Δημοκρατία ν. Ioan - Alexandrou Cheleman κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6117/15, 16/11/2016

(1)και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 3/

1. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 5ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος 1 μαζί με άλλα πρόσωπα την 15η Μαρτίου 2015, στη Λεμεσό, με παράνομη πράξη επέφερε το θάνατο του Maen Hamoud, τέως από την Συρία. Οι λοιπές κατηγορίες που αρχικά αντιμετώπιζε ο κατηγορούμενος 1 και συγκεκριμένα οι κατηγορίες 1, 2, 3 και 4 αναστάλησαν από το Γενικό Εισαγγελέα. Επισημαίνουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι κληθήκαμε να επιβάλουμε στον κατηγορούμενο 1 ποινή στο στάδιο αυτό της διαδικασίας, καθότι αυτός εκδήλωσε την προθυμία του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας στην παρούσα υπόθεση. Όσον αφορά τους λοιπούς κατηγορούμενους η υπόθεση συνεχίζει την πορεία που έχει πάρει μετά την άρνηση και μη παραδοχή τους στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τα αδικήματα της κατηγορίας 5, στην οποία ο κατηγορούμενος 1, βρέθηκε ένοχος, είναι καταγεγραμμένα στη γραπτή έκθεση γεγονότων την οποίαν παρουσίασε ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά και στα όσα προφορικά προσέθεσε. Αυτά δε έχουν ως ακολούθως׃ Το θύμα, MAEN HAMOUD, γεννήθηκε το 1965 στη Συρία και διέμενε στην Κυπριακή Δημοκρατία από το 2006 μαζί με τη σύζυγο και τα τρία παιδιά του. Περί ώρα 00.30 της 15ης Μαρτίου 2015, ο προαναφερθείς μετέβη με φίλους του στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «RICH CLUB», το οποίο βρίσκεται στη Λεωφ. Αρχιεπισκόπου Γ΄ αρ. 97 στη Λεμεσό. Στο εν λόγω κέντρο διασκέδασης, εργαζόταν ο 1ος κατηγορούμενος, ως φρουρός ασφαλείας. Μετά πάροδο κάποιου χρόνου κι ενώ το θύμα διασκέδαζε εντός του υποστατικού, δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ θύματος και λοιπών παρευρισκομένων. Συγκεκριμένα το θύμα ζήτησε από τη φίλη του κατηγορουμένου 1 να χορέψουν, εκείνη αρνήθηκε και τότε αυτός έκανε κάποιο σχόλιο "για τα οπίσθια της". Ο κατηγορούμενος 1 πληροφορήθηκε το λεκτικό του σχολείου και ένοιωσε συναισθηματική φόρτιση, η οποία οδήγησε σε 'συγχρονισμένη επίθεση εναντίον του θύματος'. Κάποια πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος 1, άρχισαν να κτυπούν με γροθιές και κλωτσιές το θύμα, το οποίο εν τω μεταξύ, κατέληξε στο πάτωμα του χώρου. Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής τόνισε ότι το επεισόδιο ήταν μια "συγχρονισμένη επίθεση" και όχι "συμπλοκή". Επεσήμανε δε ότι τα άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην επίθεση ήταν φίλοι του κατηγορουμένου
2. Ανέφερε δε χαρακτηριστικά ότι ". επιτέθηκαν κατά την ίδια χρονική στιγμή στο θύμα και χτυπούσαν παράλληλα". Καθ΄ ον χρόνο το θύμα βρισκόταν πεσμένο στο πάτωμα, δεχόταν δυνατά κτυπήματα από γροθιές και κλωτσιές, αδιακρίτως, σε όλο το σώμα του. Σε κάποιο χρόνο τα πρόσωπα που τον κτυπούσαν τον σήκωσαν από το πάτωμα και σπρώχνοντας τον, τον έβγαλαν έξω από το νυχτερινό κέντρο. Λόγω των κτυπημάτων που είχε δεκτεί, το θύμα κατέληξε στο έδαφος. Το επεισόδιο συνεχίστηκε και εκτός υποστατικού, με το θύμα να βρίσκεται πεσμένο στο δρόμο μπροστά από το υποστατικό και να δέχεται δυνατά κτυπήματα από γροθιές και κλωτσιές σε όλο του το σώμα, από τα πιο πάνω αναφερθέντα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος
3. Περί ώρα 01.55 μέλη του ΤΑΕ Λεμεσού μετέβησαν στο σημείο, όπου εντόπισαν το θύμα να κείτεται τραυματισμένο στο έδαφος. Περί ώρα 02.15 της ίδιας ημέρας στη σκηνή έφτασε ασθενοφόρο, με το οποίο το θύμα μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού και ακολούθως εισήχθη στη Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου. Υπεβλήθη σε ιατρικές εξετάσεις κατά τις οποίες διαγνώστηκαν εκτεταμένα τραύματα και κακώσεις. Μεταξύ άλλων διαπιστώθηκαν κατάγματα στις πλευρές 10, 11 και 12 δεξιά, κάταγμα στέρνου, κάταγμα ρινός, εκτενές τραύμα ρινός, υπαραχνοειδής αιμορραγία στη δεξιά κροταφοβρεγματική χώρα και στην αριστερή κροταφική χώρα, καθώς και αιμορραγία στην ενδοκοιλιακή αριστερή χώρα. Τα πιο πάνω προκλήθηκαν από τα προαναφερθέντα κτυπήματα που δέχτηκε το θύμα. Λόγω της σοβαρότητας και της έκτασης των κακώσεων το θύμα μεταφέρθηκε άμεσα στη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης (ΜΕΠ) του Νοσοκομείου, όπου διασωληνώθηκε. Την ίδια μέρα 15.3.15 στη ΜΕΠ, το θύμα υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία και έτυχε εξέτασης από την Ιατροδικαστή Δρ. Αγγελική Παπέττα. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του το θύμα υποβλήθηκε σε τραχειοστομία, με σκοπό την εξασφάλιση ανοικτής αεροφόρου οδού και σε γαστροστομία, με στόχο τη σίτισή του. Στις 12.08.15 παραπέμφθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και υποβλήθηκε σε αγγειοθωρακοχειρουργική επέμβαση. Νοσηλεύθηκε στη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης του πιο πάνω νοσοκομείου μέχρι την 21.08.15 που μεταφέρθηκε στην αντίστοιχη μονάδα του Νοσοκομείου Λεμεσού, όπου διεγνώσθη δυσλειτουργία διαφόρων οργάνων. Ο ΜΑΕΝ ΗΑΜΟUD, το θύμα, απεβίωσε στις 7.9.15 ενώ νοσηλευόταν στη ΜΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Η Ιατροδικαστής Αγγελική Παπέττα προέβη σε εξετάσεις επί της σορού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος οφειλόταν "σε σηψαιμία και πολυοργανική ανεπάρκεια συνεπεία της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης", που προκλήθηκε κατά τον ως άνω τραυματισμό του, σχετικό είναι το Τεκμήριο ΙΙ, ήτοι το πιστοποιητικό αιτιών θανάτου που κατέθεσε ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής. Συγκεκριμένα, η κατάσταση στην οποία περιήλθε το θύμα μετά τον τραυματισμό του στις 15.3.15 και ενόψει της βαριάς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, κατέστησε αναγκαία τη νοσηλεία του σε Μονάδες Εντατικής Παρακολούθησης σε νοσοκομεία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τις επεμβάσεις, στις οποίες υπεβλήθη το θύμα, οδήγησαν σε ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις που επέφεραν τη σηψαιμία και την πολυοργανική ανεπάρκεια και εν τέλει το θάνατο. Επρόκειτο, ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά για "μια αλυσίδα, μια σειρά γεγονότων η οποία ξεκίνησε από τον τραυματισμό του και οδήγησε στο θάνατο ως να θεωρείται ο τραυματισμός εκ των ουκ άνευ για το θάνατο". Διευκρινίσθηκε στο Δικαστήριο ότι οι λοιμώξεις υπάρχουν σε όλα τα Νοσοκομεία και όσο περισσότερο χρόνο παραμένει ένας ασθενής εκεί, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος μόλυνσης του από αυτές. Από το μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης, η Κατηγορούσα Αρχή δεν μπορεί να αντιστοιχίσει ποιο τραύμα προκάλεσε στο θύμα συγκεκριμένο πρόσωπο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υποδείξει στο Δικαστήριο ποιο τραύμα, ή ποια τραύματα προκάλεσε ο κατηγορούμενος
4. Το θύμα ήταν πεσμένο στο έδαφος και δεχόταν κτυπήματα από μια ομάδα ανθρώπων συγχρονισμένα, για κοινό λόγο, λόγω της έντασης που δημιουργήθηκε. Δεν μπορούσε ". να διαχωριστεί ποιος κτυπούσε και με ποια ένταση". Ο κατηγορούμενος 1 κατάφερε στο θύμα δύο γροθιές που ήταν ικανές να προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη, χωρίς όμως να αποκλείεται αυτός να είχε και άλλη σωματική επαφή με το θύμα, συμπεριλαμβανομένων σπρωξιμάτων και χαστουκιών. Ο κατηγορούμενος 1, δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Τελεί υπό κράτηση από την 15.3.
5. Η συνήγορος υπεράσπισης στη γραπτή της αγόρευση, αλλά και στα όσα πρόσθετα προφορικά ανέφερε, επικαλείται για σκοπούς μετριασμού της ποινής τα εξής: Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της εγκληματικής συμπεριφοράς του κατηγορούμενου 1 και ιδιαίτερα τη συμπεριφορά του θύματος προς τη φίλη του, την οποία αυτός θεωρούσε σαν αδελφή του. Το συγκεκριμένο βράδι ο κατηγορούμενος 1 και η παρέα του είχαν πάει στο νυχτερινό κέντρο για να γιορτάσουν τους αρραβώνες της φίλης του. Η ενέργεια του θύματος, να ζητήσει από την κοπέλα να χορέψουν και στη συνέχεια τα σχόλια του θύματος σε σχέση με τα οπίσθια της εκλήφθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 ως προσβλητικά και προκάλεσαν την έντονη συναισθηματική φόρτιση και βίαιη αντίδραση του. Αυτός αφού άκουσε τα ό,σα του είχε εξιστορήσει η φίλη του, ' ... εκνευρισμένος, θολωμένος αντέδρασε και εκινήθηκε προς το θύμα, με αποτέλεσμα να τον ακολουθήσουν και άλλο γνωστοί (χωρίς να σημαίνει ότι ήταν ο πρώτος που κτύπησε το θύμα)'. Σε αυτή δε την αντίδραση συνέτεινε, όπως πρόσθετα επικαλείται η συνήγορος του και η προηγηθείσα κατανάλωση από αυτόν αλκοολούχων ποτών που είχε σαν απόρροια τον επηρεασμό της κρίσης και του τρόπου συμπεριφοράς του. Επικαλέστηκε επίσης την έλλειψη προσχεδιασμού και προμελέτης από τον κατηγορούμενο 1 αφού ουδέποτε είχε πρόθεση να προκαλέσει το θάνατο του θύματος με τη πράξη του και να τον κτυπήσει. Η απόφαση του να συμμετάσχει στην επίθεση και να κτυπήσει το θύμα, ήταν στιγμιαία και κάτω από το καθεστώς της έντονης συναισθηματικής φόρτισης και της επήρειας του αλκοόλ, έχασε δε τον αυτοέλεγχο του. Η ευπαίδευτη συνήγορος την περίγραψε ως 'θολωμένη απόφαση υπό το καθεστώς της προσβλητικής συμπεριφοράς' του θύματος. Τόνισε επίσης ότι το όλο επεισόδιο, διήρκησε λίγα μόνο λεπτά και κατά την διάρκεια της εμπλοκής του κατηγορούμενου 1 στην επίθεση εναντίον του, αυτός δεν χρησιμοποίησε οποιοδήποτε όπλο. Επικαλέστηκε επίσης την ετοιμότητα του κατηγορούμενου 1 να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας στην παρούσα υπόθεση και την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία έγινε μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, προτού καταθέσουν όμως οι δύο αυτόπτες μάρτυρες κατηγορίας. Εισηγήθηκε δε ότι η ποινή που θα επιβληθεί θα πρέπει να ταιριάζει στο πρόσωπο του παραβάτη και θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες. Σε σχέση με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του κατηγορούμενου 1, η συνήγορος του υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε γι αυτόν και τόνισε το γεγονός ότι η μητέρα του πάσχει από καρκίνο. Επικαλέστηκε επίσης την ιδιομορφία που παρουσιάζει η περίπτωση του κατηγορούμενου 1, αφού στην Κύπρο δεν έχει κανένα συγγενικό του πρόσωπο. Επεσήμανε ακόμη ότι η απουσία του κατηγορούμενου 1 από την οικογένεια του, έχει ως δυσμενές επακόλουθο η θυγατέρα που απέκτησε από την αρραβωνιαστικιά του, ηλικίας δύο χρόνων σήμερα, να μεγαλώνει χωρίς την παρουσία του φυσικού της πατέρα. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου. Τέλος μετέφερε την απολογία του κατηγορούμενου 1 προς τα μέλη της οικογένειας του θύματος και ζήτησε να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι κατέβαλε το ποσό των €2.000 ως μερική αποζημίωση. Η ανθρώπινη ζωή, κατά κοινή αποδοχή, αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση δε κάθε ευνομούμενης πολιτείας στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογο καθήκον για περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται και στις ποινές οι οποίες προβλέπονται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν απώλεια ανθρώπινης ζωής. Έτσι και ο Κύπριος νομοθέτης διά του άρθρου 205

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, που εφαρμόζεται στη παρούσα υπόθεση, για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, μερίμνησε ώστε να επισύρεται η ανώτατη ποινή, που δεν είναι άλλη από αυτή της ισόβιας φυλάκισης. Όπως αναφέρθηκε δε χαρακτηριστικά στην υπόθεση Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας[1] επί αυτού του σημείου λέχθηκαν τα εξής: «Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεσή της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογο καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Γι' αυτό το λόγο προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης». Τέτοια αδικήματα πλήττουν επίσης άμεσα και καίρια τον κοινωνικό ιστό γιατί ακριβώς τείνουν να καταστρέψουν το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη. Είναι δε αυτόδηλο ότι η ουσιώδης διαφορά του αδικήματος της ανθρωποκτονίας με άλλα ειδεχθή εγκλήματα είναι βέβαια αυτή ταύτη η αμετάκλητη απώλεια του ιδίου του θύματος. Απώλεια που βιώνει για πάντα η οικογένεια του αλλά και εν γένει το κοινωνικό σύνολο. Αυτό δε το στοιχείο προσθέτει καταλυτικά, ακόμη ένα λόγο στην αρχή ότι ο αποτρεπτικός παράγοντας της ποινής σε τέτοιας φύσεως αδικήματα καθίσταται αδηρίτως αναγκαίος, έτσι ώστε να αποκαθίσταται σε κάθε περίπτωση, το τρωθέν αίσθημα της κοινωνίας από τέτοια βίαια και τραγικά περιστατικά, όπως αυτό της παρούσας υπόθεσης. Πάντα δε στον καθορισμό της εγκληματικότητας σε τέτοιας φύσεως αδικήματα, λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ο σχεδιασμός και η αδιαφορία ή ο βαθμός αδιαφορίας για την ανθρώπινη ύπαρξη[2]. Στη Pernell, Ford and Fowler v. Κυπριακής Δημοκρατίας[3] ο Πικής Πρόεδρος ανέφερε μεταξύ άλλων ότι όπου η ανθρωποκτονία είναι το αποτέλεσμα ηθελημένης παράνομης πράξης, δικαιολογείται η επιβολή πολύχρονης φυλάκισης μη αποκλειομένης της ποινής των ισοβίων δεσμών. Πρόσθετα η δικαστική μας γνώση αλλά και η νομολογία, καταδεικνύει ότι αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε στην παρούσα υπόθεση, αλλά και αδικήματα που εν γένει στρέφονται εναντίον της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας προσώπων ευρίσκονται σε έξαρση[4]. (Βλέπετε επίσης την Ποινική Έφεση 212/13, Στέλιος Μαυρολούκα ν. Δημοκρατίας, στην πρόσφατη απόφαση του ημερομ.5.2.2015). Η κρινόμενη περίπτωση πραγματικά συγκλονίζει κάθε εχέφρονα άνθρωπο αφού μια ασήμαντη αφορμή, είχε σαν συνέπεια το θάνατο μίας ανθρώπινης ύπαρξης, ήτοι του θύματος. Τα όσα διαμοίφθηκαν μεταξύ θύματος και της φίλης του κατηγορούμενου 1 σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούσαν την βίαιη αντίδραση αυτού που σε μια 'συγχρονισμένη ενέργεια', ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά επιτέθηκε εναντίον του θύματος και επέφερε μαζί με άλλα πρόσωπα, κτυπήματα σε όλο του το σώμα. Η βαναυσότητα δε των κτυπημάτων είναι εμφανής από τα κατάγματα στις πλευρές 10, 11 και 12 δεξιά, κάταγμα στέρνου, κάταγμα ρινός, εκτενές τραύμα ρινός, υπαραχνοειδής αιμορραγία στη δεξιά κροταφοβρεγματική χώρα και στην αριστερή κροταφική χώρα, καθώς και αιμορραγία στην ενδοκοιλιακή αριστερή χώρα. Αυτά δε συνέβησαν παρά το ότι ο κατηγορούμενος 1, αλλά και οι λοιποί που επιτέθηκαν στο θύμα, ουδέποτε βρέθηκαν σε κατάσταση αδυναμίας έναντι του θύματος και παρόλον που ουδέποτε απειλήθηκαν ουσιαστικά από τη συμπεριφορά του θύματος. Επισημαίνουμε ότι δεν προηγήθηκε οποιαδήποτε πρόκληση από μέρους του θύματος και τα ό,σα έλαβαν χώραν πριν το επεισόδιο, ήτοι η πρόσκληση του θύματος προς την κοπέλα να χορέψουν και αργότερα τα σχόλια του, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να εκληφθούν ως πρόκληση. Εξάλλου τέτοια εισήγηση δεν προωθήθηκε ούτε και από την υπεράσπιση. Η αναγκαιότητα για αυστηρή και αποτρεπτική αντιμετώπιση αυτού του σοβαρότατου αδικήματος, δεν μειώνει βέβαια την σημασία της εξατομίκευσης, στα πλαίσια της κάθε ξεχωριστής περίπτωσης, που θα πρέπει να χαρακτηρίζει την ποινή, όσο μικρή ή ασήμαντη μπορεί να είναι για τέτοιο αδίκημα, ούτως ώστε αυτή να αρμόζει στις προσωπικές συνθήκες του κάθε κατηγορούμενου. Eίναι σαφώς νομολογημένο πως είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλους τους ελαφρυντικούς παράγοντες για να υπάρχει εξισορρόπηση της ποινής ούτως ώστε, αυτή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής όμως δεν πρέπει να έχει σαν επακόλουθο την εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος, ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα σε αυτήν, τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα[5]. Έχοντας λοιπόν κατά νου την πιο πάνω αρχή, προχωρούμε στην εξέταση των εισηγήσεων της υπεράσπισης, που αφορούν τους ελαφρυντικούς παράγοντες. Θα ενδιατρίψουμε κατ΄ αρχάς με την παραδοχή του κατηγορουμένου 1, ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων[6]. Επισημαίνουμε όμως ταυτόχρονα ότι μεγαλύτερη αξία μπορεί να αποδοθεί στην παραδοχή σε υποθέσεις όπου η απόδειξη του αδικήματος θα ήταν χρονοβόρα και δύσκολη. Όπως λέχθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Raymond Elias Ghafari v. Αστυνομίας[7] : «Η νομολογία έχει βέβαια αναγνωρίσει ότι η παραδοχή ενοχής και η μεταμέλεια αποτελούν ελαφρυντικούς παράγοντες. Ωστόσο ο κανόνας αυτός δεν είναι απόλυτος. Πρέπει να εξετάζεται υπό το φως των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης. Αν π.χ. ένας συλληφθεί «επ' αυτοφώρω» - όπως είναι εδώ η περίπτωση - η παραδοχή δεν οδηγεί σε μείωση της ποινής του, όπως θα οδηγούσε στην περίπτωση κατηγορούμενου του οποίου η απόδειξη της ενοχής είναι δύσκολη ή προβληματική (Ieronymides v. Republic

(1982)2 C.L.R. 258, 273). Όπου δε υπάρχει συντριπτική μαρτυρία για την ενοχή του κατηγορουμένου το Δικαστήριο μπορεί ακόμη να μη λάβει υπόψη την παραδοχή και να επιβάλει την ποινή η οποία αντανακλά πλήρως τη σοβαρότητα του αδικήματος (R. v. Hastings

(1996)1 Cr. App. R. (S) 167 C.A. και R. v. Landy 16 Cr. App. R. (S) 908 C.A.).» Έχοντας λοιπόν υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, το γεγονός ότι στο αποτρόπαιο αυτό έγκλημα έλαβε μέρος μεγάλος αριθμός ατόμων, από πέντε μέχρι οκτώ, το γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο σε σχέση με τις ακριβείς ενέργειες του κάθε προσώπου, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ένας εκ των δύο αυτόπτων μαρτύρων στη μαρτυρία του στην αστυνομία κατέθεσε ότι είχε δει τον κατηγορούμενο 1 να κτυπά το θύμα με γροθιά μόνο μια φορά, εντός του υποστατικού και όχι δύο, ως ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε, κρίνουμε ότι η έκταση της εμπλοκής του πιθανόν να μην ήταν εύκολη υπόθεση και θα πρέπει να αποδοθεί υπό τις περιστάσεις στη παραδοχή του αρκετά μεγάλη βαρύτητα. Ακόμη την παραδοχή του κατηγορούμενου 1 ομού με την μεταφερθείσα απολογία του προς τα μέλη της οικογένειας του θύματος, αλλά και το γεγονός ότι κατέβαλε προς την οικογένεια κάποιο ποσό, 2.000 ευρώ, τα εκλαμβάνουμε και σαν έμπρακτη μεταμέλεια του[8]. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου 1, μας κάλεσε να δώσουμε βαρύτητα και στο γεγονός ότι η επίθεση και τα κτυπήματα στο θύμα έγιναν χωρίς την χρήση οποιουδήποτε όπλου και ότι τα σοβαρά κτυπήματα, από δικής του πλευράς, περιορίστηκαν στα δύο, σε δύο γροθιές. Η μη χρήση όπλου η άλλου επικίνδυνου οργάνου όπως και η ένταση και η μορφή της ασκηθείσας βίας, προσμετρά, όπως και πιο πάνω αναφέρεται, σαν μετριαστικός παράγοντας σε αδικήματα που ενέχουν το στοιχείο της βίας. Τούτο βεβαίως δεν σημαίνει πώς η χρήση γυμνών χεριών, ενέχει λιγότερη επικινδυνότητα η βαναυσότητα. Χωρίς λοιπόν να αποδεχόμαστε ότι το στοιχείο αυτό μειώνει σε σημαντικό βαθμό την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορουμένου 1, θα συμφωνήσουμε με την ευπαίδευτη συνήγορο του, πώς αυτό διαφοροποιεί την παρούσα με εκείνες στις οποίες το πρόσωπο που επέφερε τον θάνατο άλλου προσώπου, είχε κάνει χρήση όπλου η άλλου επικίνδυνου εκ της φύσεως του οργάνου. Στην αγόρευση της η συνήγορος του κατηγορουμένου 1, επικαλέστηκε επίσης την επήρεια που προκάλεσε στην κρίση και τρόπο συμπεριφοράς του, η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών. Ο τρόπος που θα πρέπει να εξετάζεται ο παράγοντας αυτός αναλύθηκε στην υπόθεση Geoffrey Michael John Pernell κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (ΑΡ.2)[9], στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο την έφεση ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Σύμφωνα με την κυπριακή νομολογία, η επήρεια του ποτού είναι παράγοντας, ο οποίος λαμβάνεται υπόψη, με ποικίλες, όμως, επιπτώσεις στην ποινή. Μπορεί, ανάλογα με την επίδρασή του στη διάπραξη του εγκλήματος, σε συνάρτηση με τη φύση του εγκλήματος, να προσμετρήσει είτε ως επιβαρυντικός είτε ως ελαφρυντικός παράγοντας - (βλ. Demetris Michael Kourris v. The Police

(1970)2 C.L.R. 53). Είναι δυνατό να έχει μετριαστικές επιπτώσεις, όπου διαφαίνεται ότι επηρέασε την κρίση του κατηγορουμένου - (βλ. Francis Kenneth Smith and Another v. The Police

(1969)2 C.L.R. 189). ................................ Το Κακουργιοδικείο δεν προσέδωσε οποιαδήποτε βαρύτητα στη μέθη, «λόγω της φύσης και σοβαρότητας των αδικημάτων». Διαπιστώνεται σφάλμα στην προσέγγιση του Κακουργιοδικείου. Η σοβαρότητα του αδικήματος προσδιορίζεται ανεξάρτητα από τη μέθη, ενώ η μέθη αποτελεί στοιχείο, το οποίο υπεισέρχεται στην αποτίμησή της. Η επήρεια του ποτού, κάτω από την οποία τελούσαν οι εφεσείοντες κατά το χρόνο διάπραξης των εγκλημάτων για τα οποία καταδικάστηκαν, μετριάζει τη σοβαρότητα τους.» (Βλέπε επίσης για το ίδιο ζήτημα τις αποφάσεις Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2, Α.Α.Δ. 50, Andrew John Yeates ν. Αστυνομίας

(2000)2, Α.Α.Δ. 320. Ότι πράγματι ο κατηγορούμενος 1, ευρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ κατά τον χρόνο που διέπραξε τα αδικήματα, προκύπτει και από τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί από το συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής. Συνεπώς αποδεχόμαστε ότι η χαλαρότητα, που επιφέρει η κατανάλωση αλκοόλ, φαίνεται να επέδρασε σε κάποιο βαθμό στις πράξεις και αποφάσεις του. Συνακόλουθα και αυτός ο παράγοντας θα ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός στο βαθμό βεβαίως εκείνο, που η σοβαρότητα του αδικήματος το οποίο διέπραξε ο κατηγορούμενος 1 και οι παράμετροι της νομολογίας, επιβάλλουν. Σε σχέση τώρα με την θέση της συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν προσχεδίασε την εγκληματική του συμπεριφορά και ούτε συνεννοήθηκε προς τούτο με τα άλλα πρόσωπα που έλαβαν μέρος στην επίθεση και ξυλοδαρμό του θύματος, επισημαίνουμε ότι ναι μεν στα αρχικά στάδια δεν υπήρξε από μέρους τους οποιαδήποτε προσυνεννόηση η προσχεδιασμός, από την στιγμή όμως που άρχισε η επίθεση εντός του υποστατικού - νυκτερινού κέντρου, η όλη του συμπεριφορά και ενέργειες δείχνουν ότι μόρφωσε μαζί με τους λοιπούς κοινή πρόθεση για να επιτεθούν και να ξυλοκοπήσουν το θύμα προκαλώντας του σωματικές βλάβες. Επισημαίνουμε δε ότι σύμφωνα με την θέση της ίδιας της συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία βρίσκει σύμφωνη και την Κατηγορούσα Αρχή, ο κατηγορούμενος 1 ήταν ο πρώτος που κινήθηκε επιθετικά εναντίον του θύματος και οι υπόλοιποι δράστες τον ακολούθησαν. Με βάση τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μας προκύπτει ότι επρόκειτο για συγχρονισμένη ενέργεια αριθμού προσώπων. Αποδεχόμαστε όμως ως ελαφρυντικό παράγοντα πως ο κατηγορούμενος 1 δεν είχε πρόθεση να επιφέρει τον θάνατο του θύματος, ο οποίος βεβαίως, ως αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός, ήταν απόρροια των κτυπημάτων που δέχθηκε και των εξ αυτών σοβαρών τραυματισμών του. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής λαμβάνουμε επίσης υπόψη ότι ο κατηγορούμενος 1 έχει εκδηλώσει την πρόθεση του να καταθέσει στο Δικαστήριο, ως μάρτυρας κατηγορίας στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Αναγνωρίζουμε τη σημασία της συνεργασίας του αυτής, η οποία αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα ο οποίος έχει αναγνωριστεί και από τη νομολογία[10]. Ακόμη στην υπόθεση Λοΐζος Λοΐζου και Λοΐζος Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας[11] λέχθηκαν τα εξής: «Περαιτέρω στην παρούσα υπόθεση ο Ηράκλης έχει παραδεχθεί ενοχή και έχει συνεργασθεί με την Αστυνομία για την εξιχνίαση των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης, καθώς και άλλων αδικημάτων τα οποία, όπως σημείωσε το Πρωτόδικο Δικαστήριο, «δεν θα ανιχνεύοντο χωρίς τη βοήθειά του». Σημειώνουμε ότι η καταδικαστική απόφαση στην παρούσα υπόθεση οφείλεται αποκλειστικά στη μαρτυρία του Ηράκλη. Η παραδοχή ενοχής και η βοήθεια προς την αστυνομία έχουν αναγνωρισθεί από τη νομολογία ως ελαφρυντικοί παράγοντες (Βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442. Αυτοί οι παράγοντες συντρέχουν μόνο στην περίπτωση του Ηράκλη και δεν συντρέχουν στην περίπτωση του εφεσείοντα Κωνσταντίνου. Έχει νομολογηθεί ότι δεν υφίσταται αντιρρήσιμη ανισότητα όπου η διαφορά στην ποινή αντανακλά την ύπαρξη ενός μετριαστικού παράγοντα ο οποίος ανήκει μόνο στον ένα από τους κατηγορουμένους** (Βλ. Tremarco [1979] 1 Cr. App. R. (S) 286).» Λαμβάνουμε επίσης υπόψη τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορούμενου 1 όπως μας τις περιέγραψε η ευπαίδευτη συνήγορος του και όπως αυτές καταγράφονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μας προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι ηλικίας 31 ετών και κατάγεται από τη Ρουμανία. Προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και είναι το μοναδικό παιδί της οικογένειας του. Ο πατέρας του ηλικίας 60 ετών σήμερα διαμένει στη Λεμεσό και εργάζεται ως μάγειρας σε εστιατόριο. Η μητέρα του ηλικίας 52 ετών σήμερα η οποία διέμενε με το σύζυγο της στη Λεμεσό και εργαζόταν επίσης ως μάγειρας, τον Μάιο 2015 λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που παρουσίασε, ανίατη ασθένεια, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη χώρα της. Είναι απόφοιτος κολλεγίου της χώρας του, του κλάδου Αθλητικών Επιστημών. Από το 2004 μέχρι το 2009, βρισκόταν στην Ισπανία για σκοπούς εργασίας. Ακολούθως, μαζί με τους γονείς του, εγκαταστάθηκε στην Κύπρο. Αρχικά διέμενε με την οικογένεια του στην επαρχία Λεμεσού και για κάλυψη των αναγκών του εργαζόταν ως μπάρμαν εστιατορίου. Από το 2012 μέχρι την σύλληψη του εργαζόταν ως υπάλληλος χρηματιστηριακής εταιρίας στη Λεμεσό. Το 2013 συνήψε αρραβώνα με συμπατριώτισσα του ηλικίας 30 ετών σήμερα. Το ζεύγος απέκτησε ένα παιδί ηλικίας 2 ετών σήμερα και διέμενε στη Λεμεσό. Τον Απρίλιο του 2016, η αρραβωνιαστικιά του μαζί με το παιδί τους, επέστρεψε στην χώρα της για να βρίσκεται κοντά στους γονείς της. Υπομνήσκουμε όμως ότι σε υποθέσεις τέτοιας σοβαρότητας όπως η παρούσα, οι προσωπικές συνθήκες ενός καταδικασθέντα είναι ήσσονος σημασίας. Σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα στην υπόθεση Ιωάννου v. Αστυνομίας[12], αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας». Δεν μας διαφεύγει επίσης ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι λευκού ποινικού μητρώου, στοιχείο που λαμβάνουμε δεόντως υπόψη, αφού όπως και από την νομολογία έχει αναγνωριστεί, του δίνει το δικαίωμα να ζητά την επιείκεια του Δικαστηρίου[13]. Θα αναφερθούμε στη συνέχεια σε προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με ποινές που επεβλήθησαν για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, έχοντας πάντα κατά νου ότι αυτές δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, καθότι κάθε υπόθεση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι ποινές αυτές είναι ενδεικτικές του μέτρου της τιμωρίας εγκλημάτων παρομοίας φύσης και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής Σαμπής ν. Δημοκρατίας

(2012)Α.Α.Δ. 100 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ.

1. Για το συγκεκριμένο δε ζήτημα παραπέμπουμε και στο εξής απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαυρολούκας ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω: «. Επίκληση, όμως, προηγηθείσας νομολογιακής προσέγγισης είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση εντοπισμού ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων, αλλά και καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Καταληκτικά, δεν είναι χωρίς σημασία να τονίσουμε ότι η παραπομπή σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις όπου επιβάλλεται ποινή στερητική της ελευθερίας και ακόμη περισσότερο όπου η φυλάκιση είναι μακροχρόνια, όπως στην υπό κρίση περίπτωση, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιαδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα.» Έχοντας λοιπόν υπόψη τα πιο πάνω παραθέτομε κατωτέρω σχετική νομολογία: Στη Μωϋσίδης ν. Δημοκρατίας[14], σε υπόθεση ανθρωποκτονίας, το θύμα είχε κτυπηθεί με πολύ βίαιο τρόπο. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου, δεν υπήρχε προσχεδιασμός, υπήρχε πρόκληση εκ μέρους του θύματος, ο εφεσείων ήταν 40 ετών, οικογενειάρχης και πατέρας ανήλικων παιδιών και τελούσε σε κατάσταση μέθης όταν διέπραξε το έγκλημα. Επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών από το Εφετείο αφού ελήφθη ιδιαίτερα υπόψη η βαναυσότητα με την οποία ο δράστης επιτέθηκε εναντίον του θύματος που τελικά σκότωσε με αλλεπάλληλα κτυπήματα με μαχαίρι μπροστά στα μάτια ενός μικρού παιδιού ηλικίας 10 χρόνων. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας[15], που αφορούσε ίδιο αδίκημα, υπήρξε πρόκληση από πλευράς του θύματος που στρεφόταν κατά της οικογενειακής ζωής του δράστη η οποία συνεχιζόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και τούτο παρά τις προσπάθειες του κατηγορούμενου να αποτρέψει την συνέχιση της. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 12 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αν και τόνισε τη σοβαρότητα του αδικήματος και ότι ο τρόπος εκτέλεσης του ήταν επιβαρυντικός παράγοντας, επεσήμανε ότι το γεγονός αυτό έπρεπε να εξεταστεί υπό το πρίσμα της όλης υπόθεσης και ιδιαίτερα της προκλητικής συμπεριφοράς του θύματος για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς και των φίλων αυτού. Για τους λόγους αυτούς το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την ποινή σε 8 χρόνια. Στη Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας[16], το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε από το Πρωτόδικο Δικαστήριο από 13 έτη σε 5 έτη. Στην εν λόγω υπόθεση επισημάνθηκε ότι η συμπεριφορά του θύματος υπήρξε άκρως προκλητική. Συγκεκριμένα ο εφεσείων υπό το κράτος συναισθηματικής φόρτισης η οποία δημιουργήθηκε εντός της οικίας του, από το θύμα που είχε σχέση με την 16χρονη κόρη του, πήρε το κυνηγετικό του όπλο από τον τόπο φύλαξής του, σε ώρα έντονης αντιδικίας με το θύμα, το γέμισε με πλήρη φυσίγγια, το όπλισε και το απασφάλισε και το έστρεψε εναντίον του θύματος. Το θύμα πλησίασε, προκαλώντας και θέτοντας σε επαφή την κοιλιά του με τις κάννες του όπλου, έσπρωχνε μπροστά πίσω, οπότε και προκλήθηκε εκπυρσοκρότηση λόγω του ότι ο εφεσείων είχε το δάκτυλο στη σκανδάλη, χωρίς όμως να την τραβήξει εθελούσια. Το Εφετείο επικύρωσε την καταδίκη για ανθρωποκτονία, έκρινε όμως ότι η επιβληθείσα ποινή των 13 ετών ήταν έκδηλα υπερβολική. Αν και ο εφεσείων εβαρύνετο και με προηγούμενη καταδίκη για επίθεση που προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη, το Εφετείο έλαβε υπόψη του το ότι ήταν ένας εργατικός και φιλόστοργος για την οικογένειά του άνθρωπος, καθώς και την ειλικρινή του μεταμέλεια, και έκρινε ότι η συμπεριφορά του, σε συνάρτηση και προς τη συμπεριφορά του θύματος από την αρχή μέχρι το τέλος, ενέτασσε την περίπτωση στις εντελώς ιδιαίτερες, έτσι ώστε ποινή φυλάκισης 5 ετών να εξισορροπούσε όλους τους σχετικούς παράγοντες. Στην υπόθεση Λοΐζου ν. Δημοκρατίας[17] σε ανθρωποκτονία κατά την οποία κρίθηκε ότι υπήρξε πρόκληση ως εκ των επιμέρους γεγονότων που αφορούσαν τον διαπληκτισμό του θύματος και του θύτη πριν το τελικό κτύπημα με σκεπάρνι. Η ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο αντικαταστάθηκε με ποινή φυλάκισης 5 ετών. Κρατούμε ως σημαντικό από την υπόθεση αυτή το ακόλουθο απόσπασμα: «Στην υπό εξέταση περίπτωση σημαντικοί παράγοντες, όπως οι συνεχιζόμενες και διαδοχικές προκλήσεις από το θύμα, η έλλειψη πρόθεσης επιφοράς θανάτου, ο οποίος προκλήθηκε ουσιαστικά από μια ατυχή συγκυρία, λόγω των κινήσεων του σκύλου, σε συνδυασμό με το λευκό του ποινικό μητρώο και τον καλό του χαρακτήρα, όπως και άλλες προσωπικές του περιστάσεις, αν και λήφθηκαν υπόψη από το Κακουργιοδικείο και προσμέτρησαν στο ύψος της επιβληθείσας ποινής, πιστεύουμε ότι δεν αντιπροσωπεύουν ικανοποιητικά τη μείωση στην αυστηρότητα της ποινής η οποία εδικαιολογείτο υπό τις περιστάσεις. Κρίνουμε ότι, εξισορροπώντας κάθε σχετικό παράγοντα, ποινή φυλάκισης 5 ετών είναι η κατάλληλη στην υπό εξέταση περίπτωση». Στην υπόθεση Γεώργιος Νικολάου ν. Δημοκρατίας[18], οι δύο εφεσείοντες εκ των οποίων ο ένας ήταν θηροφύλακας, επιδιώκοντας όπως συλλάβουν λαθροκυνηγό, μετά που αυτός τους ύβρισε, πυροβόλησαν, όπως είχαν οι ίδιοι αναφέρει, για να τον εκφοβίσουν, πλην όμως σφαιρίδιά τον έπληξαν θανάσιμα. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Κακουργιοδικείου, οι εφεσείοντες δεν πυροβολούσαν στον αέρα, όπως ισχυρίζονταν, χρησιμοποίησαν απαγορευμένα σφαιρίδια μεγάλου μεγέθους και ειδικής κατασκευής, ώστε να πλήττουν μεγάλο θήραμα από μεγάλη απόσταση και ο θάνατος του θύματος ήταν πιθανή συνέπεια της ρίψης των πυροβολισμών από τους εφεσείοντες, έστω και αν δεν ήταν πρόθεσή τους να τον επιφέρουν. Το Κακουργιοδικείο τους επέβαλε ποινή φυλάκισης επτά ετών για ανθρωποκτονία και το Εφετείο επεκύρωσε την ποινή. Έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε πρόκληση εκ μέρους του θύματος κρίνουμε λοιπόν ότι είναι αναπόφευκτη η κάπως πιο αυστηρή προσέγγιση μας από τις προαναφερόμενες υποθέσεις, σε εκείνες όπου υπήρχε σοβαρή πρόκληση από πλευράς του θύματος. Πρέπει εξίσου να τονίσουμε ότι ο κατηγορούμενος 1, δεν αρκέστηκε στο να κτυπήσει το θύμα με τις γροθιές του μία μόνο φορά, αλλά τουλάχιστον δύο, προέβηκε δε και σε άλλες βίαιες ενέργειες που παρόλον δεν ήταν τέτοιες που θα προκαλούσαν βαριά σωματική βλάβη, συνεισέφεραν και αυτές στη συνολική έκταση βίας που ασκήθηκε εναντίον του θύματος. Περαιτέρω, σταθμίσαμε και συνυπολογίσαμε κάθε σχετικό παράγοντα ο οποίος μας ετέθη, συμπεριλαμβανομένου του λευκού ποινικού μητρώου, τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, την απουσία προσχεδιασμού και κινήτρου, την απώλεια ψυχραιμίας του ως εκ των γεγονότων στην οποία συνέτεινε και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών που επηρέασε την κρίση και αναστολές του, την παραδοχή του στο Δικαστήριο, αλλά και την πρόθεση του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας στην παρούσα υπόθεση. Αυτοί οι παράγοντες κρίνουμε πώς είναι παράγοντες που ως ελαφρυντικοί τοιούτοι επηρεάζουν την ποινή που θα επιβάλουμε υπέρ και προς όφελος του κατηγορούμενου
2. Ταυτόχρονα όμως επισημαίνουμε ότι η φύση και η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο ο κατηγορούμενος 1 έχει βρεθεί ένοχος, αλλά και ο παράγοντας της αποτροπής που έντονα προβάλλει σαν κυρίαρχο στοιχείο στην παρούσα υπόθεση, καθιστούν την επιβολή της πολυετούς φυλάκισης απόλυτα αναγκαία και υπό τας περιστάσεις δικαιολογημένη. Υπομνήσκουμε ότι ο κατηγορούμενος 1 με την αποτρόπαια εγκληματική του συμπεριφορά, αφαίρεσε τη ζωή ενός συνανθρώπου του, οικογενειάρχη και πατέρα τριών παιδιών. Τίποτα δε, δεν μπορεί να αναπληρώσει την απώλεια αυτή και τις δυσμενέστατες συνέπειες στη ζωή των εν λόγω προσώπων που το υπόλοιπο της ζωής τους θα το περάσουν χωρίς τον σύζυγο, πατέρα και προστάτη τους, το τραγικό θύμα. Έχοντας κατά νου πάντα την σοβαρότητα του αδικήματος διά της διάπραξης του οποίου χάνεται μια ανθρώπινη ζωή, τα όσα αναλύσαμε πιο πάνω και τους παράγοντες που μας ετέθηκαν από την υπεράσπιση και λάβαμε υπόψη ως ελαφρυντικούς, υπό το πρίσμα πάντοτε των αρχών και των αυθεντιών που μας καθοδήγησαν, θεωρούμε ορθή και επιβάλουμε στον κατηγορούμενο 1, την κάτωθι ποινή: Στην πέμπτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 7 ετών. Νοείται βεβαίως ότι η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθηκε και τελεί από κράτηση, δηλαδή από τις 15.3.
3. (Yπ.) .............. Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: Ανθρωποκτονία [1]

(1991)2 Α.Α.Δ. 556, 584 [2] Βλέπετε σχετικά Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 231, 239 [3]

(1998)2 Α.Α.Δ. 417 [4] Βλέπετε Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 97 [5] Βλέπετε σχετικά Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd

(1993)2 Α.Α.Δ. 17, Σάββα ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) και Δημοκρατία ν. Μενελάου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603 6 Βλέπετε σχετικά Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Κούκος ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 64 7

(2001)2 Α.Α.Δ. 442 [8] Βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296 και Σόλωνας Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50 [9]

(1998)2 Α.Α.Δ. 417 [10] Βλέπετε σχετικά Κυριάκος Κυριάκου ν Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 746, Eminiyet Ulus κ.α. ν Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 216 11

(2001)2 Α.Α.Δ. 546 [12]

(2001)2 Α.Α.Δ. 382 [13] Βλ. Ανδρέας Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποινική έφεση 163/15, απόφαση ημερομ.11.7.2016 [14]

(2007)2 Α.Α.Δ. 34 [15]

(1989)2 Α.Α.Δ. 352 [16]

(2005)2 Α.Α.Δ. 692 [17]

(2012)2 Α.Α.Δ. 751 [18]

(2000)2 Α.Α.Δ. 482 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο