Διευθυντή του Τμήματος Περιβάλλοντος του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ν. Πέτρος Νικολαΐδης, Αρ.Υπόθ. 5214/14, 11/4/2016

(6), 49

(1)(α) και 50

(7)του περί Αποβλήτων Νόμου 2011, Ν.185(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος, «στις 11/10/12 στο δρόμο Λευκωσίας-Αγρού, παρά τη κοινότητα Αγρού, ενώ κατείχε απόβλητα, χωρίς άδεια διαχείρισης αυτών, δεν μερίμνησε ούτως ώστε αυτά να μην προκαλέσουν οποιονδήποτε κίνδυνο στη δημόσια υγεία και/ή στο περιβάλλον και/ή να μην δημιουργήσουν οχληρία σε οποιοδήποτε πρόσωπο». Το ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό αναδύεται μέσα από το φάκελο της υπόθεσης είναι περιληπτικά το εξής : Η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2014 και ορίστηκε στις 7/4/14, ημερομηνία κατά την οποία, ο κατηγορούμενος, ο οποίος να σημειωθεί δεν εκπροσωπείτο τότε από δικηγόρο, καταχώρησε μη παραδοχή με αποτέλεσμα η υπόθεση να οριστεί για ακρόαση τις 10/6/
2. Η ακρόαση της υπόθεσης άρχισε στις 12/10/15, ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση τέθηκε ενώπιον μου για πρώτη φορά. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τότε, η υπόθεση αναβλήθηκε κατ' επανάληψη είτε λόγω παράλειψης του κατηγορούμενου να εμφανιστεί είτε λόγω αιτήματος αναβολής από τον κατηγορούμενο. Εκκρεμούσης της ακροαματικής διαδικασίας και συγκεκριμένα στις 20/1/16 και ενώ στο μεταξύ είχε δοθεί στον τότε δικηγόρο του κατηγορούμενου άδεια να αποσυρθεί και παράλληλα χρόνος στον κατηγορούμενο να διορίσει νέο δικηγόρο, ο κατηγορούμενος, ο οποίος εμφανίστηκε το νέο δικηγόρο του, ζήτησε και του δόθηκε άδεια να αλλάξει απάντηση στην κατηγορία, από μη παραδοχή σε παραδοχή. Στον κατηγορούμενο δόθηκε χρόνος πέραν των δύο μηνών για σκοπούς συμμόρφωσης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι σε όλες τις ημερομηνίες που η υπόθεση ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης η Κατηγορούσα Αρχή ήταν έτοιμη με τους μάρτυρες της. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν αμφισβητούνται από την Υπεράσπιση είναι περιληπτικά τα πιο κάτω: Έναυσμα για καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης αποτέλεσε γραπτή επιστολή/καταγγελία της Ομοσπονδίας Περιβαλλοντικών και Οικολογικών Οργανώσεων Κύπρου (ΟΠΟΚ) στο Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος με την οποία η ΟΠΟΚ πληροφορούσε το αρμόδιο Τμήμα Περιβάλλοντος του Υπουργείου (εφ' εξής το Τμήμα) ότι σε συγκεκριμένη περιοχή στην κοινότητα Αγρού, υπήρχαν εγκαταλελειμμένα οχήματα τέλους κύκλου ζωής και άλλα απόβλητα τα οποία είχαν απορριφθεί εκεί από συγκεκριμένο κάτοικο του χωριού ο οποίος ήταν και είναι ιδιοκτήτης συνεργείου επιδιόρθωσης οχημάτων. Συνεπεία τούτου, επιθεωρητές του Τμήματος, σε συνεννόηση με τον αστυνομικό σταθμό Αγρού, διενέργησαν στις 11/10/12, επιθεώρηση στη συγκεκριμένη περιοχή όπου και διαπίστωσαν τα εξής: Kατά μήκος του δρόμου Λευκωσίας - Αγρού και συγκεκριμένα από το 40ο μέχρι και το 45ο χιλιόμετρο του δρόμου, είχαν αφεθεί πάσης φύσεως απόβλητα όπως οχήματα τέλους κύκλου ζωής καθώς και άλλα οχήματα, φορτηγά, λεωφορεία, υπολείμματα οχημάτων, ελαστικά, μεταλλικά απόβλητα και πλαστικές καρέκλες. Τα πιο πάνω απόβλητα, κάλυπταν μια απόσταση 5 (πέντε) περίπου χιλιομέτρων, εκτείνονταν, πέραν του δρόμου και σε γειτονικά χωράφια και παρακείμενους δρόμους, και ήταν κοντά σε συγκεκριμένο συνεργείο επιδιόρθωσης που βρισκόταν στην περιοχή. Κατόπιν ερευνών, διαπιστώθηκε ότι ιδιοκτήτης του εν λόγω συνεργείου ήταν ο κατηγορούμενος και ότι το σύνολο των αποβλήτων που είχαν εντοπισθεί ήταν δικά του. Από περαιτέρω έλεγχο που έγινε, διαπιστώθηκε ότι αρκετά από τα εγκαταλελειμμένα οχήματα είχαν μεταβιβαστεί στο όνομα του κατηγορούμενου ενώ αναφορικά με κάποια από τα οχήματα τέλους κύκλου ζωής είχε γίνει δήλωση από τον κατηγορούμενο προς το Τμήμα Οδικών Μεταφορών, για ακινητοποίηση τους. Αφού διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε εξασφαλίσει άδεια διαχείρισης των εν λόγω αποβλήτων από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Δημοκρατίας και δεν είχε μεριμνήσει ώστε αυτά να μην προκαλούν οποιοδήποτε κίνδυνο στην δημόσια υγεία και στο περιβάλλον καθώς και να μην δημιουργούν οχληρία σε οποιοδήποτε πρόσωπο (εξ' ού και η καταγγελία ΟΠΟΚ), την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 11/10/2012, το τμήμα εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο ύψους €1000 σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Αποβλήτων Νόμου του 2011, Ν185(Ι)/
3. Μετά την έκδοση του εν λόγω εξωδίκου, το Τμήμα απέστειλε επιστολή προς τον κατηγορούμενο στις 17/10/2012, με την οποία τον καλούσε όπως απομακρύνει και παραδώσει όλα τα απόβλητα σε αδειοδοτημένους διαχειριστές αποβλήτων και όπως αποκαταστήσει τους χώρους οι οποίοι είχαν επηρεαστεί δυσμενώς από τις ενέργειες και παραλείψεις του. Η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε όταν ο κατηγορούμενος παρέλειψε να πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο αλλά και να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις των επιθεωρητών του Τμήματος. Ακολούθησαν επιθεωρήσεις του χώρου στα πλαίσια των οποίων διαπιστώθηκε ότι μέχρι και τις 16 Μαρτίου 2016, ήτοι 3 ½ χρόνια αργότερα, ο κατηγορούμενος, πλην μιας μετακίνησης 8 περίπου τόνων σιδήρου (Τεκ. Β), που επιτεύχθηκε με πώληση του σιδήρου σε τρίτο πρόσωπο, δεν έχει ακόμη συμμορφωθεί με τις υποδείξεις του Τμήματος ενώ η εικόνα που παρουσίαζε ο χώρος κατά την 11/10/12 εξακολουθεί να παραμένει ουσιαστικά αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα. Η ποσότητα των 8 τόνων σιδήρου που επιτεύχθηκε μόλις πολύ πρόσφατα την 26/2/16 και 14/3/16, συγκρινόμενη δε με την ποσότητα του συνόλου των αποβλήτων που υπάρχουν στην περιοχή μόνο ως ελάχιστη μπορεί να χαρακτηριστεί. Αν και ο κατηγορούμενος διατηρεί ακίνητη ιδιοκτησία και σε άλλες περιοχές της Κύπρου, όπου οι επιθεωρητές του Τμήματος του εισηγήθηκαν ότι θα μπορούσε να μετακινήσει τα απόβλητα, εντούτοις, επειδή κατά τη κρίση του οι εν λόγω χώροι δεν προσφέρονται για το σκοπό αυτό, αυτός δεν έχει προβεί σε οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια. Επίσης, ο κατηγορούμενος, έστω και εκπρόθεσμα, κατέβαλε στις 29/3/16 το ποσό των €1000 που αφορούσε το εξώδικο που του είχε εκδοθεί τον Οκτώβριο 2012 (Τεκ.Α). Τέλος, για την εικόνα που παρουσιάζει η περιοχή, λόγω, των αποβλήτων του κατηγορούμενου και της μη μετακίνησης τους, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος έχει καταγγείλει την Κυπριακή Δημοκρατία στα αρμόδια όργανα. Η διερεύνηση της καταγγελίας ακόμη εκκρεμεί. Κατ' αρχή, η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου, διευκρινίζοντας ότι η υπεράσπιση δεν θεωρεί ότι η εκπρόθεσμη πληρωμή του εξωδίκου από τον κατηγορούμενο στις 29/3/16 δημιουργεί οποιοδήποτε κώλυμα στην επιβολή ποινής στον κατηγορούμενο και αυτό ενόψει των προθεσμιών και προϋποθέσεων που επιβάλλονται από το αρ. 50 του Ν.185(Ι)/2011[1], υπέβαλε ότι η πληρωμή του από τον κατηγορούμενο, έστω και την υστάτη θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένδειξη της έμπρακτης μεταμέλειας του. Όσον αφορά τις ενέργειες στις οποίες έχει προβεί ο κατηγορούμενος για σκοπούς συμμόρφωσης, η ευπαίδευτη συνήγορος, πέραν της πώλησης των 8 τόνων σιδήρου, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος έχει υποβάλει στις 30/3/16, αίτηση στο αρμόδιο τμήμα για να εξασφαλίσει άδεια διαχείρισης συγκεκριμένων αποβλήτων. Επιπλέον, η συνήγορος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος προσπαθεί τα τελευταία δύο χρόνια, χωρίς όμως αποτέλεσμα, μέσω αιτήσεων που υποβάλλει στις αρμόδιες αρχές, να του υποδειχθεί χώρος για να μετακινήσει τα απόβλητα, χώρος άλλος όμως από τους χώρους που αυτός διατηρεί σε άλλες περιοχές της Κύπρου, εφόσον ο ίδιος θεωρεί ότι οι εν λόγω χώροι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σκοπό αυτό. Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον κατηγορούμενο έκαμε επίσης αναφορά στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορούμενου. Ο τελευταίος είναι πρόσφυγας, εργάζεται στο συνεργείο επιδιόρθωσης οχημάτων που διατηρεί στην περιοχή εδώ και 30 χρόνια και είναι αυτοεργοδοτούμενος με μισθό €1500 μηνιαίως. Έχει πέντε ενήλικα τέκνα εκ των οποίων τα τέσσερα διαμένουν μαζί του στο χωριό Αγρός ενώ η μία του θυγατέρα είναι φοιτήτρια κοινωνιολογίας. Η συνήγορος του κατηγορούμενου κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του την παραδοχή του κατηγορούμενου, έστω και σε αυτό το στάδιο, το λευκό του ποινικό μητρώο καθώς και την απολογία και έμπρακτη μεταμέλεια του, έστω και με τον τρόπο που αυτή επιδείχθηκε. Τέλος, υποστήριξε η συνήγορος, ιδιαίτερη βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί στο χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι και την ημέρα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Η τεσσάρων σχεδόν χρόνων καθυστέρηση που έχει παρατηρηθεί, θα πρέπει, σύμφωνα με την συνήγορο, να επιμετρήσει ως σημαντικός μετριαστικός παράγοντας προς όφελος του κατηγορούμενου. Προς υποστήριξη των πιο πάνω θέσεων, η συνήγορος παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. Εξέτασα με προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου καθώς και όλα όσα λέχθηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορο του κατηγορούμενου. Κατ' αρχή θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω ότι, από της δημοσίευσης του στις 23/12/11, ο Ν.185(Ι)/2011έχει υποστεί αριθμό τροποποιήσεων, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα μόλις πρόσφατα, την 5/2/
4. Εφόσον όμως το αδίκημα στο οποίο παραδέχτηκε ενοχή ο κατηγορούμενος διαπράχθηκε στις 11/10/12, θα προσεγγίσω το θέμα της ποινής με γνώμονα το νομοθετικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος. Το αδίκημα που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος και στο οποίο παραδέχτηκε ενοχή είναι, αναμφίβολα σοβαρό. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή είναι φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα τρία χρόνια ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα 500.000 Ευρώ ή και οι δύο αυτές ποινές. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι η δικαιοδοσία μου ως Επαρχιακού Δικαστή περιορίζεται στο βαθμό και στην έκταση που αφορά το ύψος του προστίμου, στις €80.
5. Ο Ν.185(Ι)/11αφορά νομοθέτημα στόχος του οποίου είναι η προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας του κοινού ενώ παράλληλα και η εναρμόνιση της Κυπριακής νομοθεσίας με τις σχετικές πράξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα ιδιαίτερα ευαισθητα αυτά θέματα. Από τα πολύ αρχικά στάδια, η κυπριακή Νομολογία επισήμανε τη σπουδαιότητα της σημασίας που πρέπει να δίδεται στην ανάγκη προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος από κάθε πιθανό κίνδυνο, ιδιαίτερα δε όταν τέτοιος κίνδυνος προκαλείται από επιδίωξη καθαρά οικονομικών και προσωπικών συμφερόντων του αδικοπραγούντα. Όπως χαρακτηριστικά το έθεσε ο Κραμβής Δ. στην υπόθεση Παντελής Κυνηγού κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 472, «Η ανάγκη προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος από κάθε πιθανό κίνδυνο καταστροφής διακηρύσσεται αδιάκοπα. Η χλωρίδα και πανίδα του τόπου μας ενταγμένες στο ευρύτερο φυσικό περιβάλλον είναι παράγοντες ζωής. Η προστασία και διατήρηση του φυσικού μας πλούτου αποτελεί ανάγκη που επιτάσσει το δημόσιο συμφέρον. Ακόμα και ο πιο απομακρυσμένος κίνδυνος πρόκλησης καταστροφής πρέπει να εξουδετερώνεται. Η πρόληψη είναι το πλέον πρόσφορο και αποτελεσματικό μέσον προστασίας του περιβάλλοντος.» Χαρακτηριστικό επίσης είναι και το απόσπασμα από την απόφαση του μ. Σ. Νικήτα Δ., τότε Δικαστή, στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών

(1996)3 Α.Α.Δ. 503, όπου ανέφερε ότι «...το φυσικό περιβάλλον είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το δικαίωμα στη ζωή, που διακηρύσσει και διασφαλίζει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και που έχει ως πρότυπο το άρθρο 2

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων .... το δικαίωμα δημιουργεί και το απαραίτητο έννομο συμφέρον για την προσβολή απόφασης που καταπονεί το περιβάλλον που συναρτάται στο προκείμενο με την ποιότητα ζωής του ανθρώπου. Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει εδώ ευρύτερα, πως το περιβάλλον θεωρείται πια και αντιμετωπίζεται σαν παγκόσμιο κοινωνικό αγαθό που χρήζει νομικής προστασίας. Σε διεθνές επίπεδο δεν είναι λίγες οι διακρατικές συμφωνίες που ρυθμίζουν περιβαλλοντικά προβλήματα ιδιαίτερα μεταξύ γειτονικών χωρών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα από τα κύρια λίκνα του δικαίου του περιβάλλοντος. Με πολλές οδηγίες της έχει εισάξει σε διάφορους τομείς ανάπτυξης όχι μόνο οικονομικά αλλά και περιβαλλοντικά κριτήρια.» Η πρόδηλη αυτή σοβαρότητα των αδικημάτων που δυνατό να επηρεάσουν το ή αποτελούν κίνδυνο στο, περιβάλλον και την/στην άνεση και υγεία του κοινού γενικότερα, δημιουργεί και την ανάγκη για γενική αποτροπή τους (general deterrence). Με γνώμονα το ότι η προστασία του δημόσιου συμφέροντος υπερέχει έναντι του οποιουδήποτε ατομικού συμφέροντος, ο σκοπός επίδειξης τέτοιας αυστηρότητας είναι ευνόητος. Επιτυγχάνεται αφ' ενός η αποτελεσματική αποτροπή του κινδύνου για διάπραξη παρόμοιου αδικήματος από τον ίδιο τον κατηγορούμενο καθώς και η αποθάρρυνση άλλων που ενδεχομένως να προτίθεντο να μιμηθούν την αξιόποινη συμπεριφορά του, ενώ αφ' ετέρου εκφράζεται η απαρέσκεια της κοινωνίας για το παράπτωμα για το οποίο τέτοια ποινή επιβάλλεται. Το ότι μπορεί τα αδικήματα αυτά να μην διαπράττονται με ιδιαίτερη συχνότητα ή να μην βρίσκονται σε έξαρση δεν έχει ουσιαστική σημασία αφού η αποτρεπτική ανάγκη επιβάλλει την αυστηρή αντιμετώπιση τους, έστω και αν ο ίδιος ο παραβάτης δεν φαίνεται ότι θα διαπράξει πάλι άλλο αδίκημα ενώ κανένα σχεδόν περιθώριο υπάρχει για χαλάρωση. (βλ. Παπαευσταθίου Σάββας ν. Αστυνομίας,

(2004)2 Α.Α.Δ. 39, Γενικός Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Mιχαλάκη Bασιλειάδη και Άλλων

(2001)2 Α.Α.Δ. 65 και Τσουλόφτας ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 391). Είναι γι' αυτούς τους λόγους που η νομολογία έχει αναγνωρίσει ότι για τέτοιας φύσης αδικήματα οι ποινές που επιβάλλονται μπορούν και πρέπει να είναι παραδειγματικές. Ποινές που είναι μέσα στην κατηγορία αυτή, μπορεί να είναι και ποινές φυλακίσεως και, ανάλογα με τις περιστάσεις, μικρής διάρκειας, αν αυτό εξυπηρετεί τον πρωταρχικό σκοπό της νομοθεσίας. Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να παραγνωρίζονται ούτε τα συγκεκριμένα γεγονότα της υπόθεσης αλλά ούτε και η βασική αρχή για εξατομίκευση της ποινής αφού «στόχος του δικαστηρίου είναι η επιβολή δίκαιης ποινής, η οποία να αρμόζει τόσο στο έγκλημα όσο και στο δράστη» (βλ. Σακαρίδης Κυριάκος και Άλλος ν. Αστυνομίας,

(2011)2 Α.Α.Δ, 272). Ουτε όμως θα πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής δεν εξουδετερώνει τη σοβαρότητα του αδικήματος ή την αποτελεσματικότητα του νόμου (βλ. Κωνσταντίνου ν Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21 και Κάττου και Άλλον ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 498). Εκεί όπου το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει την ανάγκη για αυστηρή και αποτρεπτική αντιμετώπιση, οι προσωπικές περιστάσεις του παραβάτη υποχωρούν. Στην παρούσα υπόθεση η συμπεριφορά του κατηγορούμενου, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, με κάθε επιείκεια, ως παντελώς ασυνείδητη, οδήγησε στη δημιουργία μιας άνευ προηγουμένου εστίας ρύπανσης με εμφανείς τους κινδύνους μολύνσεων και οχληρίας του κοινού. Υπενθυμίζω ότι σε μια έκταση πέντε χιλιομέτρων περίπου, η οποία περιλαμβάνει δημόσιους δρόμους, περιβόλια, καλλιεργήσιμη και ακαλλιέργητη γη, ο κατηγορούμενος εναπόθεσε κάθε λογής απόβλητα, από παλιά οχήματα, παλιοσίδερα και ελαστικά μέχρι και πλαστικές καρέκλες. Κοντολογίς, ο κατηγορούμενος, με γνώμονα καθαρά το οικονομικό του συμφέρον και ουσιαστικά αδιαφορώντας για τις ζημιογόνες επιπτώσεις στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, κατάφερε όπως εκεί που προηγουμένως υπήρχε το πράσινο της φύσης, τώρα να υπάρχει μόνο σίδερο και λάστιχο. Δεν παραγνωρίζω ότι ο κατηγορούμενος προέβη σε ενέργειες για να μετριάσει κάπως την κατάσταση, παράλληλα όμως δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι οι ενέργειες του αυτές άρχισαν να λαμβάνουν χώρα πολύ μετά την καταχώρηση της υπόθεσης και αυτές στο ελάχιστο δυνατό. Αγνόησε τις υποδείξεις που του έγιναν το 2012, δεν εκμεταλλεύτηκε ουσιαστικά καθόλου το χρόνο των δύο και πλέον μηνών που του δόθηκε από το Δικαστήριο για σκοπούς συμμόρφωσης ενώ ακόμα και αυτή η συμμόρφωση που επιχείρησε να επιδείξει έστω και την υστάτη με την απαλλαγή των 8 τόνων σιδήρου ήταν, εκτός από ουσιαστικά μηδαμινή σε σύγκριση με τη γενικότερη εικόνα που παρουσιάζει η περιοχή, προϊόν επιχειρηματικής δραστηριότητας από την οποία δραστηριότητα αποκόμισε και χρηματικό όφελος. Με άλλα λόγια η μετακίνηση έστω και αυτού του μικρού μέρους των αποβλήτων δεν έγινε επειδή ο κατηγορούμενος προσπάθησε να συμμορφωθεί αλλά επειδή κατάφερε και τα πούλησε σε τρίτο πρόσωπο. Έχω διαπιστώσει ότι οι δύο σχετικές αποδείξεις πώλησης που παρουσίασε ο κατηγορούμενος αν και αφορούν τον ίδιο αγοραστή και έχουν ένα μήνα διαφορά η μια από την άλλη, εντούτοις η απόδειξη ημερομηνίας 26/2/16 φαίνεται από τον αύξοντα αριθμό της να εκδόθηκε μετά την απόδειξη ημερομηνίας 14/3/16. Εφόσον όμως η μετακίνηση των εκεί αναφερομένων αποβλήτων δεν έχει αμφισβητηθεί από την κατηγορούσα αρχή το θέμα αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Η εξήγηση που έδωσε ο κατηγορούμενος για την αδράνεια του για όλα αυτά το χρόνια ουδόλως διαφοροποιεί τα ανωτέρω. Ενώ του έγινε εισήγηση από τους Επιθεωρητές του Τμήματος όπως μετακινήσει τα απόβλητα στους χώρους που έχει αλλού ανά την Κύπρο, εντούτοις αυτός έκρινε, από μόνος του, ότι οι εν λόγω χώροι δεν ήταν κατάλληλοι και γι' αυτό δεν έπραξε τίποτε. Προβάλλοντας έτσι τη δικαιολογία «δεν μου λένε που να τα πάρω», διαιώνισε περαιτέρω το περιβαλλοντικό πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε, χάρη του οικονομικού του συμφέροντος. Δοθέντος δε ότι 4 χρόνια μετά, ακόμη και μετά την παραδοχή του, διατηρεί την ίδια στάση, δημιουργούνται αμφιβολίες ως προς το γνήσιο των προθέσεων του για επίδειξη έμπρακτης μεταμέλειας στο άμεσο μέλλον. Τέλος κρίνω σκόπιμο όπως εξετάσω και το θέμα καθυστέρησης που έθιξε η ευπαίδευτη συνήγορος για τον κατηγορούμενο. Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή τέσσερα περίπου χρόνια μετά την διάπραξη του αδικήματος. Όπως όμως έχω ήδη επισημάνει το μεγαλύτερο μέρος της καθυστέρησης αυτής οφείλεται στον ίδιο τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τη νομολογία η καθυστέρηση στην εκδίκαση υπόθεσης αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα όπως επίσης και οι επαγγελματικές συνέπειες της ποινής. Όμως αυτοί οι παράγοντες δεν πρέπει να εξουδετερώνουν τους σκοπούς μιας ποινής και ως είναι νομολογημένο ο κατηγορούμενος «δεν μπορεί να οικοδομήσει επί των δικών του ενεργειών και να επωφεληθεί από την καθυστέρηση την οποία έχει προκαλέσει ο ίδιος έστω και αν το ... Δικαστήριο θα μπορούσε να λάβει πρόσφορα μέτρα για την εκδίκαση της υπόθεσης μέσα σε εύλογο χρόνο.» (βλ. Γαβριηλίδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 405, Xαραλαμπίδης Mιχάλης Aναξαγόρα ν. Aστυνομίας,

(2004)2 Α.Α.Δ. 330). Πέραν των όσων έχω ήδη αναφέρει ότι λήφθηκαν υπόψη υπέρ του κατηγορούμενου, υπέρ του τελευταίου θα λάβω επίσης υπόψη και θα δώσω τη δέουσα βαρύτητα και στα όσα άλλα η δικηγόρος του έθεσε ενώπιον μου με τη μορφή μετριαστικών παραγόντων, όπως, την παραδοχή του έστω και στο στάδιο που αυτή καταχωρήθηκε, το λευκό ποινικό του μητρώο, την πληρωμή έστω και την υστάτη του ποσού των €1000 καθώς και τα διαβήματα στα οποία προέβη για σκοπούς εξασφάλισης αδειών. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές, οικονομικές και οικογενειακές του περιστάσεις, όπως αυτές έχουν εκτεθεί από τη συνήγορο του. Έχοντας υπόψη μου, το καθήκον του Δικαστηρίου να σταθμίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, από τη μια τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής και από την άλλη την αρχή της εξατομίκευσης κρίνω ότι η αρμόζουσα ποινή υπό της περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης σε συνδυασμό με χρηματική ποινή (βλ. Παπαευσταθίου Σάββας ν. Αστυνομίας,

(2004)2 Α.Α.Δ. 39). Οποιαδήποτε άλλη ποινή, δεν θα εξυπηρετούσε κατά τη κρίση μου, το σκοπό του Νόμου αλλά ούτε και θα έστελνε τα ορθά μηνύματα. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και αφού έχω σταθμίσει κάθε σχετικό μετριαστικό παράγοντα και εξαντλήσει κάθε βαθμό επιείκειας επιβάλλω στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 6 μηνών και €10.000 πρόστιμο. Αν και δεν υποβλήθηκε οποιαδήποτε προς τούτο εισήγηση από πλευράς Υπεράσπισης, θεωρώ ορθό υπό τις περιστάσεις και για σκοπούς πληρότητας να εξετάσω, εάν δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο, σύμφωνα με τον Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, ως αυτός έχει τροποποιηθεί. Στα πλαίσια της πιο πάνω εξέτασης μου συνυπολόγισα όλους ανεξαιρέτως τους μετριαστικούς παράγοντες, υπό το φως πλέον του ενδεχομένου διαταγής αναστολής εκτέλεσης της ποινής και αντλώντας καθοδήγηση από την υπόθεση Παπαευσταθίου ανωτέρω, έχω καταλήξει ότι η εικόνα του κατηγορούμενου στο σύνολο της, συνδυαζόμενη με την ανάγκη για δημιουργία συνθηκών, έστω και τώρα, που να επιτρέπουν τη συμμόρφωση του κατηγορούμενου και την απομάκρυνση των αποβλήτων έτσι ώστε να τεθεί τέρμα στη συνέχιση πρόκλησης βλάβης στο περιβάλλον και γενικότερα στο κοινό, αφήνει περιθώριο για μια ηπιότερη, ως πρώτο μέτρο, μεταχείριση του. Ως εκ τούτου η επιβληθείσα φυλάκιση αναστέλλεται για περίοδο τριών χρόνων από σήμερα. Στον κατηγορούμενο εξηγούνται οι συνέπειες της αναστολής της φυλάκισης. Τα έξοδα της διαδικασίας όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται εναντίον του κατηγορούμενου. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Sentence/ Waste Αναφορά: Διαχείριση Αποβλήτων [1] 50

(7)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(3), αν το χρηματικό ποσό που αναφέρεται στο εδάφιο

(1)ή

(3)καταβληθεί πριν από την περίοδο δεκατεσσάρων

(14)ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης, ουδεμία ποινική δίωξη ασκείται αναφορικά με τη διάπραξη του σχετικού αδικήματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο