Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Νίκος Βίκης, Αρ. Υπόθεσης: 3483/14, 19/12/2016

Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Νίκος Βίκης, Αρ. Υπόθεσης: 3483/14, 19/12/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2016:B214 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3483/14 Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού και Νίκος Βίκης Κατηγορούμενου -------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 19/12/2016 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Δ. Ναπολέοντος Για τον κατηγορούμενο: κ. Κυριακίδης μαζί με κ. Χριστοδουλίδη (για την απαγγελία της απόφασης ο κ. Χριστοδουλίδης) Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία μόνο κατηγορία για το αδίκημα της απειλής, κατά παράβαση του άρθρου 91(Α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος στις 6/6/2013 στην Ερήμη της επαρχίας Λεμεσού προκάλεσε στον Γεώργιο Χαμπουλλά τρόμο απειλώντας με βία, δηλαδή τον απείλησε με τη φράση «Είσαι φοροδιαφυγάς, τα μωρά δεν σε θέλουν και σε φοβούνται και θα σε κανονίσω εγώ. Δεν θα πεθάνεις με φυσικό θάνατο, εννα με δεις που πάνω σου ξαφνικά χωρίς να με περιμένεις, εγώ δεν είμαι βλάκας όπως τον κομμωτή της Πάφου». Ως μάρτυρες για την κατηγορούσα αρχή, κλήθηκαν και μαρτύρησαν στο Δικαστήριο ο αστυφ. 2258 Μ. Αρχοντίδης, ο Γεώργιος Χαμπουλλάς και η Έλενα Κατσουνωτού (Μ.Κ 1-3). Μετά δε την κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία, αυτός επέλεξε και κατάθεσε ενόρκως και στη συνέχεια κάλεσε ένα μάρτυρα υπεράσπισης τον Ανδρέα Βίκη (Μ.Υ.1). Ενώπιον του Δικαστηρίου τέθηκαν δύο διαφορετικές εκδοχές σε σχέση με την εξέλιξη που είχε ένα επεισόδιο όταν ο κατηγορούμενος και ο παραπονούμενος (Μ.Κ.2), πρώην γαμπρός και πεθερός, συναντήθηκαν στο σχολείο στο οποίο φοιτούν τα δύο ανήλικα παιδιά του κατηγορούμενου που απόκτησε με την πρώην σύζυγο του, θυγατέρα του παραπονούμενου και πήγαν για να παραλάβουν ο καθένας το ένα από τα παιδιά αφού αυτά διαμένουν ξεχωριστά, ο Γιώργος με τον πατέρα του και η Κρίστη-Αθηνά με τη μητέρα της. Λόγω της κατάστασης αυτής ο κατηγορούμενος μετέβη στο σχολείο μαζί με τον Μ.Υ.1 για να παραλάβει τον Γιώργο και ο παραπονούμενος την Κρίστη. Ο παραπονούμενος υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος μετά από έντονη αντιπαράθεση που είχαν μεταξύ τους για το ποιος θα έπρεπε να παραλάβει την μικρή Κρίστη από το σχολείο και να την μεταφέρει στο σπίτι, τον απείλησε με τα λόγια που εκτίθενται στο κατηγορητήριο. Αντίθετα ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι απείλησε τον παραπονούμενο. Δέχτηκε όμως ότι δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μεταξύ τους όταν ο παραπονούμενος επέμενε να μεταφέρει την Κρίστη στο σπίτι της ενώ η ίδια δεν ήθελε να πάει μαζί του. Μεταξύ των δύο αυτών αντικρουόμενων εκδοχών, επιλέγω ως πλέον ειλικρινή και αξιόπιστη αυτή που προβλήθηκε από τον κατηγορούμενο. Και αυτό γιατί μου έκαμε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας καθότι απαντούσε αυθόρμητα, πηγαία και χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό. Και αυτό σε αντίθεση με τον παραπονούμενο (Μ.Κ.2), ο οποίος δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια του και την αλήθεια των όσων εξέφρασε και για αυτό απορρίπτω τη μαρτυρία εκτός βέβαια του μέρους εκείνου που αποτέλεσε κοινό έδαφος. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει, παρατηρώντας την όλη στάση και συμπεριφορά του, σχημάτισα την εντύπωση ότι για τους δικούς του λόγους και πιθανότατα λόγω των σοβαρών διαφορών που διαφάνηκε να υπάρχουν μεταξύ του κατηγορούμενου και της οικογένειας του Μ.Κ.2 οι οποίες φαίνεται να έχουν οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, ήθελε να δημιουργήσει προβλήματα στον κατηγορούμενο. Σε πολλές περιπτώσεις καθυστερούσε να απαντήσει προφανώς σκεπτόμενος την απάντηση που θα έπρεπε να δώσει, ενώ σε κάποιες άλλες θύμωνε και μιλούσε σε έντονο ύφος δίδοντας μακροσκελείς απαντήσεις προσπαθώντας να πείσει για τη γνησιότητα της εκδοχής του. Σε μία περίπτωση και όταν του έγινε κάποια υποβολή, απάντησε αναφερόμενος στο πρόσωπο του κατηγορούμενου με τρόπο ειρωνικό λέγοντας «Το άκρως άωτον της ευγένειας», ενώ απαντώντας υπεροπτικά δεν δίστασε σε άλλη στιγμή να πει αντεξεταζόμενος ότι «Αυτά είναι κουρουφέξαλα». Η απόρριψη της μαρτυρίας του Μ.Κ.2 προδιαγράφει και την τύχη της υπόθεσης. Και αυτό γιατί οι άλλοι δύο μάρτυρες κατηγορίας των οποίων η μαρτυρία γίνεται αποδεκτή λόγω της θετικής εντύπωσης που σχημάτισα για αυτούς, δεν είχαν γνώση για τα ουσιαστικά σημεία της υπόθεσης. Ο μεν Μ.Κ.1, ήταν ο αστυφύλακας στον οποίο ο παραπονούμενος έκαμε καταγγελία για την υπόθεση και στη συνέχεια έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο και τον κατηγόρησε γραπτώς. Η δε Μ.Κ.3, ήταν η βοηθός διευθύντρια στο σχολείο στο οποίο φοιτούν τα δύο παιδιά του κατηγορούμενου. Αυτή αντιλήφθηκε ότι οι δύο εμπλεκόμενοι συζητούσαν μεταξύ τους για το ποιος θα παραλάβει το κορίτσι από το σχολείο, ξεκαθάρισε όμως ότι δεν έδωσε σημασία στα λεγόμενα τους γιατί είχε όλη την προσοχή της στραμμένη στη μικρή Κρίστη η οποία βρισκόταν σε τραγική όπως τη χαρακτήρισε κατάσταση. Αναφορά θα πρέπει να γίνει και στη μαρτυρία του Μ.Υ.1 γιού του κατηγορούμενου από προηγούμενο γάμο ο οποίος μαζί με τον πατέρα του είχαν μεταβεί στο σχολείο για να παραλάβουν τον μικρό Γιώργο. Αυτός επιβεβαίωσε ουσιαστικά την εκδοχή του πατέρα του, λέγοντας ότι η αντιπαράθεση μεταξύ κατηγορούμενου και παραπονούμενου, δημιουργήθηκε όταν η μικρή Κρίστη αντιλήφθηκε ότι στο σχολείο πήγε για να την παραλάβει ο παραπονούμενος και όχι η μητέρα της και δεν ήθελε να πάει μαζί του. Κάποιες μικροδιαφορές που εντοπίζονται στη μεταξύ του κατηγορούμενου και του Μ.Υ.1, μαρτυρία δεν είναι ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία κανενός από τους δύο γιατί αυτές δεν αφορούσαν ουσιαστικά σημεία της υπόθεσης στα οποία και οι δύο παρέμειναν σταθεροί. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και της απόρριψης της μαρτυρίας του παραπονούμενου το μοναδικό εύρημα στο οποίο μπορεί να καταλήξει το Δικαστήριο είναι ότι την επίδικη ημερομηνία όταν ο κατηγορούμενος μαζί με τον Μ.Υ.1 μετέβησαν στο δημοτικό σχολείο Ερήμης για να παραλάβουν τον μικρό Γιώργο και ο παραπονούμενος τη μικρή Κρίστη δημιουργήθηκε μεταξύ τους ένα επεισόδιο όταν ο παραπονούμενος επέμενε να παραλάβει το κοριτσάκι αλλά το ίδιο δεν ήθελε να τον ακολουθήσει. Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που η μαρτυρία του παραπονούμενου δεν έγινε αποδεκτή, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε οποιοδήποτε άλλο εύρημα και συνεπώς η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και αυτό γιατί όπως είναι νομολογημένο η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε συστατικού στοιχείου που την συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή (βλ. Λοίζουv. Αστυνομίας