Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Μιχάλη Μαρασίνου, Αρ. Υπόθεσης: 4976/14, 21/10/2016

(1)του Ποινικού Κώδικα, στην τέταρτη κατηγορία, είσοδος σε περιουσία με σκοπό να ενοχλήσει κατά παράβαση του Άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα και τέλος στην πέμπτη κατηγορία, απειλή βιαιοπραγίας, κατά παράβαση του Άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα. Για την πλευρά της Kατηγορούσας Aρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου 5 μάρτυρες και μετά την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία, ο κατηγορούμενος έδωσε ένορκη μαρτυρία. Δεν έχει καλέσει οποιουσδήποτε μάρτυρες. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ο ευπαίδευτος συνήγορος της Kατηγορούσας Aρχής και ο κατηγορούμενος, αγόρευσαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου και όσα ανέφεραν έχουν καταγραφεί και δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω. Αναφέρω επίσης ότι η μαρτυρία όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένη στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο της, χωρίς το Δικαστήριο στο παρόν σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση σε περίληψη της μαρτυρίας αυτής, αλλά αυτό θα γίνει όπου και στον βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης και ευθέως προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. Οι Μ.Κ. 1, 3, 4 και 5, μου έκαναν καλή εντύπωση και δέχομαι τη μαρτυρία τους. Πιο συγκεκριμένα: Ο Μ.Κ.1, αστυφύλακας 1269, Ανδρέας Χατζηκουμής, αναφέρθηκε στις ενέργειες του για διερεύνηση της υπόθεσης. Ο μάρτυρας αυτός σημειώνω ότι δεν αντεξετάστηκε και η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη. Εκτός από τη δική του κατάθεση Τεκμήριο 1, εις την οποία παρεμβάλλω ανέφερε ότι έγινε ένα λάθος, αφού στην τελευταία γραμμή αντί της λέξης «κατηγορούμενο» έπρεπε να γράφει «παραπονούμενο», κατέθεσε περαιτέρω την ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου Τεκμήριο 2 και τη γραπτή του κατηγορία Τεκμήριο

1. Ως Μ.Κ.3 κατάθεσε ο αστυφύλακας 3886, Άγγελος Αντωνίου. Η μαρτυρία του αφορούσε μόνο τες ενέργειες που έκανε εν σχέσει με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν αντεξετάστηκε και η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη. Γίνεται συνεπώς αποδεκτή. Ανέφερε ότι στις 24/10/2013, έλαβε το γραπτό παράπονο του κατηγορουμένου εναντίον του παραπονούμενου στην παρούσα υπόθεση (Μ.Κ.2), ενώ περαιτέρω έλαβε κατάθεση από τον Χρίστο Χ'' Γεωργίου και ανακριτική κατάθεση από τον Σταύρο Σταύρου Μ.Κ.
2. Ως Μ.Κ.4 κατάθεσε ο Μιχάλης (Λάκης) Τσιάτταλος. Ο μάρτυρας αυτός σημειώνω δεν αντεξετάστηκε και η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη. Εν πάση όμως περιπτώσει δεν συντρέχει θεωρώ κανένας λόγος γιατί να μην γίνει αποδεκτή η κατάθεση του. Ο μάρτυρας υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο 6, στην οποία αναφέρει ότι στις 24/10/2013, είδε μέσα στο γήπεδο τον παραπονούμενο (Μ.Κ.2) και τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος οδηγούσε μέσα στο γήπεδο μια μοτόρα. Οι δύο τους βρίσκονταν σε απόσταση 30 μέτρα περίπου και τους άκουσε κάτι να λένε ο ένας στον άλλο, χωρίς όμως να ακούσει τι ακριβώς γιατί ήταν μακριά. Άκουσε μόνο τον Μ.Κ.2 να λέει στον κατηγορούμενο «φύγε που δαμέ». Μετά ο κατηγορούμενος βγήκε με τη μοτόρα από το γήπεδο και σταμάτησε στον δρόμο και τον άκουσε να φωνάζει στον Μ.Κ.2 «εν να έρτω σπίτι σου». Ως Μ.Κ.5 κατέθεσε ο Προκόπης Δημητρίου. Ούτε ο συγκεκριμένος μάρτυρας αντεξετάστηκε και η μαρτυρία του επίσης γίνεται αποδεκτή. Ο μάρτυρας υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο 7, στην οποία αναφέρει ότι το σπίτι του είναι δίπλα στο κοινοτικό γήπεδο. Στις 24/10/2013, είδε τον κατηγορούμενο να οδηγά μια μοτόρα μέσα στο γήπεδο και συγκεκριμένα μέσα στο γρασίδι. Μετά από λίγο ήρθε ο Μ.Κ.2 και άρχισε να του φωνάζει να βγει έξω γιατί κάνει ζημιά. Μετά ο Μ.Κ.2 μπήκε στο γήπεδο και τους άκουσε να φωνάζουν. Πήγε στο γήπεδο για να μην τσακωθούν. Τους είδε να φωνάζουν όμως δεν τους είδε να πιαστούν στα χέρια, όπως ανέφερε. Έρχομαι τώρα στον Μ.Κ.2, Σταύρο Σταύρου, που είναι ο παραπονούμενος στην παρούσα υπόθεση και αναφέρω τα εξής. 'Εχοντας παρακολουθήσει τον μάρτυρα και τη μαρτυρία του, την οποία έχω αντιπαραβάλει με την υπόλοιπη αποδεκτή μαρτυρία πιο πάνω, θεωρώ ότι δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του. Δεν έχω πεισθεί ότι όσα ανέφερε αποτελούν την αλήθεια για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Έχουν δημιουργηθεί σημειώνεται στο μυαλό του Δικαστηρίου σοβαρές αμφιβολίες για το εάν ο Μ.Κ.2 κατέθεσε τα πράγματα ως έγιναν. Κατ' αρχήν πριν από οτιδήποτε άλλο, αναφέρεται ότι ο Μ.Κ.2 τοποθετεί στο γήπεδο την ώρα του επεισοδίου τους Μ.Κ.4 και
3. Ο Μ.Κ.4 του οποίου όπως αναφέρεται πιο πάνω η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη, ανέφερε όμως ότι είδε τον Μ.Κ.2 και τον κατηγορούμενο στο γήπεδο και είχαν απόσταση μεταξύ τους 30 μέτρα, τους άκουσε να λένε κάτι ο ένας στον άλλο και μετά άκουσε τον Μ.Κ.2 να φωνάζει στον κατηγορούμενο «φύε που δαμέ» και τον κατηγορούμενο στον Μ.Κ.2 «εν να έρτω σπίτι σου». Δεν έγιναν σημειώνεται οποιεσδήποτε ερωτήσεις στον μάρτυρα και συνεπώς δεν έχει ξεκαθαριστεί εάν ο μάρτυρας αυτός είδε από την πρώτη στιγμή τι έγινε μέχρι και την αποχώρηση των δύο ανδρών από το γήπεδο. Όμως αναφέρω ότι η έλλειψη άλλης μαρτυρίας σε συνδυασμό ακριβώς με τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 που τοποθετεί τον εν λόγω μάρτυρα εκεί, προφανώς αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο για το Δικαστήριο ή εν πάση περιπτώσει το ενδεχόμενο τούτο δεν μπορεί να αποκλειστεί. Συνεπώς εάν είχαν απόσταση 30 μέτρα μεταξύ τους, δεν μπορεί να έγινε αυτό που είπε ο Μ.Κ.2, δηλαδή να κατέβηκε ο κατηγορούμενος από τη μοτόρα και να τον έσπρωξε, ούτε ότι τον απείλησε όπως ανέφερε και μάλιστα επανέλαβε την απειλή του 10 φορές. Τα ίδια ισχύουν έχοντας κατά νου τη μαρτυρία του Μ.Κ.5 που τους άκουσε και τους είδε να φωνάζουν είπε, αλλά τίποτε άλλο δεν έγινε. Εν πάση περιπτώσει, ολοκληρώνοντας αναφέρω ότι ο Μ.Κ.2 τοποθετεί τη συγκεκριμένη απειλή της πέμπτης κατηγορίας αμέσως μετά που οι Μ.Κ.4 και 5 τους ηρέμησαν, όπως ανέφερε. Συνάγεται ως εκ τούτου ότι οι μάρτυρες αυτοί ήταν εκεί, όμως αυτοί δεν επιβεβαιώνουν την απειλή και αυτό που λέει ο Μ.Κ.4 ότι φώναξε ο κατηγορούμενος είναι βεβαίως ουσιωδώς διαφορετικό από αυτό που ισχυρίζεται ο Μ.Κ.2 και που μάλιστα επαναλήφθηκε σύμφωνα με τον ίδιο 10 φορές. Έρχομαι τώρα στη μαρτυρία του κατηγορουμένου και ευθέως αναφέρω ότι δεν μπορώ να βασιστώ ούτε στη μαρτυρία αυτή αφενός, επειδή ο μάρτυρας αυτός δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση, ενώ κατά την κρίση μου δεν είπε ούτε την αλήθεια. Eν πάση περιπτώσει η μαρτυρία του βρίθει αντιφάσεων και ανακριβειών. Πιο συγκεκριμένα: Πρώτον, υπέβαλε στον Μ.Κ.2 ότι του έριξε τη μοτόρα του κάτω και ότι του τράβηξε και του έσχισε τη φανέλα και ότι ακόμα τον έσπρωξε. Αυτά επανέλαβε και στην αντεξέταση του από τον συνήγορο της Kατηγορούσας Aρχής με εξαίρεση αναφέρω το σχίσιμο της φανέλας στο οποίο δεν αναφέρθηκε καθόλου. Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι στην κατάθεση του Τεκμήριο 2, τίποτε από τα πιο πάνω δεν αναφέρει. Δεν είναι δυνατό συνεπώς να γίνει πιστευτός όταν μόλις μια μέρα μετά το συμβάν δίνει κατάθεση, έχοντας φρέσκα τα γεγονότα στο μυαλό του και δεν αναφέρει ότι ούτε τον έσπρωξε ο Μ.Κ.2, ούτε ότι τον τράβησε από τη φανέλα, αλλά ούτε ότι του έσπρωξε τη μοτόρα η οποία έπεσε στο έδαφος. Συνάγεται θεωρώ εάν ληφθεί υπόψη και η λοιπή μαρτυρία (βλέπε Μ.Κ.4 και 5) ότι δεν έλεγε αλήθεια για τα πιο πάνω. Δεύτερο, τη μοτόρα είπε ότι του την πήρε στο γήπεδο ένας φίλος του. Μετά είπε ότι του την πήρε ο πατέρας του, αλλά ερωτώμενος περαιτέρω είπε «ο φίλος μου βασικά την πήρε αλλά εντάξει πήγα με το διπλοκάμπινο τζιαμέ». Στην κατάθεση του όμως δεν αναφέρει αυτό αλλά ότι οδήγησε και πήγε στο γήπεδο του χωριού. Πάλι δηλαδή δεν είπε αλήθεια. Τρίτο, προέβαλε επανειλημμένως τη θέση του ότι στο γήπεδο πήγε για να κάνει έναν γυρό και όχι αυτό που λένε, δηλαδή να κάνει οκταράκια. Η μαρτυρία όμως που έγινε αποδεκτή τον τοποθετεί μέσα στο γήπεδο, πάνω στο γρασίδι και όχι γύρω από το γήπεδο, ενώ αναφέρεται ότι σε κάποια στιγμή της αντεξέτασης του παραδέχτηκε ότι ήταν μέσα στο γρασίδι και δέχτηκε ότι θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιά, αλλά είπε ότι δεν προκάλεσε ζημιά. Τέταρτο, όταν τον πλησίασε είπε ο Μ.Κ.2 τον ξιτίμαζε, τον έσπρωξε, κλπ, αυτός δεν έκανε τίποτε και του είπε ήρεμα μόνο «εν να μιλήσουμε». Όμως διαψεύδεται από τους Μ.Κ.4 και 5 οι οποίοι άκουσαν και τον κατηγορούμενο να φωνάζει, ενώ είπε στον Μ.Κ.2 «θα έρθω σπίτι σου» φωνάζοντας. Έχοντας υπόψη την αξιολόγηση πιο πάνω και έχοντας απορρίψει τη μαρτυρία του παραπονούμενου και του κατηγορουμένου, είναι προφανές ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε ευρήματα και ασφαλή συμπεράσματα επί της ουσίας. Ελλείπει θα έλεγα στέρεο μαρτυρικό υπόβαθρο το οποίο να καλύπτει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Η Κατηγορούσα Αρχή συνεπώς είναι κατάληξη μου ότι απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. €280 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ......................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο