Alexander Gorbachev ν. Andrei Guryev, Αρ. Υπόθεσης: 22743/2015, 11/1/2016

Alexander Gorbachev ν. Andrei Guryev, Αρ. Υπόθεσης: 22743/2015, 11/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:B5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 22743/2015 Αίτηση Ημερομηνίας: 23/12/2015 Alexander Gorbachev, από Ρωσία και τώρα εις Αγγλία κ.α - ν - Andrei Guryev, από Ρωσία κ.α Ημερομηνία: 11 Ιανουαρίου 2016 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Κυπρίζογλου ------------------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η πιο πάνω ιδιωτική ποινική υπόθεση καταχωρήθηκε την 16/11/2015 και αφορά τα αδικήματα της συνομωσίας προς καταδολίευση κατά παράβαση των Αρ. 302, 20 και 26 του Κεφ. 154 (1η κατηγορία) και της απάτης κατά παράβαση του Αρ. 300 του Ποινικού Κώδικα (2η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, αυτό που ουσιαστικά καταλογίζεται στους κατηγορούμενους 1-4 και με δεύτερη ξεχωριστή κατηγορία στον κατηγορούμενο 1, είναι η συνομωσία προς διάπραξη οικονομικής απάτης, ύψους 300.000,000 δολ. ΗΠΑ περίπου, σε σχέση με διάθεση και/ή πώληση μετοχών που ανήκαν σε συγκεκριμένο καταπίστευμα εγγεγραμμένο στην Κύπρο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι οι παραπονούμενοι, παρουσιάζονται στον τίτλο της υπόθεσης να είναι Ρώσοι υπήκοοι που διαμένουν τώρα στην Αγγλία. Ο κατηγορούμενος 1 παρουσιάζεται να είναι εκ Ρωσίας ενώ οι κατηγορούμενοι 2-4, Ρώσοι και Κύπριοι, παρουσιάζονται να βρίσκονται στην Κύπρο. Από τις λεπτομέρειες των κατηγοριών προκύπτει ότι η υπόθεση αφορά σε οικονομικές διαφορές που έχουν μεταξύ τους Ρώσοι υπήκοοι. Το κατηγορητήριο επιδόθηκε στους κατηγορούμενους 2 - 4 οι οποίοι αφού εμφανίστηκαν με δικηγόρο καταχώρησαν μη παραδοχή οπόταν και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση για αυτούς στις 21/03/2016. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1, μέχρι την πρώτη εμφάνιση της υπόθεσης στις 21/12/2015 το κατηγορητήριο της υπόθεσης δεν του είχε επιδοθεί. Στις 23/12/2015 καταχωρήθηκε μονομερώς η υπό εξέταση γραπτή αίτηση από τους παραπονούμενους με την οποία ζητούν: Α) Άδεια και / ή διάταγμα Δικαστηρίου για επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 1 δυνάμει των προνοιών της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα αστικού και ποινικού δικαίου, που κυρώθηκε με το Νόμο 172/1986 (εφ' εξής η Ρωσική Συνθήκη) Β) Οδηγίες του Δικαστηρίου που να ενεργοποιούν την διαδικασία των Αρ. 2 και 5 της Ρωσικής Συνθήκης ώστε να επιτευχθεί επίδοση στον κατηγορούμενο 1 ο οποίος είναι «μόνιμος κάτοικος Ρωσίας» είτε στον ίδιο προσωπικά, είτε σε υπεύθυνο πρόσωπο στο χώρο εργασίας του που ευρίσκεται στην διεύθυνση της εταιρείας PHOSAGRO OJSC εκ Ρωσίας της οποίας ο κατηγορούμενος 1 είναι πρόεδρος ή και μέλος του διοικητικού της συμβουλίου. Ως διεύθυνση της προαναφερόμενης εταιρείας αναφέρεται η Leninskiy Prospect 55/1 Building 1. Moscow Γ) Άδεια και / ή διάταγμα του Δικαστηρίου για επίδοση του κατηγορητηρίου στον κατηγορούμενο 1 ως «προσωρινού κάτοικου Λονδίνου Αγγλίας» δυνάμει των προνοιών της Σύμβασης καταρτιζόμενη από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 34 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την Αμοιβαία Δικαστική Συνδρομή επί Ποινικών Υποθέσεων μεταξύ των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Πρωτοκόλλου της που κυρώθηκε με το Νόμο 25 (III) του 2004 (εφ' εξής η Ευρωπαϊκή Σύμβαση), είτε στον ίδιο προσωπικά, είτε σε οποιοδήποτε ενήλικο πρόσωπο που διαμένει μαζί του. Ως διεύθυνση επίδοσης αναφέρεται η Penthouse Flat, Flagstaff House, 10 St George Wharf, London, United Kingdom. Τα πιο πάνω αιτητικά υπό Α-Γ, όπως διευκρινίστηκε κατά την αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου για τους παραπονούμενους αιτητές, ζητούνται διαζευκτικά. Όσον αφορά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 παρουσιάζεται στο αιτητικό Β να είναι μόνιμος κάτοικος Ρωσίας ενώ στο αιτητικό Γ, προσωρινός κάτοικος Αγγλίας, θα ασχοληθώ σε κατοπινό στάδιο στην παρούσα απόφαση μου. Η αίτηση εδράζεται γενικά επί των προνοιών της Σύμβασης, της Συνθήκης, του Ν.34 (III)/01, του Αρ. 46 του Κεφ. 155 και των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Αναφορικά με τα γεγονότα ή τη μαρτυρία που υποστηρίζει το αίτημα, στην αίτηση αναφέρεται μόνο ότι τα γεγονότα που στηρίζουν αυτή φαίνονται στο φάκελο της υπόθεσης. Καμία άλλη μορφή μαρτυρίας προσφέρθηκε ή προσκομίστηκε προς υποστήριξη της αίτησης. Στον συνήγορο τέθηκαν οι πιο κάτω προβληματισμοί του δικαστηρίου για τους οποίους ζητήθηκε η θέση του: Α) Εφόσον ο κατηγορούμενος 1 είναι αλλοδαπός υπήκοος και δεν βρίσκεται στην Κύπρο, κατά πόσο παρέχεται η δυνατότητα σε Κυπριακό Δικαστήριο που ασκεί ποινική δικαιοδοσία να διατάξει επίδοση κατηγορητηρίου εκτός δικαιοδοσίας όπως ουσιαστικά διατάσσεται στις αστικές υποθέσεις. Ο προβληματισμός του Δικαστηρίου έγκειται στο ότι η επίδοση ενός δικαστικού εγγράφου, είτε αυτό αφορά αστική είτε ποινική διαδικασία, σε αλλοδαπό υπήκοο ο οποίος διαμένει σε ξένη χώρα συνιστά, ουσιαστικά, επέκταση της ίδιας της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει και να ασκείται με φειδώ αλλά και να βρίσκει έρεισμα σε νομοθετικές πρόνοιες. Β) Αν παρέχεται τέτοια δυνατότητα, τουλάχιστο κατ' εφαρμογή των προνοιών της Σύμβασης ή της Συνθήκης, τότε, κατά πόσο οι εν λόγω πρόνοιες, δύναται να εφαρμοστούν σε ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις όπως η παρούσα, ενόψει και των όσων λέχθηκαν σχετικά υπό Ναθαναήλ Δ και Παρπαρίνο Δ αντίστοιχα, στις υποθέσεις Αναφορικά με την Αίτηση των Erishan Kurazov από τη Ρωσία κ.α., Πολιτική Αίτηση 39/15 ημερομηνίας 17/3/15 και Αναφορικά Με Την Αίτηση Της Anjelica Anshakova, Πολιτική Αίτηση Αρ. 9/2015, 29/1/2015. Στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του, ο κ. Κυπρίζογλου, παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία και συγγράμματα, ιδιαίτερα σε σχέση με το Αρ.6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ). Εν περιλήψει, οι θέσεις του κ. Κυπρίζογλου έχουν ως εξής: Σύμφωνα με την κυπριακή Νομοθεσία, η επίδοση ενός κατηγορητηρίου διέπεται από το Αρ.46 Κεφ.155 και το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι η επίδοση έγινε με ένα από τους τρόπους που αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο. Τόσο η Ρωσική Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση περιέχουν πρόνοιες, οι οποίες αφορούν, μεταξύ άλλων, και σε θέματα επίδοσης δικαστικών εγγράφων στα πλαίσια αμοιβαίας παροχής συνδρομής μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Οι εν λόγω πρόνοιες αφορούν συγκεκριμένη διαδικασία «διπλωματικής οδού» που θα πρέπει να ακολουθηθεί η οποία, σύμφωνα με τον κ. Κυπρίζογλου, χαρακτηρίζεται από χρονοβόρα γραφειοκρατία. Η εν λόγω διαδικασία, μπορεί, σύμφωνα με τον κ. Κυπρίζογλου, να «παρακαμφθεί», αν τόσο η Ρωσική Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση, ερμηνευτούν απλά ως επέκταση της εμβέλειας του Αρ.46 του Κεφ. 155 και όχι ως αυτόνομες διαδικαστικές πρόνοιες. Ως εκ τούτου, υποστήριξε ο κ. Κυπρίζογλου, το Δικαστήριο, εφαρμόζοντας της εξουσίες που του παρέχονται από το αρ.46 Κεφ.155, αλλά διευρυμένες υπό το φως της Ρωσικής Συνθήκης και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, μπορεί να διατάξει την επίδοση του κατηγορητηρίου εκτός δικαιοδοσίας και δη με ένα από τους τρόπους του αρ. 46 και όχι κατ' ανάγκη όπως προνοείται στη Ρωσική Συνθήκη ή στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση. Όσον αφορά το κατά πόσο η Ρωσική Συνθήκη και/ή η Ευρωπαϊκή Σύμβαση δύναται να εφαρμοστούν σε ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις, ο κ. Κυπρίζογλου, υπέβαλε ότι, αν δεν εφαρμόζονται τότε αυτό συνιστά παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, δικαίωμα το οποίο διασφαλίζεται από το αρ.6 της ΕΣΔΑ. Παρέπεμψε προς υποστήριξη του επιχειρήματός του αυτού στις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, ARNOLIN and Others and 24 other cases v. France, 20127/03 etc., No. 93, AUBERT and Others and 8 others cases v. France, 31501/03 etc., No. 93 και Makhfi v France, (App. 59335/00), 19 October 2004, 15 Hum. Rts. Case Dig. 409 (2004-2005). Ένεκα του ότι το κείμενο των εν λόγω αποφάσεων είναι δημοσιευμένο μόνο στη γαλλική γλώσσα, ο ευπαίδευτος συνήγορος, παρέπεμψε στα όσα σχετικά με τις υποθέσεις αυτές αναφέρονται, στο σύγγραμμα "Taking a Case to the European Court of Human Rights", Philip Leach 3rd ed. par. 6.237 - 6.246 και στο δικηγορικό εγχειρίδιο "Interights Manual for Lawyers - Right to a Fair Trial under the ECHR (Article 6)" - 2009, σελ.36-39. Εξέτασα με προσοχή το αίτημα του συνηγόρου καθώς και τις θέσεις που προώθησε με την αγόρευση του. Θεωρώ σκόπιμο να υπενθυμίσω πρώτα ότι η παρούσα είναι ποινική υπόθεση. Το κατηγορητήριο συνιστά «κλήση» προς το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται, παράλειψη συμμόρφωσης με την οποία συνεπάγεται αυστηρές και δραστικές συνέπειες ήτοι τη σύλληψη και κράτηση του προσώπου. (βλ. Αρ.45 και 89 Κεφ.155). Όπως ανέφερα ανωτέρω, η επίδοση δικαστικής «κλήσης» σε αλλοδαπό υπήκοο ο οποίος διαμένει σε ξένη χώρα, συνιστά, ουσιαστικά, επέκταση της ίδιας της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σε ξένο κυρίαρχο έδαφος και δικαιοδοσία. Οι αρχές της αμοιβαιότητας και του σεβασμού μεταξύ των ανεξάρτητων χωρών επιβάλλουν όπως για να μπορεί να γίνει τέτοια επέκταση πρέπει να είναι και επιτρεπτή στο κράτος που τη ζητά αλλά και αποδεκτή από το κράτος στο οποίο εκτείνεται. Η πληθώρα των συμβάσεων που έχει υπογράψει η Κυπριακή Δημοκρατία τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο καταδεικνύει του λόγου το ασφαλές. Η ύπαρξη τέτοιων αμοιβαίων συμβάσεων μεταξύ των ανεξάρτητων και αυτοκυρίαρχων χωρών, είναι που καθιστά επιτρεπτή την «επέμβαση» του Δικαστηρίου μιας χώρας στη δικαιοδοσία Δικαστηρίου άλλης χώρας. Με τις εν λόγω συμβάσεις, ενώ οι χώρες, αναγνωρίζουν και αποδέχονται την αυτοκυριαρχία και ανεξαρτησία η μια της άλλης, την ίδια στιγμή και υπό ρητές προϋποθέσεις, αποδέχονται να «ανοίξουν τα σύνορα τους» στη δικαιοδοσία των άλλων χωρών προς επίτευξη κοινά ωφέλιμων σκοπών. Τόσο η Ρωσική Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση συνιστούν τέτοιου είδους συμφωνίες. Το ότι όμως τα συμβαλλόμενα κράτη αποδέχονται, στα πλαίσια αμοιβαίων συμφωνιών, όπως σε κάποιες περιπτώσεις, η δικαιοδοσία του ενός κράτους δύναται να επεκταθεί στο άλλο, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι τα κράτη έχουν θυσιάσει ή περιορίσει την αυτοκυριαρχία ή ανεξαρτησία τους. Αντιθέτως, προς αποφυγή οποιασδήποτε περί του αντιθέτου ερμηνείας, τόσο η Ρωσική Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση περιέχουν πρόνοιες οι οποίες όχι μόνο ρητά διασφαλίζουν τα χαρακτηριστικά αυτά που απολαμβάνει μια ανεξάρτητη χώρα αλλά μάλιστα πρόνοιες οι οποίες επιτρέπουν την απόκλιση από τις συμφωνίες. Παραπέμπω ενδεικτικά στο αρ.12 του κυρωτικού της Ρωσικής Συνθήκης Νόμου Ν.172/1986- «Νομική συνδρομή δε θα παρέχεται αν η παροχή αυτής είναι ενδεχόμενο να θίξει την κυριαρχία ή ασφάλεια του παραγγελλόμενου Συμβαλλόμενου Μέρους ή να βρεθεί σε σύγκρουση με τις θεμελιώδεις νομικές αρχές αυτού (δημόσια τάξη)» και στο Αρ. 2(
2. b)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης - «Assistance may be refused... if the requested Party considers that execution of the request is likely to prejudice the sovereignty, security, ordre public or other essential interests of its country». Άλλωστε, η αμοιβαία αναγνώριση και κατανόηση της κυριαρχίας και αυτοδυναμίας των συμβαλλομένων κρατών είναι και ο λόγος που στις εν λόγω συμφωνίες γίνεται χρήση φιλοφρονητικών όρων όπως «συνδρομή», «συνεργασία», «παραγγελία» και «αίτημα» αντί πιο αυστηρών και διατακτικών όρων. Δεν θα μπορούσε επίσης να μην επισημανθεί σε αυτό το πλαίσιο και το γεγονός ότι τόσο η Ρωσική Συνθήκη όσο και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση απαλλάσσουν πλήρως από οποιεσδήποτε αρνητικές συνέπειες, μάρτυρες ή εμπειρογνώμονες που ενώ κλητεύθηκαν να παρουσιαστούν στο Δικαστήριο της χώρας που τους ζήτησε, εντούτοις, ηθελημένα δεν παρουσιάστηκαν, παρά το ότι η επιδοθείσα κλήση «απειλεί» για τις συνέπειες τέτοιας συμπεριφοράς. (βλ. Αρ.8, 9 και 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης και αρ. 5