ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΛΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ν. ΙΩΣΗΦ ΓΙΑΓΚΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7755/16, 1/11/2016

(1)Κεφ.135, Καν.7 και 17Α των σχετικών Κανονισμών ΚΔΠ 273/90 ως τροποποιήθηκαν, αρ.11 του Ν.164(Ι)/06 και αρ.17 του ΕΚ 1967/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, «οι κατηγορούμενοι 1 και 2 κατά ή περί την 04-05-2015 στην θαλάσσια περιοχή «ΣΟΔΑΠ», στην επαρχία Λεμεσού, μετέφεραν/αλίευαν με δίχτυα με το σκάφος «ΤΑΤΤΟΟ» χωρίς να έχουν εξασφαλίσει άδεια αλιείας από την Αρμόδια Αρχή ήτοι από τον Διευθυντή του Τμήματος Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών» Εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, κατέθεσε ένας μάρτυρας, ο Γ. Παύλου Επιθεωρητής Αλιείας και Θαλασσίων Ερευνών στο ΤΑΘΕ, ΜΚ1, ενώ εκ μέρους των κατηγορουμένων, μετά που αυτοί κλήθηκαν σε απολογία, κατέθεσαν, ενόρκως, ως ήταν δικαίωμα τους, οι ίδιοι ως ΜΥ1 και ΜΥ2 αντίστοιχα, ως επίσης και ο Μάριος Αντρέου, ΜΥ
2. MK1 - Γιώργος Παύλου Συνοψίζω τη μαρτυρία του ΜΚ1 στα πλαίσια της οποίας ο μάρτυρας, κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, την συνοπτική έκθεση που ετοίμασε στις 27/5/12, αναφορικά με τα υπό εξέταση γεγονότα. Στις 4/5/15, γύρω στις 1310, ο μάρτυρας δέχτηκε ανώνυμη τηλεφωνική καταγγελία ότι στην περιοχή «ΣΟΔΑΠ» στη Λεμεσό, δύο άγνωστα άτομα αλίευαν με τη χρήση μικρού σκάφους. Μεταβαίνοντας στην περιοχή περί τις 1325, είδε δύο άτομα, να επιβαίνουν μικρής βάρκας και να πλησιάζουν την ακτή οπόταν και ξεκίνησε να βαδίζει προς το μέρος τους. Αφού πλησίασε σε απόσταση περίπου 30μ. από τη βάρκα, πρόσεξε ότι το ένα από τα άτομα είχε αποβιβαστεί για να βοηθήσει να βγει η βάρκα έξω, ενώ, εντός της βάρκας, ο μάρτυρας διαπίστωσε να υπάρχουν δίχτυα. Ο λόγος που μπορούσε να δει εντός της βάρκας εκείνη τη στιγμή, οπόταν και πρόσεξε τα δίxτυα, ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, επειδή βρισκόταν σε ψηλότερο σημείο από το σημείο που βρισκόταν η βάρκα και τα δύο πρόσωπα. Πλησιάζοντας, είδε τον επιβαίνοντα της βάρκας να κοιτάζει προς το μέρος του και ακολούθως να αναπτύσσει ταχύτητα, με ανατολική κατεύθυνση και συγκεκριμένα προς την περιοχή του καρνάγιου, ήτοι παράλληλα με την ακτογραμμή. Προσπάθησε να κρατήσει οπτική επαφή με τη βάρκα όμως σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, την έχασε από το οπτικό του πεδίο. Αφού πλησίασε το πρόσωπο που παρέμεινε στην ακτή και το οποίο αργότερα διαπίστωσε να είναι ο κατηγορούμενος 2, τον ρώτησε πόσα δίχτυα είχαν καλάρει καθώς και ποιος ήταν ο άλλος που οδηγούσε τη βάρκα. Ο κατηγορούμενος 2 τότε, σύμφωνα με το μάρτυρα, του απάντησε ότι «δεν εβάλαμεν δίχτυα, εν ξέρω, απλά τον βοηθούσα με τη βάρκα τζιαι εν μπορώ να σου πω το όνομα μου» και αποχώρησε. Μετά πάροδο 10 λεπτών περίπου, επέστρεψε στο σημείο η βάρκα, πλην όμως, μέσα στη βάρκα, δεν υπήρχαν δίχτυα. Συνομιλώντας με τον επιβαίνοντα στη βάρκα, διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον 1ο κατηγορούμενο, ο οποίος, μετά από έλεγχο στον οποίο προέβηκε ο μάρτυρας, δεν ήταν κάτοχος οποιασδήποτε άδειας αλιείας. Ο μάρτυρας ρώτησε τον 1ο κατηγορούμενο πού έβαλε τα δίχτυα που είχε δει προηγουμένως οπόταν και ο κατηγορούμενος του απάντησε «είδες δίχτυα; εγώ δεν έχω δίχτυα ούτε εψάρευκα τζιαι τζείνα που είδες ήταν σακκούλια με ψουμιά που πεία να ταίσω στες σκαρκές». Ακολούθως ο μάρτυρας επέστησε τη προσοχή του 1ου κατηγορούμενου στο Νόμο και του ζήτησε να προσέλθει στα γραφεία του ΤΑΘΕ την επόμενη μέρα για κατάθεση. Στις 5/5/15 και 26/5/16, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντίστοιχα, προσήλθαν στα γραφεία του ΤΑΘΕ, όπου κατηγορήθηκαν γραπτώς και τους προτάθηκε «εξώδικη διευθέτηση» της υπόθεσης με την έκδοση σχετικού εξωδίκου για το ποσό των €
3. Αμφότεροι οι κατηγορούμενοι όμως, αρνήθηκαν, τόσο την κατηγορία όσο και τον εξώδικο συμβιβασμό της υπόθεσης. Αντεξεταζόμενος, σε σχέση με τα δίχτυα που ανέφερε ότι είδε εντός της βάρκας, ο μάρτυρας είπε ότι αυτά ήταν χρώματος κίτρινου. Ανέφερε περαιτέρω ότι, ουδέποτε είδε τους κατηγοροούμενους να τα χρησιμοποιούν και ότι δεν μπορούσε να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες είτε ως προς το είδος, είτε ως προς το μέγεθος ή το βάρος τους. Υπεβλήθη στο μάρτυρα, από την ευπαίδευτη συνήγορο των κατηγορουμένων ότι, η θέση του ότι υπήρχαν δίχτυα στην βάρκα ήταν εσφαλμένη καθ' ότι, το μόνο που υπήρχε στη βάρκα, ήταν σακκούλια με ψωμιά για τις «σκαρκές» και ότι αυτά είναι που είδε και τα εξέλαβε, λανθασμένα, ως δίχτυα. Ο μάρτυρας απέρριψε τη θέση αυτή ως επίσης και τη θέση ότι το μόνο που έκαμε ο κατηγορούμενος 1 ήταν να δοκιμάσει τη καινούρια μηχανή βάρκας που αγόρασε και ότι ο κατηγορούμενος 2 απλά τον βοήθησε να σπρώξει τη βάρκα μέσα στη θάλασσα χωρίς ποτέ ο εν λόγω κατηγορούμενος να επιβιβαστεί σε αυτή. Τέλος, ο μάρτυρας απέρριψε την υποβολή που του τέθηκε, ότι, λόγω του μικρού μεγέθους και της κατάστασης της βάρκας θα ήταν αδύνατο αυτή να χρησιμοποιηθεί για αλιεία με τη χρήση διχτύων. ΜΥ1 - 1ος Κατηγορούμενος Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, αυτός διατηρά μια μικρή επιχείρηση καφενείου στην περιοχή «ΣΟΔΑΠ» στη Λεμεσό και είναι ιδιοκτήτης βάρκας, μήκους 27 ποδών. Όταν χρειάστηκε να αγοράσει μια βοηθητική μηχανή για τη βάρκα του, θεώρησε καλύτερο, να δοκιμάσει πρώτα την εν λόγω μηχανή σε μια άλλη βάρκα προτού την εγκαταστήσει στη δική του. Επειδή στην περιοχή που βρίσκεται το καφενείο του υπάρχει μια μικρή εγκαταλελειμμένη βάρκα με το όνομα «ΤΑΤΤΟΟ», η οποία άνηκε σε κάποιο Κυριάκο ο οποίος απεβίωσε προ πολλού, αποφάσισε όπως εγκαταστήσει σε αυτή τη βάρκα τη μηχανή που αγόρασε, για να τη δοκιμάσει. Μέσα στην εν λόγω βάρκα, η οποία είναι «πεταμένη» στη περιοχή, υπήρχαν διάφορα σακούλια με σκουπίδια και γυάλινα μπουκάλια τα οποία πέταξαν, κατά καιρούς οι διάφοροι περαστικοί. Εντός της βάρκας, υπήρχαν επίσης σακκούλια με ψωμιά τα οποία χρησιμοποιούν για να «ταΐζουν τις σκαρκές» που βρίσκονται στην περιοχή του ναυαγίου μέσα στη θάλασσα. Λόγω των μικρών της διαστάσεων αλλά και της κακής της κατάστασης, η εν λόγω βάρκα, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν για τίποτα και σίγουρα όχι για ψάρεμα με δίχτυα, εφόσον, δεν μπορεί να αντέξει βάρος πέραν των 150-200 κιλών και ο πάτος της είναι «σεντόνι», καμωμένος δηλαδή, από πάρα πολύ λεπτό υλικό, το οποίο μπορεί να σπάσει αν δεχτεί υπερβολικό βάρος. Τη συγκεκριμένη μέρα, όταν του έφεραν τη μηχανή, ήταν στο καφενείο του μαζί με άλλα άτομα. Ζήτησε από κάποιους από τους θαμώνες που βρίσκονταν εκεί, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος 2 όπως και ο Μάριος Αντρέου, ΜΥ3, να τον βοηθήσουν να εγκαταστήσει τη μηχανή στην ΤΑΤΤΟΟ για να τη δοκιμάσει, όπως και έγινε. Όσον αφορά την εμπλοκή του κατηγορούμενου 2, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος ουδέποτε μπήκε στη βάρκα παρά μόνο βοήθησε να τη σπρώξουν μέσα στη θάλασσα. Αφού εγκατέστησε τη μηχανή με τη βοήθεια των υπολοίπων, επειδή δεν ήξερε τις δυνατότητες της αλλά και επειδή η ΤΑΤΤΟΟ ήταν παλιά βάρκα, προτίμησε να την οδηγήσει, περίπου 20 μέτρα μέσα στη θάλασσα και κατά μήκος της παραλίας, σε νερό βάθους ενός μέτρου περίπου. Όταν επέστρεψε, τον πλησίασε ο ΜΚ1, τον οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε, ο οποίος του ζήτησε να μάθει τι έκαμε με τα δίχτυα που ψάρευε. Ο ΜΥ1 του απάντησε τότε ότι δεν είχε δίχτυα και ούτε ψάρευε. Είπε επίσης στον ΜΚ1 ότι αν είχε αντίθετη άποψη θα μπορούσε να πάει μέχρι το σημείο που οδήγησε τη βάρκα και να δει αν υπήρχαν δίχτυα. Διερωτήθηκε στη συνέχεια ο ΜΥ1, γιατί ο ΜΚ1 δεν του φώναξε όταν τον είδε αφού, ως ανέφερε, είχε δει δίχτυα. Ακολούθως, σύμφωνα με τον ΜΥ1, ο ΜΚ1 κάλεσε και άλλους συναδέλφους του στη σκηνή για να ερευνήσουν την περιοχή και να εντοπίσουν τα δίχτυα που ο ΜΚ1 ανέφερε ότι είδε. Εάν τα πράγματα, σύμφωνα με το ΜΥ1, είχαν ως ισχυρίστηκε ο ΜΚ1, τότε θα ήταν πολύ εύκολο να βρεθούν τα δίχτυα αφού, αν ρίχνονταν σε τόσο ξέβαθο νερό, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τα διακρίνει, από μεγάλη κιόλας απόσταση. Παρά ταύτα όμως και παρ' όλες τις έρευνες του ΤΑΘΕ τέτοια δίχτυα ουδέποτε ανευρέθηκαν και αυτό επειδή απλά δεν υπήρχαν. Τέλος, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι, αν και τη συγκεκριμένη ημερομηνία δεν κατείχε άδεια αλιείας εντούτοις από τις 12/5/15 και για όλο τον επόμενο χρόνο, ήταν κάτοχος τέτοιας άδειας σε σχέση με το σκάφος του, «ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ». Η εν λόγω άδεια αλιείας κατατέθηκε ως Τεκμήριο
4. ΜΥ2 - 2ος Κατηγορούμενος Η μαρτυρία του ΜΥ2 κύλησε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές με αυτή του ΜΥ1, ήτοι ότι εκείνη τη μέρα βρισκόταν στο καφενείο του τελευταίου όταν και αυτός τους ζήτησε να τον βοηθήσουν να εγκαταστήσει μια μηχανή που αγόρασε στη βάρκα ΤΑΤΤΟΟ. Επειδή ο ίδιος έχει, από μικρός, φοβία με τη θάλασσα, δεν επιβιβάστηκε στη βάρκα αλλά περιορίστηκε στο να βοηθήσει το ΜΥ1 και τους άλλους που ήρθαν εκεί, να σπρώξουν τη βάρκα μέσα στο νερό. Υπολόγισε την απόσταση που οδήγησε ο ΜΚ1 τη βάρκα μέσα στη θάλασσα να είναι περί τα 100μ-200μ. Ο λόγος για τον οποίο δεν αποκάλυψε το όνομα του στον ΜΚ1 όταν ο τελευταίος τον ρώτησε για τούτο, είναι επειδή, εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε ποιος ήταν ο ΜΚ
5. Όταν όμως ειδοποιήθηκε να πάει στα γραφεία του ΤΑΘΕ ανταποκρίθηκε στη σχετική κλήση που του απεστάλη και απάντησε σε ότι τον ρώτησαν. Εντός της βάρκας, ο ΜΥ2 ανέφερε ότι, υπήρχαν σακούλια και ψωμιά ενώ αρνήθηκε ότι υπήρχαν οποιαδήποτε δίχτυα ή ότι μαζί με τον κατηγορούμενο 1 προέβηκαν σε οποιασδήποτε μορφής αλιεία. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτός καμιά σχέση έχει είτε με τη βάρκα ΤΑΤΤΟΟ είτε με το ψάρεμα, αφού, λόγω της φοβίας του, ούτε καν μέσα στη θάλασσα μπαίνει πόσο μάλλον σε βάρκα. Κατά την αντεξέταση του, απέρριψε υποβολή ότι επέβαινε στη βάρκα και επανέλαβε την αρχική του θέση περί τούτου. Κατά την άποψη του, η θέση του ΜΚ1 ότι τον είδε πάνω στη βάρκα είναι εσφαλμένη και ο ΜΚ1 θα πρέπει να εξέλαβε την παρουσία του μπροστά από τη βάρκα, μετά που την έσπρωξε να πάει μέσα, ως να ήταν μέσα στη βάρκα, επειδή ο ΜΚ1 τον έβλεπε από πίσω και από απόσταση. ΜΥ3 - Μάριος Άντρεου Σύμφωνα με το μάρτυρα, ο οποίος αν και οικοδόμος ασχολείται ενεργά με το ψάρεμα με δίχτυα, όντας κάτοχος άδειας αλιείας και έχοντας 3 βάρκες ψαρέματος, την επίμαχη ημερομηνία, βρισκόταν στο καφενείο του 1ου κατηγορούμενου και έπινε καφέ μαζί με τους υπόλοιπους θαμώνες. Παρών στο χώρο ήταν και ο κατηγορούμενος
6. Σε κάποια στιγμή, ανέφερε ο μάρτυρας, ο κατηγορούμενος 1 τους ζήτησε να τον βοηθήσουν να εγκαταστήσει στη βάρκα ΤΑΤΤΟΟ που βρισκόταν εκεί, μια βοηθητική μηχανή που αγόρασε για να την δοκιμάσει. Μέσα στη βάρκα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι, το μόνο που υπήρχε ήταν κάποια σακούλια και ψωμιά και σίγουρα όχι δίχτυα εφόσον επρόκειτο για μιας πολύ μικρής βάρκας, με πολύ χαμηλό βαθμό αντοχής που λόγω και της κακής της κατάστασης, θα ήταν αδύνατο να φορτωθεί με δίχτυα και επιβάτες, εφόσον θα κινδύνευε να βυθιστεί. Αφού ο ίδιος, ο κατηγορούμενος 2 και κάποιοι άλλοι που ήταν στο καφενείο μετέβηκαν μαζί με τον κατηγορούμενο 1 εκεί που ήταν η ΤΑΤΤΟΟ, ο κατηγορούμενος 1 μπήκε μέσα στη βάρκα και εγκατέστησαν τη μηχανή χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία. Ακολούθως, αυτός και ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος, σύμφωνα με το μάρτυρα, λόγω της φοβίας που έχει με το νερό, έμεινε, καθ' όλο το χρόνο, στην άμμο και εκτός της βάρκας και του νερού, έσπρωξαν τη βάρκα, στην οποία ήδη επέβαινε ο κατηγορούμενος 1, μέσα στο νερό και ο τελευταίος, αφού την οδήγησε περί τα 50μ. προς τα μέσα και κατά μήκος της παραλίας, επέστρεψε πίσω. Αντεξεταζόμενος ως προς την απόσταση που κάλυψε ο 1ος κατηγορούμενος με τη βάρκα προτού επιστρέψει πίσω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι είναι εύκολο, για κάποιον να υπολογίσει λανθασμένα την απόσταση μέσα στη θάλασσα όταν βρίσκεται έξω από το νέρο και δεν γνωρίζει τη θάλασσα αντίθετα με τον ίδιο που γνωρίζει να υπολογίζει τις αποστάσεις μέσα στο νερό. Σύμφωνα με το μάρτυρα, μέχρι να επιστρέψει ο κατηγορούμενος 1, τους προσέγγισε ο ΜΚ1, τον οποίο ο μάρτυρας γνωρίζει προσωπικά ως επίσης και την ιδιότητα του, ο οποίος, αρχικά «κατηγόρησε» όλους τους παρευρισκόμενους ότι ψάρευαν παράνομα, πράγμα το οποίο όλοι τους αρνήθηκαν. Ακολούθως, και αφού έγινε μια συζήτηση κατά την οποία, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο ΜΚ1, «κατηγορούσε» πότε τον ένα και πότε τον άλλο για παράνομη αλιεία, εν τέλει, ο ΜΚ1, «κατέληξε» να κατηγορήσει τους δύο κατηγορούμενους, οι οποίοι όμως, όπως και οι υπόλοιποι, δεν ψάρευαν ούτε και είχαν δίχτυα στη βάρκα. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την υπεράσπιση αμφότεροι οι συνήγοροι προέβηκαν σε τελικές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας, η μεν συνήγορος των κατηγορουμένων ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν εφόσον δεν αποδείχτηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η κατηγορία ενώ ο δε συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή υποστήριξε το αντίθετο. Κεντρικό άξονα των εκατέρωθεν εισηγήσεων, αποτέλεσε το μαχητό τεκμήριο αλιείας που δημιουργεί η επιφύλαξη του αρ.3

(5)του Κεφ.135, οι πρόνοιες του οποίου έχουν ως εξής: 3

(5)Οποιοσδήποτε που χρησιμοποιεί σκάφος κατά παράβαση των εδαφίων

(1),

(3)και

(4)του παρόντος άρθρου και ο ιδιοκτήτης ή σε περίπτωση μίσθωσης, ο εφοπλιστής τέτοιου σκάφους, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τριών ετών ή σε χρηματική ποινή μέχρι δέκα χιλιάδες λίρες ή και στις δύο ποινές μαζί: Νοείται ότι για σκοπούς του παρόντος Νόμου και των δυνάμει τούτου Κανονισμών, η ύπαρξη αλιευτικού εξοπλισμού, πάνω ή μέσα σε σκάφος, ή συρόμενου από το σκάφος, αποτελεί μαχητό τεκμήριο πως το εν λόγω σκάφος χρησιμοποιείται για σκοπούς αλιείας ιχθύων. Για σκοπούς πληρότητας, παραθέτω αυτούσιες και τις σχετικές με την παρούσα υπόθεση, πρόνοιες του αρ.3

(1)του Κεφ.135: 3.—

(1)Κανένα σκάφος δεν χρησιμοποιείται ως αλιευτικό σκάφος, εκτός εάν έχει εκδοθεί άδεια αλιείας αναφορικά με αυτό δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου. Επισημαίνω εδώ, ότι στα πλαίσια εξέτασης της εισήγησης κατά πόσο αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων, με σχετική ενδιάμεση απόφαση, το Δικαστήριο κάλεσε τους κατηγορούμενους να προβάλουν την υπεράσπιση τους μόνο σε σχέση με το αδίκημα των προαναφερόμενων προνοιών του Κεφ.135, εφόσον οι υπόλοιπες νομοθετικές πρόνοιες που αναφέρονται στο κατηγορητήριο δεν αφορούσαν την παρούσα υπόθεση. Ως εκ τούτου, είναι επί αυτής της νομικής βάσης που θα εξεταστεί η τυχόν ποινική ευθύνη των κατηγορουμένων. Κρίνω ορθό, για σκοπούς εύκολης αντίληψης τόσο των επιδίκων θεμάτων όσο και των θέσεων των συνηγόρων, να παραθέσω πρώτα, το πλήρες νομικό πλαίσιο που διέπει το υπό εξέταση αδίκημα. Παράνομη Αλιεία με Δίχτυα - Αρ.3 Κεφ.135 Όπως προκύπτει, το αδίκημα για το οποίο κατηγορούνται οι κατηγορούμενοι είναι αυτό της χρήσης «αλιευτικού σκάφους» χωρίς άδεια αλιείας από το Διευθυντή του ΤΑΘΕ. Από περαιτέρω ανάγνωση της ερμηνείας που δίνεται στο αρ.2 Κεφ.135 σε σχέση με τους όρους "άδεια αλιείας" και "αλιευτικό σκάφος",[1] που χρησιμοποιούνται στο Αρ.3 Κεφ.135 διαφαίνεται ότι το αδίκημα του εν λόγω άρθρου συνίσταται σε Α) Χρήση σκάφους Β) Το οποίο είναι κατάλληλα εξοπλισμένο Γ) Για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή που χρησιμοποιείται Δ) Για εμπορική εκμετάλλευση ιχθύων, περιλαμβανομένης της αλιείας Σύμφωνα με την επιφύλαξη του αρ.3

(5)Κεφ.135, η ύπαρξη αλιευτικού εξοπλισμού, πάνω ή μέσα σε σκάφος, αποτελεί μαχητό τεκμήριο πως το εν λόγω σκάφος, χρησιμοποιείται για σκοπούς αλιείας ιχθύων. Με γνώμονα ότι σε κατοπινό σημείο του Νόμου, ακολουθούν άλλες πρόνοιες, οι οποίες αφορούν στην άσκηση ερασιτεχνικής αλιείας και οι οποίες δημιουργούν χωριστά αδικήματα σε σχέση με την άσκηση τέτοιας μορφής αλιείας, προκύπτει ότι, σκοπός του αρ.3 είναι να ρυθμίσει την εμπορική/επαγγελματική αλιεία, η οποία, για ευνόητους λόγους, χρήζει, αυστηρότερης ρύθμισης. Επομένως, το συνδυαζόμενο αποτέλεσμα των πιο πάνω, είναι ότι, αν σε σκάφος υπάρχουν δίχτυα, για τα οποία είναι αποδεκτό ότι συνιστούν αλιευτικό εξοπλισμό, τότε, αυτός που χρησιμοποιεί το εν λόγω σκάφος, τεκμαίρεται ότι το χρησιμοποιεί για εμπορική/επαγγελματική αλιεία, την οποία μόνο με άδεια του Διευθυντή του ΤΑΘΕ μπορεί να ασκήσει. Το εν λόγω τεκμήριο είναι βέβαια μαχητό και δύναται να ανατραπεί από τον κατηγορούμενο. Εφόσον δε, πρόκειται περί ποινικής υπόθεσης, αυτό ανατρέπεται στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. (βλ. σχ. R v Carr Braint

(1943)2 All ER 156 και Ζυπίτης ν Αστυνομία

(2003)2 ΑΑΔ 220.) Προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, σημειώνω τα πιο κάτω, τα οποία συνιστούν, κοινό έδαφος μεταξύ των μερών. Στις 4/5/15 περί τις 1325, οι κατηγορούμενοι βρίσκονταν στην παραλία της περιοχής «ΣΟΔΑΠ» όπως και η βάρκα ΤΑΤΤΟΟ η οποία είναι μια μικρή βάρκα. Ενώ ο κατηγορούμενος 2 βρισκόταν σε συγκεκριμένο σημείο στην παραλία και εκτός της βάρκας, ο κατηγορούμενος 1, οδήγησε τη βάρκα μέσα στη θάλασσα, με κατεύθυνση ανατολικά προς το καρνάγιο, κατά μήκος της παραλίας. Μετά πάροδο κάποιων λεπτών επέστρεψε πίσω στο σημείο όπου ήταν ο κατηγορούμενος 2 οπόταν και βρήκε τον ΜΚ1 ο οποίος τον ρώτησε τι έκαμε τα δίχτυα με τα οποία ψάρευε οπόταν και ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε ότι ούτε δίχτυα είχε αλλά ούτε ψάρευε και πως το μόνο που υπήρχε στη βάρκα ήταν σακούλια με ψωμιά για τις «σκαρκές» και μάλλον αυτό θα ήταν που ο ΜΚ1 είχε δει. Πριν την εν λόγω συνομιλία, προηγήθηκε συνομιλία του ΜΚ1 με τον κατηγορούμενο 2, όπου, σε παρόμοια στιχομυθία, ο τελευταίος του ανέφερε ότι δεν είχαν δίχτυα και ότι το μόνο που έκαμναν ήταν να βοηθήσουν τον κατηγορούμενο 1 να δοκιμάσει τη μηχανή της βάρκας οπόταν και αποχώρησε χωρίς όμως να του αναφέρει το όνομα του. Για τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, το κρίσιμο ερώτημα στην παρούσα υπόθεση είναι αν η κατηγορούσα αρχή απέδειξε, υπό το φως της προσκομισθείσας μαρτυρίας, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι στη βάρκα ΤΑΤΟΟ υπήρχαν δίχτυα. Αν το έχει επιτύχει αυτό, τότε τίθεται το ερώτημα κατά πόσο οι κατηγορούμενοι, έχουν καταφέρει, στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων να αντικρούσουν το μαχητό τεκμήριο που δημιουργείται, ήτοι ότι χρησιμοποίησαν την ΤΑΤΤΟΟ, για εμπορική αλιεία. (βλ. Παναγιώτου Μακάριος ν. Γεωργίας Φουρνίδου,

(2012)2 Α.Α.Δ. 916) Αναφορικά με το κρίσιμο αυτό ερώτημα, η εκδοχή του ΜΚ1 ήταν ότι αυτό που είδε στην ΤΑΤΟΟ ήταν δίχτυα, εκδοχή την οποία η άλλη πλευρά απορρίπτει ισχυριζόμενη ότι εκείνο που ενδεχομένως να είδε ο ΜΚ1 και εξέλαβε ως δίχτυα να ήταν σακούλια με ψωμιά. Διεξήλθα τη μαρτυρία, έχοντας κατά νου τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας από το Δικαστήριο και παρατηρώ τα εξής. Αναφορικά με τη μαρτυρία του ΜΚ1, δεν θεωρώ ότι ο μάρτυρας ήρθε στο Δικαστήριο με πρόθεση να μην πει την αλήθεια. Άλλωστε, η μόνη πτυχή της μαρτυρίας του που αμφισβητήθηκε ήταν η θέση του αναφορικά με την ύπαρξη των διχτύων εντός της ΤΑΤΤΟΟ και η θέση του ότι ο 2ος κατηγορούμενος βρισκόταν πάνω στην βάρκα. Η εντύπωση που μου άφησε ο μάρτυρας ήταν ότι κατέθεσε την αλήθεια αναφορικά με το πως ο ίδιος αντιλήφθηκε τα όσα είδε και βίωσε ήτοι: α) Στις 1310 δέχεται ανώνυμη τηλεφωνική καταγγελία ότι δύο άτομα στην περιοχή τοποθετούσαν δίχτυα στη θάλασσα β) Στις 1325, 15 λεπτά αργότερα δηλαδή, φθάνει στην περιοχή και βλέπει στα 30 μέτρα, μια βάρκα με δύο άτομα να είναι στην ακτή γ) Ο ένας εκ των δύο, η πλάτη του οποίου είναι στραμμένη προς το μάρτυρα, βρίσκεται μπροστά από τη βάρκα και κινείται κατά τρόπο που υποδηλοί ότι προσπαθεί να βγάλει τη βάρκα έξω από το νερό. δ) Καθώς τους πλησιάζει, προσέχει κάτι μέσα στη βάρκα, το οποίο, από εκεί που είναι, το αντιλαμβάνεται να είναι δίχτυα ψαρέματος. ε) Αφού πλησιάζει περισσότερο βλέπει την βάρκα να απομακρύνεται με ταχύτητα, προς τα μέσα της θάλασσας και με ανατολική κατεύθυνση, κατά μήκος της ακτογραμμής. Παρά την προσπάθεια του να την ακολουθήσει, εντούτοις, τη χάνει από το οπτικό του πεδίο για κάποια λεπτά. στ) Αφού πλησιάζει το πρόσωπο που έμεινε στην παραλία, ήτοι το 2ο κατηγορούμενο, τον ρωτά αμέσως πόσα δίχτυα είχαν καλάρει και το όνομα του. Ο 2ος κατηγορούμενος τότε, αρνείται να δώσει τα στοιχεία του, δίνει μια εξήγηση, μη ικανοποιητική κατά το μάρτυρα και αποχωρεί. ζ) Μετά πάροδο κάποιων λεπτών, η βάρκα με τον 1ο κατηγορούμενο επιστρέφει, όμως δεν μπορεί να δει πουθενά στη βάρκα δίχτυα ψαρέματος. η) Αφού ρωτά και τον 1ο κατηγορούμενο που είναι τα δίχτυα που είδε, παίρνει και πάλι μια απάντηση την οποία δεν κρίνει ικανοποιητική θ) Προχωρεί μαζί με τους συναδέλφους του να ερευνήσει την γύρω περιοχή και ιδιαίτερα στο σημείο που έχασε οπτική επαφή με τη βάρκα για να εντοπίσει τα δίχτυα όμως δεν βρίσκει τίποτε. Ως προς το αν υπήρχαν δίχτυα εντός της βάρκας και αν ο κατηγορούμενος 2 επέβαινε της βάρκας, οι μάρτυρες της Υπεράσπισης έδωσαν, όπως ανέφερα, μια διαφορετική εκδοχή. Μπορώ να πω ότι η μαρτυρία τους ήταν ειλικρινής και οι απαντήσεις τους, ιδιαίτερα κατά την αντεξέταση, χαρακτηρίζονταν από αμεσότητα και γνήσιο αυθορμητισμό. Δεν παραγνωρίζω βέβαια τη φιλική σχέση που φαίνεται να υπάρχει μεταξύ τους, πλην όμως, δεν διαπίστωσα σε κανένα σημείο της μαρτυρίας τους να επιχείρησαν να αλλοιώσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα όσα οι ίδιοι βίωσαν την συγκεκριμένη μέρα για χάρη αυτής της φιλίας. Σημειώνω εδώ την χαρακτηριστική αμεσότητα με την οποία ο ΜΥ3 έκρινε λανθασμένους τους υπολογισμούς του 2ου κατηγορούμενου ως προς το πόσα μέτρα μέσα στη θάλασσα είχε οδηγήσει τη βάρκα ο 1ος κατηγορούμενος. Εάν η μαρτυρία τους ήταν προσυνεννοημένη, σίγουρα δεν θα αναμένετο τέτοια αντίδραση, ιδιαίτερα όταν στον ΜΥ3 υποβλήθηκε ρητά ποια ήταν η απάντηση του «φίλου» του και ότι δεν σύναδε με τη δική του θέση. Επιπρόσθετα όμως των πιο πάνω παρατηρώ και τα εξής. Όταν ο ΜΚ1 μίλησε με τους κατηγορούμενους 1 και 2, τους μίλησε ξεχωριστά, και χωρίς να τους έχει δοθεί προηγουμένως οποιαδήποτε χρονική ευκαιρία να συνομιλήσουν μεταξύ τους και να συνεννοηθούν ως προς τα λεγόμενα τους. Οι συνομιλίες των κατηγορουμένων με τον ΜΚ1 έγιναν, η μια αμέσως μετά την άλλη και χωρίς να ήταν ποτέ και οι δύο παρόντες ταυτόχρονα. Παρά ταύτα, αμφότεροι οι κατηγορούμενοι έδωσαν την ίδια εξήγηση στον ΜΚ1 ως προς το τι έκαμναν στην περιοχή και με την ίδια σταθερότητα και συνοχή κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Αυτό, σε συνδυασμό και με το ότι σε καμια ουσιώδη αντίφαση υπέπεσε η μαρτυρία τους, δεν αφήνει οποιοδήποτε περιθώριο να θεωρηθεί η εν λόγω μαρτυρία τους ως προσυνεννοημένη ή κατασκευασμένη. Ο κατηγορούμενος 1 μάλιστα, δεν δίστασε να αναφέρει, ούτε ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά ούτε και στον ΜΚ1, ότι τα ψωμιά στη βάρκα του ήταν για «τάισμα σκαρκών» και αυτό παρά το ότι είχε ήδη πληροφορηθεί για την ιδιότητα του ΜΚ1 και παρά το ότι γνώριζε ότι το «τάισμα σκαρκών» ενδεχομένως να συνιστά αδίκημα αφού δεν είχε την απαιτούμενη άδεια για τούτο. Επισημαίνω εδώ ότι η θέση του κατηγορούμενου 1 ότι η βάρκα ΤΑΤΤΟΟ δεν ήταν δική του αλλά βρισκόταν εγκαταλελειμμένη στην εκεί περιοχή καθώς και ότι εντός αυτής υπήρχαν, τουλάχιστο, σακούλια με ψωμιά δεν αμφισβητήθηκε όπως και δεν αμφισβητήθηκε ότι παρά τις έρευνες του ΤΑΘΕ δεν ανευρέθηκαν τα δίχτυα που ο ΜΚ1 ανέφερε ότι είδε. Ο 2ος κατηγορούμενος δε, ούτε απέκρυψε το γεγονός ότι αρνήθηκε να δώσει το όνομα του στον ΜΚ1 αλλά ούτε και η εξήγηση που έδωσε για τούτο είναι παράλογη. Αρνήθηκε να δώσει το όνομα του απλά επειδή δεν ήξερε ποιος ήταν αυτός που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του και του έκανε τόσες ερωτήσεις και δη υπό τύπο ανάκρισης. Όταν όμως ειδοποιήθηκε επίσημα από το ΤΑΘΕ προσήλθε άμεσα στα γραφεία τους όπου και συνεργάστηκε πλήρως μαζί τους. Υπό το φως των πιο πάνω η εκδοχή των κατηγορουμένων δεν μπορεί να απορριφθεί ως στερούμενη αληθοφάνειας και λογικού ερείσματος. Έχοντας κατά νου τη νομική θέση που διέπει το βάρος απόδειξης σε μια ποινική υπόθεση κρίνω ότι, στη βάση των όσων αναφέρω ανωτέρω, η προσκομισθείσα μαρτυρία σε σχέση με την επί του προκειμένου εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, δεν οδηγεί με ασφάλεια και στο βαθμό που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις, στο συμπέρασμα, ότι οι κατηγορούμενοι, τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα, όντως μετέφεραν και ψάρευαν με δίχτυα, αποκλειομένου οποιουδήποτε άλλου λογικού συμπεράσματος και χωρίς να πλανάται τουλάχιστο μια υποβόσκουσα αμφιβολία περί τούτου. (βλ. Alibrahim Muhy Iddin ν. Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 47/2014, 29/2/2016, Παφίτης άλλος ν. Δημοκρατίας,

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 Πατατάρης ν. Αστυνομίας,

(1993)2 Α.Α.Δ. 58 και Χαρίτωνος κ.α. ν Δημοκρατίας

(1971)2 ΑΑΔ 40). Επομένως θα δώσω στους κατηγορούμενους το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Συνεπεία της πιο πάνω κατάληξης μου, κρίνω ότι, η κατηγορούσα αρχή, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι οι κατηγορούμενοι μετέφεραν με τη βάρκα ΤΑΤΟΟ, δίχτυα ψαρέματος, ως τους αποδίδεται στο κατηγορητήριο και επομένως δεν έχει στοιχειοθετηθεί το μαχητό τεκμήριο του αρ.3

(5)Κεφ.135 (βλ. Φουρνίδου ανωτέρω) Με δεδομένο ότι η κατηγορία εναντίον των κατηγορουμένων, βασίστηκε αποκλειστικά στον ισχυρισμό περί μεταφοράς διχτύων και στο τεκμήριο του αρ.3

(5)Κεφ.135, κρίνω ότι, η κατηγορούσα αρχή, απέτυχε να αποδείξει ότι οι κατηγορούμενοι, διέπραξαν το αδίκημα του Αρ.3

(1)Κεφ.135, ως τους καταλογίζεται στο κατηγορητήριο. Συνεπώς, οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από την κατηγορία που αντιμετωπίζουν. Όσον αφορά τα έξοδα της υπόθεσης, και δη το κατά πόσο οι αθωωθέντες κατηγορούμενοι δικαιούνται σε έξοδα, το θέμα μπορεί να άπτεται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (βλ. 168 και 169 Κεφ.155[2] καθώς και Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Χαραλάμπους Πάμπος (Αρ. 2)

(2000)2 Α.Α.Δ. 603, Katharina v. Ευθυμίου και άλλων

(1998)2 Α.Α.Δ. 78, Pishorn v. Police

(1973)9 J.S.C. 1132), όμως η παρούσα υπόθεση έχει καταχωρηθεί από κρατική υπηρεσία και «Σύμφωνα με τα άρθρα 167, 168 και 169 της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155, όπως ερμηνεύθηκαν από τη νομολογία, ούτε τα πρωτόδικα δικαστήρια ούτε το Εφετείο έχει εξουσία να επιδικάζει έξοδα σε αθωωθέντα κατηγορούμενο, πληρωτέα από το Δημόσιο Ταμείο. (Βλέπε Pishorn v. Police

(1973)9 J.S.C., p. 1132).» - Θωμά Θάσος ν. Αστυνομίας,

(2000)2 Α.Α.Δ.

1. Επομένως δεν επιδικάζονται οποιαδήποτε έξοδα προς όφελος των κατηγορουμένων. (Υπ.).................................... Λ. Πασχαλίδης Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΕΠ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Παράνομη Αλιεία με σκάφος και δίχτυα [1]"άδεια αλιείας" σημαίνει άδεια αλιείας που χορηγείται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου και η οποία— (α) επιτρέπει τη χρήση σκάφους για την αλιεία ιχθύων μέσα σε περιοχές που καθορίζονται σ' αυτή· (β) αποτελεί προϋπόθεση για την υποβολή αίτησης για εξασφάλιση ειδικής άδειας αλιείας· "αλιευτικό σκάφος" σημαίνει οποιοδήποτε κατάλληλα εξοπλισμένο σκάφος, το οποίο χρησιμοποιείται ή δύναται να χρησιμοποιηθεί για την εμπορική εκμετάλλευση ιχθύων, περιλαμβανομένης της αλιείας, αποθήκευσης, μεταφοράς, διαμετακόμισης ή επεξεργασίας ιχθύων και οποιασδήποτε άλλης σχετικής εργασίας, αλλά δεν περιλαμβάνει φορτηγά πλοία. [2]
2. Όταν πρόσωπο καταδικάζεται για ποινικό αδίκημα, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει αυτό να καταβάλει τα έξοδα της κατηγορίας επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή η οποία δύναται να επιβληθεί σε αυτό και σε περίπτωση δημοσίων διώξεων τα έξοδα αυτά, όταν εισπραχθούν, καταβάλλονται στις δημόσιες προσόδους.
3. Αν σε συνοπτική δίκη ο κατηγορούμενος αθωωθεί το Δικαστήριο δύναται να διατάξει οποιοδήποτε πρόσωπο από το οποίο κατά τη γνώμη του προσάχθηκε κατηγορία ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει υπεύθυνο για την πρόκληση της πρόσαψης κατηγορίας, να καταβάλει στον κατηγορούμενο τα έξοδα αυτού. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο