ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. SUSAN DENISE TICE, Αρ. Υπόθεσης: 11128/13, 22/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:B31 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ:N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 11128/13 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. SUSAN DENISE TICE Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 22 Φεβρουαρίου, 2016 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Σ. Γιασκούρη Για την Κατηγορουμένη: κ. Μ. Ιωάννου Κατηγορούμενη παρούσα Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον της κατηγορουμένης) Η Κατηγορία που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει κατηγορία αμελούς οδήγησης κατά παράβαση των άρθρων 8, 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο: «Η κατηγορούμενη την 27η Ιουνίου 2012, στη Γερμασόγεια της Επαρχίας Λεμεσού, ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ΗΗΒ 154 στην οδό Χριστάκη Κράνου, δεν κατέβαλε την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή και προκάλεσε τροχαίο δυστύχημα.» Η 2η κατηγορία, για οδήγηση ενώ η αναλογία της αλκοόλης στο αίμα της υπερέβαινε το επιτρεπόμενο όριο, διεκόπη ενώ η δίκη βρισκόταν σε εξέλιξη. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη των κατηγοριών, παρουσίασε ως μάρτυρα τον Αναπλ. Λ/χια. 3027 Ανδρέα Περικλέους (ΜΚ 1), τον Αστ. 2869 Αργυράκη Αργυρού (ΜΚ 2) και την κα Μαρία Αυξεντίου, προϊσταμένη του Γενικού Χημείου (ΜΚ 3). Κατατέθηκαν συνολικά 12 Τεκμήρια. Η μαρτυρία των ΜΚ 1 και 3 αφορούσε τη 2η κατηγορία που διεκόπη. Η μαρτυρία του ΜΚ 2 αφορούσε και τις δύο κατηγορίες. Η ουσία της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής είναι ότι η κατηγορούμενη την 27η Ιουνίου 2012, ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ΗΗΒ 154 στην οδό Χριστάκη Κράνου, συγκρούστηκε μόνη της σε μεταλλική κολώνα οδικού φωτισμού στη μεσαία διαχωριστική νησίδα του δρόμου. Η μαρτυρία του ΜΚ 2, σε σχέση με αυτό το ζήτημα, αφορούσε τον εντοπισμό του οχήματος στην τελική του θέση, τη λήψη μέτρων στη σκηνή, την ετοιμασία σχεδίου και τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης από την κατηγορούμενη η οποία είχε τραυματιστεί. Οι Εισηγήσεις των συνηγόρων Μετά το τέλος της υπόθεσης για τη Κατηγορούσα Αρχή, ο συνήγορος της κατηγορουμένης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης ώστε αυτή να κληθεί σε απολογία. Προέβαλε τη θέση ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία της αμελούς οδήγησης με βάση το άρθρο 8[1] του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72γιατί: 1. Δεν προσκομίστηκε μαρτυρία ότι η κατηγορούμενη οδήγησε αμελώς, και 2. δεν αποδείχθηκε η «μη επίδειξις ευλόγου μερίμνης δι' έτερα πρόσωπα χρησιμοποιούντα την οδόν». Η φράση «δι' έτερα πρόσωπα χρησιμοποιούντα την οδόν», ανέφερε, καλύπτει τόσο την περίπτωση της «μη καταβολής της προσηκούσης επιμελείας και προσοχής» όσο και την περίπτωση της «μη επιδείξεως ευλόγου μερίμνης». Εάν δεν υπάρχουν, δηλαδή, «έτερα πρόσωπα χρησιμοποιούντα την οδόν»,, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε «οδήγησις άνευ της δεούσης φροντίδος και προσοχής» (driving without due care and attention) ούτε «οδήγησις άνευ ευλόγου μερίμνης» (driving without reasonable consideration). Παρέπεμψε στο σύγγραμμα, Τροχαία Αδικήματα, του κ. Στ. Στυλιανού, 1986, σελ 95. Από την πλευρά της, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε ότι έχει στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης. Η θέση της ήταν ότι αποδείχθηκαν όλα τα συστατικά του αδικήματος. Νομική Πτυχή - Αρχές εξέτασης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται το θέμα συνοψίζονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133,145. Η απαλλαγή του κατηγορουμένου δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου (βλ. Azinas v. Police
(1981)2 CLR 9, Practice Note
(1962)1 All ER 448). Εκτός της περιπτώσεως στην οποία δεν αποδεικνύονται τα ουσιαστικά στοιχεία του αδικήματος και της περιπτώσεως στην οποία η μαρτυρία είναι τόσο ελλιπής και αδύνατη που δεν θα μπορούσε να στηρίξει καταδίκη, η εμβέλεια της αντίφασης στη μαρτυρία ως αναιρούσας την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι περιορισμένη. Το έργο του δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με τη συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολό της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί (βλ. Ευγένιος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 191,198 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Δράκου, Ποιν. Εφέσεις 5-9/2012, 11/12/2012). Συμπεράσματα Δεν με βρίσκουν σύμφωνο τα όσα ανέφερε ο κ. Ιωάννου, ούτε και κρίνω ορθή τη θέση που εκφράζεται στο απόσπασμα του συγγράμματος στο οποίο αναφέρθηκε. Το άρθρο 8 αναφέρεται σε δύο αδικήματα. Το πρώτο αφορά την οδήγηση οχήματος μη καταβάλλοντας την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή (careless driving) και το δεύτερο την οδήγηση χωρίς την επίδειξη εύλογης μέριμνας δι' έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό (inconsiderate driving). Ως προς το αδίκημα της οδήγησης οχήματος μη καταβάλλοντας την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 AAΔ 68, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 73: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ίδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202).» Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 1, 4). Ως προς το αδίκημα της οδήγησης χωρίς την επίδειξη εύλογης μέριμνας δι' έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, αποδεικνύεται μόνο όταν άλλοι χρήστες του δρόμου όντως ενοχλούνται (are inconvenienced) από την οδική συμπεριφορά του παραβάτη (βλ. Wilkinson's Road Traffic Offences, 23rd ed, 2007, σελ. 1/411, par. 5.45[2]). Από τη μαρτυρία, όπως έχει εκτεθεί ενώπιον μου, και στο μέτρο που εκτιμάται στο στάδιο αυτό, δεν φαίνεται να απουσιάζει οποιοδήποτε από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της οδήγησης οχήματος μη καταβάλλοντας την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Παρά το γεγονός ότι δεν ηγέρθηκε ζήτημα αντινομικής μαρτυρίας, το εξετάζω αυτεπάγγελτα. Χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας από την Κατηγορούσα Αρχή κρίνω ότι στο σύνολο της δεν είναι τέτοια ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο να μη μπορεί να βασιστεί σε αυτή. Στο στάδιο αυτό η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της (βλ. R. v. Galbraith
(1981)2 All ER 1060, 1062). Κατάληξη Ως εκ των πιο πάνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της Κατηγορουμένης την οποία και καλώ να προβάλει την υπεράσπιση της. (Eξηγούνται στην Κατηγορούμενη τα δικαιώματά της). Υπ.).................................................. Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Interim/ Prima Facie Case/ Negligent driving Αναφορά: Ποινική/ Ενδιάμεση/ Εκ πρώτης όψεως υπόθεση/ Αμελής Οδήγηση [1] 8. Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητον όχημα επί τινος οδού μη καταβάλλων την προσήκουσαν επιμέλειαν και προσοχήν ή μη επιδεικνύων εύλογον μέριμναν δι' έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδόν, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας ,1000 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης. [2] The difference between careless and inconsiderate driving Driving without due care and attention may be said to mean departing from the standard of driving which would be exercised by a reasonable, prudent, competent driver in all the circumstances of the particular case. It follows that a person who drives without reasonable consideration for other road users can be convicted of driving without due care and attention, because a reasonable, competent and prudent driver would not drive without reasonable consideration for others. However, the corollary does not apply. A person may be convicted of driving without reasonable consideration for other road users only, seemingly, if other road users were inconvenienced. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο