ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΣΠΕΤΣΙΩΤΗ, Γεν. Αίτηση Αρ: 119/16, 30/11/2016

(1)-

(5), και 53

(1)-

(3), στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 142/87 θεσμός 79, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.1 θ.2, Δ.39 θθ. 1, 2, 3, 4, 7, Δ.47 θθ. 1, 2, 3, Δ.48 θθ.1, 2, 3, 7, 9, Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Από πλευράς γεγονότων υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Χρίστου Δημητρίου ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία των αιτητών. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Δημητρίου και την επισυνημμένη διαιτητική απόφαση τεκμ. Α, στις 21.7.14 στα πλαίσια διαιτητικής διαδικασίας, εκδόθηκε απόφαση υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ'ου η αίτηση και του Κυριάκου Στέφου Σπετσιώτη και της Υποθήκης Υ 13341/2007 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα για το ποσό €41.127,15 πλέον τόκους προς 9% ετησίως από 21.7.14 μέχρι εξόφλησης κεφαλαιοποιημένοι δύο φορές τον χρόνο πλέον €150 έξοδα διαιτητικής απόφασης. Επισυνάπτει περαιτέρω στην ένορκη του δήλωση την έγγραφη γνωστοποίηση της απόφασης του Διαιτητή προς τον καθ' ου η αίτηση ως τεκμήριο Β. Αναφέρει ότι η απόφαση του Διαιτητή είναι τελεσίδικη , αφού η έφεση που ασκήθηκε από τον καθ' ου η αίτηση μαζί με τα υπόλοιπα πρόσωπα εναντίον των οποίων στρέφεται η απόφαση απορρίφθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ.18.3.16 στα πλαίσια της Αίτησης Αρ. 202/15 του Ε.Δ. Λεμεσού (τεκμ Γ1). Ο Καθ 'ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι της ένστασης του είναι εμφανείς από το σώμα της γραπτής ειδοποίησης ένστασης και της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει και δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω το περιεχόμενο τους αλλά αναφορά θα γίνει στη συνέχεια εκεί όπου κρίνεται αναγκαίο. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις, προς υποστήριξη της θέσης του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. Στην υπό εξέταση περίπτωση θεωρώ ότι εφαρμογή έχει ο Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος 22/85 και όχι το Κεφ.4 όπου το άρθρο 21 προβλέπει για διαιτητικές αποφάσεις που εκδόθηκαν δυνάμει συνυποσχετικού. Πρόκειται για υπόθεση που αφορά διαφορά η οποία προέκυψε μεταξύ της αιτήτριας εταιρείας και του μέλους της. Το άρθρο 52

(1)και

(2)του Ν.22/85 προνοεί ότι διαφορές μεταξύ μελών και της εταιρείας παραπέμπονται προς επίλυση σε διαιτησία. Τα εδάφια 4 και 5 του άρθρου 52 καθορίζουν τη διαδικασία που ακολουθείται μετά την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία και της έκδοσης διαιτητικής απόφασης και κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτά πιο κάτω: «

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις ότι ο τρόπος προσβολής της απόφασης του Διαιτητή είναι αυτός της έφεσης εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Στην Αίτηση 110/95 της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827, 831 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή.» Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν.22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πως θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο.» Στην παρούσα διαδικασία ο δικαστικός έλεγχος που ασκείται είναι μόνο σε ότι αφορά τις τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου. Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v. Κυριακίδη κ.α.

(2008)1(Α) 716 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται την εμπλοκή του ιδίου, που αφενός να την διατάσσει και ταυτόχρονα να την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Για αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης δεν έχει τεθεί από πλευράς του καθ'ου η αίτηση ως λόγος ένστασης το κατά πόσο η επίδικη διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στο ίδιο αφού με βάση την ένορκη δήλωση του επιδότη, τεκμ.Β στην αίτηση, η Διαιτητική απόφαση του επιδόθηκε προσωπικά στις 4.6.

1. Άλλωστε όπως προκύπτει από το ίδιο το σώμα της απόφασης (Τεκμ. Α στην αίτηση), αυτή εκδόθηκε στην παρουσία του καθ΄ου η αίτηση ο οποίος παρουσιάσθηκε στη διεξαγωγή της διαιτησίας και αποδέχθηκε το χρέος του. Έχω διεξέλθει με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου ως λόγοι ένστασης και θεωρώ ότι δεν αποτελούν ζητήματα που ο καθ ΄ου η αίτηση δύναται να προβάλλει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Πρόκειται για λόγους ένστασης που αφορούν την ουσία της απόφασης του διαιτητή. Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν μπορεί να αναθεωρηθεί η διαιτητική απόφαση και συνεπώς ο καθ΄ου η αίτηση δεν μπορεί να προβάλλει τις ενστάσεις που προβάλλει και αφορούν το κανονικό και νομότυπο στη διαδικασία της διαιτησίας, την υπογραφή της συμφωνίας δανείου, δόλο του Διαιτητή και ή άλλους λόγους που προβάλλει με σκοπό να επιτύχει την μη έγκριση της αίτησης. Παράλληλα υπογραμμίζεται πως στην προκειμένη περίπτωση ο καθ΄ ου η αίτηση ασκώντας το δικαίωμα που του παρέχει ο νόμος υπέβαλε έφεση κατά της επίδικης διαιτητικής απόφασης η οποία απορρίφθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ.18.3.16 τεκμ. Γ
2. Περαιτέρω τα όσα προβάλλονται με την ένσταση ως λόγοι για την μη έγκριση του αιτήματος ένεκα της μη γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης προς τον συνοφειλέτη του καθ΄ου η αίτηση, Κυριάκο Στέφου Σπετσιώτη, στηριζόμενα στο γεγονός ότι αυτός είναι και συνιδιοκτήτης στο ενυπόθηκο ακίνητο δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο απόρριψης της υπό κρίση αίτησης με την οποία ζητείται η εγγραφή για εκτέλεση της επίδικης διαιτητικής απόφασης εναντίον του καθ΄ου η αίτηση. Όπως σαφώς προκύπτει από το περιεχόμενο της η επίδικη διαιτητική απόφαση εκδόθηκε εναντίον του καθ΄ου η αίτηση και του συνοφειλέτη του Κυριάκου Στέφου Σπετσιώτη αλληλέγγυα και/η κεχωρισμένα. Επομένως μετά την απόρριψη της αίτησης- έφεσης του καθ΄ου η αίτηση, όπως πιο πάνω αναφέρεται, η επίδικη διαιτητική απόφαση κατέστη για τον ίδιο τελεσίδικη και δεσμευτική με αποτέλεσμα οι αιτητές να έχουν κάθε δικαίωμα να προωθήσουν την εκτέλεση αυτής εναντίον του. Ποια συγκεκριμένα μέτρα εκτέλεσης θα λάβουν οι αιτητές προς εκτέλεση της απόφασης εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση για την είσπραξη του εξ΄ αποφάσεως χρέους δεν είναι θέμα που θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, αντικείμενο της οποίας είναι η εξέταση των τυπικών προϋποθέσεων που τάσσει η πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία. Αλλά ούτε και εντάσσεται η παρούσα, ως η εισήγηση της πλευράς του καθ΄ου η αίτηση, στις δικαστικές διαδικασίες εκείνες που έχουν ως αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία όπου με βάση τις αρχές της νομολογίας οι συνιδιοκτήτες ως ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι. Υπό το φως των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης που προβάλλει ο καθ ΄ου η αίτηση δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Βρίσκω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την εγγραφή και εκτέλεση της επίδικης Διαιτητικής απόφασης εναντίον του καθ΄ου η αίτηση. Εκδίδεται συνεπώς Διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης. Τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ'ου η αίτηση. (Υπ.)................ Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Tελική Απόφαση - εγγραφή διαιτητικής απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο