Διευθυντής Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων ν. Γεώργιου Νικολάου, Αρ.Υπόθ.:28789/13, 8/7/2016

(1)και 20 των Νόμων που Προνοούν για την Προστασίας των Μισθών του 2007 (Ν.35(Ι)/2007)και 2012 (Ν.200(Ι)/2012) (2η κατηγορία). β) Από τις 03/11/2013 μέχρι τις 11/11/2013 δεν παρουσίασε στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασιακών Σχέσεων Λεμεσού, αρχείο μισθοδοσίας που του ζητήθηκε για το σκοπό διερεύνησης παραπόνου για μη καταβολή μισθού σε σχέση με τις εργοδοτούμενες του Κακούτη Αικατερίνη και Christina Guritanu κατά παράβαση των αρ. 2, 17, 12(γ), 20

(1), 20

(4)(γ) και 20

(5)του Ν.35(Ι)/2007ως τροποποιήθηκε. (3η κατηγορία) γ) Από τις 03/11/2013 μέχρι τις 11/11/2013 δεν παρουσίασε στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασιακών Σχέσεων Λεμεσού, αντίγραφα γραπτής ενημέρωσης των υπαλλήλων του όπως του είχε ζητηθεί να πράξει από αρμόδιο Λειτουργό κατά παράβαση των αρ. 2 και 10 (ΣΤ) του περί Ενημέρωσης του Εργοδοτουμένου από τον Εργοδότη για τους Όρους που διέπουν τη Σύμβαση ή τη Σχέση Εργασίας Νόμων του 2000 (N.100(I)/2000)και 2007 (Ν.12(Ι)/07). (4η κατηγορία) δ) Από τις 03/11/2013 μέχρι τις 11/11/2013 δεν παρουσίασε στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασιακών Σχέσεων Λεμεσού, όπως του είχε ζητηθεί να πράξει από αρμόδιο Λειτουργό, αντίγραφα του καταλόγου των εργοδοτουμένων στο ξενοδοχείο του διαλαμβάνοντα ως προς το ωράριο καθήκοντος του κάθενος από αυτούς, κατά παράβαση των Κανονισμών 14

(1)(α), 20 και 21

(2)των περί Εργοδοτουμένων εις Ξενοδοχεία (Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμών του 1972, ΚΔΠ 136/72 που εκδόθηκαν δυνάμει των αρ. 12 και 22 των περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμων 1969-

1. (5η κατηγορία) ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για να αποδείξει την υπόθεση της, η κατηγορούσα αρχή, κάλεσε την Ελένη Ευσταθίου, (ΜΚ1), Επιθεωρήτρια του Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων (εφ' εξής το Τμήμα) και την παραπονούμενη Αικατερίνη Κακούτη (ΜΚ2). Σύμφωνα με την ΜΚ1, Επιθεωρήτρια στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από την 1/12/
2. Μεταξύ των καθηκόντων που της είχαν ανατεθεί από την Υπουργό ήταν και είναι η διενέργεια επιθεωρήσεων και ελέγχων για σκοπούς εφαρμογής της εργασιακής νομοθεσίας, στην οποία νομοθεσία, συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, οι Νόμοι που συνιστούν τη βάση των υπό κρίση κατηγοριών. Προς επίρρωση τούτου κατέθεσε αντίγραφο της επίσημης υπηρεσιακής της ταυτότητας ως Τεκμήριο
3. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, η Christina Guritanu (Christina) και η ΜΚ2 προσήλθαν, η μεν πρώτη στις 24/09/13, η δε δεύτερη στις 14/10/13, στο επαρχιακό γραφείο του Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων στη Λεμεσό, και υπέβαλαν γραπτό παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου, αναφορικά με παράλειψη του τελευταίου να τους καταβάλει, ως εργοδότης, μισθό για την περίοδο που αυτές εργάστηκαν στο ξενοδοχείο του με την ονομασία «Οκέλλα», στον Σαϊττά στη Λεμεσό. Αντίγραφα των εν λόγω παραπόνων κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 4 και 5 αντίστοιχα. Η μάρτυς ανέφερε ότι, για σκοπούς διερεύνησης των παραπόνων, κρίθηκε αναγκαίο, όπως ενημερωθεί σχετικά ο κατηγορούμενος και όπως του ζητηθεί να προσκομίσει για έλεγχο, τα αρχεία μισθοδοσίας και τα αντίγραφα των εντύπων ενημέρωσης των εργοδοτουμένων του καθώς επίσης, εφόσον πρόκειτο για εργοδότηση σε ξενοδοχείο, τον κατάλογο των εργοδοτουμένων του στον οποίο θα έπρεπε να περιλαμβάνονται οι ώρες καθήκοντος τους και η μέρα που ορίζεται ως η εβδομαδιαία αργία τους. Σύμφωνα με την μάρτυρα, για το σκοπό αυτό, απέστειλε πρώτα συστημένη επιστολή στον κατηγορούμενο στις 27/09/13, αναφορικά με το παράπονο της Christina, επειδή όμως η επιστολή αυτή επιστράφηκε ως αζήτητη και στο μεταξύ είχε υποβληθεί το παράπονο της ΜΚ2, η μάρτυς απέστειλε δεύτερη συστημένη επιστολή στον κατηγορούμενο, αναφορικά και με τα δύο παράπονα, στις 17/10/13 (Τεκμήριο 2). Στην επιστολή της, Τ.2, η ΜΚ1 καθορίζει ως προθεσμία εντός της οποίας ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να προσκομίσει τα ζητούμενα έγγραφα, τη μια βδομάδα από την παραλαβή της επιστολής, ενώ παράλληλα, ενημερώνει τον κατηγορούμενο για τις συνέπειες που η μη συμμόρφωση του με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας συνεπάγεται. Η εν λόγω επιστολή, απευθύνεται στον κατηγορούμενο και αποστάληκε στη διεύθυνση, «Ξενοδοχείο «Okella», Ζωοδόχου Πηγής 46, 4747 Μονιάτης, Λεμεσός, PO Box 53733, 3317, Λεμεσός». Στις 3/11/13, σύμφωνα πάντα με την μάρτυρα, το Τμήμα της, έλαβε σχετική απόδειξη παραλαβής του Τ.2 από τα Κυπριακά Ταχυδρομεία, επειδή όμως η σχετική απόδειξη δεν έφερε υπογραφή παραλήπτη, επικοινώνησε με το Ταχυδρομείο και συγκεκριμένα την κα Γεωργία Λουκαίδου, η οποία της επιβεβαίωσε την παραλαβή της επιστολής από τον παραλήπτη στον οποίο η επιστολή απευθύνετο. Ακολούθως, έγραψε σχετική σημείωση επί της απόδειξης, αναφορικά τόσο με την επικοινωνία με την κα Λουκαίδου των Κυπριακών Ταχυδρομείων, όσο και με την επιβεβαίωση της τελευταίας περί παραλαβής της επιστολής από τον παραλήπτη. Η εν λόγω απόδειξη παραλαβής, με την σχετική χειρόγραφη σημείωση της μάρτυρος κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο
4. Σύμφωνα με τη ΜΚ1, όταν παρήλθε η προαναφερόμενη προθεσμία και κανένα από τα έγγραφα που ζητήθηκαν προσκομίστηκε στο Τμήμα και οι μισθοί εξακολουθούσαν να οφείλονται, η μάρτυς συνέταξε στις 11/11/13 σχετική έκθεση, την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο ως μέρος της κυρίας εξέτασης της (Έγγραφο Α) και προώθησε την υπόθεση για άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του κατηγορούμενου. Μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, ο κατηγορούμενος, πρόβαλε, σύμφωνα πάντα με τη ΜΚ1, κάποιους ισχυρισμούς αναφορικά με τα όσα αξιόποινα του καταλογίζονται. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε εργοδότησε τις παραπονούμενες. Αντίθετα, αυτές, κατά την επίδικη περίοδο, ήταν ένοικοι στο ξενοδοχείο του και μάλιστα του όφειλαν και χρήματα για την εκεί διαμονή τους. Ως αποτέλεσμα των εν λόγω ισχυρισμών του κατηγορούμενου, η μάρτυς, απέστειλε, στις 30/10/14, συστημένη επιστολή στον τελευταίο (Τεκμήριο 6), από τον οποίο ζητούσε όπως την εφοδιάσει με στοιχεία που ενδεχομένως αυτός να είχε, τα οποία, κατά την άποψη του, επιβεβαίωναν τους εν λόγω ισχυρισμούς του. Η επιστολή Τ.6, απεστάλη στην ίδια διεύθυνση στην οποία είχε αποσταλεί νωρίτερα το η επιστολή Τ.
5. Αντιδρώντας στην επιστολή Τ.6, ο κατηγορούμενος, απέστειλε στη ΜΚ1, δέσμη αποδείξεων-receipts οι οποίες φέρονταν να είναι υπογραμμένες από τις παραπονούμενες. Σε σχέση με την ΜΚ2, οι εν λόγω αποδείξεις, παρουσίαζαν την τελευταία να διέμενε, από 6/9/13 εώς 31/10/13, σε δίκλινο δωμάτιο στο ξενοδοχείο, με συνολικό κόστος διαμονής τα €
6. Σύμφωνα πάντα με τη ΜΚ1, όταν μετέφερε στην ΜΚ2 τους εν λόγω ισχυρισμούς του κατηγορούμενου, η τελευταία τους απέρριψε, διαμαρτυρόμενη ότι ουδέποτε υπέγραψε οποιοδήποτε έγγραφο, ως αυτά που ισχυρίζεται ο κατηγορούμενος. Ίδια ήταν και η θέση της Christina. Αντίγραφα των εν λόγω αποδείξεων κατατέθηκαν από την ΜΚ1 ως Τεκμήριο
7. Η ΜΚ1 ανέφερε τέλος ότι μέχρι και σήμερα, η ενημέρωση που είχε από την ΜΚ2 ήταν ότι ο κατηγορούμενος εξακολουθούσε να της οφείλει το μισθό, αντικείμενο της 2ης κατηγορίας. Αντεξεταζόμενη, η ΜΚ1, ανέφερε ότι δεν έκρινε αναγκαίο να επισκεφθεί το υποστατικό του κατηγορούμενου. Τα όσα δε κατέθεσε αναφορικά με την ουσία των παραπόνων για μη πληρωμή μισθών από τον κατηγορούμενο, η μάρτυς διευκρίνισε ότι, αυτά προκύπτουν από τα όσα οι παραπονούμενες δήλωσαν στο Τμήμα στα πλαίσια υποβολής του παραπόνου τους. Η ΜΚ2, κατάγεται από την Ελλάδα και βρίσκεται στην Κύπρο από τον Αύγουστο του
8. Σύμφωνα με την ίδια, αρχικά εργάστηκε για 6-7 μήνες σε κάποιο εστιατόριο στη Λευκωσία, όταν όμως το εστιατόριο έκλεισε, αναγκάστηκε να ψάξει αλλού για δουλειά. Σύμφωνα πάντα με την ίδια, εργάστηκε σε διάφορες δουλειές μέχρι που, διάβασε στις «Χρυσές Ευκαιρίες», τον Αύγουστο 2013, αγγελία, σύμφωνα με την οποία, το Ξενοδοχείο «Οκέλλα» στον Σαϊττά, ζητούσε κοπέλα προς εργοδότηση, προσφέροντας μισθό €500 πλέον διατροφή και διαμονή . Αφού τηλεφώνησε στον αριθμό που αναγραφόταν στην αγγελία, μίλησε με τον κατηγορούμενο, ο οποίος την κάλεσε για συνέντευξη, οπόταν και περί τα τέλη Αυγούστου 2013, μετέβηκε στο ξενοδοχείο μαζί με ένα φίλο της. Εκεί, σύμφωνα πάντα με την ίδια, συνάντησε πρώτα την Christina, η οποία εργαζόταν τότε ως σερβιτόρα στο ξενοδοχείο, η οποία και την ενημέρωσε ότι ο κατηγορούμενος έψαχνε για barwoman. Στη συνέχεια, συναντήθηκε με τον κατηγορούμενο, ο οποίος την κάλεσε στο γραφείο του για την συνέντευξη. Σύμφωνα με την ΜΚ2, ο κατηγορούμενος της ανέφερε ότι θα εργαζόταν στο μπαρ του ξενοδοχείου από το απόγευμα και μετά, ενώ κάποιες φορές θα χρειαζόταν να βοηθά και στην κουζίνα, κυρίως κατά τις πρωινές ώρες που το μπαρ ήταν κλειστό. Ως μισθό, η μάρτυς ανέφερε ότι, συμφώνησε με τον κατηγορούμενο το ποσό των €500 πλέον διατροφή και διαμονή και περαιτέρω ότι θα είχε άδεια μια φορά την βδομάδα. Παρά τις επανηλειμμένες εκκλήσεις της όπως ο κατηγορούμενος την εφοδιάσει με κάποιο πιστοποιητικό ή συμφωνία εργοδότησης ο τελευταίος, παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις του, ουδέποτε την εφοδίασε με κάτι τέτοιο. Η εργοδότηση της ΜΚ2, σύμφωνα με την ίδια, διήρκεσε για 1½ μήνα περίπου, ήτοι από τις 5 Σεπτεμβρίου 2013 εώς την 13 Οκτωβρίου 2013 όταν ο κατηγορούμενος την απέλυσε. Ως ανέφερε η μάρτυς, αν και είχε συμφωνηθεί με τον κατηγορούμενο ότι μια φορά τη βδομάδα θα δικαιούτο σε άδεια, εντούτοις μέχρι και τις 13/10/13 δεν έλαβε καμιά τέτοια άδεια. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, σύμφωνα με την ίδια, ζήτησε από τον κατηγορούμενο όπως της δοθεί μισή μέρα άδεια, αίτημα στο οποίο ο κατηγορούμενος συγκατατέθηκε, όταν όμως αυτή επέστρεψε το απόγευμα στο ξενοδοχείο, ο τελευταίος, για άγνωστο της λόγο της είπε να μην ξαναέρθει δουλειά «απειλώντας» την ότι αν δεν έφευγε θα ξεκινούσε να τη χρεώνει για το δωμάτιο της. Μη έχοντας άλλη επιλογή, η μάρτυς ανέφερε ότι μάζεψε τα πράγματα της και έφυγε από το ξενοδοχείο. Αναφορικά με το μισθό της, η ΜΚ2 ανέφερε ότι, ο κατηγορούμενος, καθ' όλη την περίοδο της εργοδότησης της δεν της κατέβαλε ολόκληρο το συμφωνημένο μισθό παρά μόνο το ποσό των €50 την τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη και το ποσό των €100 στις 7/10/
9. Σύμφωνα με την ίδια, επειδή αυτή δεν είχε χρήματα, όταν χρειάστηκε τσιγάρα ή κάρτες τηλεφώνου, τα ζήτησε από τον κατηγορούμενο, ο οποίος της τα αγόρασε και της τα έφερε. Με δική της πρωτοβουλία κατέγραψε σε μια κόλλα αυτά που της αγόρασε ο κατηγορούμενος ούτως ώστε, όταν τελικά θα της κατέβαλλε το μισθό της, τα ανάλογα ποσά να αφαιρεθούν. Η μάρτυς ανέφερε ότι, ο κατηγορούμενος, καθ' όλη τη διάρκεια της εργοδότησης της, πέραν του συνολικού ποσού των €150 που της έδωσε σε μετρητά, της αγόρασε κάρτες τηλεφώνου και τσιγάρα συνολικής αξίας €51,90, ποσά τα οποία θεωρεί ότι θα πρέπει να αφαιρεθούν από αυτά που της οφείλονται. Όταν ο κατηγορούμενος την απέλυσε, η μάρτυς ανέφερε ότι, την επόμενη μέρα μετέβη στο Τμήμα, όπου υπέβαλε σχετικό παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου. Η μάρτυς αναγνώρισε και υιοθέτησε το Τ.5, ως το παράπονο που αυτή υπέβαλε στη ΜΚ1 και το οποίο περιέχει όλα όσα αυτή ανέφερε στη τελευταία. Αναφορικά με το ποσό των €415, αντικείμενο της 2ης κατηγορίας, η μάρτυς εξήγησε ότι αυτό προκύπτει από υπολογισμό του συνολικού μισθού για την περίοδο 5/9/13-13/10/13, αφαιρουμένου του ποσού των €201,90 που έλαβε από τον κατηγορούμενο είτε σε μετρητά είτε σε αγαθά. Αντεξεταζόμενη, η μάρτυς απέρριψε κατηγορηματικά τις θέσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου ότι δεν ήταν εργοδοτούμενη αλλά πελάτιδα του κατηγορούμενου, και έκαμε αναφορά στα όσα σύμφωνα με την ίδια συνιστούσαν τα καθημερινά της καθήκοντα στο ξενοδοχείο. Ανέφερε περαιτέρω ότι, ο κατηγορούμενος της είχε δώσει οδηγίες όπως, σε περίπτωση που η αστυνομία ή άλλες κρατικές υπηρεσίες επισκέπτονταν το ξενοδοχείο και ζητούσαν να πληροφορηθούν για τους λόγους της εκεί παρουσίας της, να τους αναφέρει ότι ήταν πελάτιδα στο ξενοδοχείο. Τέτοιοι ελέγχοι, σύμφωνα με την μάρτυρα, έγιναν δύο φορές από την αστυνομία και μια φορά από το Υγειονομείο. Τις υποδείχτηκαν οι αποδείξεις Τ.
10. Η μάρτυς αρνήθηκε ότι υπέγραψε ποτέ οποιοδήποτε τέτοιο έγγραφο και ισχυρίστηκε, παραπέμποντας στην υπογραφή της στο παράπονο Τ.5 αλλά και στην πολιτική ταυτότητα της, ότι η υπογραφή που παρουσιαζόταν στο Τ.7 ως δική της, αποτελούσε πλαστογραφία της υπογραφής της. Η μάρτυς ανέφερε επίσης ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος αυτή να «ενοικιάσει» δίκλινο δωμάτιο, ως οι εν λόγω αποδείξεις την φέρουν να «ενοικίασε», αφού ήταν μόνη της στο ξενοδοχείο. Η ΜΚ2, απέρριψε επίσης υποβολές της Υπεράσπισης ότι, τα όσα ισχυρίστηκε περί οφειλόμενων μισθών είναι ψέματα, επαναλαμβάνοντας τις αρχικές τις θέσεις περί του τι είχε συμφωνηθεί με τον κατηγορούμενο. Ανέφερε επίσης ότι όταν άρχισε να επιμένει όπως πληρωθεί το μισθό της και όπως ο κατηγορούμενος την εφοδιάσει με τα αναγκαία πιστοποιητικά εργοδότησης, ο τελευταίος της είπε ότι δεν θα της έδινε πλέον διατροφή ως είχαν συμφωνήσει και ότι αν ήθελε φαγητό, «να φάει από τα σκουπίδια». Η απόλυση της, σύμφωνα με την ίδια, έλαβε χώρα λίγες μέρες μετά. Τέλος η ΜΚ2, ανέφερε ότι στις 18/3/16, την ημέρα δηλαδή που ήρθε στο Δικαστήριο να καταθέσει, ιδιώτης δικαστικός επιδότης, της επέδωσε, πριν αυτή καταθέσει, αστική αγωγή που καταχώρησε ο κατηγορούμενος εναντίον της, αξιώνοντας από αυτή, χρηματικό ποσό αναφορικά με ισχυριζόμενη διαμονή της στο ξενοδοχείο του για την περίοδο 6/9/13-31/10/
11. Μετά που κλήθηκε σε απολογία, ο κατηγορούμενος, επέλεξε να προβάλει την υπεράσπιση του, όπως άλλωστε ήταν δικαίωμα του, καταθέτοντας ενόρκως. Σύμφωνα με τον ίδιο, διατηρεί στον Σαϊτά ξενοδοχειακή μονάδα και εστιατόριο, στην οποία προσφέρεται διαμονή και πρόγευμα. Από την 1η Ιουνίου 2012 μέχρι 20 Σεπτεμβρίου του 2013, το υποστατικό δεν είχε μετρητή αλλά ούτε και παροχή πόσιμου νερού με αποτέλεσμα, κατά την εν λόγω περίοδο, να καθίσταται αδύνατη η λειτουργία του είτε σαν ξενοδοχείο είτε σαν εστιατόριο. Μέχρι σήμερα δε, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια για φύλαξη υγραερίου με αποτέλεσμα ούτε η κουζίνα να μπορεί να λειτουργήσει. Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος, στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, μετά από καταγγελία του στην Αστυνομία, το κοινοτικό συμβούλιο του Μονιάτη, τοποθέτησε τελικά μετρητή νερού στο υποστατικό. Προς επίρρωση τούτων ο κατηγορούμενος κατέθεσε τα Τεκμήρια 8-11 (Αίτηση για άδεια φύλαξης υγραερίου, ανακοίνωση Κοινοτικού Συμβουλίου Μονιάτη, έντυπο ελέγχου από υγειονομικές υπηρεσίες 6/9/13 και ειδοποίηση ιατρικών υπηρεσιών για αναστολή λειτουργίας υποστατικού για περίοδο 4 ημερών, ημερ. 19/8/13). Σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, γνώρισε την ΜΚ2, όταν η τελευταία επισκέφθηκε το ξενοδοχείο του, αρχές Αυγούστου 2013, συνοδευόμενη από κάποιον φίλο της, ψάχνοντας χώρο για να μείνει στην περιοχή. Σύμφωνα με τον ίδιο, περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2013, η ΜΚ2, ήρθε σε επαφή μαζί του, ζητώντας του επειγόντως να μετακομίσει στο ξενοδοχείο του και να ενοικιάσει δωμάτιο εκεί, υπό τον όρο όμως ότι θα τη βοηθούσε στη μεταφορά των προσωπικών της αντικειμένων, όρο με τον οποίο ο κατηγορούμενος συμφώνησε. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, η μετακόμιση της ΜΚ2 στο ξενοδοχείο, διήρκησε τρεις ολόκληρες μέρες, ενώ για το σκοπό της συμφωνίας τους, καταρτίστηκε το Τ.7, αποδείξεις τις οποίες, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, η ΜΚ2 υπέγραψε. Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος, είχε συμφωνήσει με την ΜΚ2 όπως αυτή τον πληρώνει, για την εκεί διαμονή της, κάθε τέλος του μήνα. Η τελευταία φορά που ο κατηγορούμενος είδε την ΜΚ2 ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, περί τις 8-9 Οκτωβρίου
12. Στις 14 Οκτωβρίου 2013, επειδή είχε μέρες να δει την ΜΚ2, την αναζήτησε, όπως ισχυρίστηκε, στο δωμάτιο της. Όταν όμως χτύπησε την πόρτα και δεν έλαβε απάντηση, ανησύχησε, οπόταν και άνοιξε για να δει τι συμβαίνει. Διαπίστωσε τότε ότι η ΜΚ2 όπως και όλα τα προσωπικά της αντικείμενα απουσίαζαν. Το μόνο που είχε παραμείνει στο δωμάτιο, ήταν ένα πλυντήριο, ένα ψυγείο μικρό, μια τηλεόραση και ένας ανεμιστήρας. Μέχρι εκείνη τη μέρα, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, η ΜΚ2 του όφειλε το συνολικό ποσό που αναφέρεται στο Τ.
13. Ήταν η θέση του κατηγορούμενου ότι, η ΜΚ2 προφασίστηκε τα όσα αυτή ισχυρίστηκε περί εργοδότησης της στο ξενοδοχείο για να αποφύγει την πληρωμή του ποσού που οφείλει για την εκεί διαμονή της, για περίοδο ενάμιση μήνα. Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος, η ΜΚ2, ούτως η άλλως δεν θα μπορούσε να εργάζεται την περίοδο που ισχυρίστηκε ότι εργάστηκε αφού το ξενοδοχείο, δεν μπορούσε να δουλέψει για τους λόγους που ανέφερε. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, μέχρι σήμερα, δεν έχει εργοδοτούμενους και δουλεύει μόνος του το ξενοδοχείο, εφόσον δεν λειτουργεί το εστιατόριο του. Τέλος, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι, σε αντίθεση με το Τ.6, το οποίο υπέγραψε, δεν αναγνωρίζει πουθενά την υπογραφή του στο Τ.3, απόδειξη παραλαβής των Κυπριακών Ταχυδρομείων που κατατέθηκε σε σχέση με την επιστολή της ΜΚ1, Τ.
14. Αντεξεταζόμενος, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι το υποστατικό έχει 11 δωμάτια ενώ μέχρι σήμερα μόνο τα 6 είναι λειτουργήσιμα. Αυτά είναι εξοπλισμένα με διπλά ή μονά κρεβάτια, ντους, τουαλέτα, μικρό ψυγείο και μικρή τηλεόραση. Υπαλλήλους εργοδότησε, μόνο, από τις 24 Αυγούστου 2012 μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου
15. Όσον αφορά το εστιατόριο στο οποίο έκαμε αναφορά ο κατηγορούμενος, αντεξεταζόμενος ο τελευταίος, ανέφερε ότι άρχισε τη λειτουργία του τον Ιούνιο του 2012, με την ονομασία «Τα Μεζεκλήτικα του Σαϊτά, Οκέλλα», λειτουργία την οποία ανέστειλε όμως όταν διεκόπη η παροχή νερού στις 18 Σεπτεμβρίου
16. Ερωτώμενος από τον συνήγορο της κατηγορούσας αρχής πως γίνεται, στις 6/9/13, σύμφωνα με το Τ.10, οι υγειονομικές υπηρεσίες, να έχουν εγκρίνει τη λειτουργία του εστιατορίου, αφού σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπήρχε ούτε πόσιμο νερό, ούτε γκάζι, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι η παροχή νερού είχε αποκατασταθεί από πριν το Σεπτέμβρη. Ερωτώμενος τότε πώς η θέση του αυτή συνάδει με την θέση που υιοθέτησε στην κυρίως εξέταση του, δηλαδή ότι η παροχή νερού δεν κατέστη δυνατή παρά μόνο μετά τις 20 Σεπτεμβρίου, ο κατηγορούμενος, απάντησε ότι η 20 Σεπτεμβρίου 2013, είναι η ημερομηνία που εξασφάλισε άδεια λειτουργίας επιχείρησης από το Κοινοτικό Συμβούλιο, άδεια την οποία χρειαζόταν για να μπορεί να εργαστεί είτε είχε είτε δεν είχε νερό, εφόσον πρόθεση του ήταν πάντοτε να είναι νόμιμος. Μέχρι εκείνη την ημερομηνία, ανέφερε ο κατηγορούμενος το υποστατικό ήταν κλειστό. Όσον αφορά το πώς κατέληξε να γίνεται έλεγχος στις 6/9/13 αφού το υποστατικό ήταν κλειστό, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι επρόκειτο περί αιφνίδιου ελέγχου και επειδή στο υποστατικό διαμένει και ο ίδιος, του ζητήθηκε να το ανοίξει για να διενεργηθεί ο σχετικός έλεγχος. Αντεξεταζόμενος περαιτέρω ο κατηγορούμενος, ως προς το πότε άρχισε να φιλοξενείται κόσμος στο ξενοδοχείο και κάτω από ποιες συνθήκες, αυτός ανέφερε ότι άδεια λειτουργίας ξενοδοχείου από τον ΚΟΤ έλαβε μόλις το Μάιο
17. Από πριν τον Σεπτέμβριο 2013 όμως, φιλοξενούσε κόσμο, για ένα όμως μόνο δωμάτιο, επιπλέον του δικού του αφού δεν είχε πόσιμο νερό ή λειτουργήσιμη κουζίνα, ενώ τα δωμάτια έπρεπε να υποστούν αρκετές επιδιορθώσεις. Όσον αφορά την υδροδότηση του υποστατικού, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι έφερνε βυτιοφόρα και γέμιζε τα ντεπόζιτα ενώ το πρόγευμα το ετοίμαζε με τη χρήση μικρής οικιακής γκαζιέρας. Ερωτώμενος ως προς το γιατί η ΜΚ2 να θέλει να ενοικιάσει δωμάτιο, ως αυτός ισχυρίστηκε, σε ένα ξενοδοχείο που δεν είχε ούτε τα απαραίτητα για σκοπούς διαμονής όπως πόσιμο νερό και λειτουργήσιμη κουζίνα για μαγείρεμα, ο κατηγορούμενος απάντησε ως εξής: «Επειδή έχω ορκιστεί είμαι υπόχρεος να πω τις πραγματικότητες....Η κυρία Κακούτη έφυγε από τη Λεμεσό καταδιωκόμενη από τους προηγούμενους εργοδότες της, Μιχάλης και Αντρέας από το Τραχώνι. Εργαζόταν στην οδό Φραγκλίνου Ρούζβελτ 218 σε ένα αναψυκτήριο cafe, καφετέρια. Κατά τις τρεις μέρες που την είχα μετακομίσει μου είχε πει ότι σε περίπτωση που την ψάξουν αυτά τα δύο τα άτομα, να αναφέρω ότι δεν τη γνωρίζω τη συγκεκριμένη γυναίκα τζιαί έψαχνε χώρο κάπου απομονωμένα για να μην μπορούν να την εντοπίσουν τα συγκεκριμένα δύο άτομα. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος.» Όσον αφορά τον ισχυρισμό του περί εκκρεμούσης οφειλής της ΜΚ2 για την κατ' ισχυρισμό διαμονή της στο ξενοδοχείο του, ο κατηγορούμενος, αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι, αν και η ΜΚ2 δεν έμεινε στο ξενοδοχείο για ολόκληρο τον Οκτώβριο 2013, εντούτοις υπέγραψε στο Τ.7 ότι έμεινε όλο το μήνα, προφανώς για να τον ξεγελάσει και να φύγει χωρίς να πληρώσει όπως και έπραξε. Επειδή όμως δεν ήξερε που μένει, εκμεταλλεύτηκε το ότι αυτή θα ερχόταν στο Δικαστήριο για να καταθέσει στην παρούσα υπόθεση, οπόταν και καταχώρησε την αγωγή υπ' αρ. 802/16 την οποία και της επέδωσε όταν η τελευταία ήρθε στο Δικαστήριο. Αντίγραφο της εν λόγω αγωγής που καταχωρήθηκε στις 18/3/16 κατατέθηκε ως Τ.
18. Αναφορικά με τη διεύθυνση που αναγράφεται στην αγωγή ως διεύθυνση της ΜΚ2, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν γνωρίζει από που προέκυψε η εν λόγω διεύθυνση. Του ζητήθηκε επίσης και κατέθεσε ως Τεκμήριο 13, τις πρωτότυπες αποδείξεις του Τ.7, για τις οποίες ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι αφού τις υπόγραψε η ΜΚ2, της έδωσε ένα αντίγραφο και κράτησε αυτός τα άλλα δύο. Του υπεβλήθη τέλος ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο είτε σε σχέση με την εργοδότηση της ΜΚ2 είτε σε σχέση με τον ισχυρισμό του ότι δεν παρέλαβε την επιστολή της ΜΚ1 Τ.2, υποβολές τις οποίες ο κατηγορούμενος απέρριψε εμμένοντας στις αρχικές του θέσεις. ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ-ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ Ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής υποστήριξε ότι, από την προσκομισθείσα μαρτυρία αποδείχτηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου σε σχέση με όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Σύμφωνα με τον συνήγορο, σε αντίθεση με τις ΜΚ1 και ΜΚ2, οι οποίες ήταν μάρτυρες της αλήθειας, ο κατηγορούμενος ήταν αναξιόπιστος ενώ οι ισχυρισμοί του ήταν παντελώς αβάσιμοι και αναληθείς. Στην αντίπερα όχθη, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αθωωθεί και απαλλαχτεί εφόσον: α) Η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την κατηγορούσα αρχή, ουδόλως αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που κατηγορείται ο κατηγορούμενος ότι έχει διαπράξει. β) Η 4η κατηγορία, πάσχει από πολλαπλότητα, σε τέτοιο βαθμό που ο κατηγορούμενος δεν γνωρίζει τι είναι ακριβώς αυτό που αντιμετωπίζει, με αποτέλεσμα να έχει αποστερηθεί του δικαιώματος του να προβάλει την κατάλληλη υπεράσπιση. Εξέτασα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, κρίνω ορθό όπως εξετάσω πρώτα την υπό στοιχείο β) ανωτέρω εισήγηση της Υπεράσπισης. Παρατηρώ τα εξής. Κατ' αρχή δεν έχω εντοπίσει να προκύπτει η πολλαπλότητα που ισχυρίζεται ο συνήγορος. Πέραν τούτου, όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί «...η δικαιότητα της δίκης δεν κρίνεται αφηρημένα, ούτε και αποσπασματικά. Πρέπει να καταδειχθεί ότι πράγματι ένα πρόσωπο έχει επηρεαστεί δυσμενώς και μόνο τότε η καταδίκη ακυρώνεται» (ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ ΛΤΔ κ.α. ν. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, Πoινική ΄Εφεση αρ.184/2013, 24/5/2016). Στην παρούσα υπόθεση, δεν έχω διαπιστώσει ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε τέτοιος δυσμενής επηρεασμός στον κατηγορούμενο, από την εικόνα του κατηγορητήριου. Επισημαίνω ότι ο κατηγορούμενος προέβαλε σε έκταση και με λεπτομέρεια την Υπεράσπιση του, αντεξετάζοντας τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, υποβάλλοντας τους θέσεις χωρίς ποτέ να παρουσιαστεί να έχει παραπλανηθεί ή να έχει εμποδιστεί με οποιοδήποτε τρόπο. Αντιθέτως, ο κατηγορούμενος, φάνηκε να γνωρίζει επακριβώς τι είναι αυτό που αντιμετωπίζει και ποια η υπεράσπιση του. Ως εκ τούτου, η συγκεκριμένη πτυχή της εισήγησης της υπεράσπισης απορρίπτεται. Προχωρώ τώρα να αξιολογήσω την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, έχοντας κατά νου τις σχετικές νομολογιακές αρχές (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΜΚ1 - Ελένη Ευσταθίου Η μάρτυς μου έκανε καλή εντύπωση. Έδωσε σαφείς και κατατοπιστικές απαντήσεις για να υποστηρίξει τις θέσεις της και ως το πρόσωπο που κατέγραψε το παράπονο της ΜΚ2 και στη συνέχεια προχώρησε στη διερεύνηση του, είχε άμεση και προσωπική γνώση των γεγονότων για τα οποία κατέθεσε. Εκεί όπου δεν είχε προσωπική γνώση για τα γεγονότα δεν δίστασε να το αναφέρει αλλά και να αναφέρει την πηγή της γνώσης της. Ούτε όμως επιχείρησε να εκφράσει άποψη ή να λάβει θέση αναφορικά με τα όσα δεν ενέπιπταν εντός της σφαίρας της προσωπικής της γνώσης και εμπλοκής όπως ήταν για παράδειγμα η ουσία ή το βάσιμο του παραπόνου της ΜΚ2 για το οποίο δε δίστασε να αναφέρει ότι τα όσα σχετικά καταλογίζονται στον κατηγορούμενο, προκύπτουν αποκλειστικά από τα όσα η ΜΚ2 της ανέφερε. Η μαρτυρία της επιβεβαιώνεται επίσης και από την πραγματική μαρτυρία που έχει κατατεθεί. Όσον αφορά την αποστολή και παραλαβή του Τ.2, η ΜΚ1 εξήγησε με σαφήνεια και λεπτομέρεια όλες τις ενέργειες στις οποίες προέβη για να επιβεβαιώσει ότι η επιστολή παραλήφθηκε από τον κατηγορούμενο. Άλλωστε η διεύθυνση στην οποία στάληκε η εν λόγω επιστολή, ουδέποτε αμφισβητήθηκε ότι είναι του κατηγορούμενου και μάλιστα στην ίδια διεύθυνση στάληκε και η επιστολή Τ.6 την οποία ο κατηγορούμενος δέχτηκε ότι παρέλαβε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της ως αξιόπιστη και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. ΜΚ2 - Αικατερίνη Κακούτη Η μάρτυς προσήλθε στο Δικαστήριο ως το πρόσωπο που βίωσε τα γεγονότα και είχε άμεσο παράπονο από τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία της χαρακτηρίζετο από γλαφυρότητα και γνήσιο αυθορμητισμό, και δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο της αντεξέτασης της. Χαρακτηριστικά γνήσιες ήταν οι αντιδράσεις και απαντήσεις της στις υποβολές του συνηγόρου του κατηγορούμενου περί μη εργοδότησης της από τον κατηγορούμενο ως επίσης και όταν της υποδείχτηκαν οι αποδείξεις που την παρουσίαζαν να οφείλει στον κατηγορούμενο ποσό για διαμονή της στο ξενοδοχείο. Σημειώνω ενδεικτικά την αντίδραση της όταν ρωτήθηκε από τον συνήγορο μήπως η σχέση της με τον κατηγορούμενο δεν ήταν σχέση εργοδότησης και γι' αυτό ο τελευταίος δεν της κατέβαλε οποιαδήποτε ποσά. Η ΜΚ2 απάντησε, «Πώς δεν ήταν...αν ήταν έτσι τότε, αν ήξερα ότι θα ήμουν σε αυτή τη θέση, τότε θα έπρεπε να ζητώ από τους πελάτες και τις οικογένειες τους να μου δίνουν τα στοιχεία τους διότι, μπορεί να μη με πληρώσουν (εννοώντας το μισθό της)». Χαρακτηριστική ήταν όμως και η απάντηση της σε ερώτηση του συνηγόρου αναφορικά το αν άσκησε βία ή πίεση πάνω της ο κατηγορούμενος όταν, ως αυτή ισχυρίστηκε, της είπε να φύγει από το ξενοδοχείο - «Υπάρχουν πολλοί τρόποι βίας. Το να μη σου ζεσταίνει το νερό, το να μη σου δίνει λεφτά και όλα αυτά δεν είναι βία;» Θεωρώ ότι η μάρτυς ήρθε στο Δικαστήριο να πει την αλήθεια. Το τελευταίο πράγμα που θα αναμένετο από κάποιον που προσπαθεί να αποκομίσει όφελος από τα ψέματα του, ως την χαρακτήρισε ο κατηγορούμενος, είναι να καταγράφει κάτω, με δική της πρωτοβουλία, μέχρι και το τελευταίο σεντ, το κάθε ποσό που της δόθηκε ή που δαπανήθηκε για λογαριασμό της, ως ποσά που δεν δικαιούται και που θα πρέπει να της αποκοπούν. Αλλά ούτε και οι επί του προκειμένου ισχυρισμοί της μάρτυρος απορρίφθηκαν ή αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Άλλωστε ένας που φεύγει κρυφά για να αποφύγει πληρωμή ποσών που οφείλει, σίγουρα δεν θα μετέβαινε την αμέσως επόμενη ημέρα στις αρχές προβάλλοντας κατά φαντασία αξίωση, η διερεύνηση της οποίας θα καθιστούσε γνωστή τη διαμονή του με αποτέλεσμα τον εύκολο εντοπισμό του από το πρόσωπο στο οποίο όφειλε τα χρήματα. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της ως αξιόπιστη και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Κατηγορούμενος - ΜΥ Όσον αφορά τον κατηγορούμενο διεξήλθα τη μαρτυρία του με την ίδια προσοχή παρακολουθώντας τον παράλληλα ενώ κατέθετε. Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να παρουσιάσει μια «ταλαιπωρημένη» εικόνα του ξενοδοχείου του αλλά και του ιδίου για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό θύμα της όλης υπόθεσης ήταν ο ίδιος. Κατ' αρχή πολλές από τις θέσεις που προέβαλε στη μαρτυρία του, ουδέποτε υποβλήθηκαν στους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής. Σημειώνω εδώ, το «ξέσπασμα» του κατά την αντεξέταση, για να «πει τις πραγματικότητες» αναφορικά με το πως έγινε να έρθει στο ξενοδοχείο του η ΜΚ2, οπόταν και για πρώτη φορά στην ακρόαση αναφέρθηκε σε ισχυρισμούς περί καταδίωξης της ΜΚ2 από τρίτους και εκκλήσεις της τελευταίας προς τον ίδιο να τη βοηθήσει να κρυφτεί από τους διώκτες της. Αλλά και η πτυχή της μαρτυρίας του αναφορικά με την εικόνα που παρουσίαζε το ξενοδοχείο του κατά την επίδικη περίοδο χρωματίζεται έντονα από το στοιχείο της αντιφατικότητας, ενώ διάχυτο είναι και το στοιχείο της σύγχυσης στην οποία περιήλθε αντεξεταζόμενος επί της συγκεκριμένης πτυχής της μαρτυρίας του. Από τη μια ισχυρίζεται ότι το ξενοδοχείο δεν είχε νερό μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου 2013. Από την άλλη, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιστοποιητικό που ο ίδιος κατέθεσε και το οποίο παρουσίαζε το εστιατόριο, στις 6/9/13, να έχει και νερό αλλά και να περνά επιτυχώς τον έλεγχο των υγειονομικών υπηρεσιών, έσπευσε να εξηγήσει ότι τελικά νερό είχε από πριν τον Σεπτέμβρη και ότι αυτό που εννοούσε ήταν ότι δεν είχε άδεια λειτουργίας μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη 2013. Επισημαίνω επίσης την προσπάθεια του από τη μια να πείσει ότι δεν λειτουργούσε το ξενοδοχείο κατά την επίδικη περίοδο διότι δεν είχε τις απαραίτητες άδειες και δεν ήθελε να λειτουργεί παράνομα, και από την άλλη τους ισχυρισμούς του περί λειτουργίας του ξενοδοχείου και φιλοξενίας πελατών από πριν το Σεπτέμβριο 2013 και μάλιστα χωρίς άδεια από το Κοινοτικό Συμβούλιο, χωρίς άδεια από τον ΚΟΤ, χωρίς νερό, χωρίς τη δυνατότητα παρασκευής φαγητού και χωρίς άδεια των υγειονομικών υπηρεσιών (διατάχθηκε μάλιστα όπως αναστείλει τη λειτουργία για 4 μέρες από 19/8/13). Τέλος επισημαίνω τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τους ισχυρισμούς του περί συμφωνίας με την ΜΚ2 για διαμονή της στο ξενοδοχείο. Ενώ από τη μια ισχυρίζεται ότι συμφώνησε μαζί της να της ενοικιάσει δωμάτιο το οποίο θα του πλήρωνε κάθε τέλος του μήνα καθώς επίσης και ότι αυτή εγκατέλειψε το ξενοδοχείο από τις 14/10/13 εντούτοις, την ίδια στιγμή, παρουσιάζει την ΜΚ2 να οφείλει ποσά για διαμονή καθ' όλο τον Οκτώβριο 2013. Και αυτό τη στιγμή που ο ίδιος θεωρεί ότι ο μόνος λόγος που η ΜΚ2, υπέγραψε για όλο τον Οκτώβρη ήταν για να τον ξεγελάσει. Όσον αφορά τα έγγραφα που κατέθεσε κατά τη μαρτυρία του, πλην των κρατικών πιστοποιητικών τα οποία έχω ήδη σχολιάσει ανωτέρω, τα άλλα δύο έγγραφα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίτηση που συμπλήρωσε ο ίδιος, χωρίς να φαίνεται πουθενά, αν την έχει όντως υποβάλει στην αρμόδια αρχή και μια δημόσια ανακοίνωση του Κοινοτικού Συμβουλίου αναφορικά με τις ενέργειες που θα πρέπει να προβεί κάποιος για να εξασφαλίσει την εκεί αναφερόμενη άδεια. Καμιά τέτοια άδεια όμως δεν προσκόμισε στο Δικαστήριο και αυτό παρά το ότι ισχυρίστηκε ότι όντως εξασφάλισε τέτοιες άδειες. Στη βάση των ανωτέρω, δεν μπορώ να δεχθώ την εκδοχή του κατηγορούμενου και την απορρίπτω στο σύνολο της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 2η Κατηγορία Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στην υπό κρίση κατηγορία αφορά την παράλειψη καταβολής μισθού σε εργοδοτούμενο του κατά παράβαση των αρ. 2, 9

(1)και 20 των Νόμων που Προνοούν για την Προστασίας των Μισθών του 2007 (Ν.35(Ι)/2007)και 2012 (Ν.200(Ι)/2012. Σύμφωνα με το αρ.12

(3)του Νόμου το βάρος της απόδειξης για την καταβολή του μισθού σε εργοδοτούμενο φέρει ο κατηγορούμενος εργοδότης. Το ότι το αρ.12

(3)δεν αποτελεί μέρος της νομικής βάσης της κατηγορίας, σφάλμα, σύμφωνα με την εισήγηση της υπεράσπισης, είναι άνευ σημασίας, αφού το άρθρο αφορά σε κανόνα απόδειξης και όχι σε ουσιαστικό δίκαιο (βλ. AESTAS TRADING LTD κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ, Ποινική Έφεση αρ. 78/2014, 79/2014, 3/9/2015). Πρόσθετα των ευρημάτων στα οποία ήδη κατέληξα με βάση την ενώπιον μου αποδεκτή ως αξιόπιστη μαρτυρία, βρίσκω επίσης ότι ο κατηγορούμενος, εργοδοτούσε τη ΜΚ2 κατά την περίοδο 05/09/13-13/10/13, στην επιχείρηση του, με μηνιαίο μισθό €

1. Βρίσκω επίσης ότι ο κατηγορούμενος ως εργοδότης της ΜΚ2, δεν της κατέβαλε μισθό ύψους €415 για την περίοδο εργοδότησης της κατά παράβαση των προνοιών του Ν.35(Ι)/
2. Κρίνω επομένως ότι η κατηγορούσα αρχή, στην παρούσα υπόθεση πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορούμενου στην 2η κατηγορία. 3η, 4η 5η Κατηγορία Οι υπό κρίση κατηγορίες βασικά αφορούν παράλειψη του κατηγορούμενου να προσκομίσει στο Τμήμα και ειδικότερα στο Επαρχιακό Γραφείο του Τμήματος στη Λεμεσό, τα έγγραφα αντικείμενο των συγκεκριμένων κατηγοριών, ως του ζητήθηκε από την αρμόδια επιθεωρήτρια. Αυτά συνιστούν, με βάση και τις σχετικές νομοθεσίες που αναφέρονται στην νομική βάση των αντίστοιχων κατηγοριών, τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδείξει, στον απαιτούμενο βαθμό η κατηγορούσα αρχή. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου βρίσκω ότι ο κατηγορούμενος, ενώ κλήθηκε από τις 03/11/13 να προσκομίσει αρχεία μισθοδοσίας (βλ. αρ. 20

(4)(γ) Ν.35(Ι)/2007), αντίγραφα των εντύπων ενημέρωσης των εργοδοτουμένων του (βλ. αρ.10ΣΤ N.100(I)/2000)καθώς επίσης και κατάλογο των εργοδοτουμένων του, εφόσον επρόκειτο για εργοδότηση σε ξενοδοχείο, στον οποίο θα έπρεπε να περιλαμβάνονται οι ώρες καθήκοντος τους και η μέρα που ορίζεται ως η εβδομαδιαία αργία τους (βλ. 14

(1)(α), 20 και 21

(2)ΚΔΠ 136/72), στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασιακών Σχέσεων Λεμεσού από την αρμόδια Επιθεωρήτρια, μέχρι και την 11/11/13 δεν το έπραξε κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας. Κρίνω επομένως ότι η κατηγορούσα αρχή, στην παρούσα υπόθεση πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορούμενου στην 3η, 4η και 5η κατηγορία. Για όλους τους λόγους που έχω εξηγήσει ανωτέρω, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει (2η, 3η 4η και 5η). (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Παράλειψη πληρωμής μισθών - παρουσίασης εγγράφων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο