Νεοκλή Ε. Νεοκλέους ν. Ανδρέα Λ. Τάλια, Αρ. Υπόθεσης: 3913/15, 13/12/2016

(2)και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο κατηγορούμενος την 23.1.15 στη Λεμεσό εξέδωσε έναντι καλού και νομίμου ανταλλάγματος την επιταγή της Τράπεζας Κύπρου με αριθμό 11954906 για το ποσό των €3.131,62σ ημερομηνίας πληρωμής 30.1.15 προς όφελος του παραπονούμενου, η οποία επιταγή αφού εμφανίστηκε στην Τράπεζα μέσα σε εύλογο χρόνο από την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη πληρωτέα δεν εξοφλήθηκε και επιστράφηκε με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής» και παρέμεινε απλήρωτη για περίοδο 15 ημερών από της εν λόγω παρουσιάσεως. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξέταση ποινικής ευθύνης δυνάμει του άρθρου 305Α

(2), καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το ίδιο το άρθρο, χωρίς επέκταση σε άλλες έννομες σχέσεις που ενδεχόμενα να διατάρασσαν την προσφερόμενη υπεράσπιση της ανάκλησης επιταγής λόγω εύλογης αιτίας, η οποία παρέχεται από το πιο πάνω άρθρο. (βλ. Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, NIKIFOROS TECHNOLOGIES LTD ν. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Γ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, 16/4/2014), και TTOZIOS MANAGEMENT LTD κ.α. ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Ποινική Έφεση 96/2014, 15/4/2016 ). Στο αυστηρό αυτό πλαίσιο εντός του οποίου εξετάζεται η ποινική ευθύνη του κατηγορούμενου δυνάμει του άρθρου 305A

(2), δεν παρέχεται περιθώριο στο Δικαστήριο να εισέλθει στην εξέταση ζητημάτων πέραν των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, τα οποία αποτελούν, η έκδοση της επιταγής και η πρόκληση μη εξόφλησης της επιταγής με οποιαδήποτε πράξη του εκδότη της, τα οποία εφόσον αποδειχθούν μεταφέρουν το βάρος στον κατηγορούμενο να αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι είχε εύλογη αιτία να ανακαλέσει την επίδικη επιταγή. Τα πιο πάνω αντικατοπτρίζονται από πολύ πρόσφατη νομολογία. Πιο κάτω θα παραθέσω αποφάσεις σε υποθέσεις όπου εγέρθησαν ζητήματα από πλευράς υπεράσπισης παρόμοια με αυτά τα οποία τεθήκαν από την υπεράσπιση στην παρούσα υπόθεση ως θα διαφανεί πιο κάτω, δηλαδή αυτό του νομίμου ανταλλάγματος και του νομιμοποιημένου κομιστή στα πλαίσια εξέτασης αδικήματος σύμφωνα με το άρθρο 305A

(2). Συγκεκριμένα στην υπόθεση NIKIFOROS TECHNOLOGIES LTD (βλ. ανωτέρω), λεχθήκαν τα ακόλουθα: «..Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αντιμετώπισε την ενώπιον του υπόθεση στην ορθή της διάσταση. Θεώρησε κατ΄ αρχάς ότι οι κατηγορίες δεν στοιχειοθετήθηκαν επειδή οι εφεσείοντες απέτυχαν να αποδείξουν με αξιόπιστη μαρτυρία το νόμιμο αντάλλαγμα των επιδίκων επιταγών. Τέτοια υποχρέωση δεν είχαν βεβαίως οι εφεσείοντες και το Δικαστήριο διέπραξε λάθος αρχής. Η ίδια η έκδοση των επιταγών συνεπάγεται την ύπαρξη νομίμου ανταλλάγματος. Το ζητούμενο στην υπόθεση που παρερμήνευσε το Δικαστήριο ήταν κατά πόσο ο εφεσίβλητος είχε εύλογη αιτία ανάκλησης και όχι αν υπήρχε ή όχι νόμιμο αντάλλαγμα.» Στην υπόθεση TTOZIOS MANAGEMENT LTD κ.α. ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, (βλ. ανωτέρω), λεχθήκαν τα ακόλουθα: «..Εφόσον αποδειχθούν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που στοιχειοθετείται με το Άρθρο 305Α

(2)τότε το βάρος απόδειξης μετατίθεται επί των ώμων του Κατηγορουμένου (εκδότη) να αποδείξει την ύπαρξη εύλογης αιτίας, για την ανάκληση της επιταγής. Το βάρος απόδειξης από τον Κατηγορούμενο (εκδότη) είναι εκείνο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδάφιο 2 του Άρθρου 305Α χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες παραμέτρους όπως φαίνεται να είναι η εισήγηση των Εφεσειόντων. Συνεπώς ο πέμπτος λόγος έφεσης απορρίπτεται. Ο πρώτος (1ος) δεύτερος (2ος) και τέταρτος (4ος) λόγοι έφεσης θα πρέπει επίσης να απορριφθούν. Σύμφωνα με το δεύτερο λόγο έφεσης «το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα εδέχθη ότι υπήρχε αντάλλαγμα για την επιταγή». Το ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο προέβη στο εύρημα αυτό ήταν εκ του περισσού και μέσα στη δικανική διεργασία του που αφορούσε την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Ο Εφεσίβλητος/ παραπονούμενος δεν είχε υποχρέωση να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία την ύπαρξη νόμιμου ανταλλάγματος αναφορικά με την επίδικη επιταγή. Υπενθυμίζεται η φύση της επιταγής που είναι αξιόγραφο και ο κομιστής του σύμφωνα με το Άρθρο 30

(1)των Περί Συναλλαγματικών Νόμου, ΚΕΦ. 262, θεωρείται εκ πρώτης όψεως ότι έδωσε καλή αντιπαροχή για την λήψη της (βλ. Λοϊζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 108). Το θέμα όμως, στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, δεν ήταν αυτό. Δεδομένης της ανακοπής της πληρωμής της επίδικης επιταγής από τους Εφεσείοντες με τη δικαιολογία «παράβαση συμφωνίας» το ζητούμενο στην υπόθεση ήταν το κατά πόσο οι Εφεσείοντες είχαν εύλογη αιτία ανάκλησης της, επί τη βάσει της προταθείσας δικαιολογίας κι όχι αν υπήρχε ή όχι νόμιμο αντάλλαγμα (βλ. NIKIFOROS TECHNOLOGIES LTD ν. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Ποιν. Έφ. Αρ. 18/2012, ημερ. 16.4.2014)». (οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου). Από πλευράς παραπονουμένου, μαρτυρία έδωσε μόνο ο ίδιος και κατατέθηκε σειρά Τεκμηρίων. Μετά την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία, με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και παρουσίασε δύο μάρτυρες υπεράσπισης οι οποίοι με την σειρά τους κατέθεσαν σειρά Τεκμηρίων. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο της. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας έγινε έχοντας πάντοτε κατά νου τις καθιερωμένες αρχές της νομολογίας προς τούτο. Ο παραπονούμενος είναι δικηγόρος και διατηρεί τη δικηγορική εταιρεία Ν.Ε. Νεοκλέους ΔΕΠΕ (στο εξής καλούμενη ως ΔΕΠΕ). Ο κατηγορούμενος με τα παιδιά του ήσαν ενάγοντες στην Αγωγή 519/08 του Ε.Δ. Πάφου, την οποία χειριζόταν αρχικά ο δικηγόρος κ Φωτάκης Αποστολίδης και στη συνέχεια ο κατηγορούμενος με τα παιδιά του ανέθεσαν στη ΔΕΠΕ την εκπροσώπηση τους στην πιο πάνω Αγωγή σύμφωνα με το διοριστήριο ενάγοντος Τεκμήριο

1. Κατά τον παραπονούμενο, το ποσό της επίδικης επιταγής €3.131,62σ (Τεκμήριο 2) αφορά υπόλοιπο συμφωνημένης δικηγορικής αμοιβής της ΔΕΠΕ σύμφωνα με κατάλογο εξόδων (Τεκμήριο 1) τον οποίο ετοίμασε η ΔΕΠΕ σύμφωνα με τις κλίμακες και θεσμούς των δικαστικών θεσμών και ο οποίος δόθηκε στον κατηγορούμενο από τον παραπονούμενο στις 23.1.
2. Σύμφωνα και πάλι με τον παραπονούμενου κατόπιν αιτήματος του κατηγορούμενου περιλήφθηκε όρος εις το Τεκμήριο 1 ότι σε περίπτωση όπου υπάρξει διαφοροποίηση στις χρεώσεις υπό του Δικαστηρίου τότε θα γίνει ανάλογη προσαρμογή προς όφελος των πελατών - Εναγόντων. Ο παραπονούμενος συμφωνεί ότι η εκπροσώπηση των εναγόντων στην Αγωγή 519/08 έγινε από την ΔΕΠΕ και το ποσό της επιταγής αφορούσε μέρος της αμοιβής της ΔΕΠΕ, αλλά κατά τον ίδιο ενημέρωσε τον κατηγορούμενο ότι η επιταγή θα εκδίδετο στο όνομα του διότι εάν εκδίδετο στη ΔΕΠΕ θα χρειάζονταν έξι μέρες να εξαργυρωθεί. Ο παραπονούμενος στις 30.1.15, ημερομηνία όπου η επιταγή ήταν πληρωτέα, έστειλε την υπάλληλο του να εξαργυρώσει την επιταγή στην Τράπεζα Κύπρου όπου η τράπεζα την πληροφόρησε ότι η επιταγή ανακλήθηκε από τον εκδότη της και της έδωσε οδηγίες να καταθέσει την επιταγή στην Ελληνική Τράπεζα με σκοπό να σφραγιστεί με τον λόγο μη πληρωμή της. Η επιταγή επιστράφηκε μετά από 2-3 ημέρες με σφραγίδα ημερ. 2.2.15 και την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής». Κατά τον παραπονούμενο δεν υπήρχε λόγος για ανάκληση της επιταγής διότι το υπόλοιπο του λογαριασμού για το ποίο εκδόθηκε η επιταγή ήταν συμφωνημένο. Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο μερών ότι ο κατηγορούμενος παρέδωσε στον παραπονούμενο στις 23.1.15 την επίδικη επιταγή υπογραμμένη από τον ίδιο αλλά ασυμπλήρωτη. Η διαφωνία των δυο πλευρών έγκειται στο ότι ο παραπονούμενος λέει ότι ο κατηγορούμενος είδε τον κατάλογο εξόδων Τεκμήριο 1 στις 23.1.15 όπου συμφώνησε με το περιεχόμενο του και μετά από συγκατάθεση του την ίδια ημέρα ο παραπονούμενος συμπλήρωσε το ποσό των €3.131,62σ, το όνομα του προσωπικά και την ημερομηνία 30.1.15 η οποία αναγράφηκε κατόπιν παράκλησης του κατηγορούμενου. Από την άλλη αποτελεί θέση του κατηγορούμενου ότι ναι μεν η επιταγή δόθηκε προς πληρωμή εξόδων τα οποία οφείλονταν στην ΔΕΠΕ αλλά αυτά αφορούσαν οδοιπορικά και πραγματικά έξοδα, όπως ήταν και η συζήτηση την οποία είχε με τον παραπονούμενο και τα οποία έπρεπε να ήταν κατά πολύ λιγότερα από το ποσό της επιταγής. Κατά τον κατηγορούμενο, γνώση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 1 έλαβε στις 28.1.15 και όχι όταν του παραδόθηκε το Τεκμήριο 1 στις 23.1.15, εφόσον ο ίδιος του δεν εξέτασε το περιεχόμενο του εκείνη την ημέρα όπου έγνοια του ήταν η Αγωγή στην Πάφο και η ετοιμασία των αγορεύσεων, σκοπός για τον οποίο επισκέφθηκε τον παραπονούμενο την 23.1.
3. Όταν διάβασε στο σπίτι του στις 28.1.15 το Τεκμήριο 1 διαφώνησε με το περιεχόμενο του και επικοινώνησε με τον παραπονούμενο ο οποίος τον πληροφόρησε τηλεφωνικώς στις 28.1.15 για το ποσό και όνομα το οποίο συμπληρώθηκε στην επιταγή από τον ίδιο, ενημερώνοντας τον ότι η επιταγή δεν κατατέθηκε ακόμα. Ο κατηγορούμενος κατά την πιο πάνω τηλεφωνική επικοινωνία εξέφρασε τη διαφωνία του με το όνομα του δικαιούχου αλλά και με το ποσό της επιταγής. Κατά τον κατηγορούμενο ενόψει του ότι ήδη κατέβαλε στη ΔΕΠΕ το ποσό των €4.245,89σ για τα έξοδα της Αγωγής 519/08, κάτι το οποίο δεν αμφισβητείται, ο ίδιος του είχε κατά νου ότι εκκρεμούν μόνο τα οδοιπορικά και πραγματικά έξοδα. Σύμφωνα με νομική συμβουλή την οποία έλαβε στις 26.1.15 η ΔΕΠΕ ήταν ήδη υπερπληρωμένη αλλά και κατά τον ίδιο το ποσό της επιταγής αφορούσε τη ΔΕΠΕ και όχι τον παραπονούμενο προσωπικά. Για τους πιο πάνω λόγους ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι είχε εύλογη αιτία συνοδευόμενη από καλή πίστη να ανακαλέσει την πληρωμή της επιταγής στις 29.1.15 με την δικαιολογία την οποία έδωσε στην τράπεζα (Τεκμήριο 16) «θα γίνει πληρωμή στο δικαιούχο με νέα επιταγή με αναθεωρημένο ποσό». Κατά τον κατηγορούμενο, η πιο πάνω πεποίθηση του επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια εφόσον στις 3.2.15 με την επιστολή Τεκμήριο 6, την οποία αναγνώρισε και συμφώνησε με το περιεχόμενο της ο παραπονούμενος λέγοντας ότι ο ίδιος την έστειλε, ενημερώθηκε από τη ΔΕΠΕ ότι τα έξοδα της έχουν εξοφληθεί αλλά θα διωχθεί για την ακάλυπτη επιταγή. Πέραν τούτου, ο κατηγορούμενος θεωρεί ότι επίσης τα λεγόμενα του επιβεβαιώθηκαν εφόσον ήδη πλήρωσε στη ΔΕΠΕ το ποσό των €4.245,89σ ενώ ο κατάλογος εξόδων Τεκμήριο 8 ο οποίος υπολογίστηκε προς όφελος των εναγόντων στην Αγωγή 519/08 το ποσό το οποίο αφορά την αμοιβή της ΔΕΠΕ είναι €3.579, κάτι το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από τον παραπονούμενο. Προκύπτει από την πιο πάνω παράθεση των εκατέρωθεν θέσεων αλλά και αδιαμφισβήτητων γεγονότων ότι από πλευράς κατηγορούμενου, δεν αμφισβητήθηκε ότι η υπογραφή επί της επίδικης επιταγής είναι του ιδίου. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης ότι η επίδικη επιταγή παραδόθηκε από τον κατηγορούμενο στον παραπονούμενο στις 23.1.15 καθώς επίσης δεν αμφισβητήθηκε η κατάθεση της επιταγής στις 30.1.15 στην Ελληνική Τράπεζα από υπάλληλο του παραπονούμενου και ότι αυτή επιστράφηκε με σφραγίδα από την τράπεζα με ημερ. 2.2.15 με την ένδειξη «η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής». Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι ο κατηγορούμενος ανακάλεσε την πληρωμή της επίδικης επιταγής. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι η επιταγή δόθηκε εν σχέση με υπόλοιπο δικηγορικών εξόδων της ΔΕΠΕ για την Αγωγή 519/08 Ε.Δ. Πάφου, αλλά επ' αυτού του ζητήματος αποτελεί θέση του παραπονούμενου ότι το υπόλοιπο των εξόδων αποτελεί μέρος συμφωνημένης αμοιβής σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 και θέση του κατηγορούμενου ότι η επιταγή δόθηκε για οδοιπορικά και πραγματικά έξοδα της ΔΕΠΕ, ποσό το οποίο θα έπρεπε να ήταν κατά πολύ λιγότερο από αυτό το οποίο αναγράφηκε στην επιταγή από τον παραπονούμενο. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω οφείλω να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι ενώ φαίνεται ο κατηγορούμενος να αμφισβητεί την ύπαρξη του νομίμου ανταλλάγματος της επιταγής, ουσιαστικά τέτοια θέση δεν υποστηρίζεται από τον ίδιο και τα γεγονότα τα οποία παρέμειναν αδιαμφισβήτητα, εφόσον αποδέχεται και αυτό σε συνάρτηση με τα όσα ανέφερε ο παραπονούμενος, ότι όντως η επίδικη επιταγή δόθηκε για πληρωμή μέρους της δικηγορικής αμοιβής της ΔΕΠΕ για την Αγωγή 519/
4. Αυτό το οποίο αμφισβητείται είναι το ποσό το οποίο αφορά η εν λόγω αμοιβή, διαφορά η οποία δεν μπορεί να επιλυθεί στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης εφόσον αφορά την αστική πτυχή της διαφοράς τους. Σημειώνω βεβαίως ότι το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του παραπονούμενου και του κατηγορούμενου περιστράφηκαν γύρω από επουσιώδη ζητήματα για την υπόθεση, έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές της νομολογίας αλλά και τον αδιαμφισβήτητων γεγονότων. Είμαι της γνώμης ότι, στην προκείμενη περίπτωση, για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω και θα διαφανούν περαιτέρω πιο κάτω, η αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, όχι μόνο δεν είναι αναγκαία αλλά αντίθετα δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε ουσιαστικό σκοπό αφού μεγαλύτερο μέρος της επικεντρώθηκε σε επουσιώδη ζητήματα εν σχέση με την όλη φύση της υπόθεσης, που εδράζεται στο άρθρο 305Α

(2)Κεφ.154. (βλ. σχ. Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας

(1999)2 ΑΑΔ 490 και Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως δια ανάρμοστη συμπεριφορά, Αίτηση 1/15 ημερ. 24/9/2015, σελ. 27, 28.) Παρ' όλα αυτά να σημειωθεί ότι ο παραπονούμενος δεν άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Παρά την άνεση και την αμεσότητα με την οποία απαντούσε, εξετάζοντας το σύνολο της μαρτυρίας του έχω διακρίνει αντιφάσεις, ασάφειες και ανακρίβειες, τις οποίες αντικρίζοντας και αξιολογώντας συνολικά υπό το φως του συνόλου της μαρτυρίας του και αντιπαραβάλλοντας τα λεγόμενα του με το περιεχόμενο των τεκμηρίων, εκτός των όσων δεν αμφισβητούνται, δεν κρίνονται πειστικά. Βεβαίως τα πιο πάνω αφορούν επουσιώδη ζητήματα της υπόθεσης εφόσον επαναλαμβάνω οι ουσιαστικές πτυχές της υπόθεσης δεν αμφισβητούνται. Παράδειγμα των αντιφάσεων που έχω διαπιστώσει αποτελεί το γεγονός ότι ενώ ο παραπονούμενος ανάφερε ότι το αντάλλαγμα για την επιταγή ήταν οι υπηρεσίες τις οποίες προσέφερε η ΔΕΠΕ στους ενάγοντες στην Αγωγή 519/08 και το ποσό της επιταγής αφορούσε το υπόλοιπο των εξόδων για την πιο πάνω υπόθεση, κατά την αντεξέταση του αναγνώρισε το Τεκμήριο 6 αναφέροντας ότι ο ίδιος το έστειλε στον παραπονούμενο ενημερώνοντας τον κατά λέξη όπως φαίνεται στο πιο πάνω Τεκμήριο: «...Τρίτον ούτε ο υπολογισμός των εξόδων υπό του Πρωτοκολλητού θα αναζητηθεί ούτε θα αναμένεται η ετυμηγορία του Δικαστηρίου καθ' ότι η υπόθεση έχει περατωθεί και έχω πληρωθεί τα συμφωνηθέντα έξοδα του Γραφείου μου για τα οποία έχουν εκδοθεί σχετικές αποδείξεις. Εσείς δε, θα διωχθείτε ποινικά για το αδίκημα της ακάλυπτης επιταγής, αστικά δε δια την μη πληρωμή της επιταγής σας..». (Η υπογράμμιση και έμφαση είναι του Δικαστηρίου) Πέραν των πιο πάνω δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για τα οποία δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση. Πώς είναι δυνατό στις 3.2.15 ο κατηγορούμενος να ενημερώνεται με το Τεκμήριο 6 ότι τα έξοδα της ΔΕΠΕ έχουν εξοφληθεί ενώ κατά τον παραπονούμενο γνώριζε από τις 30.1.15 όπου έδωσε οδηγίες στην υπάλληλο του να εξαργυρώσει την επιταγή, ότι η πληρωμή της έχει ανακληθεί. Εις το Τεκμήριο 1 γίνεται ρητή αναφορά στην προσαρμογή των εξόδων προς όφελος των εναγόντων μετά τον υπολογισμό των εξόδων από το Δικαστήριο. Παρ' όλα αυτά ο παραπονούμενος κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι δεν ήταν υποχρεωμένος να προβεί σε υπολογισμό των εξόδων. Εις το Τεκμήριο 1 κατάλογο εξόδων ο οποίος κατά τον παραπονούμενο αφορά τα συμφωνηθέντα έξοδα για την αμοιβή της ΔΕΠΕ όπου μετά από παράκληση του κατηγορουμένου, προστέθηκε στον εν λόγω κατάλογο η εξής πρόνοια: «Ο κατάλογος αυτός συνετάχθει σύμφωνα με τις κλίμακες και τις χρεώσεις δικαστικών θεσμών. Εάν υπάρξει διαφοροποίηση στις χρεώσεις υπό του Δικαστηρίου τότε θα γίνει ανάλογη προσαρμογή προς όφελος των πελατών - Εναγόντων. Όλα τα έξοδα που θα επιδικασθούν υπό του Δικαστηρίου προς όφελος των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων θα εισπραχθούν υπό των Εναγόντων ή προς όφελος των Εναγόντων.» Παρά τούτο και όπως διαφαίνεται από το Τεκμήριο 8, τον κατάλογο εξόδων ο οποίος υπολογίστηκε από τον Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Πάφου, τα έξοδα υπολογιστήκαν προς όφελος των εναγόντων στην Αγωγή 519/08 και το ποσό το οποίο αναλογούσε στην αμοιβή της ΔΕΠΕ και δεν αμφισβητήθηκε από τον παραπονούμενο ανέρχεται σε €3.579.- Δεν αμφισβητεί επίσης ότι ο κατηγορούμενος με το Τεκμήριο 4 είχε ήδη καταβάλει στην ΔΕΠΕ το ποσό των €4.245,89σ. Εφόσον σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 το οποίο κατέθεσε ο ίδιος θα υπάρξει προσαρμογή των εξόδων προς όφελος των εναγόντων, αναλόγως του καταλόγου εξόδων ο οποίος θα υπολογιστεί από τον Πρωτοκολλητή δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή η θέση του παραπονούμενου ότι δικαιούται το ποσό του Τεκμηρίου 1 ως συμφωνημένη αμοιβή. Πέραν των πιο πάνω, φαίνεται εις το Τεκμήριο 5 ότι η ΔΕΠΕ με επιστολή της ημερ. 23.1.15 ζητά από τον κατηγορούμενο την πληρωμή ενός τιμολογίου, το οποίο ουδέποτε παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά την αντεξέταση του κατηγορούμενου αποτέλεσε θέση της πλευράς του παραπονούμενου ότι ο κατάλογος εξόδων Τεκμήριο 1 στάληκε στον κατηγορούμενο με το πιο πάνω ηλεκτρονικό μήνυμα εις το οποίο δεν αναφέρεται ο κατάλογος εξόδων. Σημειώνεται ότι θέση του παραπονούμενου αποτέλεσε ότι το Τεκμήριο 1 δόθηκε στον κατηγορούμενο δια χειρός στις 23.1.15. Επομένως, η αντιφατική προώθηση θέσεων από πλευράς παραπονουμένου αποδυναμώνουν την πειστικότητα της μαρτυρίας του ιδίου. Δεν έχω επίσης πειστεί για τα όσα ανέφερε ο παραπονούμενος εν σχέση με το ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε στις 23.1.15 τα στοιχεία τα οποία συμπλήρωσε ο παραπονούμενος επί της επίδικης επιταγής. Επαναλαμβάνω όμως ότι τα πιο πάνω δεν αφορούν ουσιώδη επίδικα θέματα, σύμφωνα και με τη νομολογία εις την οποία ναφέρθηκα αρχικά. Σημειώνεται μόνο ότι το Δικαστήριο κατόπιν της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας του παραπονούμενου δεν μπορεί να προβεί σε οποιοδήποτε εύρημα στηριζόμενη σε αυτήν, πέραν των όσων προκύπτουν από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Στρεφόμενη τώρα στην μαρτυρία του κατηγορούμενου, αυτός προώθησε τις θέσεις οι οποίες έχουν ήδη καταγραφεί πιο πάνω. Τονίζεται ότι η αντεξέταση στο μεγαλύτερο μέρος της στηρίχτηκε στην θέση του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε την ύπαρξη και περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 από τις 23.1.15 αλλά και στην θέση του παραπονούμενου ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε τα λοιπά στοιχεία συμπλήρωσης της επιταγής, συμπλήρωση η οποία κατά τον παραπονούμενο έγινε ενώπιον του στις 23.1.15. Με την μαρτυρία του ο κατηγορούμενος προώθησε την θέση ότι είχε εύλογη αιτία στηριζόμενη σε καλή πίστη να ανακαλέσει την πληρωμή της επίδικης επιταγής. Γι' αυτό το ουσιώδη και ζωτικό ζήτημα στην υπόθεση, δεν έχει υποβληθεί καμία υποβολή από πλευράς παραπονούμενου κατά την αντεξέταση του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος μου έκανε καλή εντύπωση, ήταν σαφής στις απαντήσεις του και δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση κατά την αντεξέταση του. Η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε σε οποιοδήποτε σημείο. Ήταν σταθερός στη θέση του για τον χρόνο όπου έλαβε γνώση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 1, του ποσού της επιταγής και ήταν πειστικός για τους λόγους τους οποίους παρέθεσε δικαιολογώντας την ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής. Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά του και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασε την εκδοχή που μετέφερε στο Δικαστήριο. (Κουδουνάρης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 320). Παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι στην παρ. 7 της γραπτής του δήλωσης αναφέρει ότι η ΔΕΠΕ του ασκούσε πίεση να πληρώσει τον κατάλογο εξόδων μέχρι το μεσημέρι της ίδιας ημέρας (Τεκμήριο 5), ενώ εις το εν λόγω τεκμήριο του ζητείται η πληρωμή ενός τιμολογίου και όχι του καταλόγου εξόδων. Επόμενος μάρτυρας από πλευράς υπεράσπισης παρουσιάστηκε ο κ Φωτάκης Αποστολίδης, ΜΥ1, δικηγόρος. Ανέφερε ότι εκπροσωπούσε αρχικά τον κατηγορούμενο και τα παιδιά του στην Αγωγή 519/08 Ε.Δ. Πάφου. Αναγνώρισε τον κατάλογο εξόδων Τεκμήριο 8 τον οποίο καταχώρησε μετά από εξουσιοδότηση του παραπονούμενου. Εξήγησε ότι από την αναφορά 20 και κάτω του Τεκμηρίου 8 αφορούν έξοδα της ΔΕΠΕ και κάποιες από τις ημερομηνίες της αναφοράς

1. Ουσιαστικά η μαρτυρία του ΜΥ1 ήταν τυπική. Απλά επιβεβαίωσε τον υπολογισμό του καταλόγου εξόδων και τα ποσά τα οποία εγκριθήκαν για την αμοιβή του ιδίου και της ΔΕΠΕ. Η μαρτυρία του ΜΥ1 δεν πρόσθεσε οτιδήποτε στην υπόθεση εφόσον τα όσα ανέφερε εν σχέση με τον κατάλογο εξόδων δεν αποτελούν γεγονότα τα οποία αμφισβητούνται από πλευράς παραπονουμένου, εφόσον η θέση του παραπονούμενου ήταν ότι ναι μεν επιδικάστηκε το ποσό των €3579 τα οποία αναλογούσαν στη ΔΕΠΕ σύμφωνα με το Τεκμήριο 8, αλλά ο ίδιος του επέμενε στην είσπραξη του ποσού το οποίο αναφέρεται στο Τεκμήριο
2. Η μαρτυρία του ΜΥ1 γίνεται αποδεκτή. Τελευταίος μάρτυρας από πλευράς υπεράσπισης παρουσιάστηκε ο κ. Χάρης Σπανού, ΜΥ2, τραπεζικός υπάλληλος στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ από το
3. Του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 2 η επίδικη επιταγή και ανέφερε ότι αυτή ανακλήθηκε στις 29.1.
4. Σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία της τράπεζας 1 Bank, ο κατηγορούμενος έδωσε δικαιολογία ότι θα γίνει πληρωμή στον δικαιούχο με νέα επιταγή με νέο ποσό και κατέθεσε προς τούτο ως Τεκμήριο 16 βεβαίωση από την πιο πάνω υπηρεσία της τράπεζας. Βλέποντας το Τεκμήριο 2 ανέφερε ότι φαίνεται σφραγίδα της Ελληνικής Τράπεζας στην οποία ο δικαιούχος κατέθεσε την επιταγή. Η μαρτυρία του πιο πάνω μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς παραπονουμένου. Αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΥ2 στην ολότητα της, η οποία επιβεβαιώνει τα όσα ανέφερε ο κατηγορούμενος, ότι δηλαδή ο λόγος τον οποίο έδωσε στην τράπεζα για την ανάκληση της επιταγής ήταν για να γίνει πληρωμή στον δικαιούχο με νέα επιταγή με αναθεωρημένο ποσό. Μετά το πέρας της μαρτυρίας από πλευράς υπεράσπισης ζητήθηκε από πλευράς περαπονουμένου η προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Στη συνέχεια οι συνήγοροι κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί και όπου κριθεί αναγκαίο θ' αναφερθώ σε αυτές. Προτού προχωρήσω στην καταγραφή των ευρημάτων μου θεωρώ σκόπιμο σε αυτό το στάδιο να εξετάσω τις θέσεις του κατηγορούμενου ότι ο παραπονούμενος δεν είναι νομιμοποιημένος κομιστής της επίδικης επιταγής και δεν υπήρχε αντάλλαγμα. Εις ότι αφορά το ζήτημα του νομιμοποιημένου κομιστή να αναφέρω ότι σύμφωνα με τη νομολογία συμπλήρωση επιταγής μπορεί να γίνει από τον κάτοχο της και ουδέποτε αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση ότι ο παραπονούμενος ήταν κάτοχος της επιταγής σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.
5. Σύμφωνα με τις εν λόγω πρόνοιες, «Κάτοχος» σημαίνει το δικαιούχο ή το πρόσωπο υπέρ του οποίου γίνεται η οπισθογράφηση συναλλαγματικής ή γραμματίου το οποίο έχει αυτά στην κατοχή του ή τον κομιστή αυτών». «Κομιστής», σύμφωνα με το ίδιο άρθρο «σημαίνει το πρόσωπο που έχει στην κατοχή του συναλλαγματική ή γραμμάτιο το οποίο είναι πληρωτέο στον κομιστή». Καθοδήγηση για τα πιο πάνω αντλώ από την υπόθεση LCD DOMIKI LTD ν. RKA KIKKOS DEVELOPERS LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 116/2011, 30/1/
6. Εις ότι αφορά επίσης το ζήτημα ύπαρξης νομίμου ανταλλάγματος, πέραν του ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αποτελέσει κύριο ζήτημα στην υπόθεση ενόψει και της φύσεως του αδικήματος σύμφωνα με τη νομολογία, όπως προανέφερα το αντάλλαγμα δεν αμφισβητείται ουσιαστικά εφόσον αποτελεί κοινό έδαφος ότι η επίδικη επιταγή αφορά πληρωμή εξόδων προς την ΔΕΠΕ. Αναφορικά με τα πιο πάνω ζητήματα αντλώ καθοδήγηση από την απόφαση στην υπόθεση NIKIFOROS TECHNOLOGIES LTD (βλ. ανωτέρω) όπου λέχθηκε ότι: «..Τα πιο πάνω πάντοτε υπό το φως του δεδομένου ότι μια επιταγή από τη φύση της είναι χρεόγραφο μεταβιβάσιμο, ο κομιστής του οποίου στη βάση του άρθρου 30

(1)των περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, θεωρείται, εκ πρώτης όψεως, ότι έδωσε αξιόλογη και καλή αντιπαροχή για τη λήψη της, (Λοΐζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 108). Το Δικαστήριο δεν σκέφτηκε αυτή την παράμετρο και ορθά οι εφεσείοντες επισημαίνουν ότι με τα παραδεκτά και μόνο γεγονότα, το βάρος είχε αυτόματα μετατεθεί στον εφεσίβλητο να δείξει αυτή την εύλογη αιτία κατά τρόπο που να απαλλάσσεται από την ποινική ευθύνη που το άρθρο 305(Α)

(2)εναποθέτει στο πρόσωπο εκείνο που προκαλεί με οποιοδήποτε τρόπο τη μη εξόφληση επιταγής που εξέδωσε οποτεδήποτε πριν, ή, κατά την ημερομηνία πληρωμής της επιταγής, (δέστε N.C. Diamonds Co Ltd v. Γεωργίου - ανωτέρω). Η ποινική αυτή ευθύνη είναι βεβαίως νομοθετική επιλογή και συνάδει με το αξιόγραφο μιας επιταγής, η οποία ισοδυναμεί με μετρητά. Η έκδοση επιταγής είναι κοινή συναλλακτική πρακτική και αποτελεί ένα γρήγορο και αποτελεσματικό μέσο εμπορικής δραστηριότητας. Υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι τιμάται κατά την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέα, ώστε να υπάρχει ασφάλεια στις εμπορικές συναλλαγές. Επομένως η ποινικοποίηση της ανάκλησης χωρίς εύλογη αιτία ήρθε να προσθέσει και όχι να αφαιρέσει στην αποτελεσματικότητα της..» Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, αλλά λαμβάνοντας υπόψη μου και τα γεγονότα τα οποία δεν αμφισβητηθήκαν αλλά και τα ζητήματα ουσίας τα οποία αφορούν την παρούσα υπόθεση, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: - Η επιταγή με αρ.11954906 εκδόθηκε από τον κατηγορούμενο και παραδόθηκε υπογεγραμμένη και ασυμπλήρωτη ως προς τα λοιπά της στοιχεία στον παραπονούμενο από τον κατηγορούμενο στις 23.1.

1. Η επιταγή δόθηκε προς πληρωμή δικηγορικών εξόδων της Ν.Ε. Νεοκλέους ΔΕΠΕ. - Ο παραπονούμενος συμπλήρωσε επ' αυτής το όνομα του ως δικαιούχου της επιταγής, το ποσό των €3131,62σ και την ημερομηνία 30.01.15 - Η επιταγή κατατέθηκε από υπάλληλο του παραπονούμενου στην Ελληνική Τράπεζα στις 30.1.15, η οποία δεν πληρώθηκε λόγω ανάκλησης της πληρωμής της από τον κατηγορούμενο σύμφωνα με σφραγίδα της τράπεζας επί του Τεκμηρίου 2 με ημερ. 2.2.
2. - Ο κατηγορούμενος κατέβαλε στην Ν. Ε. Νεοκλέους ΔΕΠΕ στις 29.9.14 το ποσό των €1000 και στις 3.11.14 το ποσό των €3245,89 (Τεκμήριο 4). - Η ΔΕΠΕ ενημέρωσε τον κατηγορούμενο με επιστολή της ημερ. 3.2.15 (Τεκμήριο 6) ότι η αμοιβή της έχει εξοφληθεί αλλά ο ίδιος του θα διωχθεί ποινικά για το αδίκημα της ακάλυπτης επιταγής. - Ο κατηγορούμενος πριν την παρουσίαση της επιταγής προς εξαργύρωση και συγκεκριμένα στις 29.01.2015 έδωσε προς την πληρώτρια Τράπεζα μέσω της ηλεκτρονικής υπηρεσίας της τράπεζας 1Bank εντολή μη πληρωμής με δικαιολογία ανάκλησης ότι θα γινόταν πληρωμή στον δικαιούχο με νέα επιταγή με αναθεωρημένο ποσό (Τεκμήριο 16). - Στις 31.3.15 υπολογίστηκε ο κατάλογος εξόδων στην Αγωγή 519/08 Ε.Δ. Πάφου υπέρ των εναγόντων και το ποσό το οποίο αφορούσε τη δικηγορική αμοιβή της ΔΕΠΕ ανέρχετο σε €3.579.-(Τεκμήριο 8). Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν καταγραφεί πιο πάνω. Ενόψει των πιο πάνω ευρημάτων του Δικαστηρίου και τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί. Η έκδοση της επιταγής από τον κατηγορούμενο, την οποία υπέγραψε και παρέδωσε στον παραπονούμενο, δεν επηρεάζεται από το γεγονός ότι ο ίδιος του αμφισβητεί τον δικαιούχο και αντάλλαγμα της επιταγής, εφόσον πιο πάνω έχω ήδη καταγράψει ότι οι θέσεις αυτές δεν υποστηρίζονται ούτε από τα αδιαμφησβήτητα γεγονότα ούτε από τη νομολογία αλλά και σε κανένα στάδιο δεν αμφισβητήθηκε η υπόσταση του Τεκμηρίου 2 ως επιταγή. Εις ότι αφορά την ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής από τον κατηγορούμενο, αυτό δεν αμφισβητείται αλλά αντίθετα κάτι τέτοιο είναι αποδεκτό από τον κατηγορούμενο. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης ότι η επίδικη επιταγή κατατέθηκε στις 30.1.15 και επιστράφηκε με σφραγίδα ημερ. 2.2.15 με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής». Εις ότι αφορά το συστατικό στοιχείο που αφορά την ανάκληση της πληρωμής της επιταγής, αποτελεί θέση του κατηγορούμενου ως αυτή καταγράφεται στην τελική αγόρευση του συνηγόρου του ότι δεν δόθηκε καμία μαρτυρία από πλευράς παραπονούμενου και δεν έχει κλητευθεί κανένας τραπεζικός υπάλληλος από τον παραπονούμενο ο οποίος θα έδινε μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος ως εκδότης της επιταγής με οποιαδήποτε πράξη του προκάλεσε τη μη εξόφληση της επιταγής. Προς υποστήριξη των πιο πάνω γίνεται αναφορά σε πρωτόδικη απόφαση. Η πιο πάνω εισήγηση κρίνεται άκρως αντιφατική με την όλη στάση και μαρτυρία την οποία παρουσίασε ο κατηγορούμενος και ειδικά αυτή του ΜΥ
3. Κατ' αρχάς ο κατηγορούμενος ουδέποτε αμφισβήτησε ότι ανακάλεσε την πληρωμή της επίδικης επιταγής. Κατά δεύτερο, η ίδια η υπεράσπιση κάλεσε και ορθά έπραξε τούτο, τον τραπεζικό υπάλληλο ως μάρτυρα (ΜΥ2) ο οποίος παρέθεσε την δικαιολογία ανάκλησης της επιταγής. Σύμφωνα με τη νομολογία η οποία έχει εκτενώς καταγραφεί στην αρχή της απόφασης μου, σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, τότε θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε εύλογη αιτία για να ανακαλέσει την πληρωμή της επίδικης επιταγής, εφόσον ο τελευταίος επικαλείται την υπεράσπιση της εύλογης αιτίας. Επομένως, κατωτέρω θα εξετάσω κατά πόσο ο κατηγορούμενος στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων απέδειξε ότι ο λόγος για τον οποίο ανακάλεσε την πληρωμή της επιταγής συνιστά εύλογη αιτία με βάση το άρθρο 305Α

(2). Στην υπόθεση TTOZIOS MANAGEMENT LTD κ.α. ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, (βλ. ανωτέρω), λεχθήκαν τα ακόλουθα εν σχέση με το ζήτημα της εύλογης αιτίας: «Η εύλογη αιτία συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά με τον λόγο της ανάκλησης που εξεδήλωσε γραπτώς ο Κατηγορούμενος (εκδότης) κατά τον ουσιώδη χρόνο ανάκλησης της και όχι ότι ενδεχομένως πιστεύει ότι αποτελεί καλή Υπεράσπιση ή άλλο λόγο που δεν δηλώθηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο της ανάκλησης της επιταγής. Σύμφωνα με την επιφύλαξη του εδαφίου

(2)η επίκληση της υπεράσπισης της «εύλογης αιτίας» τελεί υπό την προϋπόθεση ότι κατά/ή περί την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής της ο κατηγορούμενος ως εκδότης γραπτώς παρέθεσε στο πιστωτικό ίδρυμα το λόγο ή λόγους για τους οποίους δίδεται η εντολή μη πληρωμής της. Η αποτυχία απόδειξης της «εύλογης αιτίας» εν τη εννοία του Νόμου και όπως αυτή νομολογιακά ερμηνεύτηκε (βλ. Diamonds Co Ltd ν. Χρήστου Γεωργίου

(2011)2 Α.Α.Δ 763) θέτει τέρμα στην Υπεράσπιση του Κατηγορουμένου περί «εύλογης αιτίας» στην ανάκληση της επιταγής.» Κατά τον κατηγορούμενο η επίδικη επιταγή δόθηκε στον κατηγορούμενο διότι εκκρεμούσε μόνο η πληρωμή των οδοιπορικών και πραγματικών εξόδων της ΔΕΠΕ ενώ έλαβε γνώση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 1 και της απαίτησης της ΔΕΠΕ για πληρωμή του ποσού των €3131,62σ στις 28.1.15 και μετά όπου πληροφορήθηκε από τον παραπονούμενο στις 28.1.15 ότι συμπλήρωσε το όνομα του στην επιταγή και έθεσε το ποσό των €3.131,62σ, ο ίδιος του διαφώνησε εφόσον είχε κατά νου ότι εκκρεμούσαν μόνο τα οδοιπορικά και πραγματικά έξοδα, για τα οποία έδωσε την επίδικη επιταγή, που θα έπρεπε να ήταν κατά πολύ λιγότερα από το ποσό της επιταγής. Λόγω της διαφωνίας του τόσο με το όνομα του δικαιούχου όσο και με το ποσό της επιταγής, κρίνω ότι η δοθείσα δικαιολογία στην τράπεζα (Τεκμήριο 16) «ότι θα γινόταν πληρωμή στο δικαιούχο με νέα επιταγή με αναθεωρημένο ποσό» αντικατοπτρίζει τα πιο πάνω αναφερόμενα. Σημειώνω επίσης ότι οι πιο πάνω αναφορές του κατηγορούμενου δεν έτυχαν οποιασδήποτε ουσιαστικής αμφισβήτησης από την μεριά του παραπονούμενου, αφού πέραν ορισμένων γενικών υποβολών ότι ψεύδεται, δεν τέθηκε οτιδήποτε συγκεκριμένο που να αντικρούει την αιτία για την οποία δόθηκε η εντολή μη πληρωμής της επιταγής. Αντίθετα, και χωρίς να προβαίνω σε οποιοδήποτε εύρημα αναφορικά με την όποια αστική διαφορά πιθανό να υφίσταται μεταξύ των μερών, προκύπτει ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 επί του οποίου στηρίχτηκε ο παραπονούμενος και το οποίο προβλέπει ότι όταν θα υπολογιστούν τα έξοδα θα γίνει ανάλογη προσαρμογή προς όφελος των εναγόντων, στη συνέχεια το ποσό το οποίο επιδικάστηκε αναφορικά με τα έξοδα τα οποία αναλογούν στην Ν.Ε. Νεοκλέους ΔΕΠΕ ανέρχεται στο ποσό των €3579 και αυτό δεν αμφισβητείται, ενώ ο κατηγορούμενος πλήρωσε το ποσό των €4245,89σ το οποίο και πάλι δεν αμφισβητείται. Επομένως έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω καταλήγω ότι τα όσα είχε στο μυαλό του ο κατηγορούμενος αναφορικά με το ποσό της επιταγής κατά την ανάκληση, επιβεβαιώνονται στη συνέχεια από τα Τεκμήρια 6 και 8. Εις ότι αφορά το μέρος της δικαιολογίας ανάκλησης της επιταγής το οποίο αφορά την διαφωνία του κατηγορούμενου με τον δικαιούχο της επιταγής, υπό τις περιστάσεις τις οποίες περιέγραψε ο κατηγορούμενος ότι δηλαδή ο ίδιος του θεωρούσε ότι συμφωνία είχε με την ΔΕΠΕ και όχι με τον παραπονούμενο προσωπικά και γι' αυτό θεωρούσε ότι το όποιο ποσό παρέμενε ως υπόλοιπο αυτό οφείλετο στην ΔΕΠΕ, όπως αποτέλεσε και θέση του κατά την Ακρόαση, αποκαλύπτει ότι η ανάκληση και γι' αυτό το λόγο έγινε από τον ίδιο με καλή πίστη εφόσον κατά τον ίδιο με βάση τα γεγονότα είχε εύλογη αιτία να ανακαλέσει την πληρωμή της επιταγής. Ασχέτως ότι η θέση του κατηγορούμενου ότι ο παραπονούμενος δεν είναι δικαιούχος της επιταγής δεν έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ο λόγος ανάκλησης ο οποίος δόθηκε στην τράπεζα να συνάδει με τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας την υπεράσπιση του. Αποτελεί θέση του παραπονούμενου ως αυτή καταγράφεται στην τελική αγόρευση του συνηγόρου ότι ο λόγος ο οποίος αναφέρθηκε στην τράπεζα δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση του καθώς ουδέποτε ο κατηγορούμενος προσέφερε την όποια αναθεωρημένη πληρωμή. Η εν λόγω εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ο λόγος ο οποίος δίδεται στην τράπεζα να συνάδει και σχετίζεται με τα όσα ένας κατηγορούμενος αναφέρει στην μαρτυρία του. Πέραν των πιο πάνω διαπιστώνω ότι κατά την αντεξέταση του κατηγορούμενου ουδέποτε υποβλήθηκε τέτοια θέση η οποία προωθείτε με την αγόρευση αλλά ούτε αντεξετάστηκε προς τούτο. Ούτε καν υποβλήθηκε στον κατηγορούμενο ότι δεν είχε εύλογη αιτία να ανακαλέσει την πληρωμή. Το γεγονός δε ότι δεν δοθήκαν περαιτέρω λεπτομέρειες κατά την ανάκληση της επιταγής, δεν θεωρώ ότι επηρεάζει την υπεράσπιση του κατηγορούμενου. Το σημαντικό είναι να καταγραφεί ο λόγος, οι λεπτομέρειες και η εξειδίκευση του λόγου μπορούν να δοθούν εκεί και όπου απαιτείται μέσω της μαρτυρίας. Κρίνω επομένως ότι η αιτία που επικαλέστηκε ο κατηγορούμενος για την ανάκληση της πληρωμής της επιταγής, ήταν ειλικρινής και συνιστά εύλογη αιτία μέσα στην έννοια του πιο πάνω άρθρου, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που τον βαρύνει και δεν είναι άλλο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Αποτελεί θέση της υπεράσπισης σύμφωνα με την τελική αγόρευση του συνηγόρου του ότι η έκθεση αδικήματος βάση του κατηγορητηρίου δεν συνάδει με την περιγραφή των λεπτομερειών του αδικήματος. Παρατηρώ ότι στην έκθεση αδικήματος αναφέρεται η έκδοση επιταγής χωρίς αντίκρισμα ενώ στις λεπτομέρειες αδικήματος αναφέρεται ότι η επιταγή δεν εξοφλήθηκε και επιστράφηκε με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής». Προκύπτει επίσης ότι με άδεια του Δικαστηρίου τροποποιήθηκε η έκθεση αδικήματος στις 24.3.15 έτσι ώστε το άρθρο επί του οποίου στηρίζεται η κατηγορία να είναι το 305A

(2)χωρίς να υποβληθεί οποιοδήποτε άλλο αίτημα για τροποποίηση. Ουδέποτε όμως υποβλήθηκε σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ένσταση ή σχετική θέση από μέρους της υπεράσπισης για οποιοδήποτε επηρεασμό της υπεράσπισης ενόψει τούτου. Σημειώνεται περαιτέρω ότι από πλευράς υπεράσπισης το εν λόγω ζήτημα απλά και μόνο καταγράφεται στην τελική αγόρευση της χωρίς να συνοδεύεται από οιανδήποτε εισήγηση. Όλη η μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε από μέρους του παραπονούμενου στηρίζεται στην ανάκληση της επιταγής από τον κατηγορούμενο κατά παράβαση του άρθρου 305A

(2)το οποίο περιλαμβάνεται εις την έκθεση αδικήματος. Επίσης, ο κατηγορούμενος προώθησε και στήριξη την όλη υπεράσπιση του σε αυτή η οποία παρέχεται από το εν λόγω άρθρο και δεν έχει καταδειχθεί ούτε διαπιστώνω να επηρεάστηκε η υπεράσπιση καθ' οιονδήποτε τρόπο από την παρατηρούμενη διάσταση μεταξύ του λεκτικού της έκθεσης αδικήματος και των λεπτομερειών αυτού. Υπό το φως των πιο πάνω, η υπόθεση απορρίπτεται, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα που προέκυψαν σε σχέση με την παρούσα υπόθεση επιδικάζονται υπέρ του κατηγορούμενου και εναντίον του παραπονούμενου, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο