Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Μηνά Καΐτη, Υποθ. αρ.: 15162/16, 4/11/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2016:27 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ : Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Σ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Υποθ. αρ.: 15162/16 Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α v. Μηνά Καΐτη Κατηγορουμένου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 4 Νοεμβρίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Π. Ευθυβούλου - Ευθυμίου για Γενικό Εισαγγελέα Για τον Κατηγορούμενο: κ. Δ. Τσολακίδης Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Κατόπιν παραδοχής ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες 1-5 για τα ακόλουθα αδικήματα: (
- i)Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, και συγκεκριμένα 1961,44 γρ. κάνναβης από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη (κατηγορία 1). (
- ii)Κατοχή του προαναφερόμενου ελεγχόμενου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (κατηγορία 2). (iii) Καλλιέργεια 12 φυτών του γένους κάνναβης (κατηγορία 3). (
- iv)Κατοχή των προαναφερόμενων φυτών (κατηγορία 4). (
- v)Καλλιέργεια των εν λόγω φυτών με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (κατηγορία 5). Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά έχουν εκτεθεί από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, έχουν ως εξής: Στις 12.7.16, κατόπιν πληροφορίας πως ο Κατηγορούμενος αποθήκευε ναρκωτικά στην οικία του, εκδόθηκε ένταλμα έρευνας και η οικία τέθηκε υπό παρακολούθηση. Στις 17.7.16 μέλη της Υ.ΚΑ.Ν. Λευκωσίας μετέβησαν στην οικία του, η οποία βρίσκεται στην οδό Δημοκρίτου 10, Λακατάμια, προς εκτέλεση του εντάλματος έρευνας. Πριν την είσοδο των αστυνομικών ο Κατηγορούμενος θεάθηκε να εξέρχεται αυτής και ανακόπηκε. Ακολούθησε έρευνα της οικίας, κατά την οποία στην κουζίνα εντοπίστηκε ξηρή φυτική ύλη βάρους 0,60 γρ. την κατοχή της οποίας ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε αμέσως και έτσι συνελήφθη για αυτόφωρο αδίκημα. Ακολούθως ο Κατηγορούμενος υπέδειξε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα στο ερμάρι του υπνοδωματίου του, εντός του οποίου υπήρχαν 12 φυτά κάνναβης από τα οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη ύψους 2-4 εκ. περίπου και τα οποία παραδέχθηκε πως είναι δικά του. Στη συνέχεια παρέδωσε ξηρή φυτική ύλη βάρους 0,24 γρ. την οποία πέταξε από την οικία του μόλις είχε αντιληφθεί την παρουσία της αστυνομίας. Κατά την έρευνα εντός της αυλής εντοπίστηκαν θαμμένες δύο συσκευασίες οι οποίες περιείχαν ξηρή φυτική ύλη, βάρους 981,1 και 979,5 γρ. αντίστοιχα. Σύμφωνα με τις επιστημονικές εξετάσεις όλες οι ανευρεθείσες ποσότητες ξηρής φυτικής ύλης είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη, συνολικού βάρους 1961,44 γρ. Την ίδια μέρα ο Κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχθηκε την κατοχή της ανευρεθείσας ποσότητας και των 12 φυτών κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Κατόπιν αιτήματος του Κατηγορουμένου και με τη σύμφωνη γνώμη της Κατηγορούσας Αρχής, λαμβάνονται υπόψιν κατά την επιβολή ποινής και οι ακόλουθες υποθέσεις: 1. Υπόθεση αρ.: 15211/16 Ε. Δ. Λευκωσίας Αυτή αφορά δύο κατηγορίες για το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής (κατηγορίες 1 και 3) και μια κατηγορία για το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς (κατηγορία 2). Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα στις 14.11.13 υπήρξε καταγγελία πως άγνωστος έκοψε το σύρμα της περίφραξης και εισήλθε εντός περιφραγμένου χώρου των αποθηκών των Δημοσίων Έργων στο Πέρα Χωρίο και αφού παραβίασε το γραφείο και την αποθήκη έκλεψε ένα κάγκο αξίας €1.000, ένα ζευγάρι μπότες ασφαλείας αξίας €100, 150 λίτρα πετρέλαιο από ένα φορτηγό και 35 λίτρα βενζίνης αξίας €260 και ένα ψαλίδι χειρός σιδέρων αξίας €40, όλα συνολικής αξίας €1.400 περιουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γενετικό υλικό του δράστη ταυτίστηκε με τον Κατηγορούμενο ο οποίος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος στις 3.12.15 ενώ βρισκόταν υπό κράτηση για άλλη υπόθεση και ομολόγησε ενοχή. Στις 16.6.15 το βράδυ έγινε διάρρηξη στο Κεντρικό Εργαστήρι του Τμήματος Δημοσίων Έργων παρά το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και ενεργοποιήθηκε το σύστημα συναγερμού. Αμέσως έτρεξαν στο μέρος αρμόδιοι λειτουργοί και είδαν κάποιο άτομο να κατεβαίνει τις σκάλες του κτιρίου. Τον καταδίωξαν χωρίς να καταφέρουν να τον ανακόψουν. Κλήθηκε η αστυνομία και διαπιστώθηκε παραβίαση της πόρτας στο υπόγειο του κτιρίου, από την οποία ο δράστης πέτυχε είσοδο, ενώ παραβιάστηκαν και πολλές άλλες πόρτες με αιχμηρό όργανο. Ο δράστης έκλεψε από το γραφείο ποσό €41,65, περιουσία της Δημοκρατίας. Γενετικό υλικό του δράστη ταυτίστηκε με τον Κατηγορούμενο. Μετά τη σύλληψη του στις 5.12.15 ομολόγησε ενοχή. Το σύνολο της κλοπιμαίας περιουσίας δεν εντοπίστηκε ούτε και αποκαταστάθηκαν οι υλικές ζημιές από τον Κατηγορούμενο. 2. Υπόθεση αρ.: 745/16 Ε. Δ. Αμμοχώστου Αυτή αφορά μια κατηγορία για το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα, στις 28.5.12 καταγγέλθηκε πως μεταξύ 27 και 28.5.12 έγινε διάρρηξη στο Γυμνάσιο Δερύνειας από το οποίο κλάπηκαν δύο ηλεκτρονικοί υπολογιστές και ένα projector συνολικής αξίας €1.000, περιουσία της Σχολικής Εφορείας Δερύνειας. Η είσοδος επιτεύχθηκε από αλουμινένιο παράθυρο. Κατόπιν μαρτυρίας πως ο δράστης είναι ο Κατηγορούμενος, αυτός συνελήφθη στις 26.7.12. Στα πλαίσια θεληματικής κατάθεσης ομολόγησε ενοχή. Η κλαπείσα περιουσία δεν εντοπίστηκε ούτε και η Εφορεία αποζημιώθηκε. 3. Υπόθεση αρ.: 11663/16 Ε. Δ. Λευκωσίας Αυτή αφορά τροχαίες παραβάσεις, ήτοι για τα αδικήματα της αλόγιστης και επικίνδυνης οδήγησης (κατηγορία 1), της παράλειψης οδηγού να συμμορφωθεί με κόκκινο φανό σε φωτεινούς σηματοδότες για οχήματα (κατηγορία 2), της οδήγησης χωρίς μπροστινούς φανούς (κατηγορία 3) και της οδήγησης με φθαρμένα ελαστικά (κατηγορία 4). Τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης έχουν ως εξής: Στις 20.3.16 και ώρα 02:50 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΑΒΜ338 αλόγιστα και επικίνδυνα στην οδό Ελαιώνων στη Λευκωσία, παραβιάζοντας τον κόκκινο σηματοδότη της πορείας του και περνώντας από τα αριστερά προς τα δεξιά περιπολικού αυτοκινήτου της αστυνομίας το οποίο βρισκόταν σταματημένο αναμένοντας το πράσινο φως της πορείας του. Το περιπολικό προσπάθησε να ακολουθήσει το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος αλλά έχασε οπτική επαφή μαζί του λόγω του ότι αυτός ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα. Λίγα λεπτά αργότερα το εν λόγω όχημα εντοπίστηκε ακινητοποιημένο με σβηστά φώτα στη διασταύρωση Ελαιώνων και Ευζώνων, αφού είχε κτυπήσει στο δεξί πεζοδρόμιο. Μόλις ο Κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την αστυνομία, ξεκίνησε το όχημα του και το οδήγησε χωρίς να ανάψει φώτα αλλά τελικά σταμάτησε και έθεσε εαυτόν στη διάθεση της αστυνομίας. Κατά τον έλεγχο του οχήματος διαπιστώθηκε πως το όχημα έφερε φθαρμένα ελαστικά. Ο Κατηγορούμενος ομολόγησε ενοχή. 4. ΠΦ ΟΠΕ Λευκωσίας Κ/746/2016 Στις 28.5.16 ο Κατηγορούμενος κάπνιζε τσιγάρο εντός της μπυραρίας Red Square κατά παράβαση του περί Προστασίας της Υγείας Νόμου. Εκδόθηκε εξώδικο το οποίο ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να πληρώσει. Ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη στην Υπόθεση αρ. 8307/13 Ε. Δ. Λεμεσού. Αυτή αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής, το οποίο διαπράχθηκε στις 26.10.11. Στις 2.11.15 του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 μηνών με τριετή αναστολή. Στην εν λόγω υπόθεση λήφθηκαν υπόψιν οι Υποθέσεις αρ. 12966/14, 8081/13 και 36877/12 Ε. Δ. Λευκωσίας, οι οποίες αφορούν τα αδικήματα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, της διάρρηξης και κλοπής κτιρίου και σχολικού κτιρίου, της κακόβουλης ζημιάς και της παράνομης κατοχής περιουσίας. Στην ικανή αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο συνήγορος υπεράσπισης δεν δίστασε να επισημάνει τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Κατηγορούμενος και ότι ο τελευταίος την αντιλαμβάνεται πλήρως. Ο συνήγορος αναφέρθηκε στην άμεση παραδοχή του Κατηγορουμένου, στη συνεργασία του με την αστυνομία και στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων. Έδωσε ιδιαίτερη σημασία στις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου και στην προσπάθεια απεξάρτησης του από τα ναρκωτικά, καλώντας το Δικαστήριο να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή επιείκεια. Η σοβαρότητα των αδικημάτων που αφορούν ναρκωτικά είναι δεδομένη και αντανακλάται πρωτίστως στις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές. Ειδικότερα για τα σοβαρότερα αδικήματα της καλλιέργειας και της κατοχής ναρκωτικών τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια προβλέπεται ως μέγιστη η ποινή φυλάκισης δια βίου ή χρηματική ποινή ή και οι δύο, ενώ για το αδίκημα της απλής κατοχής τους προβλέπεται ως μέγιστη ποινή φυλάκιση 8 ετών ή χρηματική ποινή ή και οι δύο. To Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η κατοχή ναρκωτικών, ειδικότερα με σκοπό την προμήθεια, αποτελεί κοινωνική μάστιγα η οποία απαιτεί αυστηρή αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, ειδικότερα ενόψει των πολύ σοβαρών συνεπειών της χρήσης αυτών, κυρίως από νεαρά άτομα. Αυτή η διαπίστωση, σε συνδυασμό με την έξαρση η οποία δυστυχώς παρατηρείται σε τέτοιας φύσης αδικήματα, επιβάλλει την ανάγκη αντιμετώπισης τους με αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές, στα πλαίσια της προσπάθειας των Δικαστηρίων προς καταπολέμηση της διασποράς των ναρκωτικών και προστασία του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, αποδίδοντας περιορισμένη βαρύτητα στις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Αποτελεί δε γεγονός πως οι περισσότερες υποθέσεις ενώπιον μας αφορούν ναρκωτικά, κάτι το οποίο καταδεικνύει μια ιδιαίτερα ανησυχητική και συνεχόμενη αυξητική τάση διάπραξης τέτοιας φύσης αδικημάτων καθιστώντας έτσι επιβεβλημένο τον ρόλο του Δικαστηρίου στην αντιμετώπιση τέτοιων αδικημάτων με τη δέουσα αυστηρότητα. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Αριστείδου v. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 32 αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την ανησυχητική εξάπλωση των ναρκωτικών και την αναγκαιότητα επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών: «Πιστεύουμε ότι κοινοτυπούμε και επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, επισημαίνοντας πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί οι έμποροι των ναρκωτικών θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες των απεχθών πράξεων τους. Θα πρέπει να υπολογίζουν τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης τους. Η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εξουδετερώνει βέβαια το στοιχείο της εξατομίκευσης της ποινής, το οποίο όμως σε περιπτώσεις όπως η παρούσα έρχεται σε δεύτερη μοίρα.» Όπως επισημάνθηκε στις υποθέσεις Berne v. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 437 και Γενικός Εισαγγελέας v. Sak
(2005)2 Α.Α.Δ. 377, το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτά κατέχονται, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν στον καθορισμό της ποινής. Στις περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας τότε η ποινή αναπόφευκτα καθίσταται πιο αυστηρή. Σχετική είναι και η υπόθεση Τρύφωνος v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 197. Στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνουμε αρχικά υπόψιν την επίδικη ποσότητα της ξηρής φυτικής ύλης, ήτοι 1961,44 γρ.. Με βάση τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του, λαμβάνουμε υπόψιν πως ο Κατηγορούμενος κατείχε την εν λόγω ποσότητα εκτελώντας ουσιαστικά χρέη αποθηκάριου εκ μέρους και για λογαριασμό τρίτου προσώπου από τη Λεμεσό, αναμένοντας οδηγίες του για την παράδοση τους σε άγνωστο του πρόσωπο στη Λευκωσία. Είναι γεγονός πως υπό αυτές τις συνθήκες ο Κατηγορούμενος δεν δύναται να θεωρηθεί ως ο ιθύνων νους της συγκεκριμένης διακίνησης ναρκωτικών, πλην όμως ο ρόλος του, έστω και περιορισμένος, τον καθιστά αναπόσπαστο και αναγκαίο μέρος μιας οργανωμένης τέτοιας διακίνησης και έχει τη σημασία του για την επιτυχή ολοκλήρωση εκτέλεσης της όλης επιχείρησης. Ακόμη και το γεγονός πως ο Κατηγορούμενος προέβη στην αξιόποινη αυτή ενέργεια του έναντι της είσπραξης του ποσού των €1000 από τον παραλήπτη των ναρκωτικών δεν μειώνει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τον δικό του ρόλο. Αντιθέτως είναι και αυτό μια ένδειξη της ευκολίας με την οποία άτομα, όπως ο Κατηγορούμενος, δέχονται να συμμετέχουν σε τέτοιες παράνομες δραστηριότητες με στόχο την αποκόμιση οικονομικού οφέλους, αψηφώντας πλήρως τις συνέπειες των πράξεων τους στα άτομα προς τα οποία προορίζοντο και θα κατέληγαν τα επίδικα ναρκωτικά. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Salaryand v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 541 «Κατ΄ ουσίαν, η εγκληματικότητα του προμηθευτή ναρκωτικών και του διαμεσολαβητή για τη διάθεση τους δε διαφέρει. Κοινός είναι ο σκοπός και κοινό το αντικείμενο. Σκοπός είναι η μόλυνση της κοινωνίας και αντικείμενο το κέρδος». Η ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 466, στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής: «Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να ερμηνευτεί ότι σε οργανωμένους εμπόρους ναρκωτικών δεν πρέπει να επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή από ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές, παρ' όλον ότι η διαφορά δεν είναι πάντοτε και ευδιάκριτη.» Είναι πρόδηλο πως το έργο του Δικαστηρίου στην καταπολέμηση της εμπορίας ναρκωτικών αναπόφευκτα αφορά και επεκτείνεται σε κάθε παράγοντα που αποτελεί μέρος της όλης επιχείρησης και ανάλογη θα είναι και η μεταχείριση του Κατηγορουμένου. Σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν τον ρόλο του Κατηγορουμένου στην επίδικη διακίνηση ναρκωτικών, παρόλο που αυτός δεν ισοδυναμεί με εκείνο του ιθύνοντος νου της όλης επιχείρησης. Τονίζουμε βεβαίως πως στην προκειμένη περίπτωση, πέραν της πιο πάνω ανάμειξης του ο Κατηγορούμενος καλλιεργούσε και 12 φυτά κάνναβης. Αυτό καταδεικνύει την οργανωμένη και δική του επιπρόσθετη εμπλοκή στην παραγωγή και διοχέτευση και της επίδικης ποσότητας προς άλλα πρόσωπα. Έτσι ο ρόλος του δεν παραμένει τελικώς του απλού αποθηκάριου και μεταφορέα της προαναφερόμενης ποσότητας αλλά και του ηθικού αυτουργού μιας σχετικά μικρής, έστω, καλλιέργειας σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός του υπνοδωματίου του. Σε σχέση με τα αδικήματα της κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια αντίστοιχης ποσότητας κάνναβης, παραπέμπουμε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 466 όπου επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή 1 ½ περίπου κιλού κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Ο εφεσείων ήταν 25 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, είχε παραδεχθεί και εξέφρασε τη μεταμέλεια του. Στην υπόθεση Soleimani v. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 476 επικυρώθηκε η επιβολή ποινής φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα, 26 ετών, για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Η ίδια ποινή για ποσότητα 733 γρ. κάνναβης επικυρώθηκε λίγο αργότερα στην υπόθεση Πολυδώρου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492. Στην υπόθεση Ahmed κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 801 επικυρώθηκε φυλάκιση 6 ετών για το αδίκημα της κατοχής 974 γρ. ρητίνης κάνναβης παρά το λευκό ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις των εφεσειόντων, και παρά το ότι ο ιθύνων νους ήταν άλλο πρόσωπο. Στην υπόθεση Ευρυπίδου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. αρ. 187/13, ημερ. 22.5.14, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για το αδίκημα της κατοχής 2818.77 γρ. φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο εφεσείων ήταν ηλικίας σχεδόν 26 ετών, από διαλυμένη οικογένεια, με πολλές οικονομικές δυσκολίες και αντιμετώπιζε ανέκαθεν σωρεία ψυχολογικών προβλημάτων που τον οδήγησαν στην εγκατάλειψη του σχολείου αρχικά και στην απαλλαγή του από μικρό μέρος της στρατιωτικής του θητείας αργότερα. Για το αδίκημα της καλλιέργειας, χρήσιμη αναφορά γίνεται στην υπόθεση Ξυδάς v. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 807 στην οποία επικυρώθηκαν, μεταξύ άλλων, οι ποινές φυλάκισης 2 ετών για τα αδικήματα της καλλιέργειας και της κατοχής 7 φυτών κάνναβης. Στην Ιωάννου άλλως «Τίτος» v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 409, στην οποία η έφεση αφορούσε μόνο την καταδίκη, επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 4 ετών για καλλιέργεια 23 φυτών κάνναβης. Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως «Κακής» v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 162, επικυρώθηκε ποινή τριετούς φυλάκισης για καλλιέργεια 77 φυτών κάνναβης σε γλάστρες που βρίσκονταν σε αγροτεμάχιο. Κρίνεται σκόπιμη επίσης η αναφορά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Γεωργίου
(2003)2 Α.Α.Δ. 511. Σε αυτή επικυρώθηκε η πεντάμηνη ποινή φυλάκισης για την καλλιέργεια, κατοχή και κατοχή 14 φυτών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια λόγω όμως της μεγάλης και αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην εκδίκαση της υπόθεσης η οποία δεν οφείλετο στον εφεσίβλητο. Τέλος, κρίνεται σκόπιμη η παραπομπή στην υπόθεση Παντελή v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 247/13, ημ. 29.4.14, η οποία αφορούσε την ίδια ποσότητα ως η παρούσα, ήτοι καλλιέργεια, κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 12 φυτών κάνναβης. Οι ποινές των 6 ετών για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια και των 4 ετών για την καλλιέργεια οι οποίες επιβλήθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο κρίθηκαν υπερβολικές και αντικαταστάθηκαν με ποινές 3 και 2 ετών αντίστοιχα. Στην εν λόγω υπόθεση αναφέρθηκαν τα εξής: «Θεωρούμε ότι όντως πρέπει να δοθεί σημασία, όπως ελέχθη από πλευράς της Δημοκρατίας, στο γεγονός ότι επρόκειτο για μια καλά σχεδιασμένη καλλιέργεια, όμως τούτο δεν είναι ο μόνος αποφασιστικός παράγων που πρέπει να ληφθεί υπόψη και θεωρούμε πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η ποσότητα των φυτών είναι πολύ μικρή. Περαιτέρω, όπως ήδη υποδείξαμε, δεν έχουμε μαρτυρία που να δεικνύει την ποσότητα της κάνναβης που μπορούσε να εξαχθεί από τα φυτά αυτά. Όσο και αν θεωρηθεί ως δεδομένη η πρόθεση προμήθειας, εντούτοις οι προεκτάσεις της όσον αφορά τα μεγέθη της δεν είναι τόσο σαφείς ενώπιον του Δικαστηρίου.» Βεβαίως είναι γνωστή η νομολογιακή αρχή πως οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για παρόμοιας φύσης αδικήματα, όμως δεν αποτελούν ένα σταθερό δείκτη καθορισμού ποινής καθότι η ποινή σε κάθε υπόθεση εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της και του παραβάτη. Σχετική είναι η υπόθεση Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 1. Πέραν της πιο πάνω εγκληματικής συμπεριφοράς του Κατηγορουμένου σε σχέση με ναρκωτικά, επισημαίνουμε πως αυτός έχει προβεί και σε σειρά άλλων αδικημάτων, ήτοι διαρρήξεων και κλοπών καθώς επίσης και κακόβουλης ζημιάς. Πρέπει επίσης να τονιστεί πως και αυτά τα αδικήματα παρουσιάζουν ιδιαίτερη έξαρση. Στην υπόθεση Bandits v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 94/15, ημ. 21.10.15, το Εφετείο επικρότησε την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην καθοδήγηση που έλαβε από τη νομολογία επισημαίνοντας τα ακόλουθα: «Oι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης και λαμβανομένου υπόψη και του ανώτατου ορίου ποινής που καθορίζεται από τη Νομοθεσία - 10 χρόνια φυλάκιση για τις νυχτερινές διαρρήξεις και 7 χρόνια για τις διαρρήξεις που δεν διενεργούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας - η ποινή που θα έπρεπε να επιβληθεί στον εφεσείοντα έπρεπε να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Σε τέτοια περίπτωση, όπως είναι νομολογημένο, οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη ναι μεν λαμβάνονται υπόψη, αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο που πρέπει να συνοδεύει την ποινή.» Έτσι το Εφετείο έκρινε πως οι επιβληθείσες ποινές των 3 ετών σε 10 κατηγορίες διαρρήξεων και κλοπών από οικίες (κατόπιν ακρόασης) ήταν μεν επιεικείς, πλην όμως τις επικύρωσε. Μια ανασκόπηση της νομολογίας καταδεικνύει πως για τέτοιας φύσης αδικήματα οι ποινές κυμαίνονται μεταξύ 2 και 4 ετών. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Κλεοβούλου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485, Piliev v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 587, Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 158, Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 146 και Jamas v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ.
- Είναι δε σημαντικό να τονισθεί πως στην προκειμένη περίπτωση αυτά τα αδικήματα διαπράχθηκαν σε διάστημα 3 ετών, ήτοι μεταξύ 2012 και
- Αυτή η στάση σαφώς αντικατοπτρίζει την εικόνα ενός ατόμου με ροπή γενικά στην εγκληματική συμπεριφορά και μάλιστα με διάφορους τρόπους, οι οποίοι αποτελούν ιδιαίτερο κίνδυνο και προκαλούν ανασφάλεια στο κοινωνικό σύνολο, είτε αυτός είναι τα ναρκωτικά και η διασπορά τους είτε αυτός είναι η διάρρηξη κτιρίων και η κλοπή. Μάλιστα λαμβάνουμε υπόψιν πως ο Κατηγορούμενος έκλεψε περιουσία συνολικής αξίας €2.441,65, και τόσο η αξία της όσο και η προκληθείσα ζημιά δεν έχει αποκατασταθεί. Όσον αφορά τα τροχαία αδικήματα και το κάπνισμα, λαμβάνουμε υπόψιν πως έλαβαν χώρα σχετικά πιο πρόσφατα, εντός του 2016, και σημειώνουμε βεβαίως πως δεν ενέχουν την ίδια σοβαρότητα με τα προαναφερόμενα, όπως άλλωστε αντικατοπτρίζεται και στις προβλεπόμενες γι΄ αυτά ποινές. Παρά τη διαπιστωθείσα ανάγκη για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, εντούτοις το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση δεν ατονεί, νοουμένου ότι η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά της υπόθεσης. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 245 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224. Στα πλαίσια του καθήκοντος μας αυτού κατ΄ αρχάς λαμβάνουμε υπόψιν τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου, όπως αυτές εμφαίνονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Ειδικότερα, λαμβάνουμε υπόψιν πως ο Κατηγορούμενος είναι 28 ετών, άνεργος, λήπτης δημόσιου βοηθήματος και διέμενε μόνος σε ενοικιαζόμενη οικία στη Λακατάμεια. Προέρχεται από συγκροτημένη πολυμελή οικογένεια χαμηλής κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης. Είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας και οι σχέσεις μεταξύ τους περιγράφονται ως πολύ καλές. Από την παιδική του ηλικία διαγνώστηκε με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (Δ.Ε.Π.Υ.). Μέχρι την ηλικία των 13 ετών παρακολουθείτο από παιδοψυχίατρο και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Φοίτησε μέχρι την Α΄ Τάξη Γυμνασίου και διέκοψε τη φοίτηση του λόγω χαμηλής επίδοσης και έλλειψης ενδιαφέροντος. Ακολούθως φοίτησε για δύο χρόνια στο σύστημα μαθητείας στον κλάδο συγκολλητών και μετά την απαλλαγή του από την Εθνική Φρουρά φοίτησε για δύο χρόνια σε σχολή κομμωτικής. Εξάσκησε το επάγγελμα του κομμωτή για τέσσερα χρόνια, αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, τα προβλήματα που του δημιούργησε η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών την οποία άρχισε σε ηλικία 13 ετών δεν του επέτρεπαν πλέον να εργαστεί. Το 2015, μετά από αρκετές προσπάθειες, ολοκλήρωσε με επιτυχία το κλειστό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης «Αγία Σκέπη». Τότε διέμενε με τους γονείς του και εργάστηκε σε δύο εταιρείες για περίοδο εννέα και τριών μηνών αντίστοιχα. Το 2016 ξανά άρχισε τη χρήση ναρκωτικών, δεν εργαζόταν, λάμβανε κρατικό επίδομα και συντηρείτο οικονομικά από παράνομες πράξεις. Κατά την κράτηση του έχει συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Τμήματος των Φυλακών. Στα πλαίσια του προγράμματος απεξάρτησης του, κατά τα έτη 2013-2014, ο Κατηγορούμενος παρακολουθείτο από τη Δρα Ελένη Χατζηκυπριανού, Ψυχίατρο. Σύμφωνα με το Ιατρικό Πιστοποιητικό της ημ. 12.9.16, η ίδια διαπίστωσε πως ο Κατηγορούμενος παρουσιάζει πρόβλημα συγκέντρωσης, προσοχής και υπερκινητικότητα. Του χορήγησε φαρμακευτική θεραπεία. Σύμφωνα με τη Δρα Χατζηκυπριανού, τα άτομα με Δ.Ε.Π.Υ. συνεχίζουν να εμφανίζουν τα συμπτώματα τους και κατά την ενήλικη τους ζωή, όπως συνέβη και στην περίπτωση του Κατηγορουμένου ο οποίος συνεχίζει να έχει αδυναμία συγκέντρωσης, υπερκινητικότητα, δυσκολία οργάνωσης κάποιας δραστηριότητας και να ακολουθεί οδηγίες. Τέτοια άτομα, κυρίως αυτά με συννοσηρή διαταραχή προσωπικότητας, συχνά γίνονται παραπτωματικά ή αναπτύσσουν αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας. Παρόλο που ο Κατηγορούμενος δεν φέρεται να συγκαταλέγεται στην ειδική αυτή κατηγορία, εντούτοις διαφαίνεται πως το πρόβλημα του γενικά τον καθιστά πιο αδύναμο και ευάλωτο στην παραβατικότητα. Έτσι και αυτό το στοιχείο αποτελεί παράγοντα ο οποίος προφανώς διαδραμάτισε τον ρόλο του ως προς την ανάμειξη του στην προαναφερόμενη επίδικη παράνομη δραστηριότητα και θα συνεκτιμηθεί κατά την επιμέτρηση της ποινής, χωρίς όμως να εξουδετερώνεται έτσι η ανάγκη επιβολής αυστηρής ποινής. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου βρίσκει έρεισμα στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577 και στο ακόλουθο απόσπασμα: «...Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.». Έτσι πέραν του προβλήματος Δ.Ε.Π.Υ. και των συνεπειών στη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν πως αυτός λάμβανε φαρμακευτική αγωγή προς αντιμετώπιση αυτού η οποία συνεχίστηκε και κατά την προσπάθεια απεξάρτησης του. Ενώ η προσπάθεια του αυτή ήτο επιτυχής, δυστυχώς ο Κατηγορούμενος δεν κατάφερε να παραμείνει εκτός ναρκωτικών και επανήλθε στην εγκληματική του δράση με τον τρόπο που περιγράφεται ανωτέρω στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Αναμφίβολα επικροτούμε τη νέα προσπάθεια του για απεξάρτηση, όπως δηλώθηκε από τον συνήγορο του, και, χωρίς να παραγνωρίζουμε το πρόβλημα του, ευελπιστούμε πως αυτή τη φορά ο Κατηγορούμενος θα καταφέρει να απαλλαγεί από τη μάστιγα των ναρκωτικών για πάντα, τόσο για δικό του όφελος όσο και γενικότερα νέων ατόμων. Η σημασία της προσπάθειας απεξάρτησης, είτε αυτή τελικά πετύχει είτε όχι, τονίστηκε στην υπόθεση Χριστοφίδης v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 148, και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων «ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου» μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η οποιαδήποτε προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει.» Όπως έχει ήδη λεχθεί, στις υποθέσεις ναρκωτικών όπου το στοιχείο της αποτροπής είναι ιδιαίτερα έντονο και επιτακτικό, οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου λαμβάνονται μεν υπόψιν στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής, πλην όμως αποκτούν περιορισμένη βαρύτητα - βλ. Παναγιώτου v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 498, Tomatari v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 169 και Beyki v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 60. Ως ελαφρυντικούς παράγοντες λαμβάνουμε υπόψιν την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς επίσης την ομολογία του προς την αστυνομία και τη συνεργασία του με αυτήν. Όπως ορθώς επισήμανε και ο συνήγορος του, η παραδοχή αποτελεί έμπρακτη ένδειξη μεταμέλειας και διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα. Βεβαίως θα πρέπει να επισημάνουμε πως με την είσοδο των μελών της Υ.ΚΑ.Ν. ο Κατηγορούμενος αρχικά προσπάθησε να διαφύγει από την οικία του αλλά ανακόπηκε και τότε, έχοντας σαφώς περιορισμένες επιλογές, υπέδειξε όλη την ποσότητα των ναρκωτικών τα οποία βρίσκονταν εντός της οικίας του και αυτά που έριξε εκτός αυτής, χωρίς όμως να αποκαλύψει αυτά που ήταν κρυμμένα εντός της αυλής, στην προσπάθεια του προφανώς να μειώσει όσο το δυνατόν τον ρόλο του. Με αυτά τα δεδομένα η συνεργασία του με την αστυνομία δεν ήταν πλήρως οικειοθελής και αποκαλυπτική. Αυτή η διαπίστωση όμως δεν εξουδετερώνει την άμεση παραδοχή του ενώπιον μας και συνάμα την εύλογη αναμονή του για έκπτωση στην ποινή λόγω ακριβώς αυτής. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Ανδρέου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 163/15, ημ. 11.7.
- Ακόμα λαμβάνουμε υπόψιν πως ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε αμέσως τόσο προς την αστυνομία όσο και προς το Δικαστήριο τη διάπραξη όλων των αδικημάτων που λαμβάνονται υπόψιν. Ο συνήγορος του κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψιν το γεγονός πως οι υποθέσεις αρ. 15211/16 και 745/16 θα μπορούσαν να είχαν ληφθεί υπόψιν κατά την επιβολή ποινής στα πλαίσια της υπόθεσης αρ. 8307/13 Ε. Δ. Λεμεσού. Είναι γεγονός πως τα αδικήματα της πρώτης υπόθεσης είχαν διαπραχθεί πριν την επιβολή ποινής στον Κατηγορούμενο, πλην όμως αυτά δεν είχαν εξιχνιαστεί μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2015, οπότε τότε μόνον διεφάνη η ανάμειξη του σε αυτά. Επομένως, μόνο εάν ο ίδιος αποκάλυπτε τη διάπραξη τους, θα μπορούσε να ζητήσει να ληφθούν υπόψιν και εκείνα τα αδικήματα στα πλαίσια επιβολής ποινής στην υπόθεση 8307/
- Αντί τούτου, επέλεξε να μην τα αποκαλύψει μέχρι που τελικώς και πάλι το έπραξε αφού διεφάνη πως δεν είχε άλλη επιλογή. Βεβαίως, θα πρέπει να θεωρείται αναμενόμενο πως εάν λαμβάνετο υπόψιν τότε και η επιβληθείσα ποινή θα ήταν κάπως αυξημένη. Όμως η εισήγηση του συνηγόρου του κρίνεται βάσιμη αναφορικά με την υπόθεση 745/16, η οποία είχε εξιχνιαστεί από το 2012 όμως καταχωρίστηκε το
- Παρόλο που δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση στην καταχώριση αυτής, εντούτοις πράγματι ο Κατηγορούμενος θα μπορούσε να ζητήσει να λαμβάνετο υπόψιν στα πλαίσια της 8307/
- Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Alexandru v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 162, αυτό το ζήτημα συνεκτιμάται ούτως ώστε οι ποινές που θα επιβληθούν να είναι στο σύνολο τους δίκαιες. Τέλος δεν παραγνωρίζουμε πως ο Κατηγορούμενος δεν έχει προς όφελος του το λευκό ποινικό μητρώο. Βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη και μάλιστα για παρόμοιας φύσης αδικήματα, όπως αυτά των δύο υποθέσεων που λαμβάνονται υπόψιν, ήτοι διαρρήξεις και κλοπές. Έτσι ουσιαστικά η εικόνα του Κατηγορουμένου είναι ενός ατόμου με πρόβλημα Δ.Ε.Π.Υ. από την παιδική ηλικία και χρήστη ναρκωτικών από πολύ νεαρή ηλικία, το οποίο δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο αλλά ούτε και να παραμείνει σε ένα σταθερό περιβάλλον εργασίας. Παρά την παλαιότερη επιτυχή προσπάθεια απεξάρτησης του τελικώς επανήλθε στη χρήση ναρκωτικών και δυστυχώς δείχνει μια συστηματική τάση για διάπραξη αδικημάτων εφόσον αυτή επεκτείνεται τόσο πριν όσο και μετά την απεξάρτηση του. Φαίνεται ότι ο Κατηγορούμενος κατάφερε μόνο για μια πολύ μικρή περίοδο να παραμείνει εκτός παραβατικότητας αλλά δυστυχώς τα προβλήματα του τον επανέφεραν στην προτέρα κατάσταση εγκληματικής συμπεριφοράς. Όπως είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο, το βεβαρημένο μητρώο δεν σημαίνει πως ο Κατηγορούμενος θα τιμωρηθεί για δεύτερη φορά για τα παλαιότερα αδικήματα του πλην όμως η προηγουμένη καταδίκη του περιορίζει την επιείκεια που θα μπορούσε να επιδείξει το Δικαστήριο υπό άλλες περιστάσεις. Σχετική είναι η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ. 17. Τέλος, λαμβάνουμε υπόψιν πως δεν συντρέχουν επιβαρυντικοί παράγοντες όπως αυτοί απαριθμούνται στο άρθρο 30
(4)(α) του Ν.29/77 αν και θα πρέπει να σημειωθεί πως ο Κατηγορούμενος στην πραγματικότητα δρούσε σε συνεργασία με άλλον και όχι μόνος. Δεχόμαστε την εισήγηση του συνηγόρου του Κατηγορουμένου ότι συντρέχουν κάποιοι από τους παράγοντες οι οποίοι καθιστούν τα αδικήματα λιγότερο σοβαρά, με βάση το άρθρο 30
(4)(β)(
- i)και (iv)-(
- vi)του Νόμου και ειδικότερα: 1) Το σχετικά νεαρό της ηλικίας του, 2) O βαθμός εξάρτησης του από ναρκωτικά, 3) Η μεταμέλεια του η οποία επιμαρτυρείται από την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου και 4) Το είδος των ναρκωτικών, ήτοι ότι πρόκειται για τάξεως Β. Συνεκτιμώντας αφενός τη σοβαρότητα των αδικημάτων σε συνάρτηση με τις προβλεπόμενες ποινές και αφετέρου όλες τις προσωπικές, οικογενειακές και άλλες περιστάσεις του Κατηγορουμένου, σε συνδυασμό με όλους τους παράγοντες που έχουμε αναπτύξει πιο πάνω, μη παραγνωρίζοντας την ανάγκη για αποτροπή, κρίνουμε ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Ως εκ τούτου, επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 4 ετών. Στην Κατηγορία 1 κρίνεται σκόπιμο όπως μην επιβληθεί ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται στα γεγονότα της δεύτερης κατηγορίας. Στην Κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 2 ετών. Στην Κατηγορία 4 κρίνεται σκόπιμο όπως μην επιβληθεί ποινή δεδομένου ότι τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται και ή είναι στενά συνυφασμένα με τα γεγονότα της τρίτης κατηγορίας. Στην Κατηγορία 5 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στις κατηγορίες 2, 3 και 5 να συντρέχουν. Κατά την επιβολή ποινής στην παρούσα υπόθεση λήφθηκαν υπόψιν οι υποθέσεις 15211/16 Ε.Δ. Λευκωσίας, 745/16 Ε. Δ. Αμμοχώστου, 11663/16 Ε.Δ. Λευκωσίας και ΠΦ ΟΠΕ Λευκωσίας Κ/746/2016. Δεδομένης της επιβολής ποινής φυλάκισης, εγείρεται τώρα η εξέταση του κατά πόσο δικαιολογείται η ενεργοποίηση της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο στην προαναφερόμενη υπόθεση που αποτελεί την προηγούμενη καταδίκη του, καθότι η διάπραξη των αδικημάτων που αφορά την παρούσα υπόθεση (καθώς επίσης και των δύο τελευταίων που λαμβάνονται υπόψιν) έγινε εντός της τριετούς περιόδου αναστολής της προηγούμενης καταδίκης του. Το άρθρο 4
(1)του περί της Υφ΄ όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε, δίνει την εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την εκτέλεση της ανασταλείσας ποινής για την περίοδο για την οποία επιβλήθηκε ή για μικρότερη περίοδο, την τροποποίηση του αρχικού διατάγματος όσον αφορά την περίοδο εφαρμογής του διατάγματος ή να μη λάβει κανένα μέτρο σχετικά με την ανασταλείσα ποινή. Στην υπόθεση Λουκά v. Αστυνομίας
(1986)2 Α.Α.Δ. 141, λέχθηκε ότι όταν γίνεται παράβαση των όρων της αναστολής, το πρωταρχικό ζήτημα που εγείρεται προς εξέταση είναι κατά πόσο η παράβαση αυτή είναι για οποιοδήποτε λόγο δικαιολογημένη ή η βαρύτητα μειώνεται εξαιτίας οποιωνδήποτε περιστάσεων. Η ενεργοποίηση δεν συνδέεται με την ομοιότητα των αδικημάτων. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ευαγγέλου v. Αστυνομίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 52, η ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής διατάσσεται κατά κανόνα εκτός αν αυτό θα ήταν άδικο, λαμβανομένων υπόψιν όλων των περιστάσεων. Ακόμα, το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψιν ότι η συνολική ποινή, δηλαδή η ποινή για τη βασική υπόθεση και η ενεργοποιημένη ποινή, δεν πρέπει να είναι υπερβολική - βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 546. Χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος προσφέρουν επίσης οι υποθέσεις Βασιλειάδης v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 409 και Χριστοφίδης v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 148. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Παπαχρίστου v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 62 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένη αρχή της επιβολής ποινών ότι όταν επιβάλλονται διαφορετικές ποινές σε ένα κατηγορούμενο ή όταν επιβάλλεται μια ποινή και ταυτόχρονα ενεργοποιείται άλλη ανασταλείσα ποινή, διαδοχικά προς την δεύτερη ποινή που επιβάλλεται, το καθήκον του Δικαστηρίου που επιβάλλει τέτοια ποινή είναι να βεβαιωθεί πως το σύνολο των διαδοχικών ποινών δεν είναι υπερβολικό (Δέστε: Bocskei [1970] 54 Cr. App. R. 519). Το επιβάλλον ποινή Δικαστήριο, υπό συνθήκες όπως της παρούσας υπόθεσης, θα πρέπει να λάβει υπόψη του και την αρχή της αναλογικότητας μεταξύ του αδικήματος και της ποινής. Σε κάθε περίπτωση η συνολική ποινή που επιβάλλεται σε ένα κατηγορούμενο πρέπει να είναι ανάλογη προς το αδίκημα που διέπραξε. Οι ίδιες αρχές ισχύουν και στην περίπτωση ενεργοποίησης ποινής φυλάκισης διαδοχικά προς την επιβαλλόμενη ποινή. Και πάλιν σε τέτοια περίπτωση το τελικό καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει κατά πόσο το σύνολο των ποινών είναι υπερβολικό και αν είναι υπερβολικό να το μειώσει έτσι ώστε να είναι δίκαιο για τον κατηγορούμενο (Δέστε: Rafferty, 23.11.71, 2800/B/71, η οποία αναφέρεται στο σύγγραμμα D.A. Thomas, Principles of Sentencing, 2nd Ed., p. 255).» Υπό τις προαναφερόμενες συνθήκες δεν έχει προβληθεί ούτε και συντρέχει οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος που να δικαιολογεί τη μεταγενέστερη αξιόποινη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου. Θεωρούμε πως τα όποια προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν είναι ικανά αφ΄ εαυτών να αποτελέσουν επαρκή δικαιολογία για την παραβίαση των όρων αναστολής και πως τα αδικήματα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος, ειδικότερα της κύριας υπόθεσης, είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Με γνώμονα όμως την αρχή της συνολικότητας της ποινής, κρίνουμε πως η ενεργοποίηση μέρους αυτής και δη 6 μηνών θα καθιστούσε την ποινή στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης ως μη υπερβολική στο σύνολο της, υπό τις περιστάσεις. Ως εκ τούτου ενεργοποιείται φυλάκιση 6 μηνών από την ποινή που επιβλήθηκε στην Υπόθεση αρ. 8307/13 Ε. Δ. Λεμεσού, η οποία να εκτιθεί μετά την έκτιση των ποινών της κύριας υπόθεσης. Η έκτιση της ποινής θα αρχίζει από τις 26.7.16 που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Όσον αφορά τα Τεκμήρια, τα ναρκωτικά (υπ΄ αρ. 1, 14, 23, 34, 35 και 40 στον κατάλογο τεκμηρίων), τα παρειακά επιχρίσματα (υπ΄ αρ. 39 και 41), διάφορες συσκευασίες και άλλα αντικείμενα (υπ΄ αρ. 2-13, 15-22 και 24-33) κατάσχονται και να καταστραφούν ενώ τα υπόλοιπα, ήτοι ηλεκτρονικός υπολογιστής, ασύρματος, τηλέφωνο και έγγραφα (υπ΄ αρ. 36-38 και 42-43) να επιστραφούν στον Κατηγορούμενο. (Υπ). ....... Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. (Υπ). ....... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. (Υπ). ....... Σ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο