και οικονομική απώλεια, την στιγμή που η ίδια η υπηρεσία του παρέχει υπηρεσιακό όχημα, για να το χρησιμοποιεί για τον εν λόγω σκοπό και εν πάση περιπτώσει, δεν τον αποζημιώνει για την φθορά και απώλεια που υπόκειται. Οι δε ισχυρισμοί του περί ατυχήματος στο παρελθόν, καθ' ον χρόνο οδηγούσε υπηρεσιακό όχημα, τέθηκαν με εντελώς γενικό τρόπο και χωρίς να υποδειχθεί με σαφήνεια ο λόγος, που κατά τον κατηγορούμενο 2, το εν λόγω ατύχημα αποτέλεσε την αιτία, έκτοτε να αρνείται να οδηγεί υπηρεσιακό όχημα των Δημοσίων Έργων. Εν πάση περιπτώσει, σε σχετική ερώτηση που του τέθηκε κατά το στάδιο που λαμβανόταν η δεύτερη χρονικά κατάθεση του (Τεκμήριο 39 Α), αναφορικά με το γιατί μετέβαινε ο ίδιος στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, για να παραλάβει σκυρόδεμα ή άλλα υλικά «τι στιγμή που εσύ βρισκόσουν εν ώρα εργασίας;», έδωσε την ακόλουθη απάντηση, χωρίς να επικαλεστεί, είτε ότι βρισκόταν σε άδεια, είτε ότι είχε λάβει ρεπό. «Εγώ πήγαινα πάντα με οδηγίες του Κυριάκου Χρίστου αφού μου έλεγε από προηγουμένως ότι θα είχαμε παραλαβή». Τονίζω στο σημείο αυτό ότι, η πιο πάνω απάντηση δόθηκε σε ερώτηση που έθετε στον κατηγορούμενο 2, ως δεδομένο, ότι η παραλαβή σκυροδέματος ή άλλων υλικών από τον ίδιο στην ρηθείσα οικία, γινόταν σε χρόνο που βρισκόταν εν ώρα εργασίας στα Δημόσια Έργα. Ούτως ή άλλως, το ότι ο κατηγορούμενος 2, με το υπηρεσιακό όχημα των Δημοσίων Έργων, μετέφερε υλικά στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, προκύπτει και από δική του ξεκάθαρη θέση, την οποία προέβαλε στην πρώτη χρονικά κατάθεση του (Τεκμήριο 39 Β) και συγκεκριμένα ως απάντηση στην πρώτη αριθμημένη ερώτηση που του υποβλήθηκε, στα πλαίσια της οποίας του αναφέρθηκε ότι με το αυτοκίνητο των Δημοσίων Έργων μετέφερε ο ίδιος οικοδομικά υλικά στις οικίες στον Στρόβολο και στον Άγιο Δομέτιο. Έδωσε την εξής απάντηση: «. Θυμάμαι όμως μια φορά ήρθε στο παλιό Νοσοκομείο ο υπάλληλος της εταιρείας ZEIPEKKIS, o Νίκος και μου φόρτωσε 20 σάκους τρίτο χέρι και μου είπε ότι την παραγγελία την έκαμε ο Κούλης (ο κατηγορούμενος 1) και να πάρω τους σάκους στον Άγιο Δομέτιο όπως ήταν οι οδηγίες του Κούλη .». Η μετέπειτα διαφοροποίηση της στάσης του και ειδικότερα στα όσα σχετικά ανέφερε κατά την δεύτερη χρονικά κατάθεση του (Τεκμήριο 39 Α), δεν αλλάζει καθοιονδήποτε τρόπο τα γεγονότα, γιατί πρόκειται περί εντελώς συγκρουόμενης με την μόλις πιο πάνω αρχική του θέση. Ούτε έδωσε οποιανδήποτε πειστική εξήγηση για τον λόγο που αποφάσισε να διαφοροποιήσει τον αρχικό ισχυρισμό του. Η τάση του κατηγορούμενου 2 γενικά να ψευσθεί, ήταν έκδηλη καθ΄ όλη την διάρκεια που κατέθετε. Ενδεικτικά σημειώνω και τις αντιφάσεις που παρουσιάζουν οι ισχυρισμοί του στις καταθέσεις που του λήφθηκαν από την Αστυνομία. Παραδείγματος χάριν, ενώ στις δυο πρώτες του καταθέσεις (Τεκμήρια 39 Α και Β), αρνείται ότι ο ίδιος εκτέλεσε οποιαδήποτε εργασία στην οικία στον Στρόβολο, αφήνοντας δε ξεκάθαρα να νοηθεί ότι αντάλλαγμα θα λάμβανε από τον κατηγορούμενο 1 μόνο για εργασίες που εκτέλεσε στην οικία στον Άγιο Δομέτιο, στην τρίτη χρονικά κατάθεση του (Τεκμήριο 39 Γ), δέχεται ότι συναντήθηκε με τον παραπονούμενο και ότι ανέφερε σε αυτόν ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν τον πλήρωσε για τις εργασίες που εκτέλεσε, τόσο στην οικία στον Στρόβολο όσο και στην οικία στον Άγιο Δομέτιο. Σε σχέση πάντα με την τελευταία αυτή αναφορά του στο Τεκμήριο 39 Γ, αξίζει να σημειωθεί ότι, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, σε πλήρη σύγκρουση με την εν λόγω αναφορά του, αρνήθηκε ότι ανέφερε στον παραπονούμενο ότι ο ίδιος δεν είχε πληρωθεί από τον κατηγορούμενο
  60. Ενδεικτικά της αντιφατικότητας της μαρτυρίας του, σε σχέση με το πότε επισκεπτόταν την οικία στον Άγιο Δομέτιο, είτε για να παραλάβει σκυρόδεμα ή υλικά, είτε για να εργαστεί εκεί, είτε τέλος για να μεταφέρει υλικά, είναι και τα ακόλουθα: Στην γραπτή του δήλωση, αναφέρει σχετικά ότι, όλες οι φορές που επισκέφτηκε την εν λόγω οικία, ήταν σε μέρες που, είτε είχε λάβει ρεπό, είτε ήταν σε άδεια, είτε τέλος ήταν κατά τις απογευματινές ώρες, μετά που σχόλναγε. Παρά ταύτα, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με σχετικές με το θέμα ερωτήσεις, ξεχνώντας προφανώς τους πιο πάνω περιοριστικούς ως προς τον χρόνο και τις συνθήκες που επισκεπτόταν την οικία, ισχυρισμούς του, προώθησε, για πρώτη φορά, την θέση ότι, πριν τις 7:00πμ., με το ιδιωτικό του όχημα, επισκεπτόταν προμηθευτές οικοδομικών υλικών που συνεργάζονταν με τον

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.