← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 22234/14, 10/6/2016

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 22234/14, 10/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:B103 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ:N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 22234/14 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 10 Ιουνίου, 2016 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Σ. Γιασκούρη Για τον Κατηγορούμενο: κ. Η. Αγαθοκλέους Κατηγορούμενος παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος

  1. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία αμελούς οδήγησης κατά παράβαση των άρθρων 8, 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος την 3/10/2013, ενώ οδηγούσε το μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΕΚΕ 498 στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου, στη Λεμεσό, δεν κατέβαλε την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή και προκάλεσε τροχαίο δυστύχημα. Η Μαρτυρία
  2. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της κατηγορίας, παρουσίασε ως μάρτυρα τον Αστ.392, Λούκα Αθανασίου (ΜΚ1) που υπηρετεί στον Κλάδο Διερεύνησης Τροχαίων Δυστυχημάτων. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του αστυνομική του κατάθεση ημερ. 22/2/2014 (Τεκμήριο 1). Κατέθεσε επίσης πρόχειρο σχέδιο της σκηνής που ετοίμασε ο ίδιος ως Τεκμήριο 2, το συμμετρικό σχέδιο ως Τεκμήριο 3, την ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου, ημερ. 5/10/2013, ως Τεκμήριο 4, Ιατρική Βεβαίωση του Δρ. Γιώργου Καραγιάννη, Εκπαιδευόμενου Ιατρού στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, ημερ. 14/10/2013, ως Τεκμήριο 5, Ιατρική Βεβαίωση του Δρ. Γιάννη Ιωάννου, Νευροχειρούργου, ημερ. 5/2/2014, ως Τεκμήριο 6 και Ιατρική Βεβαίωση του Δρ. Κωστάκη Χατζηβασίλη, Νευρολόγου - Ψυχιάτρου, ημερ. 12/10/2013, ως Τεκμήριο
  4. Η μαρτυρία του ήταν ότι στις 3/10/2013 και περί ώρα 20:20 μετέβη στη σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που συνέβη την ίδια μέρα περί ώρα 20:00, στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου στη Λεμεσό με ενεχόμενους το μοτοποδήλατο ΕΚΕ 498 με οδηγό τον κατηγορούμενο και τον πεζό Dimitru Ursache («ο πεζός»), ηλικίας 75 ετών. Ο πεζός μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, υποσκληρίδιο αιμάτωμα εγκεφάλου και αιμορραγική θλάση (βλ. Τεκμήριο 5). Δεν κατάφερε να λάβει κατάθεση από τον πεζό, ο οποίος σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς του δεν ήταν σε θέση να δώσει κατάθεση. Στο Τεκμήριο 7 αναφέρεται συγκεκριμένα ότι ο πεζός πάσχει από ανοïκό σύνδρομο. Η θέση του ΜΚ1 ήταν ότι ο πεζός έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ (Alzheimer).
  5. Στην ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 4) αναφέρονται τα ακόλουθα: «Τις 03/10/13 κατά η ώρα 20:00 οδηγούσα το μοτοποδήλατο με αριθμούς εγγραφής ΕΚΕ 498 στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου στη Λεμεσό με βόρεια κατεύθυνση. Ήμουν μόνος μου και φορούσα το κράνος μου. Είχα τα φώτα πορείας μου αναμμένα στην κανονική στάση. Η ταχύτητα μου ήταν χαμηλή γύρω στα 30 ΧΛΜ. Μπροστά μου δεν προπορευόταν κανένα όχημα ούτε με ακολουθούσε άλλο όχημα. Οδικός φωτισμός υπήρχε αλλά είχε ένα πάσσαλο της ηλεκτρικής ο οποίος βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ιβύκου και αναβόσβηνε. Στα αριστερά μου είχε ένα περίπτερο του οποίου τα εξωτερικά φώτα φώτιζαν το δρόμο. Πρόθεση μου ήταν να πάω στο περίπτερο για να αγοράσω κάρτα του τηλεφώνου μου και μια μπουκάλα νερό. Από απέναντι μου δεν έρχονταν οχήματα. Σε κάποια στιγμή είδα ένα άνδρα να διασταυρώνει πεζός από τα δεξιά προς τ' αριστερά μου ερχόμενος από την οδό Ιβύκου στη γωνία με την οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ήταν ένας άντρας ηλικιωμένος και περπατούσε με κανονικό βήμα. Η απόσταση που τον είδα ήταν περίπου 20 μέτρα πριν. Όταν πλησίασα γύρω στα 6 - 7 μέτρα από το περίπτερο ο άνδρας αυτός σταμάτησε περίπου στη μέση του δρόμου και με έβλεπε. Εγώ υπολόγισα ότι θα περίμενε να περάσω αλλά αντί αυτού ξεκίνησε απότομα και άρχισε να περπατά προς το περίπτερο. Έκανα κίνηση αμέσως προς τ' αριστερά για να τον αποφύγω αλλά αυτός φαίνεται να μην αντιλήφθηκε τι έκανε με αποτέλεσμα να του κτυπήσω με την μπροστινή δεξιά πλευρά του μοτοποδηλάτου μου. Έπεσε αυτός προς τ' αριστερά και εγώ προς τα δεξιά στο δρόμο.»
  6. Σύμφωνα με τον ΜΚ 1 ο καιρός ήταν αίθριος, η άσφαλτος ξηρή και καθαρή. Υπήρχε φωτισμός στο δρόμο αλλά ήταν ανεπαρκής. Συγκεκριμένα πάσσαλος φωτισμού πλησίον του σημείου σύγκρουσης (Ε.Π. 29 στο Τεκμήριο 3) δεν ήταν αναμμένος όταν έφτασε στη σκηνή. Η ορατότητα του κατηγορούμενου ήταν 30 μέτρα, ακόμη και χωρίς φωτισμό. Οι πορείες του μοτοποδηλάτου («Α») και του πεζού («Β») ως επίσης και το σημείο σύγκρουσης («Χ») υποδείχθηκαν από τον κατηγορούμενο. Ο ΜΚ1 συμφώνησε με το υποδειχθέν σημείο σύγκρουσης.
  7. Το σημείο σύγκρουσης βρισκόταν στα 7.5 μέτρα, κατά πλάτος του δρόμου (από δεξιά προς αριστερά, ανατολικά προς δυτικά) από τη γραμμή μέτρησης. Το σημείο απείχε περίπου 50 εκ. από την ποδηλατολωρίδα αριστερά η οποία δεν έχει υψομετρική διαφορά από τον δρόμο. Η κηλίδα αίματος του πεζού («Β1») βρισκόταν στα 8.6 μέτρα εντός της ποδηλατολωρίδας (πάλι από δεξιά προς αριστερά).
  8. Η θέση του ΜΚ1 ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν έπρεπε να διωχθεί.
  9. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν γνώριζε αν ο πεζός έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ και πριν το δυστύχημα. Το γεγονός ότι ο πεζός έπασχε από Αλτσχάιμερ του το ανέφεραν οι γιατροί. Δεν έκανε τεστ αλκοόλης στον πεζό. Η επιλογή του τόπου και του τρόπου διασταύρωσης του πεζού ήταν, ανέφερε, επικίνδυνη.
  10. Από πλευράς Υπεράσπισης δεν προσκομίστηκε μαρτυρία. Εισηγήσεις των Συνηγόρων
  11. Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Από τη στιγμή που ο πεζός εκδήλωσε την πρόθεση του να διασταυρώσει, εισήλθε στο δρόμο σε σημείο που ήταν ορατός ο κατηγορούμενος όφειλε να οδηγήσει με τη δέουσα παρατηρητικότητα και προσοχή και να αποφύγει τη σύγκρουση. Αναφέρθηκε στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Murrel ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 217 και Constantinou v Katsouris
(1975)1 CLR
  2. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε ότι ο πεζός τερμάτισε την πρόθεση του να διασταυρώσει με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να συνεχίσει την πορεία του. Με το να συνεχίσει την πορεία του ακολούθως και ο πεζός επήλθε η σύγκρουση. Ο πεζός δεν ήταν ανήλικος οπότε και τότε ο κατηγορούμενος θα είχε αυξημένη ευθύνη άσκησης προσοχής. Αξιολόγηση
  3. Δεν αμφισβητείται ότι ο κατηγορούμενος στις 3/10/2013 περί ώρα 20:00 οδηγούσε το μοτοποδήλατο του με αρ. εγγραφής ΕΚΕ 498 επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου με βόρεια κατεύθυνση και ότι συγκρούστηκε με τον πεζό Dimitru Ursache. Αυτό που θα εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν αμελής, αν η οδήγηση του δηλαδή ήταν η αιτία της σύγκρουσης.
  4. Η μαρτυρία του ΜΚ1 δεν αντικρούστηκε ούτε αμφισβητήθηκαν οι μετρήσεις στις οποίες προέβη. Δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να μην κρίνω τον ΜΚ1 αξιόπιστο μάρτυρα. Δέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της.
  5. Η μόνη εκδοχή ως προς τις περιστάσεις του δυστυχήματος είναι αυτή που αναφέρεται στην ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου. Ο ΜΚ 1 δεν την αμφισβήτησε αντίθετα φαίνεται από τον όλο χειρισμό της υπόθεσης ότι επί αυτής της εκδοχής στηρίζεται και η υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Δεν τέθηκε ενώπιον μου πραγματική μαρτυρία ή μαρτυρία εμπειρογνώμονα με την οποία να διαψεύδεται αυτή η εκδοχή, να προβάλλεται δηλαδή ως μη συνάδουσα με τα επί τόπου ευρήματα. Σημειώνω ότι ο συνήγορος του κατηγορούμενου δεν έφερε ένσταση στην κατάθεση της.
  6. Σημείο που παρέμεινε ασαφές είναι το κατά πόσο ο πεζός έπασχε από ανοïκό σύνδρομο ή Αλτσχάιμερ και πριν το δυστύχημα ή αν ήταν επακόλουθο του. Το σημείο αυτό δεν διευκρινίστηκε. Επομένως η νοητική υγείας του κατηγορουμένου πριν το δυστύχημα είναι άγνωστη. Ευρήματα
  7. Καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα:
(1)Ο κατηγορούμενος στις 3/10/2013 περί ώρα 20:00 οδηγούσε το μοτοποδήλατο του με αρ. εγγραφής ΕΚΕ 498 επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου με βόρεια κατεύθυνση.
(2)Ο καιρός ήταν αίθριος, η άσφαλτος ξηρή και καθαρή. Υπήρχε φωτισμός στο δρόμο αλλά ήταν ανεπαρκής. Η ορατότητα του κατηγορούμενου ήταν 30 μέτρα.
(3)Ο κατηγορούμενος συγκρούστηκε με τον πεζό Dimitru Ursache ενώ αυτός διασταύρωνε το δρόμο.
(4)Το σημείο σύγκρουσης βρισκόταν στα 7.5 μέτρα, κατά πλάτος του δρόμου (από δεξιά προς αριστερά, ανατολικά προς δυτικά) από τη γραμμή μέτρησης. Το σημείο απείχε περίπου 50 εκ. από την ποδηλατολωρίδα αριστερά η οποία δεν έχει υψομετρική διαφορά από τον δρόμο. Η κηλίδα αίματος του πεζού («Β1») βρισκόταν στα 8.6 μέτρα εντός της ποδηλατολωρίδας. Ο πεζός είχε σχεδόν διασταυρώσει όταν έγινε η σύγκρουση. 17. Ως προς τις συνθήκες της σύγκρουσης το μόνο υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου είναι το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 4) από την οποία προκύπτουν τα ακόλουθα:
(1)Η ταχύτητα του κατηγορούμενου ήταν περί τα 30 ΧΑΩ και κατευθυνόταν προς περίπτερο στα αριστερά του δρόμου. Μπροστά, πίσω και απέναντι του δεν υπήρχαν άλλα οχήματα.
(2)Σε κάποια στιγμή, σε απόσταση 20 περίπου μέτρων, είδε τον πεζό να διασταυρώνει δεξιά προς αριστερά, διαγώνια από την οδό Ιβύκου με κανονικό βήμα.
(3)Συνέχισε την πορεία του και σε απόσταση 6-7 μέτρων από το περίπτερο, ο πεζός σταμάτησε στη μέση του δρόμου. Ο κατηγορούμενος υπολόγισε ότι ο πεζός τον περίμενε να περάσει με το μοτοποδήλατο, όμως ο πεζός ξεκίνησε να περπατά προς το περίπτερο οπότε και επήλθε η σύγκρουση. Νομική Πτυχή
  1. Σύμφωνα με το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72σε κατηγορία αμελούς οδήγησης πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός, το όχημα οδηγείτο, το όχημα ήταν μηχανοκίνητο, το όχημα οδηγείτο σε δρόμο και το όχημα οδηγείτο χωρίς την δέουσα προσοχή και επιμέλεια (βλ. Archbold, Magistrates' Courts Criminal Practice 2013, σελ.1226 - 1227, §17-31[1]).
  2. Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 AAΔ 68, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 73: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ίδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202). Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 1). Όπως αναφέρεται στην σελ. 4 της εν λόγω απόφασης: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». 20. Στη Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 475, 483, κρίθηκε ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. 21. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου και όχι του οδηγού που ενέχεται (βλ. Markantonis v Demakis
(1989)1 CLR 387, 392) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ενός εκάστου ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για τη λήψη μέτρων προφύλαξης μορφοποιείται ενόψει κινδύνου ο οποίος διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης v Νεοφύτου
(1990)1 ΑΑΔ 345, 350). 22. Σε σχέση με τον καθήκον οδηγού έναντι πεζού ιδιαίτερα καθοδηγητική είναι η Murrel ν. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 217, σελ. 223- 224: «Είναι θεμελιωμένο ότι το καθήκον για τη λήψη εξαιρετικά αποτρεπτικών μέτρων γεννάται αφού εκδηλωθεί κίνδυνος στο δρόμο για την αποφυγή του οποίου ο συνετός οδηγός πρέπει να δράσει. Η παρουσία ενήλικου πεζού στο κράσπεδο του δρόμου δεν υποδηλώνει αφεαυτής την ύπαρξη κινδύνου έναντι του οποίου πρέπει να ληφθούν προφυλακτικά μέτρα. Κίνδυνος μπορεί να προκύψει, όπως προέκυψε και σ' αυτή την υπόθεση, αφότου ο πεζός αποπειράται να διασταυρώσει το δρόμο. Όταν εκδηλώθηκε ο κίνδυνος η απόσταση του αυτοκινήτου από τον πεζό και η ταχύτητα με την οποία το όχημα σύννομα διακινείτο (60 χιλιόμετρα την ώρα) δεν παρείχε εξ αντικειμένου τη δυνατότητα αποτροπής της σύγκρουσης.» 23. Ως προς τα μέτρα πρόληψης που μπορεί να λάβει οδηγός και ενεργειών του κάτω από την αγωνία της στιγμής σχετική είναι η απόφαση Κασιέρη ν Κυριάκου
(1997)1Β ΑΑΔ 1246, σελ. 1253 -1254 και η Ξυπτερά ν Κυπριανού
(1997)1Γ ΑΑΔ 1696, 1704. Ανάλογη αρχή, όσον αφορά την αγωνία της στιγμής, ισχύει και σε υποθέσεις όπου οδηγός βρίσκεται αντιμέτωπος με ενέργεια πεζού (βλ. Παπαευσταθίου ν. Χ''Μάρκου
(2006)1Α ΑΑΔ 449,455-456). Συμπεράσματα
  1. Προσέγγισα με ιδιαίτερη προσοχή τα ενώπιον μου γεγονότα. Αυτό που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, από τη στιγμή που αντιλήφθηκε τον πεζό ενήργησε αμελώς ή κατά πόσο ενήργησε κάτω από διλημματική κατάσταση που προκάλεσε ο πεζός.
  2. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μου δεν έχω ικανοποιηθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος οδήγησε χωρίς τη δέουσα προσοχή και επιμέλεια. Δεν προκύπτουν ασφαλή συμπεράσματα από το μαρτυρικό υλικό σε σχέση με τα ακόλουθα καίρια ζητήματα:
(1)Αν η αντίδραση και αντίληψη του κατηγορούμενου δεν ήταν η λογική και ορθή υπό τις περιστάσεις, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο πεζός σταμάτησε στη μέση του δρόμου για να επανεκκινήσει αργότερα, και
(2)Αν η ταχύτητα του κατηγορούμενου και η μεταξύ τους απόσταση επέτρεπε στον κατηγορούμενο να σταματήσει με ασφάλεια ή να λάβει μέτρα αποφυγής άλλα από αυτά που επιχείρησε να λάβει.
  1. Δεν μπορεί επομένως να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ως προς το εσφαλμένο των ενεργειών του κατηγορούμενου. Κατάληξη
  2. Κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε το εν λόγω δυστύχημα. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται σε σχέση με την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Υπ.).................................................. Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final/Negligent driving/pedestrian Αναφορά: Ποινική/Τελική/Αμελής Οδήγηση/πεζός [1] The elements of this offence that the prosecution must prove are that: - the defendant was the driver; - the vehicle was being driven; - the vehicle was a mechanically propelled vehicle; - the vehicle was being driven on a road or other public place; - the vehicle was being driven without due care and attention; cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.