Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Μάριος Παπαευαγγέλου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4220/13, 18/3/2016

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες. Ο Μ.Κ.1 Α./Αστ.1942 Σίμος Τσοπανήδης, στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης συνέλαβε, δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης, εκ νέου τον κατηγορούμενο, στις 17.5.12 και ώρα 08:00, στην Α.Δ.Ε. Λεμεσού. Αφού τον πληροφόρησε για τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε «Εγώ εν έχω καμία σχέση». Ο μάρτυρας δεν γνώριζε πως ο κατηγορούμενος βρέθηκε στην Α.Δ.Ε. Λεμεσού. Εξήγησε ότι προχώρησε στην εκτέλεση των ενταλμάτων σύλληψης του κατηγορούμενου και άλλων προσώπων, μετά που του το ζήτησε η ανακριτική ομάδα του Τ.Α.Ε. Λεμεσού, η οποία ήταν υπεύθυνη για την υπόθεση. Ο Μ.Κ.2 Αστ.2643 Ανδρόνικος Φωτίου, στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο στις 18.5.12 και μεταξύ των ωρών 12:28-12:32, στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Λεμεσού, για το αδίκημα της οχλαγωγίας. Αφού του επέστησε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε «Δεν παραδέχομαι» (βλ. τεκμήριο 4). Από τους λοιπούς μάρτυρες κατηγορίας άμεσα σχετική με τον κατηγορούμενο είναι η μαρτυρία του Μ.Κ.16, ο οποίος συνέλαβε τον κατηγορούμενο κατά τον επίδικο χρόνο. Από τους υπόλοιπους μάρτυρες, οι οποίοι ήταν επίσης μέλη της Αστυνομίας, κάποιοι προέβησαν σε ανακριτικές ενέργειες για άλλα πρόσωπα που είχαν συλληφθεί (Μ.Κ.3 - Μ.Κ.5) ενώ οι λοιποί κλήθηκαν προς αντιμετώπιση των προαναφερόμενων επεισοδίων και συνέλαβαν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους άλλα πρόσωπα (Μ.Κ.7 - Μ.Κ.15). Με δεδομένη δε την θέση της υπεράσπισης του κατηγορούμενου ότι καμία άλλη μαρτυρία, πλην αυτής του Μ.Κ.16 υπάρχει που να τοποθετεί παραταγμένους αστυνομικούς της Μ.Μ.Α.Δ. στα φώτα του ΑΡΙΕΛ, κατά τον χρόνο σύλληψης του κατηγορούμενου, κρίνεται ότι θα πρέπει να γίνει αναφορά στην μαρτυρία εκείνων των μαρτύρων κατηγορίας που ως μέλη του Ειδικού Αντιτρομοκρατικού Ουλαμού της Μ.Μ.Α.Δ. (Μ.Κ.7, 8, 9, 10, 11, 13 και 14) έλαβαν μέρος στην επιχείρηση καταστολής των επεισοδίων αλλά και στην μαρτυρία του Μ.Κ.

1. Ως Μ.Κ.6 κατέθεσε ο Υπαστυνόμος Νίκος Νικολάου, ο οποίος ανέφερε τα ακόλουθα: Κατά τον επίδικο χρόνο ήταν μέλος της αντιοχλαγωγικής ομάδας της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού. Στις 16.5.12 βάσει σχεδίου επιχείρησης που εκπόνησε η Α.Δ.Ε. Λεμεσού, ανέλαβε καθήκον η ώρα 14:30 ως Υπεύθυνος της 1ης διμοιρίας αντιοχλαγωγικής ομάδας. Ο μάρτυρας βάσει του σχεδίου ανέλαβε τη συνοδεία και επιτήρηση των οπαδών της ΑΕΛ και Ομόνοιας στο στάδιο ΓΣΠ Λευκωσίας, η οποία έλαβε χώραν από η ώρα 16:00 μέχρι η ώρα 18:45 της 16.5.12, χωρίς να παρατηρηθεί οποιοδήποτε επεισόδιο. Αφού άρχισε ο ποδοσφαιρικός αγώνας για το τελικό κύπελλο Κύπρου μεταξύ των ομάδων ΑΕΛ και Ομόνοιας, γύρω στις 20:10 της 16.5.12, ο μάρτυρας έλαβε οδηγίες και επέστρεψε στην Λεμεσό με την ομάδα του. Όταν επέστρεψε έλαβε οδηγίες, όπως εγκατασταθεί με την ομάδα του κοντά στον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό όπου ήταν το επίκεντρο των πανηγυρισμών των φιλάθλων της Ομόνοιας. Για την τήρηση του Νόμου και της τάξης υπήρχαν καθήκον ακόμα δύο διμοιρίες αντιοχλαγωγικών ομάδων της Λεμεσού, μια ομάδα της Α.Δ.Ε. Λάρνακας και μια της Μ.Μ.Α.Δ. Γύρω στις 22:30 της ίδιας ημέρας άρχισαν να μαζεύονται φίλαθλοι της Ομόνοιας στον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου και πανηγύριζαν φωνάζοντας διάφορα συνθήματα. Επίσης σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν στο Κ.Ε.Μ. Λεμεσού άρχισαν να μαζεύονται φίλαθλοι της ΑΕΛ στην οδό Τζων Κένετι, όπου είναι το ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ. τους. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16 - 17.5.12, λόγω του ότι γύρω στους 300 οπαδούς της ΑΕΛ πήγαιναν από την οδό Γρίβα Διγενή, από ανατολικά προς δυτικά, με απειλητικές διαθέσεις προς τους οπαδούς της Ομόνοιας που βρίσκονταν στον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου, ο μάρτυρας κάλεσε μέσω ασυρμάτου βοήθεια και έτρεξαν κοντά του όλες οι πιο πάνω διμοιρίες των αντιοχλαγωγικών ομάδων. Γύρω στις 00:30 της 17.5.12 οι οπαδοί της ΑΕΛ άρχισαν να ρίχνουν πέτρες, μολότοφ, κροτίδες και πυρσούς τόσο προς τα μέλη της Αστυνομίας, όσο και προς τους φιλάθλους της Ομόνοιας. Τότε ο μάρτυρας ανάρτησε μπροστά τους πανό μεγάλο το οποίο έγραφε «ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝ ΕΔΩ, ΔΙΑΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΕΙΡΗΝΙΚΑ. ΟΣΟΙ ΠΑΡΑΛΕΙΨΟΥΝ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΝ ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ». Επίσης ταυτόχρονα έκανε την ίδια προκήρυξη και προς τις δυο ομάδες των οπαδών, μεγαλοφώνως με τηλεβόα. Αφού τους έδωσε 10 λεπτά προθεσμία για να διαλυθούν ήσυχα και να σταματήσουν να ρίχνουν πέτρες και κροτίδες οι μεν προς τους δε, έδωσε οδηγίες και τους επιτέθηκαν με δακρυγόνα και κατάφεραν να τους διαλύσουν και να ησυχάσει η περιοχή. Από την έναρξη των επεισοδίων μέχρι την διάλυση τους πέρασε περίπου μισή ώρα. Ως Μ.Κ.7 κατέθεσε ο Αναπληρωτής Ανώτερος Υπαστυνόμος Δημήτρης Μακρής, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στην Μ.Μ.Α.Δ ως Ουλαµαγός στον Ειδικό Αντιτρομοκρατικό Ουλαμό. Σύμφωνα με τον μάρτυρα στις 16.5.12 ανέλαβε καθήκον για τον τελικό κυπέλλου µεταξύ των οµάδων ΑΕΛ - Ομόνοιας, στο στάδιο ΓΣΠ στην Λευκωσία. Γύρω στις 23:10 πήρε οδηγίες από τον Υποδιοικητή της Μ.Μ.Α.Δ να µεταβούν στην Λεµεσό γιατί υπήρχαν επεισόδια µεταξύ των οπαδών των δύο οµάδων στο σιντριβάνι του Αγίου Νικολάου. Κατά την διαδροµή επικοινώνησε µαζί µε τον Βοηθό Αστυνοµικό Διευθυντή Ε', ο οποίος του ανέφερε ότι οι οπαδοί της Οµόνοιας µαζεύτηκαν στον κυκλικό κόµβο Αγίου Νικολάου για να πανηγυρίσουν την κατάκτηση του κυπέλλου από την οµάδα τους. Εκεί δέχθηκαν επίθεση από οµάδες οπαδών της ΑΕΛ. Έγινε χρήση χηµικών από την Αστυνοµική Διεύθυνση Λεµεσού όπου και διαλύθηκαν. Ακολούθως οι οπαδοί της Οµόνοιας συγκεντρώθηκαν στο ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ της Οµόνοιας στην Λεµεσό για να ξαναπάνε στον κυκλικό κόµβο. Ακούωντας τα µηνύµατα µέσω ασυρµάτου της Αστυνοµικής Διεύθυνσης Λεµεσού, ο μάρτυρας διαπίστωσε ότι πράγµατι οι οπαδοί της Οµόνοιας οργανωθήκαν και κατευθύνονταν προς τον κυκλικό κόµβο Αγίου Νικολάου καθώς επίσης παράλληλα οργανώνονταν και οι οπαδοί της ΑΕΛ για να ξαναεπιτεθούν εναντίον τους. Εγγύς παρά τον κυκλικό κόµβο υπήρχαν 3 διµοιρίες της Αστυνοµική Διεύθυνσης Λεµεσού και µια της Αστυνοµικής Διεύθυνσης Λάρνακας. Επικοινώνησε ξανά µαζί µε τον Β' Αστυνοµικό Διευθυντή Ε' και συμφώνησαν είναι με τον Ουλαμό του παρά την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και σε περίπτωση που θα επιτίθονταν ή θα δηµιουργούνταν επεισόδια µεταξύ των φιλάθλων των 2 οµάδων να επέµβουν. Ενώ βρισκόταν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου περί ώρα 24:00 τους φώναξαν µέσω ασυρµάτου ότι δεχόντουσαν επίθεση από οµάδες οπαδών της ΑΕΛ και της Οµόνοιας. Με την επέµβαση τους οι φίλαθλοι των δύο οµάδων διασκορπίστηκαν στις δύο παρόδους της περιοχής. Τους καταδίωξαν και ενώ ο μάρτυρας βρισκόταν στην οδό Λουκή Ακρίτα, πάροδο της Λεωφόρου Μακαρίου πρόσεξε κάποιον που προηγουµένως ήταν µέσα στον όχλο που έριχναν πέτρες, ξύλα και µολότοφ εναντίον των Αστυνοµικών, να τρέχει. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και αφού τον καταδίωξε τον συνέλαβε. Ως Μ.Κ.8 κατέθεσε ο Αστ.3261 Στέλιος Αντωνιάδης, ο οποίος ανέφερε τα εξής: Στις 16.5.12 ήταν ορισμένος καθήκον στον ποδοσφαιρικό αγώνα Ομόνοιας -ΑΕΛ στο γήπεδο ΓΣΠ. Μετά το πέρας του αγώνα και ενώ αστυνόμευαν και περιπολούσαν στην Λευκωσία για τους πανηγυρισμούς των φιλάθλων της Ομόνοιας, ειδοποιήθηκαν να μεταβούν στη Λεμεσό γιατί υπήρχαν επεισόδια στον κυκλικό κόμβο του Αγίου Νικολάου. Πλησιάζοντας την Λεμεσό ειδοποιήθηκαν μέσω ασυρμάτου ότι στην περιοχή του κυκλικού κόμβου του Αγίου Νικολάου συγκρουόταν μεγάλη μερίδα οπαδών της Ομόνοιας και της ΑΕΛ. Πλησιάζοντας ακόμα περισσότερο στα 200 μέτρα περίπου από τον κυκλικό κόμβο αντιλήφθηκαν πράγματι αρκετούς οπαδούς πάνω από 500 να ρίχνουν πέτρες φωτοβολίδες, ξύλα, μολότοφ και να οχλαγωγούν. Η ομάδα του μάρτυρα αμέσως κατέβηκε από το αυτοκίνητο και τους καταδίωξαν. Ο μάρτυρας συνέλαβε ένα πρόσωπο. Ως Μ.Κ.9 κατέθεσε ο Α/Αστ.969 Σάββας Μιχαήλ, ο οποίος ανέφερε τα εξής: Στις 16.5.12 ήταν ορισμένος καθήκον ως μέλος αντιοχλαγωγικής ομάδας για αστυνόμευση του ποδοσφαιρικού αγώνα, τελικού κυπέλου μεταξύ Ομόνοιας - ΑΕΛ στο στάδιο ΓΣΠ στη Λευκωσία. Μετά το τέλος του αγώνα και ενώ ήταν σε περιπολικό στην περιοχή Λευκωσίας, πήραν οδηγίες από τον επικεφαλής τους Μ.Κ.7, όπως μεταβούν στην Λεμεσό όλος ο Ειδικός Αντιτρομοκρατικός Ουλαμός γιατί βρίσκονταν σε εξέλιξη σοβαρά επεισόδια μεταξύ φιλάθλων της Ομόνοιας και της ΑΕΛ. Γύρω στις 23:55 έφθασαν στην Λεμεσό. Στην Λεωφόρο Μακαρίου βρισκόταν μεγάλος αριθμός προσώπων τα οποία έριχναν πέτρες, ξύλα, βόμβες μολότοφ και έβριζαν τους αστυνομικούς που βρίσκονταν ήδη εκεί παραταγμένοι. Αμέσως κινήθηκαν με τα ειδικά διαμορφωμένα οχήματα τους προς το μέρος τους για να καταστείλουν την οχλαγωγία. Εκείνοι μόλις τους αντιλήφθηκαν ξεκίνησαν να τρέχουν. Αμέσως τα μέλη της Μ.Μ.Α.Δ. αποβιβάστηκαν από τα οχήματα αφού τους προσπέρασαν. Στη συνέχεια ο μάρτυρες είδε έναν από αυτούς που έτρεχε και τον καταδίωξε πεζός. Ήταν συνέχεια μπροστά του και δεν τον έχασε οπτικά σε καμία στιγμή. Στη συνέχεια εκείνος σταμάτησε διερχόμενο αυτοκίνητο και άνοιξε την πόρτα πίσω από τον οδηγό και έκατσε στο πίσω κάθισμα. Ο μάρτυρας βρισκόταν σε πολύ μικρή απόσταση από αυτόν. Το όχημα κινήθηκε αργά για λίγα μέτρα αλλά ακινητοποιήθηκε λόγω του ότι είχε φτάσει σε ελεγχόμενη διασταύρωση, λίγα μέτρα πιο κάτω από φώτα τροχαίας. Στη συνέχεια ο μάρτυρας είπε στο πρόσωπο που καταδίωκε να κατεβεί από το αυτοκίνητο και το συνέλαβε. Ως Μ.Κ.10 κατέθεσε ο Αστ.2433 Παναγιώτης Τομπάζος, ο οποίος ανέφερε τα εξής: Στις 16.5.12 ανέλαβε καθήκον για την αστυνόµευση του τελικού κυπέλλου µεταξύ των οµάδων ΑΕΛ - Οµόνοιας. Την ίδια µέρα και περί ώρα 23:10, δέχθηκαν οδηγίες από τον Ουλαµαγό τους να µεταβούν από την Λευκωσία στην Λεμεσό, γιατί διεξάγονταν σοβαρά επεισόδια μεταξύ οπαδών της ΑΕΛ και της Ομόνοιας. Μετά από 45 λεπτά έφθασαν στην Λεμεσό και παρά τον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου διεξάγονταν σοβαρά επεισόδια μεταξύ των εν λόγω οπαδών, με ξύλα, μολότοφ, πέτρες και γενικά υπήρχε αναρχία και οχλαγωγία. Με την άφιξη τους οι οχλαγωγούντες συνέχισαν να ρίχνουν πέτρες και μολότοφ και αρκετοί κρατούσαν ξύλα και σίδερα τα οποία έριχναν προς τους αστυνομικούς. Αμέσως με οδηγίες του Ουλαμαγού τους κινήθηκαν προς το μέρος τους για καταστολή της οχλαγωγίας. Ερχόμενοι σε επαφή µαζί τους ο μάρτυρας καταδίωξε και συνέλαβε η ώρα 12:05 της 17.5.12, ένα πρόσωπο, το οποίο αποτελούσε µέρος του όχλου. Ως Μ.Κ.11 κατέθεσε ο Αστ.1415 Παρασκευάς Ξενοφώντος, ο οποίος ανέφερε τα ακόλουθα: Στις 16.5.12 ανέλαβε καθήκον για τον τελικό κυπέλλου ΑΕΛ - Ομόνοια στο ΓΣΠ. Μετά το τέλος του αγώνα ανέλαβαν περιπολίες στη Λευκωσία για τους πανηγυρισμούς των φιλάθλων της Ομόνοιας. Γύρω στις 23:10 πήραν μήνυμα μέσω ασυρμάτου από τον Μ.Κ.7 όπως ο Ουλαμός μεταβεί στη Λεμεσό γιατί υπάρχουν συμπλοκές μεταξύ φιλάθλων της Ομόνοιας και της ΑΕΛ. Στις 23:55 έφτασαν στην Λεμεσό και πήγαν πίσω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Λίγα λεπτά μετά πήραν μήνυμα ότι υπάρχει συμπλοκή μεταξύ των φιλάθλων και πήραν οδηγίες να κινηθούν προς τον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου. Μόλις έφτασαν εκεί αντιλήφθηκαν τις συμπλοκές, κατέβηκαν από τα οχήματα και πήγαν προς το μέρος τους. Ο μάρτυρας συνέλαβε ένα νεαρό πρόσωπο, το οποίο οχλαγωγούσε. Μετά από 10 λεπτά και ενώ σταμάτησαν οι οχλαγωγίες και οι ταραξίες μεταξύ των φίλων των δυο ομάδων, πήραν οδηγίες ότι στη Λεωφόρο Μακαρίου προς τα φώτα AΡΙΕΛ υπήρχαν φίλαθλοι της Ομόνοιας, οι οποίοι έριχναν μολότοφ και δημιουργούσαν φασαρία και οχλαγωγία και τους είπαν να κινηθούν προς το μέρος τους. Όταν έφτασαν στο μέρος κυνήγησαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα και ο μάρτυρας είδε κάποιον που βρισκόταν με τον όχλο στην μέση της Λεωφόρου, τον οποίο καταδίωξε και αφού μπήκε σε πάροδο τον ανέκοψε και τον συνέλαβε. Ως Μ.Κ.13 κατέθεσε ο Α/Αστ.3821 Κώστας Ππασής, ο οποίος ανέφερε τα εξής: Στις 16.5.12 ήταν μέλος αντιοχλαγωγικής ομάδας με επικεφαλής τον Μ.Κ.
2. Περί τις 23:55 και αφού ο αγώνας είχε τελειώσει έλαβαν οδηγίες από το Μ.Κ.7 όπως μεταβούν στην Λεμεσό γιατί γίνονταν επεισόδια μεταξύ οπαδών της ΑΕΛ και της Ομόνοιας. Ολόκληρος ο Ουλαμός της Μ.Μ.Α.Δ. ξεκίνησε σε φάλαγγα για την Λεμεσό. Με την πάροδο 50 λεπτών έφθασαν και κατευθύνθηκαν στον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου όπου ήταν σε εξέλιξη τα επεισόδια. Κινήθηκαν προς το μέρος τους με σκοπό να σταματήσουν τα επεισόδια. Στην οδό Ομήρου πλησίον του κυκλικού κόμβου Αγίου Νικολάου, ο μάρτυρας συνέλαβε ένα πρόσωπο, το οποίο βρισκόταν μεταξύ των οχλαγωγούντων. Ακολούθως κατευθύνθηκαν στην Λεωφόρο Μακαρίου όπου οπαδοί της Ομόνοιας οχλαγωγούσαν. Κατά την επέμβαση τους ο μάρτυρας κατάφερε να συλλάβει ακόμη ένα πρόσωπο το οποίο ήταν στον όχλο. Ως Μ.Κ.14 κατέθεσε ο Α/Αστ.4652 Δαμιανός Κυλίλης, ο οποίος ανέφερε τα εξής: Στις 16.5.12 ανέλαβε καθήκον για τον τελικό κυπέλλου µεταξύ των οµάδων ΑΕΛ - Ομόνοια στο στάδιο ΓΣΠ στην Λευκωσία. Γύρω στις 23:10 πήραν οδηγίες από τον επικεφαλής τους Μ.Κ.7 να µεταβούν στην Λεµεσό γιατί υπήρχαν επεισόδια µεταξύ των οπαδών των δύο οµάδων στο σιντριβάνι του Αγίου Νικολάου. Περί ώρα 24:00 έφτασαν στο σιντριβάνι του Αγίου Νικολάου όπου είδαν αρκετούς οπαδούς και των δύο οµάδων να ρίχνουν πέτρες, ξύλα και µολότοφ εναντίον των Αστυνοµικών και µεταξύ τους. Μετά από οδηγίες του Μ.Κ.7 κατευθύνθηκαν προς τους οχλαγωγούντες, µε τα ειδικά αντιοχλαγωγικά οχήµατα µε σκοπό να τους καταστείλουν. Κατά την έφοδο τους, ο μάρτυρας κατόρθωσε να ακινητοποιήσει ένα πρόσωπο το οποίο βρισκόταν στον όχλο και να τον συλλάβει περί ώρα 24:
3. Ακολούθως πήραν οδηγίες από τον Μ.Κ.7 όπως µεταβούν σε σηµείο της Λεωφόρου Μακαρίου όπου συνάδελφοι καλούσαν σε βοήθεια αφού δεχόντουσαν επίθεση από άλλη οµάδα νεαρών. Κατά την άφιξη τους στο σηµείο που ήταν μέσα στην Λεωφόρο Μακαρίου, διενήργησαν εκ νέου έφοδο και ο μάρτυρας κατόρθωσε να ακινητοποιήσει και να συλλάβει περί ώρα 24:40 ακόµη έναν εκ τον οχλαγωγούντων. Ως Μ.Κ.16 κατέθεσε ο Αστ.156 Θουκυδίδη Θουκυκίδη, ο οποίος ανέφερε τα ακόλουθα: Κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στην Α.Δ.Ε. Λεμεσού και ήταν τοποθετηµένος στον Ο.Π.Ε. Στις 17.5.12 και περί ώρα 00:25 ενώ βρισκόταν σε µηχανοκίνητη περιπολία µε στον Λοχ.4557, με διπλοκάμπινο αυτοκίνητο της Αστυνομίας χωρίς διακριτικά, άκουσαν ότι υπήρχαν επεισόδια και έσπευσαν στην περιοχή. Μπήκαν σε πάροδο που οδηγούσε στην οδό Μακαρίου Γ' στην Μ. Γειτονιά, παρά τα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Από εκεί ο μάρτυρας είδε, να βρίσκεται επί της εν λόγω οδού, στο ύψος της παρόδου αλλά όχι εντός αυτής και σε απόσταση περίπου 50 μέτρα από τα φώτα, οµάδα νεαρών οπαδών της Οµόνοιας, περί τα 15 άτοµα, τα οποία έριχναν πέτρες προς το μέρος αστυνομικών της Μ.Μ.Α.Δ., οι οποίοι βρίσκονταν παραταγµένοι παρά τα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Αµέσως κατέβηκε από το αστυνοµικό όχηµα και αφού µετέβηκε πεζός προς το µέρος των εν λόγω προσώπων, χωρίς να γίνει αντιληπτός αφού ήταν και νύχτα, κατάφερε να ανακόψει στην γωνία της πιο πάνω οδού με την πάροδο και να συλλάβει ένα από τα πρόσωπα που έριχναν πέτρες. Αφού του υπέδειξε την αστυνοµική του ταυτότητα, τον πληροφόρησε για τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόµο, εκείνος απάντησε «Εντάξει». Ακολούθως ο μάρτυρας μετέφερε το εν λόγω πρόσωπο στον Κεντρικό Αστυνοµικό Σταθµό και από εξετάσεις που διενήργησε διαπίστωσε ότι πρόκειται για τον Μάριο Παπαευαγγέλου, Δ.Τ.1019762 δηλ. για τον κατηγορούμενο
4. Στην συνέχεια αυτός παραδόθηκε στο Τ.Α.Ε. Λεμεσού για συνέχιση των εξετάσεων. Η εκδοχή του κατηγορούμενου ήταν η ακόλουθη: Όταν τελείωσε ο τελικός κυπέλλου μεταξύ των ομάδων Ομόνοιας και ΑΕΛ, ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι οπαδός της Ομόνοιας, πήγε με άλλα πρόσωπα στον Εναέριο στην Λεμεσό, για να πανηγυρίσουν. Ήταν πολύ λίγα άτομα εκεί. Εκεί πήγε και μια μερίδα οπαδών της ΑΕΛ και τους έδιωξε ειρηνικά, λέγοντας τους απλά «Φύετε». Έτσι ο κατηγορούμενος ξεκίνησε να πάει στα φώτα τροχαίας του ΑΡΙΕΛ για να τον παραλάβει από εκεί ο αδελφός του και να πάνε κάπου αλλού. Στην διαδρομή, στην Μακαρίου είδε κάμποσους φίλαθλους της Ομόνοιας να πηγαίνουν προς τον Εναέριο. Όπως έστριψε από τα φώτα του ΑΡΙΕΛ για να πάει προς τα πάνω, μπήκε μέσα στο στενό και εκεί είδε μπροστά του το διπλοκάμπινο. Κατέβηκαν από αυτό οι δύο αστυνομικοί, ένας εκ των οποίων ήταν ο Μ.Κ.
5. Ήταν οι τρεις τους εντελώς μόνοι τους μέσα στο στενό. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.16 τον συνέλαβε, τον πήρε στην κλούβα, η οποία ήταν ήδη γεμάτη από άλλους συλληφθέντες και τον πήραν με το περιπολικό στην Αστυνομία. Ο Μ.Κ.16 δεν του είπε εάν έκανε κάτι, ούτε τον ρώτησε που ήταν και τι έκανε εκεί. Σε σχέση με την θέση του Μ.Κ.16 ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκεί με άλλα 15 άτομα και ήταν και 13 αστυνομικοί, ανέφερε ότι εκεί δεν ήταν κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο. Όταν ρωτήθηκε εάν δηλ. τον συνέλαβε στα καλά καθούμενα, απάντησε καταφατικά και πρόσθεσε υποθέτοντας, ότι το έκανε επειδή φορούσε τη φανέλα της Ομόνοιας. Δεν οχλαγωγούσε ούτε και έριχνε πέτρες. Αναφορικά με το κατά πόσο υπήρχε εκεί κοντά οποιαδήποτε οχλαγωγία είπε ότι υπήρχε τέτοια 300 μέτρα μακριά, επί της Μακαρίου, πριν τα φώτα του ΑΡΙΕΛ, κοντά σε πρατήριο βενζίνης και πιο συγκεκριμένα μεταξύ του πρατηρίου και των φώτων. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Η μαρτυρία των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 ήταν εντελώς τυπική εφόσον ο μεν πρώτος περιορίσθηκε στην εκτέλεση εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του κατηγορούμενου ενώ ο μεν δεύτερος απλώς τον κατηγόρησε γραπτώς. Άλλωστε η μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ τούτου γίνεται δεκτή. Όσον αφορά την μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων που εκτέθηκε ανωτέρω, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση του κατηγορούμενου ότι αυτοί κινήθηκαν στα συγκεκριμένα σημεία που οι μάρτυρες ανέφεραν, στα πλαίσια της επιχείρησης για καταστολή των επεισοδίων. Ο Μ.Κ.16 θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν η θέση του ότι συνέλαβε τον κατηγορούμενο όταν τον εντόπισε σε συγκεκριμένο σημείο να ρίχνει πέτρες με άλλους οπαδούς της Ομόνοιας, προς το μέρος μελών της Μ.Μ.Α.Δ. που ήταν παραταγμένοι παρά τα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Δεν θυμόταν όμως κάποια ουσιώδη δεδομένα τα οποία θα αναμενόταν να θυμάται ενώ περαιτέρω η εκδοχή του ότι στο συγκεκριμένο σημείο έλαβαν χώραν τέτοια επεισόδια όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από οποιονδήποτε άλλο μάρτυρα αλλά αντίθετα φαίνεται να διαψεύδεται από την υπόλοιπη μαρτυρία. Συγκεκριμένα: Ενώ στην κατάθεση του, την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέταση του, είπε ότι φτάνοντας στο σημείο είδε γύρω στα 15 άτοµα, να ρίχνουν πέτρες προς το μέρος των αστυνομικών της Μ.Μ.Α.Δ., στην αντεξέταση του ερωτώμενος για τον αριθμό των αστυνομικών είπε ότι δεν τους μέτρησε ενώ στη συνέχεια είπε ότι νομίζει ότι ήταν
6. Ερωτώμενος δε για τον αριθμό των φιλάθλων εκεί και παρά το ότι πριν είπε ότι ήταν περί τους 15 απάντησε ότι δεν τους έχει μετρήσει και όταν του ζητήθηκε να υπολογίσει πόσοι ήταν είπε ότι δεν μπορεί. Πως λοιπόν διαπίστωσε ότι ήταν 15 άτομα και το κατέγραψε στην κατάθεση του; Όσον αφορά το που ήταν παραταγμένοι οι αστυνομικοί, στην κυρίως εξέταση του είπε ότι ήταν παρά τα φώτα του ΑΡΙΕΛ ενώ στην αντεξέταση του είπε ότι ήταν στα φώτα του ΑΡΙΕΛ και νότια. Εδώ θα πρέπει όμως να λεχθεί ότι κανένα από τα μέλη της Μ.Μ.Α.Δ. που κατέθεσαν στο Δικαστήριο, συμπεριλαμβανόμενου και του επικεφαλής τους Μ.Κ.7, ο οποίος τους έδιδε οδηγίες, δεν έκανε αναφορά σε ρίψη πετρών εναντίον αυτών ή άλλων μελών της Μ.Μ.Α.Δ., από πρόσωπα που δεν βρίσκονταν επί της Λεωφόρου Μακαρίου αλλά επί της οδού Μακαρίου Γ', στην Μ. Γειτονιά, όπως ουσιαστικά υποστήριξε ο Μ.Κ.
7. Περαιτέρω κανένας εκ των εν λόγω μαρτύρων δεν αναφέρθηκε ότι παρατάχθηκαν σε οποιοδήποτε σημείο στα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Αντίθετα από το σύνολο της μαρτυρίας τους προκύπτει ότι αυτοί κινήθηκαν καταδιώκοντας τους οχλαγωγούντες μόνο επί της Λεωφόρου Μακαρίου. προς καταστολή επεισοδίων που λάμβαναν χώραν μόνο επί της εν λόγω Λεωφόρου. Περαιτέρω ενώ σύμφωνα με τον Μ.Κ.16 είχε μεταβεί στο σημείο με συνάδελφο του, δεν θυμόταν τι έκανε ο συνάδελφος του. Δεν θυμόταν καν εάν ο συνάδελφος του έμεινε εντός του οχήματος ή κατέβηκε. Η δικαιολογία που έδωσε για το ότι δεν θυμόταν δηλ. ότι πέρασαν πολλά χρόνια δεν κρίνεται πειστική εφόσον λογικό θα ήταν, με δεδομένο ότι πήγαν εκεί με τον συνάδελφο του, ουσιαστικά για να βοηθήσουν στην καταστολή των επεισοδίων, να θυμάται τουλάχιστον εάν ο συνάδελφος του κατέβηκε από το όχημα. Περαιτέρω λογικό θα ήταν όχι μόνο να κατεβεί και ο συνάδελφος του αλλά να προσπαθήσει και εκείνος να συλλάβει κάποιο από τα άλλα άτομα που βρίσκονταν στο σημείο και έριχναν πέτρες, κάτι που δεν φαίνεται να έγινε. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του Μ.Κ.16 δεν γίνεται δεκτή. Ούτε όμως ο κατηγορούμενος μου έκανε καλή εντύπωση. Προσπάθησε να πείσει ότι βρέθηκε στο συγκεκριμένο σημείο όπου συνελήφθη, για να τον παραλάβει από εκεί ο αδελφός του. Η όλη προσπάθεια του όμως δεν ήταν πειστική καθότι χαρακτηριζόταν από ουσιώδεις αντιφάσεις, δεν συνάδει χρονικά με γεγονότα τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση και δεν βρίσκει έρεισμα στην λογική. Συγκεκριμένα: Στην κυρίως εξέταση του είπε ότι μετά το τέλος του ποδοσφαιρικού αγώνα αυτός πήγε με άλλα πρόσωπα στον Εναέριο στην Λεμεσό, για να πανηγυρίσουν. Ήταν πολύ λίγα άτομα εκεί. Εκεί πήγε και μια μερίδα οπαδών της ΑΕΛ και τους έδιωξε ειρηνικά, λέγοντας τους απλά «Φύετε». Έτσι αυτός ξεκίνησε να πάει στα φώτα τροχαίας του ΑΡΙΕΛ για να τον παραλάβει από εκεί ο αδελφός του και να πάνε κάπου αλλού. Στην διαδρομή, στην Μακαρίου είδε κάμποσους φίλαθλους της Ομόνοιας να πηγαίνουν προς τον Εναέριο. Στην αντεξέταση του είπε ότι 5 λεπτά μετά που τελείωσε το ματς αυτός βρισκόταν στον Εναέριο. Όσον αφορά το πόσοι πήγαν εκεί ενώ στην κυρίως εξέταση είπε ότι ήταν πολύ λίγοι στην αντεξέταση του είπε ότι ήταν 50 άτομα. Περαιτέρω στην αντεξέταση είπε ότι πανηγύριζαν εκεί ήσυχα και μετά από ούτε 10 λεπτά πήγαν οι φίλαθλοι της ΑΕΛ και τους είπαν να φύγουν για να μην έχουν προβλήματα. Έτσι έφυγαν χωρίς να γίνουν επεισόδια. Στη συνέχεια διέσχισε την Μακαρίου για να πάει στα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Υπολόγισε δε ότι έφτασε εκεί σε περίπου μισή ώρα. Σε άλλο όμως σημείο της αντεξέτασης, προφανώς αντιλαμβανόμενος την χρονική ανακολουθία, είπε ότι ο αγώνας τελείωσε περί της 21:00 με 21:30 και επιμηκύνοντας τον χρόνο είπε ότι πήγε στον Εναέριο 5-10 λεπτά μετά το τέλος του και 10 λεπτά αργότερα όταν τους έδιωξαν οι φίλαθλοι της ΑΕΛ ξεκίνησε να πάει στα φώτα του ΑΡΙΕΛ. Σε άλλο σημείο όμως της αντεξέτασης είπε ότι ως τις 22:00 ήταν στον Εναέριο και μετά ξεκίνησε. Ήταν δε ή θέση του ουσιαστικά ότι συνελήφθη σχεδόν μόλις έφτασε στο σημείο όπου συνάντησε τους αστυνομικούς. Θα πρέπει λοιπόν να λεχθεί ότι εάν έλεγε αλήθεια θα βρισκόταν στον χώρο όπου συνελήφθη περί τις 22:
8. Αποτελεί όμως γεγονός, το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, και διαψεύδει την θέση του κατηγορούμενου, ότι η σύλληψη του έγινε λίγο μετά τις 00:25 δηλ. σχεδόν δύο ώρες μετά την ώρα που ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του εκεί. Όσον αφορά το κατά πόσο είδε να γίνονται οποιαδήποτε επεισόδια όντας καθοδόν προς το σημείο όπου συνελήφθη, στην κυρίως εξέταση του είπε ότι στην διαδρομή, στην Μακαρίου είδε κάμποσους φίλαθλους της Ομόνοιας να πηγαίνουν προς τον Εναέριο. Στην αντεξέταση του είπε ότι είδε αυτά τα άτομα απλά να πηγαίνουν προς τον Εναέριο, προφανώς εννοώντας ότι δεν τα είδε να οχλαγωγούν και ότι δεν είχαν αρχίσει ακόμη οποιαδήποτε επεισόδια. Αυτό όμως με δεδομένο ότι, ως ανέφεραν ουσιαστικά οι μάρτυρες κατηγορίας και δεν αμφισβητήθηκε, επεισόδια έγιναν και επί της Λεωφόρου Μακαρίου μεταξύ του κυκλικού κόμβου Αγ. Νικολάου και των φώτων του ΑΡΙΕΛ, δεν συνάδει με την θέση του ότι στη συνέχεια, λίγο μετά όταν συνελήφθη και τον μετέφεραν στην κλούβα αυτή ήταν γεμάτη με συλληφθέντες. Πέραν τούτου σε άλλο σημείο της κυρίως εξέτασης του είπε, αντίθετα με τα πιο πάνω, ότι υπήρχε οχλαγωγία σε σημείο 300 μέτρα περίπου από τα φώτα ΑΡΙΕΛ επί της Μακαρίου, από όπου προφανώς πέρασε για να καταλήξει στα φώτα. Όσον αφορά τον λόγο για τον οποίο βρέθηκε εκεί όπου συνελήφθη, ενώ στην κυρίως εξέταση του είπε ότι ξεκίνησε να πάει στα φώτα τροχαίας του ΑΡΙΕΛ για να τον παραλάβει από εκεί ο αδελφός του και να πάνε κάπου αλλού, στην αντεξέταση του είπε αρχικά ότι τον περίμενε να πάει εκεί στην πάροδο του Λανιτείου ο αδελφός του ενώ στη συνέχεια είπε ότι δεν τον περίμενε εκεί αλλά από εκεί θα τηλεφωνούσε στον αδελφό του για να πάει να τον παραλάβει από εκεί. Πέραν όμως της αντιφατικότητας της δήλωσης του αυτής δεν εξήγησε γιατί χρειαζόταν να περπατήσει απόσταση 30 περίπου λεπτών για να πάει αλλού να τηλεφωνήσει στον αδελφό του ή έστω γιατί να ζητήσει από τον αδελφό του να βρεθούν στο συγκεκριμένο σημείο. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και συναφώς η μαρτυρία του δεν γίνεται δεκτή. Νομική πτυχή Το αδίκημα της οχλαγωγίας προβλέπεται από τον συνδυασμό των άρθρων 70 και 72 του Ποινικού Κώδικα, τα οποία προβλέπουν τα ακόλουθα: «70.Παράνοµη είναι η συνάθροιση πέντε ή περισσότερων προσώπων συναθροισµένων µε πρόθεση να διαπράξουν κάποιο ποινικό αδίκηµα, ή τα οποία συναθροίστηκαν µε πρόθεση να εκτελέσουν κάποιο κοινό σκοπό, συµπεριφέρονται µε τέτοιο τρόπο που διεγείρει στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιοχή εύλογο φόβο ότι συναθροίστηκαν µε αυτό τον τρόπο µε σκοπό να διασαλεύσουν την ειρήνη ή ότι µε τέτοια συνάθροιση άσκοπα και χωρίς επαρκή λόγο προκαλούν άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης. Η συνάθροιση είναι παράνοµη και αν ακόµη άρχισε αυτή ως νόµιµη, αν οι συµµετέχοντες σε αυτή που συναθροίστηκαν συµπεριφέρονται για κοινό σκοπό σύµφωνα µε τον τρόπο που αναφέρεται πιο πάνω. Όταν η παράνοµη συνάθροιση άρχισε να επιτελεί το σκοπό είτε δηµόσιας είτε ιδιωτικής φύσης, για τον οποίο συναθροίστηκε, για διασάλευση της ειρήνης και προς τρόµο του κοινού, η συνάθροιση χαρακτηρίζεται ως οχλαγωγία, αυτοί που συναθροίστηκαν θεωρούνται ότι συναθροίστηκαν οχλαγωγικά.
9. Όποιος συµµετέχει σε οχλαγωγία είναι ένοχος πληµµελήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Από το λεκτικό των ανωτέρω προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
10. Η συνάθροιση πέντε ή περισσοτέρων προσώπων,
11. Αυτή να γίνεται με πρόθεση να διαπράξουν κάποιο αδίκημα ή να εκτελέσουν κάποιο κοινό σκοπό,
12. Η συμπεριφορά τους να γίνεται με τρόπο που να διεγείρει στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιοχή εύλογο φόβο ότι συναθροίστηκαν με αυτό τον τρόπο με σκοπό να διασαλεύσουν την ειρήνη ή με την συνάθροιση τους να προκαλούν άσκοπα και χωρίς επαρκή λόγο άλλα πρόσωπα σε διασάλευση της ειρήνης και
13. Η συνάθροιση να άρχισε να επιτελεί τον σκοπό για τον οποίο έγινε, για διασάλευση της ειρήνης και προς τρόµο του κοινού. Για την ερμηνεία της εν λόγω διάταξης διαφωτιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Katsaronas and others v. The Police

(1973)2 C.L.R. 1: «As was pointed out in Trikomitis and Others v. The Police, 21 C.L.R. 92 (at p. 95) in relation to section 70—(which at the time was section 67 of Cap. 13 of the 1949 Revised Edition of the Laws of Cyprus)—the legislator has framed the definitions of unlawful assembly and riot in such a way "as to treat unlawful assembly as an earlier stage of riot". Though in Cyprus we have to apply the law as laid down in section 70 of Cap. 154, there is no doubt that English case‑law, consistent with the provisions of section 70, can be usefully referred to: In Field and Others v. The Receiver of Metropolitan Police [1907] 2 K.B. 853, a judgment was delivered by Phillimore, J. reviewing the authorities on the matter and stating the five necessary elements of the offence of riot in England as follows (at p. 860): First, there must be an assembly of at least three persons; secondly, a common purpose; thirdly, execution of the said common purpose; fourthly, an intent of those involved to help one another by force if necessary against any person who may oppose them in the execution of their common purpose; and, fifthly, force or violence, not merely used concerning the common purpose, but also displayed in such a manner as to alarm at least one person of reasonable firmness and courage. The Field case was followed in, inter alia, Ford v. Receiver for the Metropolitan Police District [1921] 2 K.B. 344, and J. W. Dwyer Ltd. v. Metropolitan Police District Receiver [1967] 2 Q.B. 970; it is to be derived from the latter case (see at p. 978) that even if there is no direct evidence that persons witnessing an assembly were alarmed by the display of force or violence, there may be found, in a proper case, that the conduct of those assembled was such as to alarm persons of reasonable courage. It is not every unlawful assembly, which becomes tumultuous, that can be regarded as a riot. As was pointed out in the Dwyer case, supra (at p. 979), "an assembly may well start by being tumultuous and only after a time become riotous, as well". As regards participation in an unlawful assembly or riot, it was pointed out in the Trikomitis case, supra (at p. 96), that "there must be some evidence that an accused person was present at and shared in the common purpose of an assembly whether it is riotous or merely unlawful before he can be convicted" ; that "mere presence in a riotous assembly is insufficient evidence that an accused person was taking part in the riot" (see, too, Reg. v. Atkinson and Others, 11 Cox C.C. 330); and that "the issue is one of fact: Was the accused while present in the assembly sharing in its common purpose? The circumstances from which a prima facie presumption of intent may be inferred are as varied as life itself and should not be circumscribed by a neat legal definition. When a captain stands on the bridge of his sinking ship and goes down with it, his heroic intent is manifested by inactivity. The position a man takes up in a riotous assembly, his continued presence despite the strenuous efforts of the Queen's forces to disperse the crowd and his giving an explanation of his presence which is on the face of it improbable are circumstances tending to show that his presence in the riotous assembly was something more than 'mere presence', and may be sufficient to support the conclusion that he shared in its common purpose". Elsewhere in the Trikomitis case—(at p. 95)—it was stressed that "on the other hand, when the assembly resorts to violence a man should not be held vicariously responsible for such violence unless the prosecution shows that he was in the assembly sharing the common purpose and remained there after the peace is disturbed in execution of such purpose". Of course, when a trial Court is faced with a denial of the existence of any intention to share in a common purpose, it must not be forgotten that the burden of establishing such intention, beyond reasonable doubt, rests on the prosecution (see, inter alia, as to the burden of proof, Jayasena v. Reginam [1970] 1 All E.R. 219, at p. 221). But, it should, also, not be lost sight of the fact that, as was stated in the Trikomitis case—(at p. 99)—whether the circumstantial evidence which surrounds the unexplained presence of an accused in a riotous assembly "is sufficient for a Court to hold that this was not a case of mere presence but of something more, is a question of fact not of law"». Προκύπτει δε σαφώς από την πιο πάνω απόφαση ότι, προς στοιχειοθέτηση του επίδικου αδικήματος και δη της συμμετοχής του κατηγορούμενου στην οχλαγωγία, δεν είναι αρκετό να αποδειχθεί ότι αυτός απλά βρισκόταν στο μέρος όπου αυτή λάμβανε χώραν. Θα πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος μοιραζόταν και τον κοινό σκοπό για τον οποίο επιτελείτο η οχλαγωγία και ότι παρέμεινε εκεί μετά την διασάλευση της ειρήνης κατά την εκτέλεση αυτού του σκοπού. Αυτό είναι δε θέμα γεγονότων. Έτσι θα πρέπει να εξετάζονται, όλα τα σχετικά υπό τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης γεγονότα, όπως για παράδειγμα η θέση που παίρνει στην οχλαγωγία, η συνεχής παρουσία του παρά τις προσπάθειες της Αστυνομίας να διαλύσουν αυτήν αλλά και μια μη πιθανή εξήγηση που δίδει σε σχέση με την παρουσία του εκεί. Κατάληξη Στην παρούσα, για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, η εκδοχή του κατηγορούμενου δεν έγινε δεκτή. Κάτι τέτοιο όμως δεν οδηγεί από μόνο του σε αποδοχή της εκδοχής της άλλης πλευράς και σίγουρα δεν οδηγεί σε συμπέρασμα ενοχής του. Είναι παγίως νομολογημένο και γνωστό στο νομικό μας σύστημα ότι το βάρος απόδειξης μιας ποινικής υπόθεσης ήτοι μιας κατηγορίας καθώς και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει αποκλειστικά την κατηγορούσα αρχή, η οποία μάλιστα πρέπει να αποδείξει αυτήν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή στήριξε την υπόθεση της, ως προς τις ενέργειες του κατηγορούμενου και τον τόπο στον οποίο αυτές έλαβαν χώραν, στην μαρτυρία του Μ.Κ.16, που ήταν ο μόνος που, ως ισχυρίσθηκε, είδε τον κατηγορούμενο να λαμβάνει μέρος σε οχλαγωγία. Όμως η μαρτυρία αυτού τόσο ως προς το ότι λάμβανε χώρα οχλαγωγία στο συγκεκριμένο σημείο όσο και ως προς το ότι ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε αυτήν, δεν έγινε δεκτή. Ενόψει των ανωτέρω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την επίδικη κατηγορία. Συναφώς ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία 1 που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ......................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Οχλαγωγία). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο