ΔΗΜΟΣ ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ ν. KARIS TRADING CO. LIMITED κ.α., Αρ. υπόθεσης: 3504/2013, 12/1/2016

(1)(β) του Κεφ. 96. Ειδικότερα, κατηγορείται ότι υπό την ιδιότητα της ως κάτοχος του τεμαχίου 1226, Φ/Σχ. 40/55 Ε 1, σύμπλεγμα 7 στην τοποθεσία Πουμπάρτες εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αραδίππου, επέτρεψαν την ανέγερση υποστατικού ήτοι αποθηκευτικού χώρου χωρίς άδεια. Οι κατηγορούμενοι 5, 6 και 7 κατηγορούνται ότι κατά τον ίδιο χρόνο «παρακίνησαν να επιτραπεί η ανέγερση οικοδομής» χωρίς άδεια κατά παράβαση των ίδιων διατάξεων του Κεφ. 96 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Ειδικότερα κατηγορούνται ότι υπό την ιδιότητα τους διευθυντές της κατηγορούμενης 4 εταιρείας, παρακίνησαν την κατηγορούμενη 4 να επιτρέψει την ανέγερση υποστατικού, ήτοι αποθηκευτικού χώρο, στο προαναφερόμενο τεμάχιο. Τέλος, η κατηγορούμενη 4 εταιρεία κατηγορείται ότι κατά τον ίδιο χρόνο, υπό την ιδιότητα της ως κάτοχος του εν λόγω τεμαχίου ανέχθηκε την ανέγερση του υποστατικού επί αυτό χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, παρέχει το δικαίωμα σε ένα κατηγορούμενο, μετά την παρουσίαση της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή, να εισηγηθεί ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του. Στην παρούσα υπόθεση, ο συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορούμενων 4, 5,6 και 7, ασκώντας το δικαίωμα αυτό, και αφού ολοκληρώθηκε η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, εισηγήθηκε ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων σε καμία από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και υποστήριξε ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν και απαλλαγούν σε αυτό το στάδιο, χωρίς να κληθούν να προβάλλει την υπεράσπιση του. Ειδικότερα, υποστήριξε ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί κάποια από τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής διαφώνησε υποστηρίζοντας ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία επαρκεί ώστε να κληθούν σε απολογία οι κατηγορούμενοι. Οι αρχές που διέπουν αυτό το στάδιο της διαδικασίας και ο τρόπος με τον οποίο ένα Δικαστήριο πρέπει να προσεγγίζει εισήγηση ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, έχουν αναλυθεί επανειλημμένα και εκτενώς στη νομολογία και είναι καλά γνωστές[1]. Συνοψίζοντας τις αρχές αυτές σημειώνω ότι αθώωση ενός κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνο όταν από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν στοιχειοθετούνται συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος ή όταν η μαρτυρία έχει κλονιστεί σε τέτοιο βαθμό κατά την αντεξέταση ή είναι τόσο αντινομική ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Στην παρούσα υπόθεση, για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, κατέθεσαν στο Δικαστήριο τέσσερις μάρτυρες, ο κ. Γιώργος Τόουλος, πολιτικός μηχανικός στο Δήμο Αραδίππου (ΜΚ1), ο κ. Ελενόδωρος Κίττου, δημοτικός υπάλληλος στο Δήμο Αραδίππου (ΜΚ2), ο κ. Δημήτρης Λάζος, πρώην κατηγορούμενος 2 (ΜΚ3) και ο κ. Γεώργιος Ματθαίος Αλαμπρίτης, δημοτικός γραμματέας (ΜΚ4). Σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση και αξιολόγηση της μαρτυρίας αφού αυτό είναι κάτι που επιτελείται μόνο στο τέλος της δίκης. Όμως, για σκοπούς διακρίβωσης του κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή κατάφερε να στοιχειοθετήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορούμενών και για σκοπούς εξέτασης των ζητημάτων που έχει εγείρει ο συνήγορος υπεράσπισης, προβαίνω κατωτέρω σε μια σύνοψη των κύριων σημείων της μαρτυρίας κατηγορίας. Πρώτος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή, όπως ανέφερα, ήταν ο κ. Γιώργος Τόουλος, πολιτικός μηχανικός του Δήμου Αραδίππου (ΜΚ1). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, περί τον Μάιο 2012 ο Δήμος δέχτηκε παράπονα από δημότες ότι στα τεμάχια αυ' αριθμούς 1225 και 1226, εντός των δημοτικών ορίων, υπάρχουν ετοιμόρροπα υποστατικά τα οποία χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικός χώρος. Προέβη σε επιτόπιο έλεγχο στις 23.5.2012 και διαπίστωσε ότι στον χώρο υπήρχαν υποστατικά κατασκευασμένα από ευτελή υλικά, καθώς και πινακίδες της πρώην κατηγορούμενης 1 εταιρείας η οποία χρησιμοποιούσε το επίδικο τεμάχιο για αποθήκευση ειδών υγιεινής και κεραμικών τα οποία εμπορευόταν. Συνέχισε λέγοντας ότι από έρευνα που διενήργησε διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε άδεια οικοδομής για τα εν λόγω υποστατικά. Διαπίστωσε επίσης ότι ιδιοκτήτρια του επίδικου τεμαχίου ήταν η Τσιαμπάρτα Μηνά Χρυστάλλα, η οποία είχε αποβιώσει, καθώς και ότι το γειτνιάζον τεμάχιο 1225 ανήκε στην κατηγορούμενη 4 εταιρεία (Τεκμήριο 3). Οι δε κατηγορούμενοι 5, 6 και 7 είναι δύο εκ των πέντε παιδιών της αποβιωσάσης. Την ίδια ημέρα, ανέφερε, στάληκε επιστολή στην κατηγορούμενη 4 εταιρεία (Τεκμήριο 4) με την οποία, μεταξύ άλλων, της ζητείτο να κατεδαφίσει τα υποστατικά από τα τεμάχια 1225 και 1226 εντός 1 μηνός από τη λήψη της επιστολής. Συνέχιζε αναφέροντας ότι σύμφωνα με τα αρχεία του Δήμου (Τεκμήρια 5 και 6) διαπίστωσε ότι οι χρεώσεις κτηματικού φόρου για τα έτη 2009-2015 που αφορούσαν το τεμάχιο 1226 αποστέλλονταν κατόπιν οδηγιών στο ταχυδρομικό κιβώτιο της κατηγορούμενης 4 εταιρείας, η δε δεδηλωμένη ταχυδρομική διεύθυνση ανήκει στον κατηγορούμενο 6 που είναι εκ των διευθυντών της εταιρείας. Κατά την αντεξέταση του, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι σε συνάντηση που είχε διενεργηθεί περί τα μέσα Απριλίου 2015 με λειτουργούς του Δήμου, τους συνηγόρους της κάθε πλευράς και ένα εκ των διευθυντών της πρώην κατηγορούμενης 1 (ΜΚ[-]), ο τελευταίος ανέφερε ερωτώμενος σχετικά ότι είχε λάβει άδεια για τη χρήση του τεμαχίου 1226 από τον κατηγορούμενο

1. Του υποβλήθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης ότι η άδεια χρήσης είχε ληφθεί από την αποβιώσα μητέρα του κατηγορούμενου 6 όμως απάντησε ότι δεν θυμάται να είχε δοθεί μια τέτοια απάντηση. Του υποβλήθηκε περαιτέρω ότι οι κατηγορούμενοι 4, 5, 6 και 7 ουδέποτε υπήρξαν κάτοχοι του τεμαχίου 1226 και απάντησε ότι ο Δήμος θεωρεί το αφού καταβάλλουν τον κτηματικό φόρου που αντιστοιχεί στο εν λόγω τεμάχιο, αυτό σημαίνει ότι έχουν και την κατοχή του. Ο δεύτερος μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής κ. Ελενόδωρος Κίττου, δημοτικός υπάλληλος (ΜΚ2) ανέφερε ότι είναι υπεύθυνος του Τμήματος Υδατοπρομήθειας και Φορολογιών του Δήμου. Ο ΜΚ2 ανέφερε ότι, σύμφωνα με τα αρχεία του Δήμου, το φορολογούμενο πρόσωπο σε σχέση με το τεμάχιο 1226 είναι η αποβιώσα Τσιαμπάρτα Μηνά Χρυστάλλα η οποία έχει αποβιώσει και ο ίδιος δεν γνωρίζει εάν έχει διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας της. Οι φορολογίες όμως που αντιστοιχούν στο τεμάχιο 1226 αποστέλλονταν στο ταχυδρομικό κιβώτιο της κατηγορούμενης 4 εταιρείας κατόπιν οδηγιών από τον κατηγορούμενο 6 ενώ τα οφειλόμενα ποσά καταβάλλονταν στο Δήμο από τους κατηγορούμενους 5 και
2. Κατά την αντεξέταση του τέθηκε ότι πληρωμές φόρων για το επίδικο τεμάχιο γίνονταν και από άλλο ένα από τους υιούς της αποβιωσάσης και όχι μόνο από τους κατηγορούμενους αλλά απάντησε ότι δεν γνωρίζει. Ανέφερε επίσης ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει εάν οι φορολογίες πληρώνοντας μόνο για σκοπούς της διαχείρισης της περιουσίας της αποβιωσάσης. Σε σχέση με τις επίδικες οικοδομές, ανέφερε ότι αυτές βρίσκονται στο τεμάχιο 1226 και δεν γνωρίζει εάν επεκτείνονται και στο τεμάχιο
3. Τρίτος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο κ. Δημήτρης Λάζος, πρώην κατηγορούμενος 2 και διευθυντής της πρώην κατηγορούμενης 1 εταιρείας (ΜΚ3). Κατά την κυρίως εξέταση του, ερωτήθηκε πως η πρώην κατηγορούμενη 1 βρέθηκε να χρησιμοποιεί τα τεμάχια 1225 αι 1226 και απάντησε ότι δεν γνώριζε εάν αυτό έγινε κατόπιν κάποιας προφορικής ή γραπτής συμφωνίας. Συνέχισε λέγοντας ότι ο ίδιος αναμείχθηκε με την κατηγορούμενη 1 εταιρεία μετά το 2010 όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Κύπρος από το εξωτερικό. Η δε κατηγορούμενη 1 τότε χρησιμοποιούσε τα εν λόγω τεμάχια και είχε αρχίσει να τα χρησιμοποιεί από πολλά χρόνια πριν, ίσως μέχρι και 15 χρόνια προηγουμένως, όπως ανέφερε. Υποστήριξε ότι η κατηγορούμενη 1 εταιρεία αποχώρησε τελικά από τα τεμάχια αυτά όταν ειδοποιήθηκε από το Δήμο. Ερωτήθηκε σε σχέση με τη συνάντηση που έγινε στα γραφεία του Δήμου περί τα μέσα Απριλίου 2015 για την παρούσα υπόθεση. Ανέφερε ότι σκοπός της συνάντησης ήταν να καταλήξουν σε εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης. Επέμενε δε ότι δεν θυμόταν κατά πόσο είχε αναφερθεί ότι η κατηγορούμενη 1 εταιρεία είχε λάβει άδεια από κάποιο πρόσωπο για κατοχή των τεμαχίων. Δεν θυμόταν επίσης εάν ο κ. Γιάγκος Θεοδώρου, πρώην διευθυντής της κατηγορούμενης 1 εταιρείας που ήταν παρών στη συνάντηση είχε αναφέρει ότι η πρώην κατηγορούμενη 1 εταιρεία είχε λάβει άδεια να κατέχει τα δύο τεμάχια από τον κατηγορούμενο
4. Κατά την αντεξέταση του, ο ΜΚ3 ανέφερε ότι η πρώην κατηγορούμενη 1 εταιρεία χρησιμοποιούσε τα δύο τεμάχια ως αποθηκευτικό χώρο εδώ και 10-15 χρόνια. Τελευταίος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο κ. Αλαμπρίτης Ματθαίος Γεώργιος, δημοτικός γραμματέας (ΜΚ4). Σύμφωνα με τον ΜΚ4, στη συνάντηση που είχε γίνει περί τα μέσα Απριλίου 2014 κάποιος κ. Γιάγκος Θεοδώρου είχε αναφέρει ότι η πρώην κατηγορούμενη 1 εταιρεία είχε λάβει άδεια για χρήση των δύο τεμαχίων από τον κατηγορούμενο
5. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε κτίστηκε το επίδικο υποστατικό όμως αυτό υπήρχε πέραν από 2 χρόνια προηγουμένως. Ανέφερε επίσης ότι το τεμάχιο 1226 ανήκε στην αποβιώσασα όμως, ο Δήμος θεωρούσε ότι κάτοχος του τεμαχίου αυτού ήταν η κατηγορούμενη 4 εταιρεία στην οποία αποστέλλονταν οι διάφοροι λογαριασμοί που το αφορούσαν. Τονίζω ότι οι πιο πάνω αναφορές στα όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες κατηγορίας συνιστούν μόνο μια συνοπτική καταγραφή της μαρτυρίας τους, η οποία που γίνεται για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν συμπεράσματα του Δικαστηρίου, ούτε διατύπωση ευρημάτων συνεπεία λεπτομερούς αξιολόγησης της μαρτυρίας αφού αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για τέτοια διεργασία. Στη βάση της μαρτυρίας αυτή, όπως έχω ήδη αναφέρει, ο συνήγορος των κατηγορουμένων υποστήριξε ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τους διότι δεν υπάρχει μαρτυρία σε σχέση με συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αυτοί αντιμετωπίζουν. Σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 3 του Κεφ. 96: «Κανένα πρόσωπο δεν δύναται. (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή. χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή.» Όπως διαφαίνεται από το λεκτικό της διάταξης αυτής, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αυτή δημιουργεί ότι ο κατηγορούμενος: (α) ανεγείρει ή ανέχεται ή επιτρέπει, (β) την ανέγερση οικοδομής, (γ) χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Στην προκειμένη περίπτωση, η κατηγορούμενη 4 εταιρεία κατηγορείται ότι κατά παράβαση της πιο πάνω διάταξης και υπό την ιδιότητα της ως κάτοχος του τεμαχίου 1226 επέτρεψε την ανέγερση οικοδομής, ήτοι αποθηκευτικού χώρου στο τεμάχιο αυτό χωρίς άδεια (κατηγορία 7) και ανέχθηκε την ανέγερση της οικοδομής (κατηγορία 9). Εν αρχή, σημειώνω ότι η κατηγορούμενη 4 διώκεται υπό την ιδιότητα της ως κάτοχος του επίδικου τεμαχίου. Έχω παραθέσει πιο πάνω μια σύνοψη της μαρτυρίας. Από τη σύνοψη αυτή διαπιστώνω ότι δεν στοιχειοθετείται η ιδιότητα αυτή της κατηγορούμενης
6. Σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία, ιδιοκτήτρια του εν λόγω τεμαχίου είναι η αποβιώσασα μητέρα των κατηγορούμενων 5, 6 και
7. Σύμφωνα επίσης με τη μαρτυρία, οι φόροι που αφορούσαν το τεμάχιο αυτό καταβάλλονταν ενίοτε από τους κατηγορούμενους 6 και 7 και οι λογαριασμοί αποστέλλονταν στην διεύθυνση του κατηγορούμενοι
8. Η μοναδική σύνδεση που φαίνεται να έχει η κατηγορούμενη 4 με την πληρωμή των φόρων είναι ότι οι κατηγορούμενη 6 και 7 είναι δύο εκ των τεσσάρων διευθυντών της κατηγορούμενης 4 (Τεκμήριο 1). Το γεγονός όμως αυτό, κρίνω ότι πόρρω απέχει από το να καταδείξει πληρωμή των λογαριασμών από την κατηγορούμενη 4, πόσο μάλλον κατοχή του τεμαχίου από αυτήν. Ακόμα και αν, όπως ήταν η θέση κάποιων εκ των μαρτύρων υπεράσπισης, ο κατηγορούμενος 6 είχε δώσει άδεια στην πρώην κατηγορούμενη 1 να χρησιμοποιεί το επίδικο τεμάχιο, αυτό και πάλιν δεν μπορεί με κανένα τρόπο να εξισωθεί με μαρτυρία ότι η κατηγορούμενη 4 ήταν κάτοχος του τεμαχίου. Όπως ορθά επισήμανε ο συνήγορος υπεράσπισης, εφόσον η μαρτυρία κατηγορίας δεν στοιχειοθετεί οποιαδήποτε σύνδεση της κατηγορούμενης 4 εταιρείας με το επίδικο τεμάχιο, τότε ελλείπει παντελώς το υπόβαθρο για τον ισχυρισμό της κατηγορούσας αρχής ότι η κατηγορούμενη 4 επέτρεψε ή ανέχθηκε την ανέγερση υποστατικού επί αυτό. Προσθέτω ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία κατηγορίας, τα υποστατικά που βρίσκονται στα τεμάχια 1225 και 1226 είχαν κτιστεί δεκαετίες προηγουμένως και σίγουρα υφίσταντο πριν από το θάνατο της αποβιωσάσης ιδιοκτήτριας, τον οποίο ο ΜΚ4 τοποθέτησε περί το 2004-
9. Αυτό το στοιχείο της μαρτυρίας και πάλιν καθιστά αδύνατη εκ των πραγμάτων την στοιχειοθέτηση κατηγορίας ότι η κατηγορούμενη 4 επέτρεψε η ανέχθηκε την ανέγερση υποστατικών αφού τα εν λόγω υποστατικά προϋπήρχαν του χρόνου η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια απεβίωσε και συνεπώς, του χρόνου που η κατηγορούσα αρχή εισηγείται ότι ανέλαβε κατοχή του τεμαχίου η κατηγορούμενη
10. Ακολουθεί ότι υπάρχει κενό μαρτυρίας αναφορικά με δύο εκ των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 4 εταιρεία τα οποία και δεν στοιχειοθετούνται. Αναφορικά με τους κατηγορούμενους 5, 6 και 7, αυτοί κατηγορούνται ότι υπό την ιδιότητα τους ως διευθυντές της κατηγορούμενης 4 εταιρείας, παρακίνησαν αυτήν στη διάπραξη των αδικημάτων που της αποδίδονταν. Ακολουθεί ότι ενόψει της πιο πάνω κατάληξης σε σχέση με τα αδικήματα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 4, καθίσταται εκ των πραγμάτων αδύνατη η στοιχειοθέτηση της κατηγορίας εναντίον των κατηγορουμένων 5, 6 και
11. Το βάρος απόδειξης στην παρούσα ποινική υπόθεση βρίσκεται στους ώμους της κατηγορούσας αρχής η οποία οφείλει να το αποσείσει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, η μαρτυρία κατηγορίας δεν θεμελιώνει όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Επομένως, το Δικαστήριο «.είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση. Αυτό διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται σε αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης.»[2] Συγκεφαλαιώνοντας, για τους λόγους που έχω εξηγήσει, καταλήγω ότι η μαρτυρία κατηγορίας δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταδικαστική απόφαση. Με αυτό το δεδομένο, οι κατηγορούμενοι απαλλάσσονται και αθωώνονται από όλες τις κατηγορίες. ............ Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Παραπέμπω σχετικά στην Αγγλική Πρακτική του 1962, Practice Note

(1962)1 All E.R. 448, που εκδόθηκε από το Divisional Court of the Queen´s Beach Division of the High Court, στην Αγγλική απόφαση R. v Galbraith

(1981)2 All ER 1060 καθώς και ενδεικτικά στις αποφάσεις του Εφετείου στις Azinas and Another v Police

(1981)2 C.L.R. 9, Γενικός Εισαγγελέας ν Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Παναγιώτου κ.α. ν Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191 και Γενικός Εισαγγελέας ν Ανδρέας Δράκος κ.α. Ποινικές Εφέσεις 5-9/12 ημερομηνίας 11.12.2012. [2] Γενικός Εισαγγελέας ν Ανδρέας Δράκος κ.α. (ανωτέρω). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο