ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΔΗΜΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑ κ.α., Αρ. Υποθ.: 17500/14, 22/3/2016

(1), (β) & (στ), 20

(1),

(2)και

(3), 4 και 19 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.96 καθώς επίσης και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων οι κατηγορούμενες 1 και 2, σε άγνωστη για την Κατηγορούσα Αρχή και μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της υπόθεσης, εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού, επί του ακινήτου υπ' αριθμόν εγγραφής 2/52927, Φ/Σχ.59010301, Τεμάχιο αρ.598 που βρίσκεται στην οδό Γαλιλαίου 22, ενορία Ομονοίας της Επαρχίας Λεμεσού, ανήγειραν και/ή επέτρεψαν και/ή ανέχθηκαν την ανέγερση και/ή και/ή κατασκευή οικοδομής και συγκεκριμένα προέβησαν σε ανέγερση και/ή επέκταση και/ή προσθήκη: - στο ισόγειο επί της πρόσοψης της ως άνω οικοδομής τοιχοποιίας από τούβλα διαστάσεων 1,00μέτρου χ 3,50μέτρα περίπου, η οποία επέκταση και/ή ανέγερση και/ή προσθήκη ενσωματώθηκε με το σαλόνι της κύριας κατοικίας, άνευ αδείας της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (1η κατηγορία), - ακάλυπτης βεράντας στο ισόγειο επί της πρόσοψης της ως άνω οικοδομής διαστάσεων 2,00μέτρα χ 6,00μέτρα περίπου, άνευ αδείας της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (2η κατηγορία), - οικοδομής και συγκεκριμένα στο δυτικό μέρος του ισογείου της ως άνω οικοδομής ανήγειραν και/ή επέτρεψαν και/ή ανέχθηκαν την ανέγερση και/ή κατασκευή και/ή την μετατροπή της καλυμμένης βεράντας διαστάσεων 1,00μέτρων χ 3,00μέτρων περίπου σε αποχωρητήριο, η οποία μετατροπή ενσωματώθηκε στην κύρια οικοδομή, άνευ αδείας της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (3η κατηγορία), - μέχρι το σύνορο του ωα άνω τεμαχίου των βοηθητικών οικοδομών και/ή χώρων του Γκαράζ και/ή αποθήκης με κατασκευές από τοιχοποιία με τούβλα και στέγη με τσίγκους, άνευ αδείας από την αρμόδια αρχή και εναντίων των σχετικών κανονισμών (4η κατηγορία), - ήτοι στο ισόγειο μπροστά από την είσοδο του κλιμακοστασίου επέτρεψαν και/ή ανέχθηκαν την μετατροπή και/ή προέβηκαν σε κατεδάφιση αδειούχας βεράντας διαστάσεων 4,00μέτρων χ 1,00μέτρου άνευ άδειας της αρμοδίας αρχής και εναντίων των σχετικών κανονισμών (5η κατηγορία), - οικοδομής και συγκεκριμένα μπροστά από την είσοδο του κλιμακοστασίου στο ισόγειο του ως άνω ακινήτου προέβησαν στην ανέγερση σκαλοπατιών διαστάσεων 1,50μέτρου χ 0,50μέτρου περίπου, άνευ άδειας της αρμόδιας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (6η κατηγορία), - οικοδομής και συγκεκριμένα προέβησαν σε ενσωμάτωση της δυτικής καλυμμένης βεράντας του Α΄ ορόφου της ως άνω οικοδομής, με κλείσιμο της βεράντας με τζαμαρία διαστάσεων 3,00μέτρα χ 1,00μέτρου περίπου, άνευ αδείας της αρμοδίας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (7η κατηγορία), - οικοδομής και συγκεκριμένα προέβησαν σε ενσωμάτωση της νοτιοδυτικής καλυμμένης βεράντας του Α' ορόφου της ως άνω οικοδομής με κλείσιμο της βεράντας με τζαμαρία διαστάσεων 1,00μέτρου χ 1,50 μέτρου περίπου, άνευ αδείας της αρμοδίας αρχής και εναντίον των σχετικών κανονισμών (8η κατηγορία). Αμφότερες οι κατηγορούμενες 1 και 2 καταχώρησαν μη παραδοχή σε όλες τις κατηγορίες και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν 2 μάρτυρες κατηγορίας και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον των κατηγορουμένων σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, οι κατηγορούμενες 1 και 2 επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση ενώ δεν παρουσίασαν οιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, Κατηγορούσας Αρχής και Υπεράσπισης κατέθεσαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους, με τις τελικές τους εισηγήσεις και θέσεις, Έγγραφα Β και Γ αντίστοιχα. Όλα όσα ανέφεραν στις αγορεύσεις τους έχουν δεόντως μελετηθεί και ληφθεί υπόψη ως εκ τούτου δεν θεωρείται απαραίτητο να παρατεθούν εδώ αυτούσια. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΟΘΕΙΣΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το περιεχόμενο της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του χωρίς το Δικαστήριο στο παρόν σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση περίληψης της αλλά αυτό θα γίνει όπου και στο βαθμό που αυτό κριθεί αναγκαίο είτε για σκοπούς αξιολόγησης είτε κατά την εξέταση των συστατικών στοιχείων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενες 1 και 2. Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). ΜΚ1 - Χριστιάνα Αντωνιάδου Η μαρτυρία της ΜΚ1, κας Χριστιάνας Αντωνιάδου γίνεται στο μεγαλύτερο μέρος της αποδεκτή. Η μάρτυρας αυτή εργάζεται στον Δήμο Λεμεσού και πιο συγκεκριμένα είναι τεχνικός στο τεχνικό τμήμα του Δήμου. Απάντησε ότι γνώριζε με βάση τα καθήκοντα της, την έρευνα που διεξήγαγε η ίδια και τα στοιχεία που είχε στην κατοχή της με βάση και το αρχείο του Δήμου Λεμεσού, εις το οποίο ή ίδια είχε πρόσβαση. Δεν είχε προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση και με τις απαντήσεις της που ήταν ευθείς και άμεσες αλλά και την όλη παρουσία της στο εδώλιο του μάρτυρα έδωσε την εικόνα στο Δικαστήριο ειλικρινούς μάρτυρα, η οποία παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι μέρος της μαρτυρίας της που αναφέρεται κατωτέρω δεν θα γίνει αποδεκτή στην έκταση σημειώνω που αυτή αφορά συμπεράσματα ή αυθαίρετα συμπεράσματα της μάρτυρος. Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα και απόρριψης άλλου μέρους παραπέμπω μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 39, Σάββα v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, Νικολαίδης v. Αστυνομία

(2003)2 Α.Α.Δ. 271 και Π.Ε. 89/12 Αγαθοκλέους v. Αστυνομίας ημερ.24-07-

1. Εν πάση περιπτώσει με την εν λόγω σημείωση υπόψη κρίνω ότι πρόκειται για αξιόπιστη μάρτυρα και αναφέρω ότι η απόρριψη μέρους της μαρτυρίας της για τους λόγους που αναφέρονται κρίνω ότι ουδόλως επηρεάζει την κατά τα λοιπά αξιόπιστη μαρτυρία της. Η ΜΚ1 κατέθεσε μεγάλο όγκο εγγράφων ως Τεκμήρια τα οποία ευρίσκοντο στον φάκελο του Δήμου. Η ΜΚ1 ανέφερε ότι σε σχέση με το επίδικο ακίνητο υποβλήθηκε καταγγελία στον Δήμο Λεμεσού και η ίδια εξέτασε την καταγγελία αυτή αρχές του
2. Συνοπτικά αναφέρω ότι η ΜΚ1 κατέθεσε τα Τεκμήρια 1 - 29, τα οποία αποτελούν άδειες οικοδομής του επίδικου υποστατικού, αιτήσεις για πολεοδομικές άδειες, φωτογραφίες, και διάφορη αλληλογραφία που αφορά τα επίδικα ζητήματα. Ανέλυσε ένα έκαστο των εγγράφων αυτών κατά την διαδικασία κατάθεσης αυτών ως τεκμήρια. Η εν λόγω οικοδομή κατείχε άδεια οικοδομής ημερ.07/04/1969 αναφορικά με το ισόγειο μόνο (Τεκμήριο 1). Το 1977 δόθηκε άδεια οικοδομής για ανέγερση κατοικίας τον 1ο όροφο (τεκμήριο 2) ενώ το 1981 δόθηκε άδεια οικοδομής για ανέγερση κατοικίας στον 2ο όροφο (Τεκμήριο 3). Στις 14/01/2011 κατατέθηκε αίτηση για πολεοδομική άδεια με αρ.ΠΑ19/11 (τεκμήριο 4). Η εν λόγω αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας σύμφωνα με την ΜΚ1 κατατέθηκε από την Ανδρούλα Δημοσθένους, χωρίς αυτή να λάβει την υπογραφή των συνιδιοκτητών της. (σχετική η επιστολή Τεκμήριο 6). Με βάση τίτλο ιδιοκτησίας (μέρος του Τεκμηρίου 5) του επίδικου ακινήτου εγγεγραμμένες ιδιοκτήτριες αυτού είναι οι Δημοσθένους Ανδρούλλα (1η κατηγορούμενη) με ημερομηνία εγγραφής την 6/9/2000, η Ιωάννου Χαραλαμπία με ημερομηνία εγγραφής την 18/09/1979, η Ζήνωνος Κωνσταντία (κατηγορούμενη 2) με ημερομηνία εγγραφής 6/12/2000 και η Πετροπούλου Βεατρίκη (ΜΚ2) με ημερομηνία εγγραφής η 30/11/
3. Η ΜΚ1 κατέθεσε αλληλογραφία του Δήμου Λεμεσού με τις συνιδιοκτήτριες των κατηγορουμένων 1 και 2 με την οποίαν ζητούντο η λόγοι μη συγκατάθεσης τους στην έκδοση πολεοδομικής άδειας και οι απαντήσεις αυτών. Στην συνέχεια η ΜΚ1αναφέρθηκε στις αποφάσεις της Πολεοδομικής επιτροπής του Δήμου Λεμεσού και στις συνεδρίες της Ολομέλειας του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου στις οποίες λήφθηκαν αποφάσεις για κλήση των κατηγορουμένων σε συμμόρφωση με τους όρους οικοδομών και την κατεδάφιση παράνομων μέρων αυτών ή σε υπογραφή των αιτήσεων και από τις υπόλοιπες συνιδιοκτήτριες των αναθεωρημένων και υποβληθέντων προς έγκριση σχεδίων. Με βάση τα όσα η ΜΚ1 ανέφερε για την εν λόγω οικοδομή υποβλήθηκε στον Υπουργό Εσωτερικών αίτηση για δήλωση πρόθεσης για αδειοδότηση υφιστάμενων οικοδομών (Τεκμήριο 17) η οποία φαίνεται να υποβλήθηκε και με βάση το σχετικό τεκμήριο από την κατηγορούμενη
4. Στις 5/1/2012 οι κατηγορούμενες 1 και 2 υπέβαλαν αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας για τις εν λόγω οικοδομές (Τεκμήριο 19). Στις 27/5/013 η πολεοδομική επιτροπή του Δήμου εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης (Τεκμήριο 23) και στις 27/6/2013 το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού απέρριψε την αίτηση (Τεκμήριο 24) απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε στην κατηγορούμενη 2 κ.α (Τεκμήριο 25). Περαιτέρω κατέθεσε η ΜΚ1 πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (Τεκμήριο 26) σύμφωνα με το οποίο οι κατηγορούμενες 1 και 2 είναι ιδιοκτήτριες του επίδικου ακινήτου κατά μερίδιο 1/6 έκαστη και με ημερομηνία εγγραφής επ' ονόματι τους του μεριδίου αυτού την 06/09/2000 η 1η και 06/12/2000 η 2η. Τέλος η ΜΚ1 κατέθεσε φωτογραφικό υλικό που λήφθηκε από την ίδια των επίδικων οικοδομών με αναφορά επ' αυτών σε κάθε μια κατηγορία ξεχωριστά. Συνεχίζοντας την κυρίως εξέταση της η ΜΚ1 ανέφερε ότι η καταγγελία για τις οικοδομές αυτές επί του επίδικου ακινήτου έγινε από την κα. Βεατρίκη Πετροπούλου, συνιδιοκτήτρια των κατηγορουμένων 1 και
5. Με την επιτόπια επίσκεψη της ίδιας στο επίδικο ακίνητο διαπίστωσε διαφορές με τα εγκεκριμένα σχέδια και προς τούτου στάλθηκε και προειδοποιητική επιστολή στις κατηγορούμενες. Αναφερόμενη στις επιμέρους οικοδομές που αφορά το κατηγορητήριο σημείωσε με κόκκινο χρώμα επί των σχεδίων του Τεκμηρίου 1 που βρίσκονται αυτές αναφορικά με την ισόγειο κατοικία και επί των σχεδίων του Τεκμηρίου 2 αναφορικά με την κατοικία στον 1ο όροφο. Σύμφωνα με την ΜΚ1 δεν μπορεί να ξέρει και δεν θυμάται πότε έλαβαν χώρα οι εργασίες αυτές. Ως ιδιοκτήτρια δε της ισόγειας κατοικίας αναφέρει την 1η κατηγορούμενη και αυτό καθότι αυτή ήταν η αναφορά στην καταγγελία ενώ οι αιτήσεις για νομιμοποίηση των εργασιών αυτών επίσης έγιναν από την 1η κατηγορούμενη. Αναφορικά με την ιδιοκτησία της οικίας στον 1ο όροφο αναφέρει ότι είναι αμφότερες οι κατηγορούμενες 1 και
6. Αιτητές δε στην αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας ήταν η 1η κατηγορούμενη και άλλοι. Περαιτέρω η ΜΚ1 αναφέρθηκε στις αιτήσεις που υποβλήθηκαν από Πολιτικό Μηχανικό για νομιμοποίηση των οικοδομών και στην αλληλογραφία με τις λοιπές συνιδιοκτήτριες. Σύμφωνα με την ΜΚ1 στο ισόγειο της οικοδομής διαμένει η 1η κατηγορούμενη ενώ στον 1ο όροφο η 2η. Μέχρι σήμερα για τις εργασίες αυτές που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο δεν έχει εκδοθεί οιαδήποτε άδεια από την αρμόδια αρχή. Η ΜΚ1 δεν αντεξετάστηκε από τον συνήγορο Υπεράσπισης. Ως ανωτέρω ανέφερα η ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση ενώ δεν αμφιβάλω ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να αναφέρει την αλήθεια για τα όσα η ίδια γνωρίζει χωρίς όμως να μπορώ να αποδεχτώ κάποιες από τις θέσεις της οι οποίες ως θα αναφερθεί και κατωτέρω φαίνεται να συγκρούονται με θέσεις και της ΜΚ2 και αποτελούν ως θα διαφανεί συμπεράσματα εις τα οποία προέβηκε η ΜΚ
7. Δεν καταλήγω ότι η ΜΚ απέκρυψε την αλήθεια αλλά κρίνω ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει με βεβαιότητα κάποιες από τις θέσεις που έθεσε. Συγκεκριμένα δεν αποδέχομαι την θέση της για την κατοχή των επίδικων οικοδομών, οικία ισογείου και 1ου ορόφου καθότι ως θα αναφερθεί και κατωτέρω δεν συνάδουν με την λοιπή μαρτυρία όπως επίσης και την βεβαιότητα της για διανομή των επιμέρους μονάδων του ακινήτου στις συνιδιοκτήτριες χωρίς να παρουσιαστεί οιαδήποτε συμφωνία διανομής. Τα συμπεράσματα αυτά της ΜΚ1 προκύπτουν από τα όσα της ανέφερε η καταγγέλλουσα και από το γεγονός ότι ως αιτητές στις αιτήσεις παρουσιάζονται οι κατηγορούμενες 1 και 2 πάντοτε όμως με την αναφορά σε όνομα με την προσθήκη της φράσης «και άλλοι». Περαιτέρω παρατηρώ ότι απουσιάζει παντελώς ο χρονικός προσδιορισμός της ανέγερσης των οικοδομών και επεκτάσεων και προσθηκών ο οποίος θα μπορούσε να εξεταστεί σε συνδυασμό με την ιδιοκτησία του ακινήτου. Αυτό που προκύπτει και αποδέχομαι από την μαρτυρία της ΜΚ1 είναι ότι επί μιας κοινόκτητης οικοδομής ανεγέρθησαν οικοδομές είτε με την μορφή προσθηκών ή μετατροπών οι οποίες δεν καλύπτονται από την δέουσα άδεια της αρμόδιας αρχής και μέχρι σήμερα η άδεια αυτή δεν έχει εκδοθεί. ΜΚ2 - Πετροπούλου Βεατρίκη. Η ΜΚ2 ανέφερε ότι γνωρίζει τις κατηγορούμενες 1 και 2 οι οποίες είναι η θεία και η ξαδέλφη της αντίστοιχα και τις οποίες αναγνώρισε εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου ως τα πρόσωπα, συνιδιοκτήτριες της ίδιας και τα οποία προέβηκαν σε παρεμβάσεις στην οικοδομή επί της οδού Γαλιλαίου
8. Η ίδια διέμενε στην επίδικη οικοδομή μέχρι πέρυσι στον 3ο όροφο, 2ο στην ουσία. Παρά το ότι μετακόμισε τον τελευταίο χρόνο την ημέρα της την περνά εκεί και φεύγει το βράδυ. Στην οικοδομή διέμενε από τις 30/08/2007 οπόταν και ήρθε Κύπρο από την Θεσσαλονίκη. Την Κύπρο την επισκεπτόταν κάθε χρόνο, τις πλείστες φορές με την μητέρα της και φιλοξενούνταν στις επισκέψεις τους από τις κατηγορούμενες 1 και
9. Σύμφωνα με την ΜΚ2 όλη η οικογένεια της κατηγορούμενης 1 έμενε μέχρι το 1999 στην ισόγειο κατοικία ενώ έκαναν ακολούθως ανακαίνιση και μετά τον γάμο της 2ης κατηγορούμενης το 2000, η 1η κατηγορούμενη ανέβηκε στον 3ο όροφο ενώ η 2η διέμεινε με τον σύζυγο της στο ισόγειο. Οι εργασίες ανακαίνισης σύμφωνα με την ΜΚ1 έγιναν το 1999, πριν το γάμο της 2ης κατηγορούμενης το καλοκαίρι του
10. Αυτό δε το γνωρίζει καθότι το 1999 που ήρθε στην Κύπρο οι οικοδομές δεν υπήρχαν ενώ το 2000 που επισκέφθηκε την Κύπρο για τον γάμο είχαν πλέον γίνει όλες οι μετατροπές. Αναφορικά με το σημερινό καθεστώς διαμονής η ΜΚ2 ανέφερε ότι σήμερα η 1η κατηγορούμενη μένει στο ισόγειο καθότι η 2η μετακόμισε από την επίδικη οικοδομή τον Σεπτέμβριο του 2011 ενώ ο 1ος όροφος αυτή την στιγμή ενοικιάζεται. Αναγνώρισε τα Τεκμήρια 8 και 9 ως την επιστολή που της απέστειλε ο Δήμος Λεμεσού και ζητούσε τις απόψεις της και την απάντηση που αυτή απέστειλε στον Δήμο. Ανέφερε ότι η ίδια απέστειλε και στο παρελθόν επιστολή δια μέσω δικηγόρου στις κατηγορούμενες να άρουν τις επίδικες παρανομίες καθώς επίσης και προηγήθηκε και άλλη ποινική υπόθεση από πλευράς του Δήμου εναντίον τους για άλλα μέρη προσθηκών και οικοδομών η οποία οδήγησε σε έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ2 αναφέρθηκε στην επιστολή που ανάφερε στο τέλος της κυρίως εξέτασης της και δήλωσε ότι δεν την έχει μαζί της καθότι έκρινε ότι δεν χρειαζόταν. Αναφέρθηκε στους βοηθητικούς χώρους οι οποίοι είναι παράνομοι και στο ότι αυτοί κάποτε χρησιμοποιούνται από την κατηγορούμενη 1 σαν αποθήκη ή και για άλλους σκοπούς. Τα συμφέροντα της θίγονται από τις παράνομες αυτές οικοδομές και προσθήκες γιατί μειώνουν την αξία του ακινήτου και δεν μπορεί να πουλήσει το μερίδιο της. Διευκρινίζοντας τι εννοεί με την αναφορά σε ορόφους ανέφερε ότι η οικοδομή αποτελείτε από ισόγειο, 1ο όροφο και 2ο όροφο. Ενώ το δικό της ακίνητο είναι ο 2ος όροφος. Σε ερώτηση κατά πόσο υπάρχει μεταξύ των συνιδιοκτητριών οιαδήποτε συμφωνία διαχωρισμού των επιμέρους μονάδων και διανομής η ΜΚ2 ανέφερε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να δεσμεύει κανέναν, έτσι τα χώρισε η γιαγιά της. Η ΜΚ2 συνολικά δεν μου έκανε κακή εντύπωση αλλά θεωρώ ότι μέρος της κατάθεσης της δεν μπορώ να το κάνω αποδεχτό, ενόψει και της δυνατότητας αποδοχής μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και απόρριψης άλλου μέρους, λόγω των κάτωθι: Οι θέσεις της ΜΚ2 αναφορικά με τον χρόνο της ανέγερσης των υποστατικών και την σύνδεση της ανέγερσης με τις κατηγορούμενες 1 και 2 δεν προκύπτουν με ασφάλεια βασιζόμενες σε γεγονότα αλλά αναφέρονται απο την ΜΚ2 υπό την μορφή συμπερασμάτων. Βάση της θέσης της επειδή το 1999 δεν υπήρχαν οι οικοδομές αυτές ενώ το 2000 που επέστρεψε υπήρχαν θεωρεί ότι ανεγέρθηκαν σε αυτό το διάστημα και μάλιστα απο τις κατηγορούμενες 1 και
11. Αμφότερες οι κατηγορούμενες όμως 1 και 2 κατέστησαν ιδιοκτήτριες κατά 1/6 μερίδιο του ακινήτου τον Σεπτέμβριο και Δεκέμβριο του 2000 αντίστοιχα χωρίς να υπάρχει καμία αναφορά ή μαρτυρία για το ιδιοκτησιακό καθεστώς πρίν την ημερομηνία της εγγραφής επ'ονόματι τους του μεριδίου τους. Καμία συμφωνία δεν υπάρχει για διανομή μεταξύ των συνιδιοκτητών των επιμέρους μονάδων οι οποίες είναι συνιδιοκτήτες κατά μερίδιο επί του όλου της οικοδομής. Ενώ της υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση της ότι σε μέρος των οικοδομών αυτών διαμένουν ο παππούς και γιαγιά της και εκδικητικά ή ίδια προέβη σε καταγγελία στον Δήμο Λεμεσού λόγω άλλων διαφορών αρκέστηκε να αναφερθεί στην μείωση της αξίας των ακινήτων χωρίς να απορρίψει την θέση αυτή ή έστω να αναφέρει ποιός είναι ο σημερινός κάτοχος μέρους αυτών των υποστατικών και τη σχέση είχαν αυτοί με το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Σημειώνω δε ότι με βάση την μαρτυρία της ΜΚ2 η κατηγορούμενη 2 δεν διαμένει σήμερα στην εν λόγω οικοδομή. Με βάση όλα τα πιο πάνω και ιδιαίτερα το γεγονός ότι η ΜΚ2 κατά τον χρόνο ανέγερσης των οικοδομών αυτών, διέμενε στο εξωτερικό δεν μπορώ να κάνω αποδεχτή την μαρτυρία της ΜΚ2 σε σχέση με τον χρόνο ανέγερσης σε συνδυασμό με τις κατηγορούμενες 1 και 2 αλλά και την κατοχή των επιμέρους μονάδων. Μετά την κλήση αμφότερων των κατηγορουμένων σε απολογία συμφώνως του άρθρου 74 του Κεφ.155 επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση χωρίς να παρουσιάσουν μάρτυρες υπεράσπισης. Οι κατηγορούμενες, αμφότερες, προέβησαν στην κάτωθι ανώμοτη δήλωση: «Δέν έχουμε κάμει τίποτε απο αυτά που μας κατηγορούν» Η ανώμοτη δήλωση έχει κάποια αξία, η οποία πρέπει να εξεταστεί και αξιολογηθεί μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας. Ασφαλώς η αξία της δεν είναι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να αντικρούσει μία ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατία

(2001)2 Α.Α.Δ 195). Στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 22 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα σχετικά: « Υπενθυμίζουμε ότι στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένου και του εφεσείοντα) αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου αθωώτητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλoυθα ευρήματα: Οι κατηγορούμενες 1 και 2 είναι συνιδιοκτήτριες κατά 1/6 μερίδιο έκαστη του ακινήτου με τις λεπτομέρειες ως το κατηγορητήριο. Με βάση επίσημο τίτλο ιδιοκτησίας οι κατηγορούμενες 1 και 2 έγιναν ιδιοκτήτριες του μεριδίου τους η μεν κατηγορούμενη 1 την 06/09/2000 η δε κατηγορούμενη 2 την 06/12/

1. Οι άλλες συνιδιοκτήτριες είναι η ΜΚ2 και ένα άλλο πρόσωπο που δεν προσήλθε ενώπιον μου ως μάρτυρας. Για την επίδικη οικοδομή εκδόθηκαν στο παρελθόν άδειες οικοδομής. Κατά την επιτόπια επίσκεψη της ΜΚ1 κατά ή περί την 15/5/2014 διαπιστώθηκαν οικοδομές κατά παράβαση των εγκεκριμένων σχεδίων για τις οποίες αποστάληκε επιστολή στις κατηγορούμενες 1 και
2. Για τις οικοδομές αυτές υποβλήθησαν αιτήσεις για έκδοση πολεοδομικών αδειών υπογεγραμμένες απο τις κατηγορούμενες 1 και 2 και οι οποιες δεν έφεραν υπογραφή και/ή συγκατάθεση των λοιπών συνιδιοκτητριών. Η αρμόδια αρχή απέρριψε τις αιτήσεις αυτές και μέχρι σήμερα οι οικοδομές ως αυτές φαίνονται επι του κατηγορητηρίου δεν καλύπτονται απο άδεια οικοδομής. Η επιστόπια εξέταση της αρμόδιας αρχής έλαβε χώρα μετά από καταγγελία που λήφθηκε απο την ΜΚ2 - συνιδιοκτήτρια. Η επακριβής ημερομηνία ανέγερσης των προσθηκομετατροπών και/ή άλλων οικοδομών παρέμεινε άγνωστη όπως επίσης και το ακριβές ιδιοκτησιακό καθεστώς κατά τον χρόνο αυτό. Εύρημα που αποτελεί επίσης ότι η κατηγορούμενη 2 σήμερα δεν διαμένει στην επίδικη οικοδομή. Έχοντας κάνει την πιο πάνω αξιολόγηση θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή κατάφερε, στο βαθμό που το βάρος απόδειξης είναι στους ώμους της, να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενες 1 και
3. Σημειώνω βεβαίως ως και αρχικά ανέφερα ότι οι κατηγορούμενες 1 και 2 κατηγορούνται και στις 8 κατηγορίες για την διάπραξη του αδικήματος της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1)(β) και (στ) και 20

(2)και

(4)και

(19)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Το εν λόγω άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 έχει ως ακολούθως: « 3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ....................... (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. » Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.96 οικοδομή σημαίνει: "οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Κεφ. 96 πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι τα εξής: (α) Η ανέγερση οικοδομής ή η ανοχή ανέγερσης οικοδομής (β) Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το νόμο. (γ) Η ανέγερση της οικοδομής να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή. (δ) Η κατηγορούσα αρχή να είναι η αρμόδια αρχή. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Συμπεράσματα: Ότι το επίδικο υποστατικό αποτελεί οικοδομή εν τη έννοια του Νόμου δεν έχει σε κανένα σημείο αμφισβητηθεί απο την υπεράσπιση η οποία μάλιστα δεν αντεξέτασε την ΜΚ1 η οποία με την ιδιότητα της και ως τεχνικός της αρμόδιας αρχής ανέφερε ότι για τις εν λόγω μετατροπές και προσθήκες και οικοδομές απαιτείται η έκδοση άδειας οικοδομής. Περαιτέρω δεν αμφισβητήθηκε ότι το επίδικο ακίνητο εντάσσεται εντός των δημοτικών ορίων της κατηγορούσας αρχής, σε συνδυασμό με τα άρθρα 2 και 3

(2)του Κεφ.96, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι η κατηγορούσα αρχή είναι η αρμόδια αρχή για έκδοση των απαιτούμενων αδειών. Με βάση το μέρος της μαρτυρίας της ΜΚ1 που έγινε αποδεκτό επί του ακινήτου υπάρχουν οικοδομές, προσθήκες και επεκτάσεις που δεν καλύπτονται από την απαιτούμενη από την αρμόδια αρχή άδεια. Επομένως και με βάση τα ανωτέρω το μοναδικό ερώτημα που παραμένει να απαντηθεί με σκοπό να οδηγήσει στην τελική μου κρίση είναι το κατά πόσο οι κατηγορούμενες 1 και 2 έχουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας συνδεθεί με την ανέγερση αυτών των οικοδομών ή την ανοχή στην ανέγερση, ως ακριβώς είναι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Μέσα από την μαρτυρία που αποδέχτηκα ως αξιόπιστη κρίνω ότι η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα δεν μπορεί να είναι θετική. Από την μια υπάρχει ως δεδομένο και αποδεχτό μέσα από την μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενες 1 και 2 έγιναν ιδιοκτήτριες το 2000 ενώ άγνωστος παρέμεινε ο χρόνος ανέγερσης των υποστατικών. Συμφωνώ ότι ο χρόνος ανέγερσης σε συνεχιζόμενης φύσεως αδικήματα δεν έχει ουσιαστική σημασία από μόνος του, όμως στην προκειμένη περίπτωση και με δεδομένο τον χρόνο ανάληψης της ιδιοκτησίας μεριδίων επί της οικοδομής από τις κατηγορούμενες 1 και 2 έχει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Ακόμα όμως και αν δεχόμουνα ότι ο χρόνος ανέγερσης σύμφωνα με την ΜΚ2 είναι το 1999 τότε οι κατηγορούμενες 1 και 2 δεν ήταν ιδιοκτήτριες. Περαιτέρω ουδεμία αποδεκτή μαρτυρία υπάρχει ενώπιον μου για το ιδιοκτησιακό καθεστώς προ της μεταβίβασης των μεριδίων επ' ονόματι των κατηγορουμένων 1 και 2 που να με οδηγεί σε ασφαλές συμπέρασμα ότι οι κατηγορούμενες ανήγειραν ή ανέχθηκαν την ανέγερση των οικοδομών. Έχω λάβει βεβαίως υπόψη μου ότι μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία της ΜΚ1 και ιδιαίτερα των τεκμηρίων προκύπτει ότι οι κατηγορούμενες 1 και 2 με δικές τους ενέργειες προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν και να λάβουν άδεια για τις οικοδομές αυτές όμως η εκ των υστέρων προφανώς προσπάθεια αυτή σε συνδυασμό με την ανυπαρξία οιασδήποτε άλλης είτε άμεσης είτε περιστατικής μαρτυρίας δεν θα μπορούσε να με οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα ενοχής. Είναι άλλωστε νομολογημένο ότι έστω και η παραμικρή αμφιβολία να παραμείνει σε σχέση με την απόδειξη των κατηγοριών οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν. Θα πρέπει να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας αρχής με παρέπεμψε μέσα από την αγόρευση της στην υπόθεση Sheraton Estates Company Limited v Συμβούλιο Βελτιώσεως Αγίας Νάπας

(1989)2 ΑΑΔ, 76, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι ενόψει του ότι ήταν οι κάτοχοι της γης, η οικοδομή απέβλεπε στην εξυπηρέτηση αναγκών τους και με επανειλημμένα διαβήματα προσπάθησαν να εξασφαλίσουν νομιμοποίηση, ήταν ορθό ενόψει της περιστατικής αυτής μαρτυρίας. Οφείλω να αναφέρω ότι τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης διαφέρουν ουσιωδώς από τα όσα ενώπιον μου τέθηκαν με την μαρτυρία. Ουδεμία αξιόπιστη μαρτυρία έχω ενώπιον μου για το ιδιοκτησιακό καθεστώς ή την κατοχή των επιμέρους μονάδων της οικοδομής κατά τον χρόνο ανέγερσης που παρέμεινε να αιωρείται επίσης. Στην παρούσα περίπτωση υπάρχουν και άλλοι συνιδιοκτήτες και μεταξύ όλων των μεριδιούχων συνιδιοκτητών δεν υπάρχει συμφωνία διανομής η διαχωρισμού. Ενώπιον μου δε, δεν κατέθεσαν όλοι οι συνιδιοκτήτες. Σε μέρος των επίδικων επεκτάσεων και οικοδομών για τις οποίες δεν έχω μαρτυρία εάν αποτελούν μέρος των επιμέρους μονάδων ή μέρος κοινόχρηστων χώρων έχω μαρτυρία που προέκυψε μέσα από την αντεξέταση της ΜΚ2 ότι ενδεχομένως να διαμένουν τρίτα πρόσωπα και όχι οι κατηγορούμενες 1 και 2. Ακόμα όμως και να δεχόμουνα ότι οι κατηγορούμενες 1 και 2 υπέβαλλαν αιτήσεις, ανεχόμενες την ύπαρξη των παρανομιών αυτών, δεν έχω μαρτυρία για το ποιο ακριβώς μέρος των οικοδομών υπέβαλαν αυτές τις αιτήσεις, πάντοτε δε σε αυτές αναφέρονται τα ονόματα των κατηγορουμένων και η αναφορά «και άλλοι» με δεδομένο ότι υπάρχουν και άλλες συνιδιοκτήτριες. Εν πάσει περιπτώσει μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία έχουν εγερθεί στο μυαλό μου σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά είτε την ανέγερση είτε την ανοχή από πλευράς κατηγορουμένων 1 και 2 σε σχέση με τις οικοδομές αυτές. Με βάση τα όσα ανωτέρω προσπάθησα να εξηγήσω είναι η κατάληξη μου ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την σύνδεση των κατηγορουμένων 1 και 2 με την διάπραξη των αδικημάτων. Συνεπώς οι κατηγορούμενες 1 και 2 απαλλάσσονται και αθωώνονται σε όλες τις κατηγορίες που αυτές αντιμετωπίζουν. Στην προκειμένη περίπτωση όμως παρά το ότι το ζήτημα αυτό δεν εγέρθηκε σε κανένα στάδιο από την υπεράσπιση είναι ορθό να επισημάνω τα κάτωθι σε σχέση με το κατηγορητήριο και την πολλαπλότητα που κρίνω ότι υφίσταται, πέραν και επιπλέον της πιο πάνω κατάληξης μου. Είναι καλά γνωστή η αρχή ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131 "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Σε σχέση με το ζήτημα της πολλαπλότητας παλαιότερες αυθεντίες είχαν αποφασίσει ότι διαδικασίες που στηρίχθηκαν σε κατηγορητήρια που έπασχαν από πολλαπλότητα ήταν άκυρες και δεν μπορούσαν να θεραπευθούν με τροποποίηση. Μεταγενέστερες αυθεντίες αναφέρουν το αντίθετο. Παραπέμπω συγκεκριμένα στην υπόθεση Frangiskos Kyriacou v. The Welfare Officer

(1961)CLR 227 όπου η διαδικασία θεραπεύθηκε με την κατάλληλη τροποποίηση κατ΄ έφεση. Στην υπόθεση Panteli v. District Labour Officer Famagusta

(1985)2 CLR 205 τονίστηκε ότι η σωστή προσέγγιση φαίνεται να είναι ότι ενώ η πολλαπλότητα αφ΄ εαυτής δεν οδηγεί τη διαδικασία σε ακυρότητα αυτό μπορεί να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα αν η παρατυπία είναι εκτενής και καταστρέφει τη βάση της ποινικής δίκης, την βεβαιότητα στις κατηγορίες που είναι απαραίτητες για να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να υπερασπισθεί τον εαυτό του αποτελεσματικά. Η υπόθεση Panteli υιοθετήθηκε και μεταγενέστερα στην υπόθεση Karasamanis v. Police

(1986)2 CLR 229. Στην υπόθεση Ξυδιάς κ.α. ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174 εξετάσθηκε, μεταξύ άλλων, και θέμα πολλαπλότητας σε κάποιες κατηγορίες και έγινε αναφορά στην επιφύλαξη του άρθρου 39 της Ποινικής Δικονομίας και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε με βεβαιότητα να πει ότι ο εφεσείων δεν είχε παραπλανηθεί ή συγχυστεί ώστε να μην είχε επηρεασθεί η υπεράσπιση του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πολλαπλότητα που υπάρχει στην υπόθεση εκείνη θα έπρεπε να οδηγήσει σε ακυρότητα καθ΄ όσον αφορά τις κατηγορίες που έπασχαν από πολλαπλότητα. Ερχόμενη τώρα στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να αναφερθούν τα εξής. Με βάση το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 ένας κατηγορούμενος δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορεί να αντιμετωπίσει διάφορα αδικήματα. Εδώ οι κατηγορούμενες με βάση το άρθρο αυτό κατηγορούνται για το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, όπως οι εκθέσεις αδικημάτων αναφέρουν, πλην όμως στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι κατηγορούνται για τέσσερα

(4)αδικήματα. Πιο συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες όλων των αδικημάτων οι κατηγορούμενες ουσιαστικά κατηγορούνται: Για ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια. Για το ότι επέτρεψαν την ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια. Για ανοχή ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, και Για προσθήκες και μετατροπές σε υφιστάμενη οικοδομή χωρίς άδεια. Έχοντας λοιπόν αυτό υπόψη σε συνάρτηση με την αξιολόγηση της δοθείσας μαρτυρίας και τις αμφιβολίες που προέκυψαν μέσω αυτής έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι κατηγορούμενες να έχουν παραπλανηθεί ή συγχυστεί κατά την παρουσίαση της υπεράσπισης τους. Συνεπώς η πολλαπλότητα που υπάρχει στο κατηγορητήριο θα πρέπει υπό τις περιστάσεις να οδηγήσει σε ακυρότητα του. Το Δικαστήριο έχοντας αποφασίσει την απόρριψη όλων των κατηγοριών ως ανωτέρω αναφέρεται, κρίνει ότι αυτό είναι κατάλληλο σημείο προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο στην παρούσα περίπτωση ενόψει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου έχει αποδειχθεί οιονδήποτε αδίκημα για το οποίο το Δικαστήριο θα μπορούσε να καταδικάσει τις κατηγορούμενες 1 και 2 με εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 85

(4)του Κεφ.155. Έχω εξετάσει με προσοχή την δυνατότητα αυτή και καταλήγω ότι δεν υπάρχει ικανή μαρτυρία ενόψει της ασάφειας που υπάρχει για την κατοχή από πλευράς της 2ης κατηγορούμενης συγκεκριμένης μονάδας, ενώ για άλλο μέρος της επίδικης οικοδομής λέχθηκε και δεν αμφισβητήθηκε ότι διαμένουν τρίτα πρόσωπα υπάρχει δε μια γενική ασάφεια και αοριστία για τις επακριβείς συνθήκες διανομής της οικοδομής. Ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν έχω μαρτυρία ικανή να με οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα για να μπορέσω να ασκήσω με ασφάλεια την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 85

(4)του Κεφ.155. Αναφορικά με το θέμα εξόδων, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου επιδικάζω έξοδα υπέρ των κατηγορούμενων 1 και 2 και εναντίον της κατηγορούσας αρχής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο