Α σ τ υ ν ο μ ί α ν. Μάριος Χ''Μάρκου, Αρ. Υπόθεσης: 11149/16, 26/5/2016

(2), 85 και 86 του Κεφ.154 προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης ενός χρόνου. Της παραπομπής του κατηγορούμενου σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου ακολούθησε το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την δίκη του στις 06/07/2016 στη βάση του κινδύνου μη εμφάνισης του κατά τη δίκη του αλλά και λόγω κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Ο Κατηγορούμενος πρόβαλε ένσταση στο πιο πάνω αίτημα και προς τούτο αγόρευσε ο ευπαίδευτος συνήγορος που τον εκπροσωπεί. Βασικός άξονας της αγόρευσης του κου. Μανώλη αποτέλεσε η σοβαρότητα των αδικημάτων, οι προβλεπόμενες ποινές αλλά και η πιθανότητα καταδίκης με βάση το μαρτυρικό υλικό (Τεκμήριο 1). Με αναφορά στο Τεκμήριο 2 αναφέρθηκε σε μια προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου στις 28/08/2015 στην ποινική υπόθεση με αρ. 24191/13, Ε.Δ. Λεμεσού για τα αδικήματα της οπλοφορίας προς διέγερση τρόμου, της απειλής βιαιοπραγίας και της μεταφοράς μάχαιρας απολήγουσας σε αιχμηρό άκρο με επιβληθείσα ποινή την 6μηνη φυλάκιση με αναστολή για περίοδο 3 ετών. Από την άλλη ο κος. Κονναρής αμφισβήτησε την ύπαρξη ορατής πιθανότητας καταδίκης παραπέμποντας σε αποσπάσματα του μαρτυρικού υλικού και ιδιαίτερα της κατάθεσης του ίδιου του θύματος αλλά και άλλου αυτόπτη μάρτυρα ενώ παρέπεμψε επίσης το Δικαστήριο σε πρόσφατες αποφάσεις τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσο και του Κακουργιοδικείου Λεμεσού όπου παρά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας καταδίκης οι κατηγορούμενοι για πολύ σοβαρά επίσης αδικήματα με προβλεπόμενες ποινές μέχρι και ισόβια κάθειρξη αφέθηκαν ελεύθεροι μέχρι την δίκη τους ενόψει της προσδοκίας προσέλευσης τους. Περαιτέρω ο συνήγορος αναφέρθηκε στην προηγούμενη καταδίκη λέγοντας ότι αποτελεί αδίκημα που έλαβε χώρα πριν 3 χρόνια ενώ δεν συνιστά την απαραίτητη συνεχή ροπή και τάση προς το έγκλημα. Αναφορικά με τις προσωπικές του συνθήκες ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 58 ετών, άνεργος εδώ και 4 χρόνια. Η σύζυγος του εργάζεται ως τηλεφωνήτρια σε ιατρείο ενώ ο ίδιος εκμεταλλεύεται ως γεωργός χωράφι που του παραχωρήθηκε από την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών περιουσιών. Είναι πατέρας 2 ενήλικων θυγατέρων και δεν διατηρεί δεσμούς με καμία άλλη χώρα. Περαιτέρω σημείωσε ότι ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει διαβατήριο και δεν έχει ταξιδέψει ποτέ εκτός Κύπρου. Τέλος ο κος. Κονναρής εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο εξετάσει τις προσωπικές του συνθήκες και επιβάλει τέτοιους όρους που ο κατηγορούμενος να μπορεί να πληρώσει. Συγκεκριμένα εισηγήθηκε την παρουσία του ενώπιον αστυνομικού σταθμού, την παράδοση όλων του των ταξιδιωτικών εγγράφων, την εγγραφή του στον κατάλογο των προσώπων των οποίων η έξοδος από την Δημοκρατία απαγορεύεται και την υπογραφή προσωπικής εγγύησης καθότι είναι αδύνατο να καταβάλει οιοδήποτε ποσό σε μετρητά ή να εξεύρει αξιόχρεο εγγυητή. Τα όσα αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέφεραν στις προφορικές του αγορεύσεις έχουν ληφθεί υπόψη και έχουν μελετηθεί για σκοπούς έκδοσης της παρούσας απόφασης. Θεμέλιο της εξουσίας του Δικαστηρίου να διατάξει την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι την δίκη του, αποτελεί το άρθρο 48 και 157

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης η οποία γίνεται με βάση τις πρόνοιες των πιο πάνω άρθρων, θα πρέπει να ξεκινά με την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως της ενοχής του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το πρώτιστο το οποίο θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο είναι το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του σεβασμού της προσωπικής ελευθερίας του κατηγορουμένου (Μιχάλης Ανδρέα Ψύλλα κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 7190, ημερ. 25.10.2001). Ήδη από την υπόθεση Rex v. Solomonides

(1935)C.L.R. XIV 127 έχει υποδειχθεί ως θέμα αρχής ότι ο υπόδικος πρέπει να απολύεται με εγγύηση σε κάθε περίπτωση που υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Όπως σημειώνεται στην υπόθεση Ιωάννου v. Δημοκρατίας Π.Ε. 7154 Α.Α.Δ. 2001 η προδιάθεση για απόλυση του υποδίκου εκκρεμούσης της δίκης αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο κατοχυρώνει το Σύνταγμα (αρ.12.4). Επίσης η κράτηση υποδίκου καθίσταται παραδεκτή, εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η απόλυση του υπόδικου αποτελεί, όπως διαπιστώνεται στην Arκadia Amirov v. Αστυνομίας, Π.Ε. 7164 ημ.17.8.2001, την προέχουσα επιλογή. Η νομολογία μας είναι σε απόλυτη αρμονία με αυτήν του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (βλ. Κωνσταντινίδη v. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 109). Η ερμηνεία που δίνεται από τη δική μας νομολογία σε δικές μας συνταγματικές διατάξεις είναι ταυτόσημη με αυτή που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δίνει σε αντίστοιχα άρθρα της πιο πάνω σύμβασης (βλ. Δ. Οικονομίδης v. Αστυνομίας Π.Ε.7514 5.11.2003). Η απόλυση ή όχι του κατηγορουμένου με εγγύηση είναι θέμα που αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και προς τούτο χρησιμοποιείται στο νόμο η λέξη «δύναται» (Τσιάκκας κ.α. v. Δημοκρατίας Π.Ε. 7264, 7265 ΚΑΙ 7266 26.4.2002 και Δ. Οικονομίδης (ανωτέρω)). Η ευχέρεια του Δικαστηρίου εξασκείται με βάση καλά καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε πλούσια νομολογία όπως Ροδοσθένους v. Αστυνομίας

(1961)ΑΑΔ50, Παπακλεοβούλου v. Αστυνομίας

(1978)2 ΑΑΔ 446, Λουκαίδη v. Αστυνομίας

(1988)2 ΑΑΔ 119, Καραγιώργη v. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 92, Λαζαρίδης v. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 105, Κάννας v. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 444 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παφίτη

(1997)2 ΑΑΔ 404. Οι αρχές που διέπουν την κράτηση υποδίκων μέχρι την δίκη τους έχουν επανειλημμένα εκτεθεί. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου καταδείχνει ότι το ενδεχόμενο κράτησης εξετάζεται με αναφορά ως προς την ύπαρξη οποιουδήποτε από τους εξής κινδύνους: (α) Της μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του, (β) της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος μετά την απόλυση του και (γ) του επηρεασμού μαρτύρων. Όπως έχει νομολογηθεί δεν είναι αναγκαίο να συντρέχουν όλοι οι πιο πάνω παράγοντες. Συνδρομή ενός εξ' αυτών είναι αρκετή για να διατάξει το Δικαστήριο την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι την δίκη του. Στην υπόθεση Μιχάλης Ανδρέα Ψύλλα (ανωτέρω) λέχθηκε ότι ο σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας υποχωρεί μπροστά στο δημόσιο συμφέρον όποτε διαφαίνεται ο κίνδυνος συνδρομής μεμονωμένα ή σωρευτικά, των ως άνω αναφερομένων παραγόντων. Η νομολογία στο σημείο αυτό συντάσσεται με εκείνη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ως προς τον παράγοντα της μη προσέλευσης του κατηγορουμένου κατά την δίκη του, το Δικαστήριο εξετάζει την σοβαρότητα των αδικημάτων σε συνδυασμό προς την πιθανότητα καταδίκης και την επιβολή αυστηρής ποινής. Βλέπε υποθέσεις Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1996)2 ΑΑΔ 15, Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1977)2 ΑΑΔ 7, Δαυίδ Θεοδωρίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 7079, ημερ. 19.3.2001, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρένος Κώστα Κυριάκου κ.α., Ποιν. Έφ. 7084, ημερ. 24.5.2001, Νεόφυτος Χριστοφόρου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 7112 κ.α., ημερ. 14.6.2001, Νικόλας Κυριάκου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 7117, ημερ. 18.6.2001, Παντελής Ιωάννου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 7154, ημερ. 8.8.2001, Γενικός Εισαγγελέας ν. Διονύση Μανουσαρίδη κ.α., Ποιν. Έφ. 7140, ημερ. 25.9.2001. Η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε την κράτηση του κατηγορούμενου πρώτιστα στη βάση του κινδύνου μη εμφάνισης του κατά τη δίκη του. Ο πρώτος παράγοντας που θα εξεταστεί είναι η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος που συναρτάται άμεσα με το ανώτατο ύψος των προβλεπόμενων από τον Νόμο ποινών σε περίπτωση καταδίκης του. Συγκεκριμένα και σε σχέση με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας προβλέπεται ποινή ισόβιας κάθειρξης. Συνεπώς είναι ολοφάνερο ότι το 1ο αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος είναι από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα. Δεν διαφεύγει βέβαια της προσοχής μου ότι όλα τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος ενώπιον του Κακουργιοδικείου, είναι σοβαρά αναμφίβολα όμως υπάρχει διαβάθμιση στην ποινική μεταχείριση κάθε κατηγορουμένου, ανάλογα με τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, στις οποίες αντανακλάται και η σοβαρότητα του. Στην Θεοδωρίδης κ.α. v. Αστυνομίας, ΑΑΔ 2, 2001 επισημάνθηκε, ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία , ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του υπόδικου να αποφύγει την δίκη του. Στην Ψύλλας v. Δημοκρατίας, Π.Ε.7211, ημ 21.12.2001 αναφέρθηκε ότι: «Ο κίνδυνος να μην παρουσιασθεί ένας κατηγορούμενος στο Δικαστήριο, δεν καταδεικνύεται μόνο από τα στοιχεία που διαθέτει η Κατηγορούσα Αρχή, αλλά θεωρείται πως ελλοχεύει ένεκα της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει». Στην Οικονομίδης v. Αστυνομίας, Π.Ε 7514, ημ. 5.11.2003 επισημαίνεται ότι: «Η σοβαρότητα του αδικήματος ήταν αυταπόδεικτη από τη στιγμή που για ένα από τα αδικήματα για τα οποία ο εφεσείων κατηγορείται προβλέπεται ποινή φυλάκισης δια βίου.» Στην Τσαπατράσης v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 600, έχει αναγνωρισθεί ότι όσο πιο σοβαρή είναι μια κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο ενός κατηγορουμένου να αποφύγει τη δίκη του. Ο δεύτερος παράγοντας που θα πρέπει να εξεταστεί στη συνέχεια, είναι η αξιολόγηση της πιθανότητας καταδίκης του κατηγορούμενου, χωρίς βέβαια να προβαίνω, με οποιοδήποτε τρόπο, με την εξέταση μου αυτή σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και στην εξαγωγή ευρημάτων, σε σχέση με τα υπό τις κατηγορίες αδικήματα, έργο που σε καμία περίπτωση δεν ανήκει στο παρόν Δικαστήριο. Στην Κωνσταντινίδης (πιο πάνω) στις σελ. 7 και 8 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η αξιολόγηση της πιθανότητας καταδίκης αποτελεί μια απόλυτα θεμιτή διαδικασία η οποία στοχεύει να επιλύσει τα επίδικα θέματα στη διαδικασία η οποία είναι η κράτηση του υποδίκου ή η απόλυση του με εγγύηση. Δεν έχει σχέση με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης και δεν την επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο». Έχω εξετάσει επισταμένα την μαρτυρία όπως αυτή εμφαίνεται από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου - Τεκμήριο

1. Στο σημείο αυτό αντλώ καθοδήγηση και από την απόφαση στην υπόθεση Γεώργιος Ευριπίδου v. Aστυνομίας, 2007 όπου αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «.Στο στάδιο που το Δικαστήριο αποφασίζει τέτοιο ζήτημα, όπως αυτό που μας απασχολεί, δεν εξετάζεται αν παρουσιάσθηκε ενώπιον του εκ πρώτης όψεως υπόθεση όπως εισηγήθηκαν οι δικηγόροι των εφεσειόντων, αλλά κατά πόσο υπάρχει το ενδεχόμενο, πιθανολόγηση δηλαδή, καταδίκης του κατηγορουμένου. Και τούτο κρίνεται από το αποδεικτικό υλικό που παρουσιάζεται ενώπιον του, χωρίς να αξιολογηθεί η βαρύτητα του. Αποφασίζεται μόνο αν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη.» Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας αυτής αλλά και πιο συγκεκριμένα τις γραπτές καταθέσεις τόσο του παραπονούμενου όσο και του ίδιου του κατηγορούμενου αλλά και τρίτου προσώπου καταλήγω ότι υπάρχει ορατή και μόνο στο στάδιο αυτό πιθανότητα καταδίκης χωρίς βεβαίως να αποκλείεται και η κάθε λογική προσδοκία για αθώωση. Στην υπό εξέταση υπόθεση φαίνεται να υπάρχει μαρτυρία του παραπονούμενου που φέρει τον κατηγορούμενο να τον σταμάτησε ενώ οδηγούσε το όχημα του και να του ζητά τον λόγο για κάποιες διαφορές με τα χωράφια και τα ζώα του παραπονούμενου ενώ ακολούθως αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος έβγαλε από την τσέπη του μαχαίρι και τον τραυμάτισε ενώ εμφανίστηκε και κάποιο τρίτο πρόσωπο που αναφέρει ότι επενέβη για να αφοπλίσει τον κατηγορούμενο ο οποίος πέταξε το μαχαίρι και ακολούθως ο ίδιος το πήρε και το πέταξε με την σειρά του πιο μακριά στο απέναντι χωράφι. Τα όσα υπάρχουν εντός του Τεκμηρίου 1 κρίνω ότι είναι ικανά σε αυτό το στάδιο να οδηγήσουν το Δικαστήριο σε κατάληξη περί ορατής πιθανότητας καταδίκης καθότι στο στάδιο αυτό δεν εξετάζονται ζητήματα αξιοπιστίας των μαρτύρων ή δεκτότητας της μαρτυρίας ή άλλα ζητήματα. Το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του και μόνο. Τα όσα ανέπτυξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου για έλλειψη πρόθεσης που απαιτεί το αδίκημα της απόπειρας φόνου ή της ιδιοκτησίας του μαχαιριού και κατά πόσο αυτό βρέθηκε ή όχι θα τύχουν εξέτασης από το αρμόδιο προς τούτο Δικαστήριο. Κρίνω ότι τα πλείστα εξ' αυτών άπτονται της αξιολόγησης της βαρύτητας του μαρτυρικού υλικού, έργο που ανήκει αποκλειστικά στο Δικαστήριο που θα εκδικάσει την υπόθεση. Όπως έχει αναφερθεί στην Οικονομίδης (πιο πάνω) «Το μαρτυρικό υλικό, κατά την διαδικασία κράτησης του κατηγορουμένου, εκτιμάται στην όψη του, όπως εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Σχετική με το θέμα είναι επίσης η απόφαση στην αίτηση για Certiorari 11/2008 ημ. 5.2.2008.» Συνεπώς έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω βρίσκω ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου στις κατηγορίες που θα αντιμετωπίσει κατά την εκδίκαση της υπόθεσης του από το Κακουργιοδικείο. Βεβαίως σε περίπτωση καταδίκης είναι απόλυτα πιθανό, να επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή στερητική της ελευθερίας του. Όσον αφορά τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων καταλήγω ότι αυτός δεν υφίσταται καθότι σύμφωνα και με νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να αποδειχθεί ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων θα πρέπει το ιστορικό του κατηγορούμενου να παρουσιάζει μια συνεχή τάση και ροπή προς το έγκλημα. Ο κατηγορούμενος το έτος 2013 διέπραξε αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκε τον Αύγουστο του
2. Σήμερα είναι ηλικίας 58 ετών ενώ μέχρι τα 55 του έτη ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Με βάση τα πιο πάνω καταλήγω ότι δεν δύναται λόγω της μιας προηγούμενης καταδίκης να φανεί η αποδειχθεί η συνεχιζόμενη τάση και ροπή προς το έγκλημα συνεπώς ο λόγος αυτός απορρίπτεται. Βεβαίως σύμφωνα με την νομολογία δεν είναι απαραίτητο να συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις σωρευτικά ως εκ τούτου θα εξετάσω εάν ενόψει της κατάληξης μου περί ορατής πιθανότητας καταδίκης και σοβαρότητας των αδικημάτων ο κατηγορούμενος θα παραμείνει υπό κράτηση. Η πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο με αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και τις ποινές. Στην Κρίνος Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 48, αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι όμως επίσης νομολογημένο πως σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησόμενη ποινή, αυτόματα δηλαδή, χωρίς τον συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων. Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Σημειώνω και την απόφαση Μιχάλης Α. Ψύλλας ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 201/2007, ημερ. 28.8.2007, όπου επαναλήφθηκε ότι η αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων δεν είναι αρκετή και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και άλλες παράμετροι. Στην Χ" Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45 ανασκοπήθηκε η Νομολογία και εξηγήθηκε ακριβώς ότι η πρόβλεψη σε σχέση με τα ενδεχόμενα μπορεί να έχει ως πηγή «εγγενείς ενδείξεις» που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της υπόθεσης, αλλά και το ιστορικό του υποδίκου και στοιχεία από την ίδια την υπόθεση. Οι πιο πάνω νομολογιακές αρχές επαναδιατυπώθηκαν και σε πολύ πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και παραπέμπω συγκεκριμένα στις Ποινική Έφεση 13/16, ημερ.3/3/2016, Γιώργου Φλεριανού εναντίον Δημοκρατίας και στις Ποινικές Εφέσεις 311/2015 και 312/2015, ημερ.1/12/2015, Abdurrhman Dogan εναντίον Αστυνομίας. Περαιτέρω παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο κατά την εξέταση των πιο πάνω είναι, μεταξύ άλλων, εκείνοι που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορουμένου, την κατοικία του, το επάγγελμά του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται, καθώς και γενικότερα θέματα υγείας. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Σιδερένος κ.α., Ποινικές Εφέσεις 73-76/2008, ημερ. 23.4.2008, λέχθηκε ότι οι προσωπικές συνθήκες εξετάζονται με αναφορά στο σχετικό κριτήριο, κατά πόσο δηλαδή οι συνθήκες αυτές ανατρέπουν τη σκέψη στον κατηγορούμενο να μην εμφανιστεί στο δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Δεν εξετάζονται οι προσωπικές συνθήκες με σκοπό να επιδειχθεί επιείκεια στον κατηγορούμενο, απαλλάσσοντάς τον από την ταλαιπωρία της προφυλάκισης. Οι πιο πάνω παράγοντες πρέπει να συνεκτιμώνται ανάμεσα στα άλλα και με τον παράγοντα της παρακώλυσης στην ετοιμασία της υπεράσπισης λόγω της κράτησης (Savva & Another (No.2) V Police

(1997)2 C.L.R. 292), αλλά και με τον χρόνο κράτησης (Χ'' Δημητρίου ανωτέρω). Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αναγνωρισθεί από τη Νομολογία μας ως παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια αιτήσεων κράτησης. Ωστόσο, όπως υπογραμμίσθηκε στη Βασιλείου (ανωτέρω), τέτοιοι παράγοντες, όπως και οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου, έστω και αν είναι δυσμενείς, δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος είναι Κύπριος πολίτης, ηλικίας 58 ετών. Είναι νυμφευμένος, πατέρας 2 ενήλικων θυγατέρων. Είναι άνεργος με μοναδική πηγή εισοδήματος την εργασία της συζύγου του ως τηλεφωνήτρια σε ιατρείο. Δεν έχει αναφερθεί οιαδήποτε συγγένεια η σχέση ή δεσμός με οιαδήποτε χώρα του εξωτερικού αντίθετα έχει αναφερθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει ταξιδέψει ποτέ εκτός Κύπρου. Είναι προφανές ότι ο κατηγορούμενος στα 58 του χρόνια διαθέτει ισχυρούς δεσμούς με την Δημοκρατία. Βεβαίως σημειώνω ότι ως αναφέρθηκε και στην Νικολάου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 790 ότι: «..είναι αυτονόητο ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του που μπορεί να είναι δυνατοί ή χαλαροί, ανάλογα με τις ιδιαίτερες του συνθήκες. Οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον ύποπτο ή υπόδικο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται.» Από την άλλη βεβαίως το Δικαστήριο οφείλει να κρίνει κάθε υπόθεση με τα δικά της περιστατικά και κάθε απόφαση αναφορικά με αίτημα κράτησης να ανταποκρίνεται με αναφορά στα υποκειμενικά κριτήρια της κράτησης εξετάζοντας αυτά σε συνάρτηση με το πρόσωπο ενός εκάστου κατηγορούμενου. Με βάση τα όσα ανωτέρω προανέφερα σε συνδυασμό με το μαρτυρικό υλικό κρίνω ότι ο κατηγορούμενος παρά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας καταδίκης και της σοβαρότητας των αδικημάτων που αντιμετωπίζει έχει, εξετάζοντας τα υποκειμενικά κριτήρια σε συνδυασμό με τις προσωπικές του περιστάσεις, οι οποίες σημειώνω δεν αμφισβητήθηκαν, δεσμούς και σχέσεις με την Κύπρο που στο παρόν στάδιο θα καθιστούσαν την διαφυγή του ένα απομακρυσμένο ενδεχόμενο. Σημαντική αναφορά κρίνω ότι πρέπει να γίνει εδώ και στην δυσμενή οικονομική κατάσταση του κατηγορούμενου, γεγονός που ενισχύει την κατάληξη μου ότι η διαφυγή από την Δημοκρατία χωρίς καμία οικονομική δυνατότητα θα ήταν πολύ δύσκολη. Με τα όσα ενώπιον μου τέθηκαν δεν κρίνω ότι υπάρχει ορατός κίνδυνος διαφυγής αντίθετα κρίνω ότι υπάρχει προσδοκία ότι ο κατηγορούμενος θα παρουσιαστεί στην δίκη του. Εξέτασα περαιτέρω και τους προτιθέμενους όρους που εισηγήθηκε ο συνήγορος του κατηγορούμενου και κρίνω ότι αυτοί είναι τέτοιοι που δύναται να εξασφαλίσουν την παρουσία του στην δίκη του. Παραπέμποντας πάλι στις 2 πρόσφατες αποφάσεις που ανωτέρω ανέφερα και οι οποίες αφορούσαν σοβαρά αδικήματα κατοχής ναρκωτικών ουσιών και στις οποίες η κράτηση των κατηγορουμένων επικυρώθηκε αναφέρω ότι τα γεγονότα τους διαφοροποιούνται από την παρούσα. Συγκεκριμένα στην απόφαση Φλεριανού ο κατηγορούμενος ήταν Ελλαδίτης ενώ στην Abdurrahman ο κατηγορούμενος ήταν Τουρκοκύπριος ο οποίος αντιμετώπιζε και άλλη ποινική υπόθεση εναντίον του. Περαιτέρω παραπέμπω και στην Ποινική Έφεση με αρ. 243/2013, ημερ.6/2/2014, Τουμάζου ν. Δημοκρατίας που αφορούσε αδικήματα ναρκωτικών με προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης δια βίου όπου ο κατηγορούμενος αφέθηκε ελεύθερος παρά την κατάληξη για ορατή πιθανότητα καταδίκης καθότι δεν αναφέρθηκαν επαρκή στοιχεία ότι ο κατηγορούμενος διέφυγε της σύλληψης του σκοπίμως. Συνεπώς και με βάση το πιο πάνω σκεπτικό παρά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας καταδίκης σε συνδυασμό με την προβλεπόμενη ποινή και την σοβαρότητα του αδικήματος καταλήγω ότι υπάρχει ενόψει των προσωπικών, οικογενειακών και οικονομικών στοιχείων του κατηγορούμενου η προσδοκία ότι αυτός θα είναι παρών στην δίκη του και δεν θα διαφύγει συνεπώς ο κατηγορούμενος να αφεθεί ελεύθερος αφού πληρωθούν όροι για τους οποίους θα ακούσω τους συνηγόρους. Μετά τις εισηγήσεις και των 2 συνηγόρων και με δεδομένο ότι ο κος. Κονναρής αναφέρει ότι έχει διαπιστωθεί δυνατότητα εξεύρεσης αξιόχρεου εγγυητή επιβάλλονται οι κάτωθι όροι με την πλήρωση των οποίων ο κατηγορούμενος να αφεθεί ελεύθερος:

(1)Ο κατηγορούμενος να υπογράψει εγγύηση ύψους €100.000= μέσω αξιόχρεου εγγυητή ο οποίος θα τύχει της έγκρισης του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού.

(2)Ο κατηγορούμενος να παραδώσει στην Αστυνομία το διαβατήριό του, εάν υπάρχει, και οποιαδήποτε άλλα ταξιδιωτικά έγγραφα τυχόν κατέχει περιλαμβανομένου και του δελτίου ταυτότητας που διατηρεί.

(3)Το όνομα του κατηγορουμένου να αναγραφεί στον κατάλογο των προσώπων των οποίων η έξοδος από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας απαγορεύεται (Stop List).

(4)Ο κατηγορούμενος να παρουσιάζεται 1 φορά ημερησίως στον αστυνομικό Σταθμό Πολεμιδιών στην Λεμεσό, μεταξύ των ωρών 07:00π.μ - 10:00π.μ. Περαιτέρω και ολοκληρώνοντας οφείλω να αναφέρω και να επαναλάβω προς όλους τους εμπλεκομένους στις υποθέσεις αυτές ότι «κατά πάγια νομολογία το θέμα κράτησης ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο ως πρώτη επιλογή πρέπει να αφήνει τον υπόδικο ελεύθερο υπό όρους εκτός και αν στην περίπτωση του διαφαίνεται κίνδυνος φυγοδικίας». (βλέπε απόφαση Abdurrahman ανωτέρω). Η κράτηση ενός υποδίκου σεβόμενη την πάγια νομολογία παραμένει η εξαίρεση στον κανόνα και όχι το αντίθετο. (Υπ) .............. Ε. Δημητρίου-Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο