KANIKA INVESTMENTS LTD ν. DAKA EMBROIDERIES RETAIL LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 29707/14, 15/7/2016

(1)(β) και (στ), 20

(1)(α), 20 (3α)

(4)και

(5)του Κεφ.96, των άρθρων 2, 3, 24, 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, άρθρου 42 α των Περί Ποινικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, των άρθρων 2, 3, 37-46 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και των άρθρων 2, 3, 4, 5, 20 και 137 του Ποινικού Κώδικα. Ο κατηγορούμενος 2 κατηγορείται με βάση την ίδια νομοθεσία υπό την ιδιότητά του ως διευθυντής ότι παρείχε συνδρομή στην 1η κατηγορούμενη. Αμφότεροι κατηγορούμενοι καταχώρησαν μη παραδοχή στις κατηγορίες και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση με την παρουσίαση δύο μαρτύρων κατηγορίας εκ μέρους των παραπονουμένων. Με την ολοκλήρωση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής η Υπεράσπιση ζήτησε χρόνο να αγορεύσει αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα ζήτησε από αμφότερους τους συνηγόρους να τοποθετηθούν για την παρουσία επί της Έκθεσης Αδικήματος πολλαπλών νομικών βάσεων. Σήμερα που η υπόθεση ήταν ορισμένη για αγορεύσεις, ο συνήγορος των παραπονουμένων υπέβαλε αίτημα τροποποίησης της Έκθεσης Αδικήματος και των δύο κατηγοριών με τη διαγραφή όλων των νομοθετημάτων που αναφέρονται πλην των άρθρων 2, 3, 4, 5, 20 και 137 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τον κ. Γρηγορίου το αίτημα θα πρέπει να γίνει αποδεκτό καθότι το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας να τροποποιήσει το κατηγορητήριο σε οποιοδήποτε στάδιο με βάση το άρθρο 83 του Κεφ.155, είτε για τυπικό, είτε για ουσιαστικό λόγο. Οι λεπτομέρειες των αδικημάτων συνάδουν με τη μαρτυρία που δόθηκε, ενώ υπάρχει πάντα η δυνατότητα να επανακλητευθούν μάρτυρες. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει οιοσδήποτε επηρεασμός των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων. Παρέπεμψε σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέροντας ότι η δυνατότητα αυτή τροποποίησης παρέχεται για να αποφεύγεται η απόρριψη υποθέσεων για τυπικούς λόγους. Ο κ. Θρασυβούλου αγόρευσε προς στήριξη της ένστασής του στο πιο πάνω αίτημα, αναφέροντας ότι με βάση το κατηγορητήριο οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν πέραν του ενός αδικήματος, ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει αναφερθεί αν το ελάττωμα είναι τυπικό ή ουσιαστικό. Σύμφωνα με τον συνήγορο υπεράσπισης, με την τροποποίηση θα επέλθει δυσμενής επηρεασμός των κατηγορουμένων καθώς τη μέχρι σήμερα διαδικασία αντιμετώπιζαν τρία διαφορετικά αδικήματα τα οποία οδηγούν σε πολλαπλότητα του κατηγορητηρίου. Το κατηγορητήριο έπασχε εξ αρχής και το προχωρημένο στάδιο στο οποίο βρίσκεται η διαδικασία καταδεικνύει και τον δυσμενή επηρεασμό των πελατών του. Νομική Βάση: Τα άρθρα 83, 84 και 85 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 δίδουν ευρείες εξουσίες στο Δικαστήριο να μεταβάλλει κατηγορητήρια, δηλαδή είτε να τροποποιεί τις λεπτομέρειες τους ή να αντικαθιστά ή να προσθέτει νέες κατηγορίες όπου τούτο είναι αναγκαίο. Το άρθρο 83.1 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου έχει ως ακολούθως: «Όταν, σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης φαίνεται στο Δικαστήριο ότι το κατηγορητήριο . είναι ελαττωματικό, είτε ουσιαστικά είτε τυπικά, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγμα για τη μεταβολή του κατηγορητηρίου . είτε με τροποποίηση του ή με υποκατάστασή του ή με προσθήκη σε αυτό νέας κατηγορίας ως το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο ώστε να ανταποκρίνεται στα περιστατικά της υπόθεσης». Στο σύγγραμμα των Λοϊζου και Πική "Criminal Procedure in Cyprus" στη σελίδα 71, αναφέρονται τα πιο κάτω σε σχέση με την τροποποίηση του κατηγορητηρίου: "The Criminal Procedure Law, Cap.155 confers wide powers on the court to amend a defective charge during the trial, where the charge or information is defective in substance or in form by the alteration of the charge i.e. by amending either the description of the offence, or the particulars thereto or both, or by substitution or addition of a new count, as the court thinks necessary to meet the circumstances of the case." Η τροποποίηση κατηγορητηρίου εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου που εξασκείται με γνώμονα την απονομή δικαιοσύνης. Η ανάγκη για τροποποίηση μπορεί να εγερθεί από διάφορους λόγους, όπως: (α) για να διορθώσει ασυμφωνία μεταξύ των λεπτομερειών αδικήματος με τη μαρτυρία που ήδη προσφέρθηκε. (β) για να δοθούν περαιτέρω και ακριβέστερες λεπτομέρειες ώστε να καταστεί δυνατή η ετοιμασία της υπεράσπισης με βεβαιότητα. (γ) για να προστεθεί κατηγορία που να περιλαμβάνει αδίκημα που αποκαλύφθηκε από τη μαρτυρία. Σκοπός των προνοιών των άρθρων 83, 84 και 85 του Κεφ.155, είναι να παράσχουν στα Δικαστήρια τη δυνατότητα να απονέμουν δικαιοσύνη στην περίπτωση κατά την οποία απλές παρατυπίες μπορούσαν να οδηγήσουν στην αθώωση κατηγορούμενου παρά την απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Έχει νομολογηθεί ότι ένα κατηγορητήριο μπορεί να θεωρηθεί ως ελαττωματικό όταν δεν περιέχεται σε αυτό κατηγορία για αδίκημα που αποκαλύπτεται στη μαρτυρία ή που το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου δεν συνάδει με τη μαρτυρία που δόθηκε στη δίκη. (Βλ. Leonidou v. Police

(1987)2 C.L.R. 96, Αttorney-General v. Kyprianou

(1988)2 C.L.R. 209, Κυριάκου ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 458, 464.) Ενδελεχής ανάλυση του όρου «ελαττωματικό κατηγορητήριο» δόθηκε επίσης στην υπόθεση Pouris v. The Rebublic

(1983)2 C.L.R 148. Έγινε από το Εφετείο εκτενής αναφορά στη Αγγλική Νομολογία και υιοθετήθηκε η ερμηνεία που έδωσαν στον όρο οι Αγγλικές αποφάσεις R v. Smith and others 34 Cr. App. R 168 και R v. Martin

(1962)1 Q.B

1. Βασικό κριτήριο στη μετατροπή ενός κατηγορητηρίου είναι η απουσία δυσμενούς επηρεασμού των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και γενικού δυσμενούς επηρεασμού στην υπεράσπιση του. Συνήθως η τροποποίηση γίνεται εύκολα στα αρχικά στάδια της δίκης και δυσκολότερη όσο αυτή προχωρεί γιατί τότε η πιθανότητα επηρεασμού της υπεράσπισης του κατηγορουμένου αυξάνεται. Στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus (ανωτέρω), σελίδες 71 και 72 αναφέρεται ότι πιθανός επηρεασμός του κατηγορουμένου μπορεί να προκύψει αν ένα εντελώς νέο αδίκημα εμφανίζεται που λογικά δεν αναμενόταν αλλά στην πράξη η τροποποίηση επιτρέπεται με σχετική ευκολία στα πρωταρχικά στάδια της δίκης, με την προϋπόθεση ότι η τροποποίηση σχετίζεται θεματικά με τα αδικήματα που ήδη εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο. Περαιτέρω αναφορικά με την έννοια πολλαπλότητα που αναφέρθηκε στις αγορεύσεις αμφοτέρων των ευπαιδεύτων συνηγόρων αναφέρω τα κάτωθι: Μέσα από την μελέτη της κυπριακής νομολογίας αλλά και διάφορων νομικών συγγραμμάτων, προκύπτει ότι η πολλαπλότητα ενός κατηγορητηρίου είναι ζήτημα το οποίο έχει απασχολήσει τόσο τα Δικαστήρια όσο και τους νομικούς συγγραφείς. Ο κανόνας για την πολλαπλότητα είναι απόρροια των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, ο οποίος πρέπει να γνωρίζει για ποιό αδίκημα ακριβώς κατηγορείται. Τα πιο πάνω απορρέουν μέσα από το άρθρο 39 του Κεφ.155 αναφέρονται τα ακόλουθα:
2. Οι ακόλουθες διατάξεις εφαρμόζονται σε κάθε κατηγορητήριο και ανεξάρτητα από οποιοδήποτε Νόμο ή κανόνα πρακτικής, το κατηγορητήριο, τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, δεν επιδέχεται ένσταση σε σχέση με τον τύπο ή το περιεχόμενο αυτού αν είναι συνταγμένο σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου αυτού- (α) εκτίθεται στο κατηγορητήριο σε χωριστή παράγραφο που καλείται κατηγορία η διατύπωση του ποινικού αδικήματος που βρίσκεται στο κατηγορητήριο ή όταν προσάπτονται κατηγορίες για περισσότερα από ένα ποινικά αδικήματα η διατύπωση καθενός τέτοιου ποινικού αδικήματος (β) όταν το κατηγορητήριο περιλαμβάνει περισσότερες από μία κατηγορίες, οι κατηγορίες αριθμούνται κατά σειρά Χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading & Evidence and Practice 39th edition p.
3. "The indictment must not be double. This is to say no one count of the indictment should charge the defendant with having commited two more offences." Επίσης στο σύγγραμμα των κ.κ. Λοίζου και Πική Criminal Procedure in Cyprus στη σελίδα 48 αναφέρεται: "The separation of offences into separate counts is important, as a count cannot charge more than one offence. Failure to observe this provision may render the charge bad for duplicity ..." Επίσης στην υπόθεση Marcos Panteli v. District Labour Offices Famagusta

(1983)2 C.L.R. 205, ο Έντιμος Πικής Δ. εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Εφετείου ανέφερε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: ".. A double charge is one setting forth in the same count more than one offence. It matters not that the offences are similar in nature, commited in succession as that they conform to the same pattern. The test is whether the charge encompasses two or more offences. If so is bad for duplicity". Αναφορικά με την φύση της πολλαπλότητας και την σημασία της, σχετική είναι η υπόθεση In re Marios Christou (Αίτηση προνομιακών ενταλμάτων αρ. 25/96 ημερ. 9.4.96), όπου ο Έντιμος Φρ. Νικολαίδης Δ. αναφέρει: "Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στην αοριστία της διατύπωσης του κατηγορητηρίου και στον ισχυρισμό για ύπαρξη πολλαπλότητας στο κατηγορητήριο που παραβιάζει, σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, τα δικαιώματα του και του στερούν την ευκαιρία αποτελεσματικής υπεράσπισης. Τόσο η αοριστία του κατηγορητηρίου όσο και η πολλαπλότητα δεν άπτονται της ουσίας των κατηγοριών αλλά αποτελούν διαδικαστικό θέμα. Η πολλαπλότητα όταν εμφανίζεται σε κατηγορητήριο αποτελεί θέμα τύπου και όχι μαρτυρίας (βλ. Archbold 4η έκδοση, παρ. 43). Αναμφίβολα η πολλαπλότητα σε κατηγορητήριο είναι ανεπιθύμητη αλλά, ακόμα και όταν διαπιστώνεται η ύπαρξη της, δεν χωρεί παρέμβαση και έκδοση διατάγματος certiorari." Αναφορικά με τον χρόνο υποβολής από πλευράς υπεράσπισης του ζητήματος της πολλαπλότητας σχετική είναι η αναφορά στην απόφαση της υπόθεσης Σ.Π. ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 207/13 ημερομηνίας 27.6.14: «Είναι βεβαίως ορθό ότι ένσταση επί πολλαπλότητας ή ασάφειας μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμη και κατ΄ έφεση, και αν πράγματι ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε επί κατηγορίας που ήταν λανθασμένη λόγω πολλαπλότητας, ή, ασάφειας, το Εφετείο μπορεί να ακυρώσει την καταδίκη, (R. v. Cain

(1983)Crim. L. R. 802).» Συνεπώς είναι δεδομένο ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131: "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Ως ανωτέρω ανέφερα ο κανόνας της πολλαπλότητας απορρέει από την έννοια της δίκαιης δίκης, και σκοπό έχει ο κατηγορούμενος να μην έλθει αντιμέτωπος με κατηγορίες που δεν του γνωστοποιήθηκαν δεόντως έτσι ώστε να μην γνωρίζει τι ακριβώς θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να στερηθεί επομένως της δυνατότητας να υπερασπίσει κατάλληλα τον εαυτό του. Ο πιο πάνω αναφερόμενος κανόνας κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα μας (βλ. άρθρο 12.5) όσο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. άρθρο 6

(3)(α)). Στην υπόθεση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 486, στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας, ειπώθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Επί της ουσίας του θέματος, το ζήτημα της πολλαπλότητας, όπως έχει αποφασισθεί και στην Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, σελ. 265-266, συναρτάται με την εκ μέρους του κατηγορουμένου σαφή γνώση των κατηγοριών που έχει να αντιμετωπίσει, αλλά και τη διαπίστωση της εκ των υστέρων διακρίβωσης των πιθανών απαντήσεων autrefois convict και autrefois acquit. Περαιτέρω, στην Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 111, σελ. 116, αποφασίστηκε ότι η τυχόν πολλαπλότητα πρέπει να συνεξεταστεί με τη δυνατότητα εξ αυτής να επέρχεται ακυρότητα στην κατηγορία.» Παρά την πληθώρα νομολογίας και αναφορών σε συγγράμματα για το ζήτημα της πολλαπλότητας είναι αποδεκτό και σαφές ότι ο εντοπισμός πολλαπλότητας επί ενός κατηγορητηρίου δεν είναι εύκολος ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου στα διάφορα νομοθετήματα χρησιμοποιούνται οι προθέσεις «και», «ή», καθώς θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η πρόθεση του νομοθέτη ήταν η δημιουργία περισσότερων αδικημάτων με το ίδιο νομοθέτημα ή απλώς η συμπερίληψη διαφόρων ή εναλλακτικών τρόπων διάπραξης του ιδίου αδικήματος. Για να μπορέσει να διαπιστωθεί κατά πόσο μία κατηγορία πάσχει από πολλαπλότητα, κατά κανόνα, δεν χρειάζεται το Δικαστήριο να ανατρέξει σε οτιδήποτε άλλο πέραν του κατηγορητηρίου. Στην υπόθεση Σ.Π ν. Αστυνομίας (Ποινική Έφεση Αρ. 207/2013), 25 Ιουνίου 2014, στην οποία εξετάστηκε ζήτημα πολλαπλότητας της κατηγορίας που αντιμετώπιζε ο εφεσείων λέχθηκαν τα εξής σχετικά: «Η πολλαπλότητα είναι ζήτημα τύπου και όχι μαρτυρίας, (R. v. Greenfield 57 Cr. App. R. 849) και κατά κανόνα δεν χρειάζεται να αναζητηθεί οτιδήποτε πέραν του λεκτικού της ίδιας της κατηγορίας». Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω θα προχωρήσω στην εξέταση του αιτήματος υπό το πρίσμα όσων έχουν υποστηριχθεί ενώπιον μου από αμφότερες τις πλευρές. Από την ανάγνωση και μόνο των Εκθέσεων Αδικήματος διαφαίνεται ότι οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται για ισχυριζόμενη, ηθελημένη παρακοή διατάγματος που φέρεται να εκδόθηκε από Δικαστήριο. Παρά τη διατύπωση των λεπτομερειών του αδικήματος, στην Έκθεση Αδικήματος περιλαμβάνονται πέραν της μίας νομοθεσίας. Σημειώνω ότι είναι διαφορετικό το αδίκημα που προβλέπεται στο άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα, διαφορετική η νομοθεσία του Κεφ.96 και ανεδαφική η εφαρμογή του άρθρου 42 (α) των Περί Ποινικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, που κατά τον κ. Γρηγορίου θα έπρεπε να ήταν Πολιτικής Δικονομίας η αναφορά του. Κατ' αρχήν να αναφέρω ότι η αναφορά στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας δεν δύναται να έχει εφαρμογή στην παρούσα ποινική υπόθεση, ως εκ τούτου, η διαγραφή της για τυπικούς λόγους ορθότητας του κατηγορητηρίου χωρίς άλλο επιτρέπεται. Όσον αφορά τώρα την αναφορά στα αδικήματα που προβλέπονται από το Κεφ.96 και τον Νόμο Περί Δικαστηρίων, που ουσιαστικά αφορούν και την ουσία του αιτήματος, αναφέρω τα κάτωθι: - Είναι γεγονός ότι η ακροαματική διαδικασία στην παρούσα υπόθεση έχει ξεκινήσει και έχει ολοκληρωθεί η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Παρόλα αυτά και εφόσον σύμφωνα με τη νομολογία το θέμα της τροποποίησης, η οποία δύναται να λάβει χώρα σε οποιοδήποτε στάδιο, εξετάζεται σε συνάρτηση με πιθανόν επηρεασμό των δικαιωμάτων των κατηγορούμενων. Στην υπό κρίση περίπτωση ουσιαστικά ζητείται η διαγραφή των δύο διαφορετικών αδικημάτων, πέραν του άρθρου 137 του Κεφ.154, που περιλαμβάνονται στις λεπτομέρειες αδικήματος. Το δε άρθρο 137 περιλαμβανόταν ήδη στο κατηγορητήριο, ενώ ο συνήγορος Υπεράσπισης δεν έγειρε αυτό το θέμα προδικαστικά ως ζήτημα που πιθανόν να παρεμπόδιζε την προώθηση και προβολή υπεράσπισης. Βεβαίως και το αίτημα δύναται να υποβληθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμα και κατ' έφεση εξετάζονται ζητήματα ουσιαστικής παρατυπίας ως η πολλαπλότητα, όμως σε συνάρτηση με τον επηρεασμό των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν υφίσταται. - Η πλευρά των κατηγορουμένων γνώριζε εξ αρχής ότι αντιμετωπίζει αδίκημα δυνάμει του άρθρου 137, αδίκημα το οποίο φαίνεται να περιγράφεται και στις λεπτομέρειες αδικήματος. Το γεγονός ότι τώρα το κατηγορητήριο θα περιλαμβάνει μία και μόνο κατηγορία στην Έκθεση Αδικήματος, δύναται να θεωρηθεί ότι είναι και προς όφελος των κατηγορουμένων. Σημαντική παράμετρος στην παρούσα υπόθεση είναι ότι η πολλαπλότητα που κατ' εξοχή εξετάζεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, εδώ παρουσιάζεται στην Έκθεση Αδικήματος. Δεν έχει τεθεί ενώπιόν μου οιοδήποτε ζήτημα πολλαπλότητας των λεπτομερειών ή ζήτημα παροχής περαιτέρω λεπτομερειών για καλύτερη μελέτη της υπεράσπισης. - Περαιτέρω, με την τροποποίηση του κατηγορητηρίου υπάρχει η δυνατότητα, εάν τούτο κριθεί απαραίτητο, να επανακλητευθούν μάρτυρες νοουμένου ότι ο κατηγορούμενος θα επανακατηγορηθεί επί του τροποποιημένου κατηγορητηρίου. Επιπλέον, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 διατηρούν ακέραιη τη δυνατότητα τους, αν και εφόσον κληθούν σε απολογία, να παρουσιάσουν την υπεράσπισή τους για ένα αδίκημα, σημειώνω, που ήδη βρισκόταν επί του κατηγορητηρίου και για το οποίο ήταν ενήμεροι. Βεβαίως, υπάρχει και η δυνατότητα αναβολής με σκοπό την προετοιμασία των κατηγορουμένων. Συμπερασματικά και με βάση τις εξουσίες που το Κεφ.155 μου παρέχει και λαμβάνοντας υπόψη μου ότι στις λεπτομέρειες αδικήματος περιλαμβάνονταν αδικήματα πέραν του ενός, ενώ με την τροποποίηση οι κατηγορούμενοι θα αντιμετωπίζουν ένα και μόνο αδίκημα, σε συνδυασμό με την κατάληξη μου ότι τα δικαιώματα των κατηγορουμένων δεν παραβλάπτονται καθ' οιονδήποτε τρόπο, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής θα πρέπει να εγκριθεί και δια του παρόντος εγκρίνεται. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου επιτρέπεται η τροποποίηση του κατηγορητηρίου δια της διαγραφής από την Έκθεση Αδικήματος αμφοτέρων των κατηγοριών, πλην της αναφοράς στα άρθρα του Κεφ.154. (Υπ.)................................... Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο