Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Χριστάκης Κλεόπα κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 28952/12, 24/2/2016

(1), (β), 2 (α) και (β) του Περί Μηχανών Παιγνιδιού και Μηχανών Ψυχαγωγίας Νόμου 32(Ι)/1996 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (1η Κατηγ.), καθώς επίσης και πέντε κατηγορίες για προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, κατά παράβαση των άρθρων 2-7, 12, 13, 14

(1)(γ), 14 Α

(1)(β)

(2)και 22 του Περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου 59/76 όπως έχει τροποποιηθεί, του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 καθώς και των Κανονισμών ΚΔΠ 173/77 και 98/1978. Η υπόθεση για την κατηγορούμενη 2 διακόπηκε σε προηγούμενο στάδιο και έτσι αυτή απαλλάγηκε στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Η υπόθεση σχετίζεται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές (Η.Υ.) που κατασχέθηκαν στις 30/10/2011 μετά από έρευνα σε υποστατικό και οι οποίοι σύμφωνα με τη θέση της κατηγορούσας αρχής, μετατρέπονταν σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού και είχαν εγκατεστημένα αντίτυπα προγραμμάτων H.Y. τα οποία ενέχουν προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Για απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε ως μάρτυρες τον Αστυφ. 1991 Χαράλαμπο Αυγουστή, την Αστυφ. 3615 Λουίζα Γιαννοπούλου, τον Α/Αστυφ. 536 Μάριο Ευσταθίου, τον Αστυφ. 3621 Γιώργο Χαραλάμπους, τον Αστυφ. 3201 Π. Καουρή, τον Αστυφ. 3200 Σωτήρη Φωκά, τον Ξενάκη Δημητρίου, τον Δημήτρη Αγγελόπουλο και τον Γιώργο Μιχαήλ (Μ.Κ.1-9 αντίστοιχα). Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου, υπέβαλε δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου έτσι ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Αντίθετη επιχειρηματολογία ανέπτυξε βεβαίως ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)). Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145. Με βάση λοιπόν την προσκομισθείσα εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής μαρτυρία στην οποία θα κάμω μια πολύ περιληπτική αναφορά και η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν θα αξιολογηθεί, θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου. Μ.Κ.1 ήταν ο αστυφύλακας ο οποίος καθ' υπόδειξη άλλου συναδέλφου του φωτογράφησε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που ανευρέθηκαν στο μέρος και τύπωσε τις φωτογραφίες (Τεκμήριο 1). Η Μ.Κ.2 ήταν η ανακρίτρια της υπόθεσης η οποία προέβη σε διάφορες ενέργειες σχετικά με αυτή, τις οποίες και εξέθεσε. Μεταξύ των ενεργειών στις οποίες προέβη είπε ότι από τους 13 Η.Υ. που παραλήφθηκαν από το υποστατικό, οι 8 επεστράφησαν γιατί από εξετάσεις που έγιναν από την Microsoft διαπιστώθηκε ότι αυτές είχαν νόμιμο λογισμικό. Αντεξεταζόμενη για την εταιρεία αυτή, την Microsoft δηλαδή, είπε ότι δεν γνωρίζει «που είναι», λέγοντας επίσης ότι από ότι γνωρίζει πρόκειται για Αμερικάνικη εταιρεία. Διευκρίνησε επίσης ότι ως ανακριτές της υπόθεσης δεν εξέτασαν εάν υπάρχουν εγγεγραμμένα πνευματικά δικαιώματα. O Μ.Κ.3 στις 30/11/2011, μαζί με άλλους συναδέλφους του διεξήγαγε έρευνα κατόπιν δικαστικού εντάλματος στο υποστατικό με την επωνυμία «Win Internet» που βρίσκεται στην οδό Γεωργίου Α, 1 στον Ύψωνα στη Λεμεσό, στην παρουσία της αλλοδαπής υπεύθυνης του μέρους. Εισερχόμενος στο υποστατικό εντόπισε εκεί τον αστυφύλακα 3201 ο οποίος βρισκόταν μπροστά από οθόνη Η.Υ. και έπαιζε το παιγνίδι «Les Pirates». Σε έρευνα που έκαμε στη συνέχεια σε κάλαθο σκουπιδιών, κάτω από έπιπλο γραφείου που βρισκόταν στο μέρος, εντόπισε και προχώρησε σε κατάσχεση του χρηματικού ποσού των Ε195= ως προϊόν παράνομου τζόγου. Μεταξύ των χαρτονομισμάτων αυτών, εντόπισε και χαρτονόμισμα των Ε20= το οποίο προηγουμένως είχε φωτοτυπήσει στο ΚΕΜ Λεμεσού και το είχε παραδώσει στον αστυφ. 3201 για να «παίξει» στο συγκεκριμένο υποστατικό. Επέστησε τότε την προσοχή της υπεύθυνης του μέρους στο Νόμο και αυτή δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Στη συνέχεια και μετά από υπόδειξη του αστυφ. 3200 Σ. Φωκά κατασχέθηκαν ως τεκμήρια 13 πύργοι Η.Υ για το λόγο ότι αυτοί μετατρέπονταν σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού και σε άλλες μηχανές κατά παράβαση του Νόμου. Ζήτησε στη συνέχεια από την υπεύθυνη του μέρους να υπογράψει σχετική απόδειξη παραλαβής τεκμηρίων την οποία ο ίδιος ετοίμασε και την οποία αυτή υπέγραψε. Την πληροφόρησε ότι αυτά που παραλήφθηκαν θα κρατηθούν ως τεκμήρια για περαιτέρω εξετάσεις και αφού της επέστησε την προσοχή της στο Νόμο, αυτή δεν απάντησε οτιδήποτε. Ο Μ.Κ.4 ήταν ο αστυφύλακας που έλαβε δύο ανακριτικές καταθέσεις από τον κατηγορούμενο αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και του εξήγησε τα αδικήματα που διερευνούσε. Ο Μ.Κ.5 ήταν ο αστυφύλακας που εισήλθε στο υποστατικό αφού προηγουμένως παρέλαβε από τον Α/Αστυφ. 536, το χαρτονόμισμα των Ε20= και το οποίο προηγουμένως είχε φωτοτυπηθεί, με σκοπό όπως ο Μ.Κ.5 μεταβεί στο Internet Casino στο οποίο υπήρχαν πληροφορίες ότι υπήρχαν Η.Υ. που μετατρέπονταν σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού δηλαδή «φρουτάκια» και στους οποίους υπήρχαν εγκατεστημένα αντίτυπα λογισμικών προγραμμάτων χωρίς την εξουσιοδότηση του δημιουργού τους και στο οποίο και σύμφωνα με τις πληροφορίες οι θαμώνες έχαναν μεγάλα χρηματικά ποσά. Όταν ο Μ.Κ.5 εισήλθε στο υποστατικό, συνάντησε την υπεύθυνη του μέρους. Της έδωσε το χαρτονόμισμα των Ε20= και της ζήτησε να το βάλει στον Η.Υ. στον οποίο κάθισε για να παίξει και ήταν αυτός ο Η.Υ. που στη συνέχεια φωτογραφήθηκε από τον αστυφ. 1991 Χ. Αυγουστή. Η υπεύθυνη του ανάφερε ότι με τα Ε20= που της είχε δώσει, θα είχε τη δυνατότητα να παίξει παιγνίδια συνολικού κόστους Ε30=, αφού θα λάμβανε το επιπλέον ποσό των Ε10= ως «μπόνους». Στη συνέχεια, η υπεύθυνη του μέρους, έβαλε σε ένα Η.Υ. 1.500 χιλιάδες μονάδες που αντιστοιχούσαν στο ποσό των Ε20= και ο οποίος έδειχνε «φρουτάκια», το παιγνίδι «Les Pirates». Ο μάρτυρας άρχισε να παίζει και κάθε πάτημα αντιστοιχούσε σε 20 μονάδες οι οποίες αφαιρούνταν από τις αρχικές μονάδες που του είχαν δοθεί. Ενόσω έπαιζε στον Η.Υ. συνάδελφοι του έφθασαν στο μέρος και ο ίδιος αναχώρησε. Ο Μ.Κ.6 υπηρετεί στο Δικανικό Εργαστήριο Ηλεκτρονικών Δεδομένων του Αρχηγείου Αστυνομίας. Μεταξύ των καθηκόντων του είναι η συλλογή, χειρισμός και εξέταση ηλεκτρονικών τεκμηρίων. Έλαβε και αυτός μέρος στην επιχείρηση και στη συνέχεια προχώρησε σε εξέταση των Η.Υ. που παραλήφθηκαν. Οι Η.Υ. στους οποίους έδωσε τα διακριτικά SP9-SP13 είχαν εγκατεστημένους σκληρούς δίσκους, ενώ αυτοί τους οποίους χαρακτήρισε με τα διακριτικά SP1-SP8, δεν έφεραν σκληρούς δίσκους, αλλά κάρτες μνήμης τύπου Compact Flash Card. Ο μάρτυρας με τη χρήση της συσκευής write-blocker ώστε να αποτραπεί η οποιαδήποτε παρέμβαση στα δεδομένα των πιο πάνω καρτών μνήμης τύπου compact flash card και των σκληρών δίσκων, προχώρησε στην εξέταση των τεκμηρίων με σκοπό τον εντοπισμό πληροφοριών σε σχέση με την εγκατάσταση των λειτουργικών συστημάτων Microsoft Windows. Η εξέταση έγινε μέσω του δικανικού εργαλείου με την ονομασία Acess Data FTK Imager. Κατά την εξέταση των τεκμηρίων με διακριτικά SP1 - SΡ13 διαπίστωσε ότι υπήρχε εγκατεστημένο σε αυτούς το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows XP της εταιρείας Microsoft. Στη συνέχεια από τα τεκμήρια SP1- SΡ13 εξήγαγε το αρχείο του Windows Registry με την ονομασία software στο οποίο περιέχονται οι πληροφορίες εγκατάστασης για το λειτουργικό σύστημα windows. Χρησιμοποιώντας το λογισμικό πρόγραμμα με την ονομασία Produkey v1.50 εξέτασε τα αρχεία software των τεκμηρίων SP1 -SΡ13 και εντόπισε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα που σχετίζονται με το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows XP και τα οποία επισυνάπτει στο Τεκμήριο Στ ως Παράρτημα Β. Πάνω στη μητρική κάρτα (motherboard) των τεκμηρίων SΡ4-SΡ7 υπήρχε τοποθετημένη ετικέτα που αφορούσε το λειτουργικό σύστημα Windows XP, ενώ πάνω στη μητρική κάρτα (mother board) των τεκμηρίων SΡ1, SΡ2, SP3 και SP8 δεν υπήρχε ετικέτα που αφορούσε το λειτουργικό σύστημα Windows XP. Τα τεκμήρια SΡ9- SP13 έφεραν εξωτερικά ετικέτα αυθεντικότητας της εταιρείας Microsoft. Τέλος επανατοποθέτησε τους σκληρούς δίσκους και τις κάρτες μνήμης στους Η.Υ. από όπου τα είχε αφαιρέσει και τα σφράγισε. Ο Μ.Κ.7 ήταν ο αστυφύλακας που ασχολήθηκε με τη διακίνηση των Η.Υ. που κατασχέθηκαν από το υποστατικό στις 30/10/2011 και μετά από την επιχείρηση της αστυνομίας στην οποία και ο ίδιος έλαβε μέρος. Όπως είπε, όταν έφθασαν στην είσοδο του υποστατικού κάποια άτομα που βρίσκονταν εκεί προσπάθησαν να τους εμποδίσουν. Όταν εισήλθαν μέσα στο υποστατικό υπήρχαν εκεί 5, 6 άτομα που έπαιζαν τυχερά παιγνίδια. Οι περαιτέρω ενέργειες του περιορίστηκαν στη διακίνηση των Η.Υ. που κατασχέθηκαν και οι οποίοι στάλησαν στο Αρχηγείο της αστυνομίας για έλεγχο. Συγκεκριμένα στις 3/11/2011 παρέδωσε στην Γ/Αστυφ. 3504 Μ. Λουκά τους 13 Η.Υ. που είχαν κατασχεθεί και στις 11/11/2011 παρέλαβε από τον Α/αστυφ.3200 Σ. Φωκά τους πιο πάνω Η.Υ. και τους παρέδωσε την ίδια ημέρα στην Γ/Αστυφ. 3615 Λ. Γιαννοπούλου η οποία και τους έθεσε υπό τη φύλαξη της. Στη συνέχεια ο μάρτυρας αυτός απέστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στον Μ.Κ.8, τα αποτελέσματα της εξέτασης του και τα στοιχεία που εκτίθενται στο Παράρτημα 1 της έκθεσης του, για να εξακριβωθεί κατά πόσο παραβιάζονται ή όχι τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας της Microsoft Corporation. Μ.Κ. 8 ήταν ο εμπειρογνώμονας που το 2011 εργαζόταν ως εξωτερικός συνεργάτης της Microsoft Κύπρου για θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και το πρόσωπο που κλήθηκε από την αστυνομία να διαπιστώσει εάν τα προϊόντα της Microsoft που ήταν στους υπολογιστές ήταν αυθεντικά ή όχι. Για τον σκοπό αυτό, η αστυνομία του απέστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τα στοιχεία των Η.Υ και προχώρησε σε εξέταση τους, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της οποίας, στους 5 από τους Η.Υ. τα λογισμικά που ήταν εγκατεστημένα δεν ήταν αυθεντικά. Ο Μ.Κ.9 είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Netgates Services Ltd που ασχολείται με ενοικιάσεις Η.Υ. σε διάφορα υποστατικά. Ένα από αυτά ήταν το «Win 2 Internet» που βρίσκεται στον Ύψωνα στη Λεμεσό και στο οποίο η εταιρεία του ενοικίασε 8 Η.Υ., οι οποίοι στη συνέχεια τους επεστράφηκαν και δεν είναι αυτοί που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3, 5, 6, 7 και 11 στο Δικαστήριο. Τους υπολογιστές που ενοικιάζει η εταιρεία του, τους αγοράζει από άλλη εταιρεία, με εγκατεστημένα κάποια προγράμματα, τα οποία είναι αγορασμένα νόμιμα από την Microsoft. Οι υπολογιστές αυτοί, έχουν τη δυνατότητα και ενώνονται με το διαδίκτυο, με πρόσβαση σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα του διαδικτύου, αλλά απαγορεύουν την αποθήκευση φακέλων ή δεδομένων. Η δική του εταιρεία δεν είχε οποτεδήποτε απευθείας συναλλαγή με την Microsoft, για την οποία δεν γνωρίζει εάν είναι Αμερικάνικη ή άλλης χώρας εταιρεία, ούτε εάν έχει εγγεγραμμένα και που, πνευματικά δικαιώματα. Με βάση λοιπόν την προσαχθείσα μαρτυρία και τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο έχει αποκαλυφθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου έτσι ώστε αυτός να κληθεί να προβάλει την υπεράσπιση του. Και τούτο χωρίς να υπεισέλθωσε αξιολόγηση της δοθείσας μαρτυρίας. To αδίκημα της 1ης κατηγορίας προκύπτει από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 2, 4

(1)(β), 2(α) (β) του Ν. 32(Ι)/96 και για στοιχειοθέτηση του, πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος κατείχε μηχανές τυχερού παιγνιδιού και συγκεκριμένα μηχανές οι οποίες αποβλέπουν σε παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος, ανεξάρτητα από το εάν παρέχουν ταυτόχρονα δυνατότητες παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας ή όχι και που δεν είναι μηχανή παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας. Το άρθρο 4

(1)(β) του Νόμου, προνοεί τα ακόλουθα: «Κάθε πρόσωπο το οποίο- . . . . . . . . . .... .. (β) έχει υπό τον έλεγχο ή την κατοχή του μηχανή τυχερού παιγνιδιού . . . . . . . . . .... . είναι ένοχο αδικήματος . . . .. . .». Η ερμηνεία του όρου «μηχανή τυχερού παιγνιδιού» δίδεται από το άρθρο 4

(2)του Νόμου και είναι η ακόλουθη : «

(2)Για σκοπούς του άρθρου αυτού "μηχανή τυχερού παιγνιδιού" σημαίνει μηχανή που αποβλέπει σε παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος, ανεξάρτητα από το αν παρέχει ταυτόχρονα δυνατότητες παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας ή όχι, και που δεν είναι μηχανή παιγνιδιού ή μηχανή ψυχαγωγίας, περιλαμβάνει δε τις μηχανές που είναι γνωστές με τα ακόλουθα ονόματα ή παρόμοιες τους ή παραλλαγή τους: (α) Μηχανές τύπου πόκερ ή άλλου παρόμοιου παιγνιδιού με τραπουλόχαρτα ή άλλες παραλλαγές ή παραστάσεις∙ (β) μηχανές ιπποδρομιών ή μηχανές με αγώνες δρόμου ή ταχύτητας, όπως σκύλων, αυτοκινήτων ή άλλων». Κάποιο πρόσωπο για να κριθεί ένοχος για το αδίκημα αυτό, πρέπει μεταξύ άλλων να αποδειχθεί ότι είναι κάτοχος μηχανής τυχερού παιγνιδιού. Στην εξεταζόμενη περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να εξαχθεί με ασφάλεια ότι ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του τους Η.Υ. που τελικά εξετάσθηκαν και συνεπώς ότι αυτοί θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι μπορούσαν να μετατραπούν σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Και αυτό γιατί η μαρτυρία που έχει προσκομισθεί από την κατηγορούσα αρχή ως προς την ονομασία του υποστατικού που αυτοί οι Η.Υ. εντοπίσθηκαν και κατασχέθηκαν και εάν αυτό έχει ή όχι σχέση με τον κατηγορούμενο αλλά και σε σχέση με την μετέπειτα διακίνηση των Η.Υ., δεν ήταν ομοιόμορφη και σταθερή και εν πάση περιπτώσει αρκετά ικανή να αποδείξει τα πιο πάνω. Η μαρτυρία που έχει τεθεί ως προς τη διακίνηση των Η.Υ. και αυτών που τελικά εξετάσθηκαν, αφήνει πολλά κενά και παρουσιάζει πολλές ελλείψεις που σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ικανές να αποδείξουν ότι οι Η.Υ. που τελικά εξετάσθηκαν είναι αυτοί που παραλήφθηκαν από το υποστατικό που ανήκει στον κατηγορούμενο και συνεπώς το στοιχείο της κατοχής. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία είπε ότι είναι ιδιοκτήτης ενός Internet Café, με την ονομασία «Internet Win» και το οποίο βρίσκεται στην οδό Αγίου Γεωργίου στον Ύψωνα. Οι μάρτυρες όμως της κατηγορούσας αρχής, αναφέρθηκαν σε υποστατικά με διάφορες ονομασίες. Διαφορά επίσης παρουσιάζεται και στο είδος των αντικειμένων που κατασχέθηκαν, αφού άλλοι μάρτυρες είπαν ότι πρόκειται για Η.Υ. και άλλοι ότι πρόκειται για πύργους Η.Υ, χωρίς να διευκρινιστεί αν αυτά τα δύο είναι το ίδιο ή εάν υπάρχει οποιαδήποτε διαφορά και ποια. Κενό επίσης παρουσιάζεται και στη διακίνηση τεκμηρίων. Ο Μ.Κ. 6 είπε ότι αποσύνδεσε Η.Υ. από το υποστατικό με την ονομασία «Internet Win» και τους παρέλαβε ο Μ.Κ.3. Ο Μ.Κ.3 όμως αναφερόμενος στο υποστατικό είπε ότι αυτό ήταν το «Win Internet» και ότι από αυτό κατασχέθηκαν πύργοι Η.Υ. οι οποίοι και παραδόθηκαν στη Γ/Αστυφ. 3615 Λ. Γιαννοπούλου (Μ.Κ.2) στις 30/10/2011. Η Γιαννοπούλου όμως στη δική της κατάθεση αναφέρει ότι παρέλαβε Η.Υ. που κατασχέθηκαν από το υποστατικό Internet Win 2. Παραλείπει περαιτέρω να αναφέρει πως τους χειρίστηκε από την ημερομηνία αυτή μέχρι και τις 11/11/2011, ημερομηνία κατά την οποία όπως ανάφερε παρέλαβε από το λοχία 4501 Ξ. Δημητρίου (Μ.Κ.7) τους Η.Υ. τους οποίους και τοποθέτησε στην αποθήκη τεκμηρίων για φύλαξη με αποτέλεσμα για την χρονική αυτή περίοδο να δημιουργείται κενό. Ο Μ.Κ.7 στη δική του μαρτυρία αναφέρει ότι στις 3/11/2011 παρέδωσε στη Γ/Αστυφ. 3504, που δεν παρουσιάσθηκε ως μάρτυρας, Η.Υ. που κατασχέθηκαν από το υποστατικό με την ονομασία Ιnternet Win 2 και ότι στις 11/11/2011 τους παρέλαβε από τον Μ.Κ.6 και την ίδια ημέρα τους παρέδωσε στην Μ.Κ.2. Στις 3/11/2011 παραδόθηκαν στον Μ.Κ. 6 πύργοι Η.Υ. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145: «. η νομοθετική διάταξη που περιέχεται στο άρθρο 74

(1)(β) του Κεφ. 155 . δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί κατά τρόπο που να αποτελεί απλή αναφορά στα συμπεράσματα που βγαίνουν από τη μαρτυρία, όπως επιφανειακά φαίνεται, αλλά κατά τρόπο που να επεκτείνεται και να απαιτεί μαρτυρία που να θεωρείται αρκετά αξιόπιστη από το Δικαστήριο των γεγονότων, ώστε να είναι δυνατό να εγείρει τεκμήριο ενοχής. Η έννοια «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» δεν αναφέρεται μόνο στην ποσότητα της μαρτυρίας και στα αντικειμενικά και επιφανειακά συμπεράσματα από αυτήν, αλλά και στην εσωτερική ποιότητα της επάρκειά της να οδηγήσει σε συμπεράσματα ενοχής. Το Δικαστήριο οφείλει, ακόμα και στο στάδιο τούτο, να οδηγήσει το μυαλό του, αν και μόνο προκαταρκτικά, στο κατά πόσο το Δικαστήριο θα μπορεί να στηριχθεί στη μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί. Για παράδειγμα, έχουν οι μάρτυρες γίνει πιστευτοί; Και έτσι και αλλιώς, θα ήταν το Δικαστήριο διατεθειμένο να βασισθεί στη μαρτυρία τους; Εκείνο που το άρθρο 74

(1)(β) διαλαμβάνει είναι ότι στο κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορίας πρέπει να υπάρχει τέτοια αξιόπιστη μαρτυρία μπροστά στο Δικαστήριο, που να είναι αρκετή για να οδηγήσει σε τεκμήριο ενοχής, που αν αφεθεί αμάχητο, θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Με λίγα λόγια, ένας κατηγορούμενος τότε μόνο πρέπει να καλείται σε απολογία, όταν η κατηγορία έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρά στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από τον κατηγορούμενο μια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα καλείται, όχι για να υπερασπίζει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώνει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορία». Έτσι και στην παρούσα περίπτωση, η εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος θα ήταν αποτέλεσμα υποθέσεων και μόνο, κάτι που δεν είναι επιτρεπτό. Διότι εφόσον υπάρχει η διαφοροποίηση αυτή, δεν θα ήταν δυνατό το Δικαστήριο με ασφάλεια να καταλήξει σε εύρημα ότι οι Η.Υ. που τελικά εξετάσθηκαν, είναι αυτοί που παραλήφθηκαν από το υποστατικό του κατηγορούμενου και συνεπώς και το στοιχείο της κατοχής. Για τους πιο πάνω λόγους η 1η κατηγορία θα πρέπει από το στάδιο αυτό να απορριφθεί. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω την εισήγηση του κ. Σαβεριάδη σε σχέση με τα αδικήματα της 2ης-6ης κατηγορίας. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων αυτών, ο κατηγορούμενος, εν γνώσει του, κατείχε αντίτυπο προγράμματος Η.Υ. της εταιρείας Microsoft, το οποίο ενέχει προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Το άρθρο που δημιουργεί τα αδικήματα είναι το άρθρο 14

(1)(γ) του Νόμου 59/76, όπως έχει τροποποιηθεί και προνοεί τα ακόλουθα: «14.-

(1)Οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώσει του - (α)............................................................................................ (β)........................................................................................... (γ) αποκτά κατοχή ή διανέμει αυτά τα αντίτυπα είτε με σκοπό την εμπορία τους είτε σε τέτοια έκταση ώστε να επηρεάζει επιζήμια το δικαιούχο της πνευματικής ιδιοκτησίας, .................................... . . . . . . . . . .. .....διαπράττει αδίκημα..... .» Όπως προκύπτει από το άρθρο του Νόμου για να αποδειχθεί τέτοιο αδίκημα πρέπει μεταξύ άλλων να αποδειχθεί το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και ο δικαιούχος του. Η έννοια του όρου «δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας» δίδεται στο ερμηνευτικό άρθρο του Νόμου (άρθρο 2) και είναι «το υπό του παρόντος Νόμου προβλεπόμενον δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας». Σχετικά επίσης είναι τα άρθρα 3-7 που προσδιορίζουν τη φύση, τον τρόπο, αλλά και τη διάρκεια προστασίας του δικαιώματος αυτού. Ποιος είναι «δικαιούχος» τέτοιου δικαιώματος, ορίζεται και πάλι στο ίδιο άρθρο και σημαίνει «τον αρχικό δικαιούχο, τον εκδοχέα ή τον δικαιούχο αποκλειστικής άδειας, αναλόγως της περιπτώσεως, του σχετικού μέρους του δικαιώματος». Με βάση τις νομικές αρχές που διέπουν την κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση και την ενώπιον του Δικαστηρίου προσκομισθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία, η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν αξιολογείται, κρίνεται ότι ούτε και σε αυτές πρέπει ο κατηγορούμενος να κληθεί να προβάλει την υπεράσπιση του. Και αυτό γιατί δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου καμία μαρτυρία για τη φύση του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας, ούτε και για τη διάρκεια του. Όσο αφορά τον δικαιούχο τέτοιου δικαιώματος, η μοναδική μαρτυρία που έχει προσκομισθεί προέρχεται από τον Μ.Κ.

1. Και αυτή όμως είναι εντελώς γενική και αόριστη και εν πάση περιπτώσει εντελώς ανίκανη και ανίσχυρη να αποδείξει ότι δικαιούχος οποιουδήποτε πνευματικού δικαιώματος είναι η Microsoft, η οποία και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων φέρεται ως δικαιούχος. Και αυτό γιατί ο μάρτυρας δεν γνώριζε που, πότε και για πόσο χρονικό διάστημα ενεγράφησαν οποιαδήποτε πνευματικά δικαιώματα προς όφελος του δημιουργού του προγράμματος που όπως είπε δημιουργήθηκε στην Αμερική. Ο ίδιος γνώριζε μόνο τη Microsoft Κύπρου, η οποία σύμφωνα και με όσα προέβαλε υπάγεται στη Microsoft Ιρλανδίας. Ο ίδιος ποτέ δεν ήλθε σε επαφή με την Microsoft Αμερικής. Να λεχθεί τέλος ότι καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί για πρόκληση έστω και της ελάχιστης ζημιάς σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Είναι λοιπόν η κατάληξη μου ότι καμία θετική μαρτυρία δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που να τείνει να καταδείξει την ύπαρξη πνευματικών δικαιωμάτων προς όφελος της Microsoft, τη φύση, την έκταση, τη διάρκεια τέτοιου δικαιώματος και ότι αυτό προστατεύεται από το Νόμο. Ως εκ τούτου, καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή δεν έχει πετύχει να αποκαλύψει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου
2. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο