Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μαρία Πολυκάρπου, Αρ. Υπόθεσης: 9461/2016, 23/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:B60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9461/2016 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μαρία Πολυκάρπου Κατηγορουμένης Ημερομηνία: 23 Δεκεμβρίου, 2016 Για κατηγορούσα αρχή: κα Χρ. Θεμιστοκλέους (για να ακούσει την απόφαση η κα Ελ. Θεοδότου) Για κατηγορούμενη: κ. Μ. Ζαμπάρτας Κατηγορούμενη, παρούσα ΠΟΙΝΗ Η κατηγορούμενη έχει παραδεχθεί ενοχή στο αδίκημα της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης, μη αναγόμενης σε υπαίτια αμέλεια, κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως αυτά έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, στις 8.8.2014 και περί ώρα 07:15 π.μ. η κατηγορούμενη οδηγούσε το αυτοκίνητο KPR115 στην Λεωφόρο Ιφιγενείας στην Ακρόπολη, με κατεύθυνση από την Λεωφόρο Ακροπόλεως προς την Λεωφόρο Αρμενίας. Σε κάποιο σημείο του δρόμου παρά την συμβολή με την οδό Τεύκρου παρέσυρε και τραυμάτισε σοβαρά την Μαρία Χριστοφή (που εφεξής θα αναφέρεται ως «η πεζή»), η οποία εκείνη την στιγμή διασταύρωνε την Λεωφόρο Ιφιγενείας από δεξιά προς τα αριστερά ως η πορεία της κατηγορουμένης. Συνεπεία του δυστυχήματος, η πεζή τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όπου η ώρα 07:57 π.μ. υπέκυψε στα τραύματα της. Ο Α/Α 2551 Κ. Κωνσταντίνου (Μάρτυρας 10) κατέφθασε στη σκηνή του δυστυχήματος στις 07:35 π.μ. Εκεί συνάντησε την κατηγορούμενη. Η πεζή είχε ήδη παραληφθεί από ασθενοφόρο για να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο. Ο κ. Κωνσταντίνου υπέβαλε την κατηγορούμενη σε προκαταρτικό έλεγχο αλκοόλης με μηδενική ένδειξη. Στην παρουσία της κατηγορούμενης ο Μάρτυρας 10, ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος, στο οποίο σημείωσε όλα τα ευρήματά του. Με βάση το πρόχειρο σχέδιο ο Μάρτυρας 10, ετοίμασε σχέδιο σε κλίμακα το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο
- Η Λεωφόρος Ιφιγενείας είναι δρόμος διπλής κατευθύνσεως με μονή λωρίδα κυκλοφορίας. Ο δρόμος είναι ασφαλτωμένος και επίπεδος με ελαφρά αριστερόστροφη καμπή ως η πορεία του αυτοκινήτου της κατηγορουμένης. Κατά μήκος της λεωφόρου δεν υπάρχει οποιαδήποτε σήμανση για διαχωρισμό των δύο λωρίδων κυκλοφορίας. Ως προκύπτει από το Τεκμήριο 1, το συνολικό πλάτος του δρόμου (και των δύο λωρίδων κυκλοφορίας) είναι 11,4 μέτρα. Η περιοχή είναι κατοικημένη με όριο ταχύτητας 50 ΧΑΩ. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου, ως η πορεία της Κατηγορουμένης, υπάρχει χωμάτινο κράσπεδο. Η κατηγορουμένη οδηγούσε το αυτοκίνητο της σε απόσταση 1,5 μέτρου από το εν λόγω κράσπεδο κάτι που δείχνει ότι κινείτο κανονικά επί του ασφάλτινου οδοστρώματος εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας. Στην δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Ιφιγενείας, ως η πορεία του οχήματος της κατηγορουμένης και λίγα μέτρα μετά το σημείο της σύγκρουσης, υπάρχει πεζοδρόμιο. Η πεζή ξεκίνησε να διασταυρώνει τον δρόμο, από το ως άνω πεζοδρόμιο, ήτοι από δεξιά προς αριστερά ως η πορεία της Κατηγορουμένης και ακολούθησε διαγώνια πορεία περίπου 45 μοιρών προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν το όχημα της Κατηγορούμενης, έχοντας δηλαδή οπτική επαφή ή μπορώντας να έχει οπτική επαφή με αυτό. Η ορατότητα της κατηγορούμενης σε σχέση με το σημείο από το οποίο η πεζή εισήλθε εντός του δρόμου ήταν 147 μέτρα. Στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε η πεζή υπήρχε φορτηγό σταθμευμένο στο ασφάλτινο οδόστρωμα με φορά προς την Λεωφόρο Αρμενίας, το οποίο όμως δεν παρεμβαλλόταν ανάμεσα στο όχημα της Κατηγορουμένης και την πεζή. Αφού η πεζή διένυσε κάποια μέτρα, με διαγώνια πορεία, ως αναφέρθηκε πιο πάνω, βρέθηκε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας σε απόσταση 2,4 μέτρων από το χωμάτινο κράσπεδο. Εκεί κτυπήθηκε από το όχημα της Κατηγορουμένης. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Κατηγορουμένης η οποία αποτυπώθηκε επί του Τεκμηρίου 1, η Κατηγορουμένη αντιλήφθηκε την πεζή περίπου στα 2,3 μέτρα πριν την σύγκρουση. Με βάση τα ευρήματα στην σκηνή του δυστυχήματος και την μαρτυρία που εξασφαλίστηκε και κατόπιν διάφορων υπολογισμών διαπιστώθηκε ότι η κατηγορούμενη είχε καθυστερημένη αντίληψη και ήταν σε θέση να δει την πεζή και να ακινητοποιήσει έγκαιρα το όχημα της έστω και αν η πεζή διασταύρωνε τον δρόμο τρέχοντας και έστω και αν η ίδια αντιδρούσε σε χρόνο 1.5 sec. Το αυτοκίνητο KPR115 υπέστη ζημιά στο δεξί μπροστινό φανάρι, ελαφρύ βούλωμα στο δεξί μπροστινό φτερό και ελαφρύ βούλωμα στην άνω δεξιά γωνιά του καπό. Δεν εντοπίστηκε οποιοδήποτε μηχανικό πρόβλημα στο όχημα. Αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής της Κατηγορουμένης, ο κ. Ζαμπάρτας συμφώνησε κατ' αρχήν με τα γεγονότα ως αυτά εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα αρχή. Πρόσθεσε ότι η κατηγορούμενη εισήλθε στην Λεωφόρο Ιφιγενείας περί τα 150 μέτρα πριν από το σημείο όπου συνέβηκε το δυστύχημα. Οδηγούσε το όχημα της νομότυπα στην αριστερή πλευρά του δρόμου με ταχύτητα εντός του επιτρεπομένου ορίου ταχύτητας, ήτοι των 50ΧΑΩ. Εν όψει των πιο πάνω γεγονότων κάλεσε το Δικαστήριο να εκλάβει την συμπεριφορά της κατηγορούμενης ως ένα στιγμιαίο λάθος και να διαχωρίσει την παρούσα περίπτωση από αυτές στις οποίες ένας οδηγός συμπεριφέρεται εγωιστικά και εντελώς απερίσκεπτα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορουμένης ανέφερε επίσης ότι η αποβιώσασα δεν μπορεί να θεωρηθεί άμοιρη ευθυνών αναφορικά με το δυστύχημα καθότι επέλεξε να διασταυρώσει μια Λεωφόρο από μη ελεγχόμενη διασταύρωση, που υπήρχε σε απόσταση 150 μέτρων από το σημείο της σύγκρουσης. Επέλεξε επίσης να ξεκινήσει να διασταυρώνει τον δρόμο πίσω από σταθμευμένο φορτηγό με γοργό βήμα και με διαγώνια πορεία χωρίς να σταματήσει να ελέγξει αν ο δρόμος είναι ελεύθερος από οχήματα για να προχωρήσει. Η συμπεριφορά αυτή της αποβιωσάσης λειτούργησε ή/και συνέδραμε ώστε να είναι πιο περιορισμένη η δυνατότητα της κατηγορουμένης να τη δει. Μόλις η κατηγορουμένη αντιλήφθηκε την πεζή προσπάθησε με κίνηση της να αποτρέψει τη σύγκρουση στρίβοντας αριστερά, χωρίς όμως να πετύχει τούτο. Δεδομένης της σοβαρότητας των αδικημάτων, το Δικαστήριο ζήτησε και έλαβε έκθεση του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες της Κατηγορουμένης. Συνοψίζοντας τα όσα καταγράφονται στην εν λόγω έκθεση, αναφέρω ότι η κατηγορούμενη είναι ηλικίας 38 ετών, παντρεμένη και έχει αποκτήσει από τον γάμο της 3 παιδιά. Το μεγαλύτερο της παιδί είναι ηλικίας 6 ετών και είναι μαθητής της Α' τάξης Δημοτικού Σχολείου. Τα δύο μικρότερα παιδιά της είναι ηλικίας 3 ετών και φροντίζονται σε ιδιωτικό παιδοκομικό σταθμό. Η κατηγορούμενη διαμένει με την οικογένεια της σε ιδιόκτητο διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων με ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης. Οι σχέσεις εντός της οικογένειας είναι αρμονικές και η κατηγορούμενη διάγει μια ήρεμη και σταθερή ζωή. Πρόκειται για ώριμο, ευσυνείδητο και ειλικρινές άτομο. Είναι άτομο με πανεπιστημιακή μόρφωση σε επίπεδο μεταπτυχιακού και εργάζεται ως λειτουργός προγραμματισμού στην Γενική Διεύθυνση Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων Συντονισμού και Ανάπτυξης. Λαμβάνει από την εργασία της €1.965,00 μηνιαίως. Σχετικά με το περιστατικό, η Κατηγορούμενη ανέφερε κατά την συνέντευξη της με τον λειτουργό του γραφείου Ευημερίας ότι το ατύχημα συνέβη εντελώς απρόβλεπτα και αιφνιδιαστικά με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να αντιδράσει έγκαιρα. Αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα του περιστατικού και το γεγονός ότι, με την πράξη της προκάλεσε το θάνατο σε ένα άτομο, της προκαλεί αξεπέραστες ενοχές και βαθύτατη θλίψη, η οποία την έχει κατακλείσει. Μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο που προκάλεσε η πράξη της. Τόσο η ίδια όσο και η οικογένεια της επικοινώνησαν με μέλη της οικογένειας της αποθανούσας και μετέφεραν τη θλίψη τους για το περιστατικό και για την απώλεια τους. Αμέσως μετά το συμβάν βίωνε μετά-τραυματικό στρες με έντονα σωματικά συμπτώματα για τα οποία απευθύνθηκε σε ειδικό. Στο παρόν στάδιο υποφέρει ακόμα από κάποια από τα πιο πάνω συμπτώματα σε ηπιότερη μορφή. Συνεχίζει να βιώνει μια γενικότερη αναστάτωση και να έχει flash back από το ατύχημα. Εντούτοις, αποδέχτηκε το γεγονός ότι, δεν μπορεί να ανατρέψει το συμβάν και προσπαθεί να προχωρήσει με την ζωή της. Προσπαθεί να βελτιωθεί σαν άνθρωπος και οδηγεί πιο συνετά και πιο προσεκτικά. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορουμένης υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας. Πρόσθεσε ότι η κατηγορούμενη κατά τον ελεύθερο της χρόνο προσφέρει εθελοντικές υπηρεσίες σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα και οργανώσεις. Οι γονείς της κατηγορουμένης διαμένουν μόνιμα στην Λεμεσό και έτσι η μόνη επιφορτισμένη με την φροντίδα των ανήλικων παιδιών της, κατά τον χρόνο που αυτά δεν βρίσκονται στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό, είναι η ίδια. Η κατηγορουμένη έχει απολογηθεί στους συγγενείς της αποβιωσάσης οι οποίοι την έχουν συγχωρέσει. Τους έχει μάλιστα επισκεφτεί επανειλημμένως από την ημέρα του δυστυχήματος. Παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο βεβαίωση ημερομηνίας 16.10.2014 υπογεγραμμένη από τον Πανίκο Κυριάκου ο οποίος δηλώνει εκ μέρους «όλων των συγγενών», ως αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της Κατηγορουμένης και ότι δεν επιθυμούν την ποινική της δίωξη. Περαιτέρω, ο συνήγορος της Κατηγορουμένης επεσήμανε την καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης παρά το ότι τα γεγονότα διαφάνηκαν στην ουσία από την ημέρα του δυστυχήματος, οι καταθέσεις λήφθηκαν άμεσα ή και μπορούσαν να ληφθούν άμεσα και η Κατηγορουμένη συνεργάστηκε πλήρως με τις αρχές. Τέλος ο κ. Ζαμπάρτας τόνισε το γεγονός ότι η Κατηγορουμένη συνεργάστηκε με τις αρχές και κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη την παραδοχή της Κατηγορουμένης η οποία έγινε στα αρχικά στάδια της διαδικασίας. Τυχόν επιβολή ποινής φυλάκισης θα είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την κατηγορούμενη και την οικογένεια της. Σύμφωνα με το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154: «Όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης, ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες.» Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν.86/72 το Δικαστήριο έχει εξουσία να στερήσει σε κατηγορούμενο που κρίνεται ένοχος για τροχαίο αδίκημα το δικαίωμα να κατέχει άδεια οδήγησης για όσο χρονικό διάστημα ήθελε αποφασίσει και με το άρθρο 20 Α να επιβάλει και βαθμούς ποινής στην άδεια του. Αδιαμφισβήτητα το αδίκημα που προνοείται στο άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα είναι σοβαρό και αυτό διαφαίνεται και από τις προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Εκτός όμως τούτου, οι ανησυχητικές διαστάσεις του φαινομένου των τροχαίων ατυχημάτων είναι εμφανείς. Στην υπόθεση Μενελάου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 232 λέχθηκαν τα εξής: «Τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που στην περίπτωση της οδικής αμέλειας χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας.» Δυστυχώς, η πιο πάνω διαπίστωση είναι επίκαιρη μέχρι και σήμερα. Τούτο επιβεβαιώθηκε και σε άλλες μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 460, Γενικός Εισαγγελέας v. Στυλιανού Στυλιανού
(2009)2 Α.Α.Δ. 543) και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Αντώνης Χαραλαμπίδης
(2009)2 Α.Α.Δ. 237) Η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών δεν έχει ατονήσει αφού τέτοιας φύσεως αδικήματα συνεχίζουν να βρίσκονται σε έξαρση με καταστρεπτικές συνέπειες για την κοινωνία. Τούτο επαναλήφθηκε και στην πρόσφατη απόφαση στην Νικολάου ν. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B205, Π.Ε. 195/2014 ημερομηνίας 20.3.2015. Στην τελευταία αυτή υπόθεση συγκεφαλαιώθηκαν κατευθυντήριες γραμμές για το καθορισμό τόσο του είδους της αλλά και της έκτασης της. Έγινε δε παραπομπή σε αγγλική νομολογία (βλ. R. v. Guilfoyle 57 Cr. App. R. 549 και R. v. Boswell [1984] 3 All ER 353) αλλά και σε παλαιότερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355 και Παντέλα ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 562). Παραθέτω το πιο κάτω διαφωτιστικό απόσπασμα: «Όταν το ατύχημα οφείλεται σε στιγμιαία αβλεψία και το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου είναι καλό, πρέπει να επιβάλλεται χρηματική ποινή και στέρηση της άδειας οδηγού, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι για να μην επιβληθεί στέρηση της άδειας. Όταν όμως το θανατηφόρο δυστύχημα προξενείται από εγωιστική παραγνώριση της ασφάλειας των άλλων προσώπων ή πεζών ή από επικίνδυνη ή απερίσκεπτη οδήγηση, ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης και στέρησης της άδειας οδηγού. Είναι θεμελιωμένο ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή ποινής, ειδικά αναφορικά με το είδος της ποινής, αν δηλαδή θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης ή όχι.» Στην απόφαση Παντέλας v. Αστυνομίας. (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά στην R v. Βοswell (ανωτέρω), ανέφερε ως ενδεικτικούς επιβαρυντικούς παράγοντες την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης ή ναρκωτικών, την ταχύτητα, την αδιαφορία σε προειδοποιήσεις από τους επιβάτες και την επί μακρόν επιμονή και εκούσια πορεία πολύ κακής οδήγησης, όπως είναι για παράδειγμα η αδιαφορία σε φώτα τροχαίας και το προσπέρασμα άλλων αυτοκινήτων από τη λανθασμένη πλευρά. Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η ταυτόχρονη διάπραξη άλλων αδικημάτων (όπως για παράδειγμα η οδήγηση χωρίς άδεια), η ύπαρξη προηγουμένων καταδικών για οδικά αδικήματα, το κατά πόσο περισσότερα από ένα πρόσωπα σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα της αμελούς οδήγησης, αν ο κατηγορούμενος παρέλειψε να σταματήσει στη σκηνή ή αν διέπραξε το αδίκημα στην προσπάθεια του να αποφύγει έλεγχο ή σύλληψη. Όπου υπάρχουν ένας ή περισσότεροι επιβαρυντικοί παράγοντες, γενικά η ποινή φυλάκισης είναι η πλέον κατάλληλη. Ως ελαφρυντικοί παράγοντες θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η λανθασμένη στάθμιση της κατάστασης (error of judgment), το λευκό οδικό μητρώο, ο καλός χαρακτήρας, η παραδοχή κατά τη δίκη και η ειλικρινής μεταμέλεια. Ελαφρυντικό είναι επίσης και το κατά πόσο το θύμα είναι στενός φίλος ή συγγενής του οδηγού και το έντονο συναισθηματικό αποτέλεσμα που είχε ο θάνατος του στον οδηγό. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109, λέχθηκε ότι οι αρχές των Guilfoyle και Boswell (ανωτέρω) έχουν γίνει δεκτές σε γενικές γραμμές και από τα Κυπριακά Δικαστήρια ως καθοδηγητικές για την επιλογή της ποινής για αδικήματα αυτής της φύσης. Όμως οι αρχές αυτές δεν ανάγονται σε κανόνα δικαίου. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως προσδιορίζονται από το Δικαστήριο σε συνδυασμό με την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου αποτελούν σε συνάρτηση με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου την αναλλοίωτη αρχή δικαίου που διέπει τον καθορισμό της ποινής. Στην Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας (ανωτέρω) ο εφεσείων δεν πρόσεξε την παρουσία ενός παιδιού ηλικίας 10 ετών στο δρόμο παρά τον ικανοποιητικό φωτισμό και την ανεμπόδιστη θέα της περιοχής του δυστυχήματος. Ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Στην ομόφωνη απόφαση του Εφετείου, λέχθηκαν τα εξής σε σχέση με την πράξη του Κατηγορουμένου: «Η παράλειψή του να επισημάνει την παρουσία του θύματος στο δρόμο χωρίς να παρεμβάλλεται οποιοδήποτε εμπόδιο σε συσχετισμό με τον φωτισμό της περιοχής και την ορατότητα που απολάμβανε εύλογα οδήγησαν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα στο πλαίσιο της ολότητας των γεγονότων της υπόθεσης ότι ο εφεσείων διέπραξε το αδίκημα που προσδιορίζει το άρθρο 210. Επισημαίνουμε όμως ότι η αμέλεια του δεν επιβαρύνετο με το στοιχείο της αδιαφορίας για την τύχη του θύματος, που είναι παράγοντας κεφαλαιώδους σημασίας για τον καθορισμό της ποινής. Πρόθεση του Εφεσείοντα ήταν να διασταυρώσει την οδό Νικοδήμου Μυλωνά ώστε να εισέλθει στην οδό Δοϊράνη, η οποία βρίσκεται απέναντι και δεξιότερα από την οδό Δημόκριτου, πάροδο της Νικοδήμου Μυλωνά, απ' όπου εισήλθε στον κύριο δρόμο. Πριν προχωρήσει στον κύριο δρόμο σταμάτησε όπως είναι παραδεκτό· εισήλθε στον κύριο δρόμο, όταν η πορεία του ήταν απρόσκοπτη και προχώρησε, όπως κατέδειξε η μαρτυρία ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστηρίου, με χαμηλή ταχύτητα. Η αμέλειά του δεν μπορεί να αποδοθεί είτε σε αδιαφορία είτε σε επικίνδυνη χρήση του δρόμου. Συναρτάται περισσότερο με στιγμιαία απροσεξία ή αβλεψία.». Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιβάλει στον Κατηγορούμενο 4 μήνες φυλάκισης. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού ανέφερε ότι η επιβολή ποινής φυλάκισης αντενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που το κύριο χαρακτηριστικό της αμέλειας του κατηγορουμένου είναι στιγμιαία αβλεψία ή απροσεξία σε συνδυασμό με λευκό ή καλό ποινικό μητρώο και αφού διαπίστωσε ότι τα γεγονότα, τα οποία συνέθεταν την αμέλεια του εφεσείοντα, δεν επιβαρύνονταν με το στοιχείο της αδιαφορίας διέταξε την άμεση απόλυση του. Στην Πέτρου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 233 ο κατηγορούμενος τραυμάτισε θανάσιμα πεζή η οποία διέσχιζε λεωφόρο από τα δεξιά του προς τα αριστερά. Υπήρχε μεγάλη και ανεμπόδιστη ορατότητα, και η πεζή διάνυσε μεγάλη απόσταση περνώντας και μπροστά από το αυτοκίνητο του εφεσείοντα μέχρι τη σύγκρουση. Το συμπέρασμα του Εφετείου με βάση τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν ότι ο εφεσείοντας έπρεπε να είχε δει το θύμα από αρκετή απόσταση και να είχε ενεργήσει με τρόπο ώστε να αποφύγει να την κτυπήσει. Κατέταξε όμως την αποτυχία του να τη δει ενώ θα έπρεπε στον ορισμό της αλόγιστης ή επικίνδυνης πράξης και όχι σε απερίσκεπτη (reckless) πράξη. Το εφετείο επικύρωσε το είδος της ποινής του προστίμου και μείωσε μάλιστα αυτό σε 500Λ.Κ. από 850Λ.Κ που είχε επιβάλει το πρωτόδικο Δικαστήριο κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Στρεφόμενος τώρα στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, αφού εξέτασα τα ενώπιον μου τεθέντα γεγονότα, κρίνω ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε το υπό εξέταση αδίκημα, φανερώνουν δυστυχώς ότι, παρά την ανεμπόδιστη ορατότητα που είχε η Κατηγορουμένη, υπήρξε εκ μέρους της μια καθυστερημένη αντίδραση να δει την πεζή ενώ η τελευταία διασταύρωνε το δρόμο. Παρά το ότι η έλλειψη επιμέλειας της Κατηγορουμένης ήταν αναμφίβολα μεγάλη και οι συνέπειες της τραγικές, εντούτοις η συμπεριφορά της δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν το αποτέλεσμα εγωιστικής οδήγησης ή παντελούς αδιαφορίας. Σίγουρα δεν μπορεί να καταταχθεί στην έννοια της απερίσκεπτης (reckless) πράξης. Δεν πρέπει επίσης να παραγνωρίζεται ο τρόπος με τον οποίο η πεζή διασταύρωνε τον δρόμο καθώς και το γεγονός ότι σε εκείνο το σημείο δεν υπήρχε ελεγχόμενη διάβαση πεζών. Ως ελαφρυντικό υπέρ της Κατηγορουμένης λαμβάνω υπόψη μου την παραδοχή σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας. Σύμφωνα με τη νομολογία η παραδοχή ενοχής αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή (βλ. Χαρτούμπαλος v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28). Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το χρόνο που παρήλθε από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή. Το αδίκημα διαπράχθηκε στις 8.8.2014 και η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε στις 19.4.2016 και ορίστηκε για πρώτη εμφάνιση στις 26.5.2016. Δεν δόθηκε οιοσδήποτε λόγος από τη κατηγορούσα αρχή, γι αυτήν την καθυστέρηση. Είναι νομολογημένο ότι η κατηγορούσα αρχή έχει υποχρέωση όπως προσαγάγει τους παραβάτες ενώπιον του Δικαστηρίου ευθύς μετά την ολοκλήρωση των ανακρίσεων, νοουμένου ότι στοιχειοθετείται υπόθεση εναντίον τους (βλ. Ιωάννου κ.α v. Aστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 200). Η καθυστέρηση είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται σοβαρά υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη (ανωτέρω) λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις που θεωρείται απόλυτα αναγκαίο, είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος - (βλ. Μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου
(1991)2 Α.Α.Δ. 5, σελ. 10 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα
(1991)2 Α.Α.Δ. 71, σελ. 77)». Των πιο πάνω δεδομένων και ιδιαίτερα εν όψει του ότι δεν συντρέχει στην παρούσα περίπτωση κανένας επιβαρυντικός παράγοντας ή άλλη τροχαία παράβαση εις βάρος της κατηγορουμένης και έχοντας κατά νου το λευκό της ποινικό μητρώο, την παραδοχή προ της έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας, την καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης για την οποία δεν ευθύνεται η κατηγορουμένη, την μεταμέλεια και απολογία της η οποία διαφαίνεται τόσο μέσα από την παραδοχή της αλλά και την αυτούσια απολογία της στους συγγενείς της θανούσας, οι οποίοι δείχνοντας μεγαλοψυχία την έχουν συγχωρέσει και τέλος τις προσωπικές της περιστάσεις και δη το ότι η Κατηγορουμένη είναι άτομο καλού χαρακτήρα και μητέρα τριών ανήλικων παιδιών, τα οποία αναμφισβήτητα δεν έχουν οποιασδήποτε ευθύνης ώστε να τιμωρηθούν με την στέρηση της μητρικής στοργής, θεωρώ ότι η διακριτική μου ευχέρεια μπορεί να ασκηθεί ώστε να μην επιβληθεί στην Κατηγορούμενη, ποινή στερητική της ελευθερίας της αλλά χρηματική ποινή. Όσον αφορά την ποινή της στέρησης της άδειας οδηγού, η εξουσία του Δικαστηρίου εμπίπτει στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας, αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής και πρέπει να δικαιολογείται με βάση τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής. Τόσο τα γεγονότα που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος, όσο και οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να διαπιστωθεί αν δικαιολογείται η αποστέρηση της άδειας του παραβάτη και η χρονική διάρκεια της αποστέρησης. (βλ. Πουλλής ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 57, Ελευθερίου ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 300, Stylianou v. The Police
(1962)2 CLR 152, Miltiadous v. The Police
(1970)2 CLR 81, Παναγίδου ν. Αστυνομίας (1991 2 ΑΑΔ 448, Σαρίδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 465). Στην υπόθεση Nicosia Police v. Djemal Ahmed, 3 RSCC 50, κρίθηκε ότι οι ειδικοί λόγοι που μπορεί ένα δικαστήριο να λάβει υπόψη του για να μην ακυρώσει άδεια δεν περιλαμβάνουν μόνο τα περιστατικά του αδικήματος, αλλά επεκτείνονται και στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου. Στην παρούσα περίπτωση η ποινή της στέρησης της άδειας οδήγησης δεν μπορεί να αποφευχθεί. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω επιβάλλεται στην Κατηγορούμενη χρηματική ποινή €3000 πλέον 5 βαθμοί ποινής. Επιπρόσθετα, η κατηγορούμενη αποστερείται του δικαιώματος να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για περίοδο 9 μηνών από σήμερα. Η κατηγορουμένη να καταβάλει επίσης €80,00 έξοδα που έχουν προκύψει. [Υπ.] .............. Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο